Αρχική > εκπαίδευση, εκπαιδευτικός > Η αριστερή πλειοψηφία της ΟΛΜΕ και οι διαγραφές…

Η αριστερή πλειοψηφία της ΟΛΜΕ και οι διαγραφές…

Leonid Afremov

Του Νίκου Τσούλια

Αναρωτιέμαι και απορώ. Είναι δυνατόν η καθαρόαιμη αριστερή πλειοψηφία στην ΟΛΜΕ να μην μπορεί να αναλύει με έναν σχετικά απλό τρόπο την κοινωνική, πολιτική και εκπαιδευτική πραγματικότητα, για να προάγει τους στόχους της δημόσιας εκπαίδευσης και του εκπαιδευτικού κινήματος; Είναι δυνατόν να πηγαίνει από το ένα συνδικαλιστικό λάθος στο άλλο, χωρίς να κάνει την αυτονόητη αυτοκριτική, χωρίς να αντλεί τα στοιχειώδη διδάγματα από τις προηγούμενες αποτυχημένες ενέργειές της; Είναι δυνατόν στις αντι-εκπαιδευτικές κινήσεις του Υπουργείου Παιδείας να μην έχει τη δυνατότητα να συσπειρώνει τους εκπαιδευτικούς, αλλά αντίθετα να διαιρεί και να επιμερίζει τον εκπαιδευτικό κόσμο και τελικά να τον οδηγεί από ήττα σε ήττα;

      Δεν πέρασαν παρά μερικοί μήνες από τότε που η πλειοψηφία της ΟΛΜΕ είχε προτείνει απεργία στις Πανελλαδικές εξετάσεις και μετά τη γενική αποδοκιμασία – εκ μέρους της κοινωνίας και των εκπαιδευτικών – απέσυρε κακήν κακώς τη χωρίς νόημα και χωρίς απεργούς … απεργία της. Δεν πέρασαν παρά μερικοί μήνες από τότε που ζήτησε – ωσάν να ασκούσε διοίκηση (!) – από τους βαθμολογητές να αφήσουν τα μολύβια και να μην προχωρήσουν το έργο τους στα Βαθμολογικά Κέντρα, αλλά και μετά και απ’ αυτή την παταγώδη αποτυχία της δεν συζήτησε ούτε καν το γιατί και πάλι απέτυχε ο διοικητικός ανέξοδος οίστρος της.

      Και τώρα τι ζητάει και πού αναδεικνύει την μητέρα των μαχών; Ζητάει από τους εκπαιδευτικούς να μην τηρήσουν το νόμο – ο οποίος έχει αντι-εκπαιδευτικό περιεχόμενο[i] -, χωρίς όμως να μπορεί εκ των πραγμάτων να καλύψει και νομικά τους εκπαιδευτικούς σε μια τέτοια περίπτωση. Ενώ μέχρι τώρα το συνδικαλιστικό κίνημα αγωνιζόταν πολιτικά και κινηματικά εναντίον των Νόμων που είχαν αντι-εκπαιδευτικό προσανατολισμό, τώρα καλεί τους εκπαιδευτικούς με τον πιο ανεύθυνο τρόπο να μην εφαρμόζουν το Νόμο. Αλλά πού μπορεί να παραπέμπει αυτή η πρακτική; Αν τα συνδικάτα όλων των εργαζομένων είναι οι τελικοί αποτιμητές των Νόμων με τη «λογική του δεν εφαρμόζω», ποια είναι η έννοια της πολιτικής και ποια κοινωνία προάγουμε;

      Ζητάει επίσης από τις ΕΛΜΕ τη διαγραφή των Περιφερειακών Διευθυντών, των Διευθυντών Εκπαίδευσης και των Σχολικών Συμβούλων που θα εμπλακούν στην αξιολόγηση. Αλλά η ιστορία θα πάει και παρακάτω. Το μέτρο θα επεκταθεί και στους Διευθυντές και στους Υποδιευθυντές των Γυμνασίων και των Λυκείων, που θα επιδείξουν ανάλογη συμπεριφορά. Μάλιστα στην ΕΛΜΕ που συμμετέχω, σε Γενική Συνέλευση που δεν είχε καν ως θέμα το ζήτημα της Αξιολόγησης, κατατέθηκε πρόταση προκαταβολικής διαγραφής των Διευθυντών των Σχολείων! Και το φοβερό ήταν ότι είχαμε εκλέξει ως πρόεδρο της Γενικής Συνέλευσης ομόφωνα μια Διευθύντρια λυκείου. Μπορεί κάποιος να φανταστεί τη σκηνή όπου θα «αποφασιζόταν» – το θέτω σε εισαγωγικά, γιατί και για καταστατικούς λόγους δεν γινόταν αλλά και για λόγους ουσίας αφού είμαστε 30 με 40 εκπαιδευτικοί επί συνόλου μερικών εκατοντάδων της ΣΤ΄ΕΛΜΕ της Αθήνας – η διαγραφή της Προέδρου της Γενικής Συνέλευσης; Τελικά καταφέραμε το αυτονόητο, να μετατοπίσουμε τη συζήτηση στο μέλλον. Αν δεν βίωνα αυτές τις στιγμές, θα θεωρούσα ότι είναι σκηνές σουρεαλισμού, που δεν έχουν καμιά σχέση με τις δημοκρατικές αντιλήψεις του εκπαιδευτικού κινήματος και με τις παιδαγωγικές αντιλήψεις των εκπαιδευτικών.

      Ποιο είναι το συμπέρασμα απ’ όλα αυτά τα περίεργα; Ότι αντί η αντιπαράθεση ιδεών να είναι βασικό στοιχείο του πλουραλισμού και της δυναμικής των συνδικάτων, μετατρέπεται σε εκδίωξη αυτών που δεν συμφωνούν με κάποια συγκυριακή πλειοψηφία της ΟΛΜΕ. Η όλη ιστορία είναι εφιαλτική, γιατί εν δυνάμει εισάγεται η νοοτροπία ότι όποιος έχει διαφορετική θεώρηση από την εν λόγω πλειοψηφία, θα εκδιώκεται από τις τάξεις του συνδικαλιστικού κινήματος! Το μέτρο αφορά χιλιάδες εκπαιδευτικούς σ’ όλη τη χώρα και μάλιστα εκπαιδευτικούς με αυξημένα προσόντα, αφού ως έναν βαθμό τουλάχιστον τα στελέχη της εκπαίδευσης διαθέτουν και μεταπτυχιακούς τίτλους και συμμετοχές σε επιμορφωτικά σεμινάρια κλπ.

      Ομαδικές διαγραφές δεν έχουν γίνει ποτέ στην ιστορία του εκπαιδευτικού κινήματος, ακόμα και στις πιο «έκρυθμες πολιτικές περιόδους». Αλλά είναι δυνατόν να εισάγεις σε μια Γενική Συνέλευση τη διαγραφή των μελών σου, επειδή θα ασκήσουν τα καθήκοντά τους, όπως απορρέουν από την νομοθεσία της πολιτείας; Αν προχωρήσει αυτή η αντι-εκπαιδευτική μαζική διαγραφή των στελεχών της εκπαίδευσης, θα έχουμε μια μελανή σελίδα στην ιστορία και της εκπαίδευσης και του εκπαιδευτικού κινήματος. Και η εν λόγω πλειοψηφία – παρατάξεις και πρόσωπα – θα καταγραφούν ως υπαίτιοι μιας πρωτόγνωρης και αντιδημοκρατικής ενέργειας.

      Υπάρχει και η ουσία που τείνει να χαθεί από τα ανεξήγητα αντιδημοκρατικά φαινόμενα της πλειοψηφίας μας. Το Υπουργείο Παιδείας έχει προχωρήσει στην υλοποίηση μιας πρότασης αυτό-αξιολόγησης, που δεν έχει καμιά σχέση με τις ανάγκες και τις προοπτικές της δημόσιας εκπαίδευσης. Αντίθετα είναι μια πρακτική ελέγχου και στείρου διοικητισμού, που συνδέεται με ένα σκηνικό διώξεων των εκπαιδευτικών. Είναι μια πρακτική που δεν έχει καμιά σχέση με την ουσία της αυτό-αξιολόγησης, όπως αυτή προσδιορίζεται από την επιστημονική, ελληνική και διεθνή, βιβλιογραφία. Γι’ αυτούς τους βασικούς λόγους δεν έχει καμιά βιωσιμότητα και δεν πρόκειται να ευδοκιμήσει, ενώ ήδη έχουν αρχίσει τα πρώτα ψελλίσματα υποχώρησης! Και αντί η εν λόγω πλειοψηφία της ΟΛΜΕ να θέσει σε αντιπαράθεση στην χωρίς παιδαγωγικό και επιστημονικό περιεχόμενο πρόταση του Υπουργείου Παιδείας την πρόταση του εκπαιδευτικού κλάδου του 8ου Συνεδρίου μας[ii] – μια πρόταση ουσιαστική και δημιουργική, μια πρόταση που θα αναδείξει εκτός των άλλων και έναν σχολικό χάρτη των προβλημάτων και των προτάσεών μας για τη βελτίωση όλων των σχολείων της χώρας – την αποκρύπτει και την αποκηρύσσει με το …αγωνιστικό σύνθημα «καμιά αξιολόγηση»!

      Έτσι τελικά, αντί να συζητάμε τα μεγάλα ζητήματα της εκπαίδευσης και των εκπαιδευτικών, αντί να αντιπαρατιθέμεθα επί της ουσίας στα αντι-εκπαιδευτικά μέτρα του Υπουργείου, οδηγείται ο κλάδος σε συνθηματολογικά τσιτάτα, σε διαιρέσεις και επιμερισμούς, σε εσωτερικό διχασμό. Είναι αυτός ρόλος ευθύνης και καθοδήγησης;

[i] Έχω ήδη κάνει κριτική επ’ αυτού και θα επανέρχομαι διαρκώς.

[ii] Έχω ήδη αναφερθεί στην πρόταση αυτή και θα αναφερθώ και πάλι το επόμενο διάστημα.

      Obnoxious Liberals - Jean-Michel Basquiat

Jean-Michel Basquiat, Obnoxious Liberals

  1. markakis emmanuel
    31/01/2014 στο 6:58 ΜΜ

    Η θέση της ΟΛΜΕ:καμία αξιολόγηση και διαγραφές των στελεχών της Δημόσιας Εκπαίδευσης είναι άκρως αντιεκτπαιδευτική για τους εκπαιδευτικούς που καθημερινά αξιολογούν τους μαθητές τους και αυτοί αρνούνται κάθε είδους αξιολόγηση!

  2. Πάνος Ραζαίος
    02/02/2014 στο 12:00 ΠΜ

    Η παράταξη του ΠΑΜΕ (ΔΕΕ) δεν επιτρέπει στα μέλη της να υποβάλουν αίτηση για υποδιευθυντές ή διευθυντές σχολικών μονάδων, ή να γίνουν σχολικοί σύμβουλοι και Δ/ντές Εκπαίδευσης. Ήδη έχει διαγράψει (τους ελάχιστους) που ήσαν μέλη της και υπέβαλαν αίτηση και μπήκαν στους σχετικούς πίνακες Επομένως δεν πρόκειται να χάσει καμιά (συνδικαλιστική) ψήφο αν οι ΕΛΜΕ διαγράψουν μερικά στελέχη της Εκπαίδευσης…Παρόμοιο σκεπτικό έχουν και οι άλλες παρατάξεις της «αριστεράς» στην ΟΛΜΕ. Όσο για την αξιολόγηση ναι πρέπει να θεσμοθετηθεί κάποιο σύστημα αξιολόγησης (με διαφανείς διαδικασίες, αξιοκρατικό και δίκαιο, χωρίς ημετεροκρατία που να στοχεύει στη βελτίωση του εκπαιδευτικού έργου και του εκπαιδευτικού), αλλά είναι απαράδεκτο (και ανήθικο) να γίνεται π.χ. σχολικός σύμβουλος Πληροφορικής κάποιος που δεν έχει καθόλου σπουδές στην Πληροφορική, απλά επειδή έχει κάποιον γνωστό στο συμβούλιο επιλογής…Με τέτοιες «αξιολογήσεις» ακόμα και όσοι πιστεύουν σε κάποιο μοντέλο αξιολόγησης, στρέφονται κατά της αξιολόγησης…

    • N.T.
      02/02/2014 στο 9:05 ΠΜ

      Συμφωνώ απόλυτα στις παρατηρήσεις σας.

  3. markakis emmanuel
    05/02/2014 στο 10:48 ΠΜ

    Δεν διαφωνώ με τις παρατηρήσεις σας,αλλά θεωρώ ακραίο το παράδειγμα του σχολικού συμβούλου πληροφορικής που δεν έχει τους αντίστοιχους τίτλους σπουδών.Υπάρχουν αξιόλογοι Σ.Σ.με μεταπτυχιακές σπουδές.Πρέπει να ελέγχονται και οι ελέγχοντες και νομίζω ότι το προβλέπει ο σχετικός νόμος.Επιπρόσθετα με διαγραφές των προϊσταμένων δεν νομίζω ότι αντιμετωπίζεται το πρόβλημα .Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι με τους προϊσταμένους και να θέσουν προδιαγραφές για τη σωστή αξιολόγηση για να βλέπουν τους αξιολογητές ως συνεργάτες στη βελτίωση της εκπαιδευτικής διαδικασίας.Από την αξιολόγηση τελικά όλοι θα βγούν ωφελημένοι!

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: