Αρχική > πολιτική > Τα κοινοβουλευτικά μας ήθη

Τα κοινοβουλευτικά μας ήθη

Leonid Afremov

 

Του Νίκου Τσούλια

 

      Αν το Κοινοβούλιό μας είναι ο καθρέφτης του πολιτικού μας συστήματος, αν ό,τι λαμβάνει χώρα στη Βουλή των Ελλήνων εκφράζει το ποιόν και το περιεχόμενο της πολιτικής μας ζωής, αν οι συζητήσεις στο βασικό θεσμό της κοινοβουλευτικής μας δημοκρατίας απηχούν και το μοντέλο διακυβέρνησης του λαού μας, τότε τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά, πολύ πιο σοβαρά από ό,τι ο καθένας μας προσδιορίζει ως σημερινή οικονομική κρίση.

      Αναρωτιέμαι αν υπάρχει στοιχειώδης συνειδητοποίηση του ρόλου των εκπροσώπων του έθνους μας για την υπέρβαση του σημερινού μας προβλήματος και για τη διαμόρφωση μιας καλής προοπτικής του τόπου μας. Αναρωτιέμαι αν οι βουλευτές μας έχουν επίγνωση της ευθύνης τους για το τι διακυβεύεται αυτές τις ιστορικές στιγμές. Και δηλώνω εξ αρχής ότι δεν ηθικολογώ, ότι δεν κατέχω καμιά αλήθεια περί του πρακτέου και ότι καταθέτω μια άποψη προσωπική και τίποτα παραπάνω.

     Αλλά μπορώ να δεχτώ ως ενεργός πολίτης το βερμπαλισμό, τις εξυπνάδες, την κούφια ρητορική, τις μάγκικες εκφράσεις, τις ρηχές και απλουστευτικές προσεγγίσεις αναλύσεις ως στοιχεία πολιτικής ανάλυσης και δημιουργικού διαλόγου ή ως σημεία γόνιμης αντιπαράθεσης ιδεών και σύνθεσης απόψεων και προτάσεων; Έχουν αντιληφθεί οι βουλευτές μας ότι δεν υπάρχουν πλέον κομματικά ακροατήρια, που θα νιώθουν ψυχική ευφορία από μια αίσθηση δήθεν αποστόμωσης και κατατρόπωσης του αντίπαλου στρατοπέδου; Έχουν συνειδητοποιήσει ότι αντίληψη του «μαύρου – άσπρου» είναι από μόνη της αντίληψη ανορθολογική και ατελέσφορη;

      Είναι πολιτικά και ιστορικά παρατηρημένο ότι όταν επιχειρείται πόλωση και δημιουργία στρατοπέδων όπου η κάθε πλευρά αυτοπαρουσιάζεται ως σωτήρας και παρουσιάζει την άλλη πλευρά ως προδότη ή καταστροφέα, τότε το πολιτικό μας σύστημα ομολογεί αδυναμία να ερμηνεύσει την ιστορικότητα των στιγμών, αδυναμία να δώσει έστω κάποια μικρής πνοής προοπτική στη χώρα μας. Άραγε δεν είναι πολιτικές αρετές η μετριοπάθεια, η σχετικότητα του προσωπικού και κομματικού μας λόγου, η έστω επιμέρους αναγνώριση τμημάτων της λογικής της άλλης πλευράς, η σύνθεση απόψεων; Ποια είναι η έννοια του πολιτικού και κοινοβουλευτικού διαλόγου όταν κανένας δεν ακούει και δε συμμερίζεται τίποτα από το μονόλογο του άλλου;

    Στην καλύτερη περίπτωση να έχουμε ανωριμότητα του πολιτικού μας συστήματος και απλώς να παρακολουθούμε τους κομπασμούς και τις ειρωνείες ως απτά δείγματα ανωριμότητας, στη χειρότερη περίπτωση να έχουμε σοβαρό έλλειμμα παιδείας και πολιτισμού στη σφαίρα της πολιτικής και αυτό το έλλειμμα αποτελεί τη βαθύτερη αιτία της σημερινής κρίσης μας αλλά και στόμωση μιας κάποιας υπέρβασής της. Δε νομίζω ότι χρήζει εξειδικευμένης ανάλυσης το όλο σκηνικό.

     Ας δούμε αποσπάσματα – έστω και αν αδικούν την πληρότητα του λόγου – από τις ομιλίες για να κατανοήσουμε το βάθος της πολιτικής μας κουλτούρας, την ποιότητα του Κοινοβουλίου μας, την ουσία των προτάσεων για το μέλλον της χώρας από το ρεπορτάζ της εφημερίδας «ΤΑ ΝΕΑ» (11.11.2013).

     «Τώρα το γυρίσατε και στο ψυχογραφικό… κοιτάω από την άλλη για να μην γελάω» προσέθεσε με νόημα ο Πρωθυπουργός απευθυνόμενος προς τον αρχηγό της Αξιωματικής αντιπολίτευσης ο οποίος λίγο νωρίτερα τον είχε κατηγορήσει για «τη μεγαλύτερη κυβίστηση» στην πολιτική ιστορία επειδή αποδέχτηκε το μνημόνιο.

     «Δεν είστε για γέλια, αλλά για κλάματα, γιατί ο λαός υποφέρει» του απάντησε ο Αλέξης Τσίπρας. Ο ίδιος ωστόσο προσέθεσε ότι τελικά το Μνημόνιο θα ακυρώσει μόνο ο «κυρίαρχος», όπως είπε, ελληνικός λαός και ζήτησε εκλογές.

«Η λύση είναι οι εκλογές που θα δώσουν ισχυρή εντολή αυτοδυναμίας σε κυβέρνηση κοινωνικής σωτηρίας» τόνισε ο Αλέξης Τσίπρας.

     Από την πλευρά του ο Αντώνης Σαμαράς ξεκίνησε την ομιλία του από το βήμα της Βουλής, με οξύτατη επίθεση στον ΣΥΡΙΖΑ κατηγορώντας την αξιωματική αντιπολίτευση ότι «παίζει θέατρο κοινοβουλευτικής παρέμβασης».

«Σας τελείωσε η πολιτική, σας τελείωσε και η επανάσταση» τόνισε με έμφαση ο πρωθυπουργός.

     Απευθυνόμενος στον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ τον ρώτησε «τι μήνυμα στέλνει προς τα έξω με την πρόταση δυσπιστίας» υπογραμμίζοντας πως «τη στιγμή που η χώρα ανακτά την αξιοπιστία της εσείς ζητάτε να πέσει η κυβέρνηση».

   Κατηγόρησε τον ΣΥΡΙΖΑ και για την συγκέντρωση που διοργάνωσε έξω από τη Βουλή την ώρα της συζήτησης της πρότασης δυσπιστίας . «Το πεζοδρόμιο του ΣΥΡΙΖΑ θα εκφοβίσει το κοινοβούλιο κύριε Τσίπρα;» αναρωτήθηκε ο πρωθυπουργός.

     «Μην δηλητηριάζετε με φθηνό λαϊκισμό το κοινοβούλιο, δεν μπορείτε να γίνετε αντιπολίτευση θέλετε να γίνετε κυβέρνηση;» είπε ο πρωθυπουργός απευθυνόμενος στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης και ανέφερε πως «δεν θα ανεχθώ τέτοια συμπεριφορά, δεν θα ανεχθώ τις ύβρεις σας». {Τέλος των αποσπασμάτων}.

    Αλλά είναι δυνατόν ο πρωθυπουργός της χώρας να συμψηφίζει το ΣΥΡΙΖΑ με τη «Χρυσή Αυγή» στην πολιτική τους συμπεριφορά; Είναι δυνατόν να προχωράει σε φτηνούς λαϊκισμούς και σε απαράδεκτες και πέραν κάθε λογικής έννοιας θεωρήσεις όταν τον περιμένει ο λαός να παρουσιάσει ένα σαφές πρόγραμμα εξόδου από την κρίση;

     Είναι δυνατόν ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης να είναι σε μόνιμη κατάσταση ειρωνείας και οίησης για την «άλλη πλευρά» και να εμφανίζεται ότι κατέχει τη μαγική λύση για ένα τόσο δύσκολο εθνικό πρόβλημα; Είναι δυνατόν να εξαπολύει διαρκώς απειλές για «Εξεταστικές Επιτροπές» και να εμφανίζει τις απειλές αυτές ως λύση στο πρόβλημά μας και ως προοδευτική ιδεολογική θεώρηση;

 

Vincent van Gogh

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: