Αρχική > επιστήμη > Βραβεία Νομπέλ 2013

Βραβεία Νομπέλ 2013

Βραβεία Νομπέλ 2013

 

Σωματίδιο Χιγκς, μοντέλα χημικών διεργασιών και λειτουργία του κυττάρου στο πόντιουμ των Νομπέλ

ΤΟ ΒΗΜΑ 13/10/2013

Οι έρευνες στο CERN επιβεβαίωσαν την ύπαρξη του σωματιδίου Χιγκς και έφεραν τον ίδιο τον Πίτερ Χιγκς στο πόντιουμ των βραβευθέντων

Πολλοί από τους εφετινούς τιμωμένους έχουν περάσει το κατώφλι των 80. Οι έρευνές τους δημιούργησαν όμως τις προϋποθέσεις για να έχουμε σήμερα τις πιο συναρπαστικές επιστημονικές ανακαλύψεις. Η ανάγνωση του DNA, η κατανόηση των μηχανισμών του κυττάρου (και μαζί η κατανόηση πολλών ασθενειών και η εύρεση θεραπείας), καθώς και η επιβεβαίωση ότι καλά κρατεί το καθιερωμένο μοντέλο της Φυσικής που εξηγεί τον κόσμο, είναι αποτέλεσμα των δικών τους εργασιών. Αξιοι!

Νομπέλ Ιατρικής

Του λιμανιού τα μυστικά

Του λιμανιού τα μυστικά

Ράντι Σέκμαν, Καθηγητής Κυτταρικής Βιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϊ

Ποιο είναι το μυστικό για την εύρυθμη λειτουργία ενός λιμανιού; Η ύπαρξη ενός συστήματος που εξασφαλίζει ότι κάθε πλοίο θα δέσει σε συγκεκριμένο σημείο της αποβάθρας στην κατάλληλη χρονική στιγμή και δεν θα αδειάσει το φορτίο του παρά μόνο όταν υπάρξει ανάλογη εντολή. Περιττό να πούμε ότι χωρίς αυτό το σύστημα, η κατάσταση στο λιμάνι θα γινόταν χαοτική. Αντίστοιχο χάος θα επικρατούσε και στο εσωτερικό του κυττάρου (το οποίο καθημερινά καλείται να παραγάγει μια μεγάλη ποικιλία μορίων και να τα αποστείλει τόσο σε διάφορα οργανίδια στο εσωτερικό του, όσο και στο εξωτερικό περιβάλλον του) αν δεν υπήρχε ο κατάλληλος ρυθμιστικός μηχανισμός.

Τον ζωτικής σημασίας κυτταρικό μηχανισμό, ο οποίος χρησιμοποιεί κυστίδια για να εξασφαλίσει τη μεταφορά συγκεκριμένων μορίων σε συγκεκριμένα σημεία εκτός και εντός του κυττάρου και την απελευθέρωσή τους στην κατάλληλη χρονική στιγμή αποκάλυψαν με τις εργασίες τους οι ερευνητές που τιμώνται με το εφετινό Βραβείο Νομπέλ Ιατρικής. Πρόκειται για τον 63χρονο Αμερικανό Τζέιμς Ρόθμαν (James E. Rothman), τον 65χρονο, επίσης Αμερικανό, Ράντι Σέκμαν (Randy W. Schekman) και τον 58χρονο Γερμανό Τόμας Σίντοφ (Thomas C. Südhof).

Η παρουσία των κυστιδίων – το αντίστοιχο των πλοίων στο παράδειγμά μας – είχε γίνει αντιληπτή από πολύ νωρίς, όταν οι επιστήμονες παρατηρούσαν κύτταρα στο μικροσκόπιο. Επίσης, οι φυσιολόγοι δεν είχαν καμιά αμφιβολία ότι το κύτταρο όφειλε να διαθέτει έναν μηχανισμό που θα ήλεγχε την κυκλοφορία των πολύ εξειδικευμένων μορίων που παράγει και τα οποία μπορεί να είναι ακόμη και επικίνδυνα (όπως, παραδείγματος χάριν, είναι τα ένζυμα που μπορούν να πέπτουν τις πρωτεΐνες).

Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 ωστόσο κανείς δεν γνώριζε τίποτε για τον μηχανισμό που ρύθμιζε την κυκλοφορία των κυστιδίων στα κύτταρα. Αυτό δεν εμπόδισε όμως τον Ράντι Σέκμαν να προσπαθήσει να τον διερευνήσει. Κάνοντας τη σοφή επιλογή να επιλέξει για πειραματικό μοντέλο έναν μονοκυτταρικό οργανισμό, τον μύκητα Saccharomyces cerevisiae, ο Σέκμαν αξιοποίησε την ανθίζουσα τότε γενετική για να απομονώσει γονίδια απαραίτητα για τη λειτουργία του μηχανισμού. Ο αμερικανός ερευνητής επέλεξε μεταλλαγμένα στελέχη του μύκητα τα οποία «έπασχαν» από κακή ρύθμιση της κυκλοφορίας των κυστιδίων τους (πράγμα το οποίο εντόπιζε με τη βοήθεια μικροσκοπίου, καθώς τα κυστίδια έτειναν να συσσωρεύονται σε ένα σημείο και δεν άδειαζαν το φορτίο τους στις θέσεις που έπρεπε). Χάρη στις διεξοδικές μελέτες του Σέκμαν, αποκαλύφθηκαν τρεις ομάδες γονιδίων με διαφορετικό ρόλο στον μηχανισμό και άνοιξε ο δρόμος για την περαιτέρω μελέτη του.



Τζέιμς Ρόθμαν, Καθηγητής Κυτταρικής Βιολογίας στο Πανεπιστήμιο Yale

Εξοπλισμένος με τις γνώσεις που προέκυψαν από τα πειράματα του Σέκμαν, ο αμερικανός βιολόγος Τζέιμς Ρόθμαν αποφάσισε να αλλάξει επίπεδο πολυπλοκότητας και να εργαστεί με κύτταρα θηλαστικών. Με τα πειράματά του, κυρίως στη δεκαετία του ’80 αλλά και του ’90, ο Ρόθμαν κατέδειξε ότι τα κυστίδια-πλοία έχουν καλά καθορισμένες θέσεις στην κυτταρική αποβάθρα. Στην πραγματικότητα το κάθε πλοίο μοιάζει να αναγνωρίζει τον ντόκο του, τη θέση στην οποία θα δέσει. Αυτό επιτυγχάνεται με τη βοήθεια εξειδικευμένων πρωτεϊνικών μορίων τα οποία υπάρχουν τόσο στα κυστίδια όσο και στα σημεία όπου αυτά προσδένονται. Η αναγνώριση των δύο πρωτεϊνικών μορίων εξασφαλίζει την έλευση του κυστιδίου στη σωστή θέση. Αξίζει να σημειωθεί ότι κάποια από τα γονίδια που είχε ανακαλύψει ο Σέκμαν βρέθηκαν να κωδικοποιούν για τη σύνθεση των πρωτεϊνών που αποκάλυψε ο Ρόθμαν.



Τόμας Σίντοφ, Καθηγητής Μοριακής και Κυτταρικής Φυσιολογίας στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ

Πάντως, το ότι ένα καράβι δένει στο λιμάνι δεν σημαίνει απαραιτήτως ότι έχει και την άδεια να αδειάσει το φορτίο του. Κατ’ αντιστοιχία η πρόσδεση ενός κυστιδίου στο κατάλληλο σημείο της κυτταρικής μεμβράνης δεν είναι ικανή και αναγκαία συνθήκη για την απελευθέρωση του φορτίου του. Απαιτείται να δοθεί μια σαφής εντολή για να γίνει αυτό και όπως ανακάλυψε ο τρίτος από τους εφετινούς τιμωμένους, ο γερμανικής καταγωγής Τόμας Σίντοφ, η εν λόγω εντολή έρχεται με τη μορφή ιόντων ασβεστίου τα οποία γίνονται αντιληπτά από πολύ συγκεκριμένες πρωτεΐνες. Ο Σίντοφ εργαζόταν στη δεκαετία του 1990 με νευρικά κύτταρα τα οποία χρησιμοποιούν τον μηχανισμό για να απελευθερώνουν νευροδιαβιβαστές, μόρια-εντολές του νευρικού συστήματος.

Τα νευρικά κύτταρα δεν είναι τα μόνα που αξιοποιούν τον μηχανισμό. Με αυτόν εξασφαλίζεται η απελευθέρωση της ινσουλίνης στο αίμα ή η απελευθέρωση κυτταροκινών, εξειδικευμένων μορίων του ανοσοποιητικού συστήματος. Περιττό να πούμε ότι ο διαβήτης αλλά και μια σειρά από νευρολογικές παθήσεις ή παθήσεις του ανοσοποιητικού αποδίδονται στην πλημμελή λειτουργία του.

Γαλδαδάς Αλκης

Νομπέλ Φυσικής

Χωρίς το σωματίδιό τους δεν θα υπήρχαμε

Χωρίς το σωματίδιό τους δεν θα υπήρχαμε

ΠΙτερ Χιγκς, Ομότιμος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου

Είναι μάλλον η πρώτη, ίσως και η τελευταία, φορά που ένα Βραβείο Νομπέλ στη Φυσική έκανε χαρούμενους τόσο πολλούς ανθρώπους. Σαν να το είχαν πάρει δηλαδή και αυτοί μαζί με τον Francois Englert, 80 ετών σήμερα, και τον Peter Higgs, ήδη στα 84 του. Ο λόγος για τους 7.000 περίπου ανθρώπους που εργάζονται στο CERN, το κοινό κέντρο επιστημονικής έρευνας για όλη την Ευρώπη. Βραβείο Νομπέλ στη Φυσική δεν δίδεται σε καμία θεωρία αν δεν επιβεβαιωθεί πειραματικά. Ακόμη και ο Αϊνστάιν τιμήθηκε με το βραβείο αυτό για το φωτοηλεκτρικό φαινόμενο, που επιβεβαιώθηκε από τα πειράματα, και όχι για τις Θεωρίες της Σχετικότητας.



Φρανσουά Ενγκλέρ, Ομότιμος καθηγητής στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βελγίου

Οι ψίθυροι που έφθασαν από τα παρασκήνια μάλιστα λένε ότι έγινε καβγάς μέσα στην επιτροπή απονομής διότι κάποιοι ήθελαν να είναι μέσα στους βραβευμένους και ο επικεφαλής του CERN αλλά το Νομπέλ δίδεται μόνο σε πρόσωπα, όχι συλλογικά σε οργανισμούς ή πανεπιστήμια ή εργαστήρια. Ευτυχώς είχε προηγηθεί η τελετή της 4ης Ιουλίου του 2012 όπου επίσημα επιβεβαιώθηκε ότι πρέπει πλέον να πιστέψουμε ότι υπάρχει ένα τέτοιο σωματίδιο, όπως περίπου το περιέγραψαν στο χαρτί και ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλον ο Englert και λίγο αργότερα ο Higgs.

Και όλα αυτά γιατί μέχρι τα πρώτα 100 δισεκατομμυριοστά του δευτερολέπτου μετά την υποτιθέμενη μοναδική και Μεγάλη Εκρηξη όλη η ύλη είχε μια τάση να συμπεριφέρεται αχαλίνωτα, χωρίς τους περιορισμούς της μάζας και του βάρους, με ταχύτητες του φωτός, και όλα να είναι συμμετρικά αλλά χωρίς μορφή συγκεκριμένη. Και εκεί κάπου μια συμμετρία χαλάει, ένας κόκκος άμμου στο γρανάζι της δημιουργίας δίνει σε όλο αυτό το Σύμπαν μιαν άλλη τροπή. Αρχίζουν να δημιουργούνται πεδία και να ασκούνται δυνάμεις στην ύλη, διαμορφώνονται σωματίδια, ενώνονται σε άτομα, τα άτομα σε μόρια και τελικά προκύπτουμε εμείς και όλα τα αστρικά σώματα που μας περιβάλλουν.

Εμείς όμως κάποια στιγμή αρχίσαμε να ψάχνουμε τις εξηγήσεις και τη λογική αυτής της κατάληξης. Το έκανε και εδώ στην Ελλάδα ο Δημόκριτος και δεν τον ξέχασαν οι σουηδοί ακαδημαϊκοί που έγραψαν την εφετινή αιτιολογία της απονομής. Οι επόμενοι έφτιαξαν μια ολόκληρη θεωρία που δικαιολογεί και αποδεικνύεται με πειράματα η ορθότητά της για τα πεδία που μας περιβάλλουν και τα αντίστοιχά τους σωματίδια. Και δεν υπάρχουν μόνο τα υλικά σωματίδια που κάτι ξέρουμε οι περισσότεροι για την ύπαρξή τους αλλά και κάποια άλλα, τα σωματίδια πεδίου που λειτουργούν σαν αδιόρατοι ενδιάμεσοι και κάνουν να επηρεάζεται ένα σωματίδιο από την ύπαρξη ενός πεδίου. Και όταν λέμε πεδίο εννοούμε μια ιδιότητα απλωμένη σε έναν χώρο που επηρεάζει όποιον βρεθεί εκεί μέσα και έχει την κατάλληλη δομή. Φθάνουμε λοιπόν και στους Englert και Higgs, που αναζήτησαν ποιο είναι εκείνο το σωματίδιο που κάνει τα άλλα σωματίδια να «αισθάνονται» το ότι έχουν μάζα. Το σύστημα που είχαμε φτιάξει και ονομαζόταν καθιερωμένο μοντέλο φαινόταν να λειτουργεί πολύ καλά, αρκεί να δεχόμαστε ότι δεν είχαν τα σωματίδιά του μάζα, ήταν δηλαδή όλα κάτι σαν το φωτόνιο. Το ανθρώπινο μυαλό φαίνεται πως κατάφερε να βρει και εδώ τη λύση. Να περιγράψει με κατάλληλο τρόπο και με όλες τις παραξενιές του το πεδίο που έδινε μέσα από το σωματίδιο Higgs στα άλλα σωματίδια, πλην του φωτονίου, τη… μαζικότητά τους, την «αίσθησή» τους ότι έχουν υλικότητα. Ακριβώς όπως όταν μόλις μπούμε μέσα στο νερό αποκτούμε και εμείς μιαν άλλη αίσθηση της ύλης μας που δεν την είχαμε στον αέρα. Το πεδίο, που είναι υπεύθυνο για τη μάζα και ονομάζεται και αυτό πεδίο Higgs, έχει παρομοιαστεί ακόμη και με ένα είδος κόλλας ή και μαρμελάδας, απλωμένης σε όλο το Σύμπαν που δεν παύει ποτέ να υπάρχει, ακόμη και στο πλήρες κενό, δεν έχει διακόπτη που να το κλείσει, και δημιουργεί στα σώματα αυτή τη συμπεριφορά της μάζας.

Η Φυσική δεν τελειώνει με το σωματίδιο αυτό, το είπε και ο κ. Higgs. Υπάρχουν και άλλα μεγάλα προβλήματα να λυθούν, όπως η Σκοτεινή Ενέργεια και η Μάζα και η βράβευση αυτή θα αναγκάσει μάλλον τους πολιτικούς να συναινέσουν στο να συνεχίσει το CERN να ψάχνει. Κάποιος αναγνώστης ρώτησε λίγα λεπτά μετά την αναγγελία του Νομπέλ για τη Φυσική μέσω Internet την επιστημονική συντάκτρια της σουηδικής εφημερίδας «Dagens Nyheter»: «Και σε τι θα βοηθήσει αυτό το Alzheimer;». Η απάντηση που πήρε ήταν: «Αν δεν είχαμε το CERN και την έρευνά του δεν θα μιλούσαμε μαζί αυτή τη στιγμή».

Σχόλια αναγνωστών (1)

Καφαντάρης Τάσος

Νομπέλ Χημείας

Η βάση για την ανάγνωση του DNA

Η βάση για την ανάγνωση του DNA

Μάρτιν Κάρπλους, Καθηγητής Χημείας στα Πανεπιστήμια Χάρβαρντ και Στρασβούργου



Αρι Βάρσελ, Καθηγητής Χημείας και Βιοφυσικής στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας

Ανακοινώνοντας την Τετάρτη 9 Οκτωβρίου 2013 το εφετινό βραβείο της αγαπημένης επιστήμης του Αλφρεντ Νομπέλ, τα μέλη της Σουηδικής Ακαδημίας ήταν ενθουσιασμένα: «Γεφύρωσαν τη θεωρητική με την πειραματική χημεία» ήταν ο ένας λόγος, «ένωσαν την κλασική με την κβαντική χημεία» ήταν ο άλλος. Ποιοι το έκαναν; Ο αυστριακός καθηγητής Χημείας των Πανεπιστημίων Χάρβαρντ και Στρασβούργου Μάρτιν Κάρπλους (Martin Karplus), ο βρετανός καθηγητής Βιοφυσικής στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ Μάικλ Λέβιτ (Michael Levitt) και ο ισραηλινός καθηγητής Χημείας και Βιοφυσικής στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας Αρι Βάρσελ (Arieh Warshel).

Επίσημα το βραβείο των οκτώ εκατομμυρίων κορονών (919.596 ευρώ) που θα μοιραστούν τους απονεμήθηκε για την «ανάπτυξη πολυκλιμακούμενων μοντέλων για τα πολύπλοκα χημικά συστήματα». Πίσω από αυτή τη φράση κρύβεται η ευγνωμοσύνη όλων των επιστημών ζωής προς τους ανθρώπους που τους έδωσαν τα υπολογιστικά εργαλεία κατανόησης της γλώσσας επικοινωνίας των έμβιων μορίων. Αστραπιαίες χημικές αντιδράσεις που η κλασική χημεία αδυνατούσε να παρακολουθήσει γίνονται τώρα αντιληπτές. Μέσω των υπολογιστών διεργασίες όπως ο καθαρισμός των αερίων της εξάτμισης του αυτοκινήτου μας από τον καταλύτη ή το πώς τα φάρμακα στοχεύουν συγκεκριμένες πρωτεΐνες στο σώμα μας έγιναν κατανοητές. Οι υπολογισμοί που γίνονται ανήκουν στο πεδίο της κβαντικής φυσικής και λογικά θα απαιτούσαν τεράστια υπολογιστική ισχύ για να επιτελεσθούν. Οι τρεις ερευνητές που βραβεύθηκαν όμως είχαν τη ρηξικέλευθη ιδέα.



Μάικλ Λέβιτ, Καθηγητής Βιοφυσικής στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ

Ολα ξεκίνησαν το 1967, όταν ο Μάικλ Λέβιτ ήταν τελειόφοιτος Φυσικής στο Kings College του Λονδίνου. Εχοντας παρακολουθήσει την τηλεοπτική σειρά «Το νήμα της ζωής» («The thread of life», BBC, 1964), είχε αποφασίσει ότι έπρεπε να κάνει το διδακτορικό του στο Εργαστήριο Μοριακής Βιολογίας (MRC) του Κέιμπριτζ. Τον απέρριψαν, όμως, οπότε κατέφυγε για μια τέτοια εξειδίκευση στο Ινστιτούτο Weizmann του Ισραήλ, όπου από το 1963 είχαν φτιάξει τον υπολογιστή βιολογικών διεργασιών Golem. Συνεργάστηκε εκεί με τον διδακτορικό φοιτητή Αρι Βάρσελ και σε λίγους μόνο μήνες δόμησαν το πρόγραμμα CCF που επέτρεπε τον υπολογισμό της ενέργειας, των δυνάμεων και της καμπυλότητας κάθε μοριακού συστήματος. Με αυτό το πρόγραμμα έγινε εφικτή η πρώτη ελαχιστοποίηση ενέργειας ολόκληρων δομών πρωτεΐνης (μυοσφαιρίνης και λυσοζύμης), που αργότερα έγινε γνωστή ως τελειοποίηση ενέργειας (energy refinement).

Τελικά ο Λέβιτ έκανε το διδακτορικό του στο MRC του Κέιμπριτζ αλλά επέστρεψε στο Ινστιτούτο Weizmann για το μεταδιδακτορικό του και το 1973 εργάστηκε ξανά με τον Βάρσελ – που είχε τελειώσει το μεταδιδακτορικό του στο Χάρβαρντ – προσπαθώντας να υπολογίσουν τη στερεοδιάταξη των πρωτεϊνών και τις αντιδράσεις των ενζύμων. Στο μεταξύ όμως το πρόγραμμά τους CFF είχε φτάσει στο εργαστήριο του Μάρτιν Κάρπλους, στο Χάρβαρντ, από το 1969. Εκεί ο ερευνητής Μπρους Γκέλιν (Bruce Gelin) το τελειοποίησε και το 1977 δημοσίευσε μαζί με τους Andy McCammon και Martin Karplus τη μνημειώδη εργασία τους προσομοίωσης της δυναμικής των πρωτεϊνών.

Την ίδια αυτή περίοδο (1969-1977) ξεκίνησε και η εποποιία της ανάλυσης αλληλουχίας που όλοι μάθαμε κατοπινά από την αποκρυπτογράφηση του DNA. Το 1969 η ανάλυση των αλληλουχιών του tRNA αποκάλυψε μια συσχετισμένη αλλαγή βάσης (δύο βάσεις που δεν βρίσκονται σε ένα ελικοειδές στέλεχος αλλάζουν μαζί προκειμένου να διατηρήσουν τη λειτουργία τους) υποδεικνύοντας πιθανή αλληλεπίδραση. Το 1971 οι Needleman και Wunsch εφήρμοσαν τα υπολογιστικά εργαλεία δυναμικού προγραμματισμού των Λέβιτ – Βάρσελ – Κάρπλους και βρήκαν τη στοίχιση των αλληλουχιών (sequence alignment). Τέλος, το 1977 ο Frederick Sanger και οι συνεργάτες του στο MRC Cambridge χρησιμοποίησαν τα ίδια εργαλεία για την ανάπτυξη μεθόδου εύρεσης της αλληλουχίας του DNA, μέχρι που την ίδια εκείνη χρονιά αποκρυπτογραφήθηκε το πρώτο πλήρες γονιδίωμα DNA (του βακτηριοφάγου φΧ174).

Από τότε και έπειτα οι επιστήμες ζωής πέρασαν σε κυριολεκτικά νέο αιώνα εξέλιξης. Το 2000 η εταιρεία Lynx Therapeutics παρουσίασε τη «μαζική αλληλούχιση παράλληλης υπογραφής» (MPSS – η πρώτη εμπορικά διαθέσιμη τεχνολογία αλληλούχισης) και το 2004 η 454 Life Sciences παρουσίασε μια παράλληλη έκδοση της «πυραλληλούχισης» (pyrosequencing). Τώρα πλέον οι εμβιομηχανικοί πειραματίζονται με τη δημιουργία κυττάρων σε εκτυπωτές… Οι Μάικλ Λέβιτ, Αρι Βάρσελ και Μάρτιν Κάρπλους θα μείνουν στην ιστορία ως οι νέοι Προμηθείς της ανθρωπότητας.

Οικονομικών

Για την «εμπειρική ανάλυση στην τιμολόγηση των περιουσιακών στοιχείων»

Στους καθηγητές Φάμα, Χάνζεν και Σίλερ το Βραβείο Νόμπελ Οικονομικών

O καθηγητής Ρόμπερτ Σίλερ από το Πανεπιστήμιο Γέιλ.

Στους αμερικανούς καθηγητές Γιουτζίν Φάμα, Λαρς Πίτερ Χάνσεν από το Πανεπιστήμιο του Σικάγο και τον καθηγητή Ρόμπερτ Σίλερ από το Πανεπιστήμιο Γέιλ απονεμήθηκε τη Δευτέρα το Βραβείο Νόμπελ Οικονομικών Επιστημών.
Το βραβείο απονέμεται στους τρεις οικονομικούς επιστήμονες για τις έρευνες που έκαναν σχετικά με την πρόβλεψη της πορείας των μετοχών και ομολόγων σε μακροπρόθεσμη βάση, συμβάλλοντας έτσι στη δημιουργία funds που επενδύουν στην πορεία των χρηματιστηριακών δεικτών.
«Δεν υπάρχει τρόπος για να προβλέψει κανείς την τιμή των μετοχών και των ομολόγων σε ορίζοντα ολίγων ημερών ή εβδομάδων. Είναι όμως δυνατή η πρόβλεψη της πορείας τους σε μεγαλύτερο χρονικό ορίζοντα, τα επόμενα τρία έως πέντε χρόνια για παράδειγμα», αναφέρει χαρακτηριστικά η Βασιλική Σουηδική Ακαδημία Επιστημών.
«Αυτά τα ευρήματα, τα οποία μπορεί να δείχνουν αντιφατικά, αναλύθηκαν από τους εφετινούς νικητές», συμπληρώνει η Ακαδημία.

Ο Σίλερ, συγκεκριμένα, βοήθησε στη δημιουργία ενός συστήματος στενής παρακολούθησης της αμερικανικής αγοράς ακινήτων και τον περασμένο Ιούνιο εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία προειδοποιεί για τον κίνδυνο δημιουργίας μιας νέας φούσκας της αγοράς ακινήτων σε ορισμένες γεωγραφικές περιοχές των ΗΠΑ.
Ο Φάμα, ο οποίος θεωρείται εδώ και χρόνια ως υποψήφιος διεκδικητής του βραβείου Νομπέλ, θεωρείται ως ένας εκ των «πατέρων» των μοντέρνων χρηματοοικονομικών και είναι γνωστός για τις έρευνες που έχει κάνει για την πορεία ορισμένων ομάδων μετοχών, που «έχουν την τάση να εμφανίζουν κατά καιρούς υπεραποδόσεις».
Ο Χάνσεν ανέπτυξε στατιστικές μεθόδους που βοηθούν στην ορθολογική αποτίμηση των περιουσιακών στοιχείων.
«Οπως απέδειξε η πρόσφατη παγκόσμια οικονομική ύφεση, η λανθασμένη αποτίμηση των περιουσιακών στοιχείων μπορεί να προκαλέσει χρηματοοικονομικές κρίσεις που πλήττουν την οικονομία στο σύνολό της», αναφέρει η Ακαδημία στην ανακοίνωση βράβευσης των τριών οικονομολόγων.
Οι αμερικανοί ερευνητές έχουν μονοπωλήσει τα οικονομικά βραβεία τα τελευταία χρόνια. Μάλιστα, η τελευταία φορά που το Νομπέλ δεν πήγε σε αμερικανό οικονομολόγο ήταν το 1999.
Οι τιμηθέντες επιστήμονες θα μοιραστούν το χρηματικό έπαθλο του Βραβείου, που είναι 8 εκατ. σουηδικές κορόνες (1,25 εκατ. δολάρια ή 909.000 ευρώ).

Σχόλια αναγνωστών (6)

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: