Αρχική > φιλοσοφία, κοινωνία > Σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων

Σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων

clip_image076.jpg

 

Του Νίκου Τσούλια

 

      Είναι η πεμπτουσία της ζωής μας και του νοήματός της. Αποτελούν το κύριο – ίσως και το μοναδικό – πεδίο αυτοπραγμάτωσης. Συνδέονται με τις βασικότερες επιλογές μας και χρωματίζουν την ανουσιότητα της καθημερινής ζωής.

Μπορούμε ανά πάσα στιγμή να δούμε ακόμα και σε μια πρόχειρη προσέγγιση το βάρος και τη σπουδαιότητά τους. Μπορούμε στον όποιο απολογισμό της ημέρας κάνουμε, να αναρωτηθούμε: κατά πόσο ήταν  δημιουργική η ημέρα μας και πού οφείλεται η εν λόγω δημιουργικότητα; Και στο βάθος της αναζήτησης θα βρεθεί η καλλιέργεια μιας σχέσης μας!

Εύκολα θα διαπιστώσουμε ότι όταν υπάρχει μια συναισθηματική πληρότητα, όταν αισθανόμαστε μια ψυχική ευφορία, στις περισσότερες περιπτώσεις οφείλεται σε μια καινούργια γνωριμία, ή στην εμβάθυνση μιας παλιότερης σχέσης. Και αν μάλιστα κάνουμε τον κόπο να αναλύσουμε πιο προσεκτικά τη δική μας λειτουργία που προσανατολίζεται στα πεδία της ηθικής ικανοποίησης, θα αντιληφθούμε ότι αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι κατανοήσαμε καλύτερα κάποιον άνθρωπο, ότι εισήλθαμε σε έναν κόσμο άγνωστο που μάς βοηθάει να αναλύσουμε την ανθρώπινη φύση μας και επομένως και τον εαυτό μας.

Και ενώ όλοι συμμεριζόμαστε στον έναν ή στον άλλο βαθμό την κρισιμότητα και τη σπουδαιότητα των ανθρώπινων σχέσεων, εν τούτοις αγνοούμε το ρόλο τους εν τοις πράγμασι. Και όχι μόνο αυτό, αλλά διαφαίνεται μια τάση στις σύγχρονες κοινωνίες να αλλοιώνουμε και να υπονομεύουμε τις διανθρώπινες σχέσεις μας. Έτσι, αντί να καλλιεργούμε τις σχέσεις μας με τους άλλους «κοντινούς» συνανθρώπους μας, προχωράμε σε μια διαρκή συσκότισή τους με πρόσχημα κάποιες ψευδοεγωιστικές αντιλήψεις ή κάποιες καθαρά εγωιστικές αντιλήψεις με άξονα το στενό και πρόσκαιρο προσωπικό μας συμφέρον. Και όμως και στις δύο περιπτώσεις – του εγωισμού και του προσωπικού συμφέροντος – προσεγγίζουμε το ζήτημα λανθασμένα. Οι ανθρώπινες σχέσεις δηλητηριάζονται με πολύ εύκολο τρόπο. Αρκεί μια μικρή παρεξήγηση για να οδηγηθούν σε μια αντίληψη γενικευμένης αμφισβήτησής τους. Αρκεί μια στενά μονομερής και προσωπική ερμηνεία για να το «παίξουμε θιγμένοι και ριγμένοι» και να απομακρυνθούμε από την εγγύτητα μιας φιλίας ή μιας απλής γνωριμίας.

Αυτή η εύκολη τάση δεν οφείλεται – κατά τη γνώμη μου – σε κάποια πραγματική ευθιξία αλλά στην αδυναμία μας να αξιολογήσουμε όλες τις πλευρές των διαπροσωπικών σχέσεών μας και κυρίως το ρόλο τους στη ζωή μας. Δύσκολα, για παράδειγμα, αναρωτιόμαστε ακόμα και όταν είμαστε απόλυτα πεπεισμένοι ότι αδικηθήκαμε, τι συμφέρει να γίνει: να διακόψουμε τη σχέση με αυτό τον άνθρωπο ή να τη συνεχίσουμε βρίσκοντας μονοπάτια εξομάλυνσής της; Δύσκολα αναρωτιόμαστε, τι θα γινόταν αν κάθε φορά που νιώθαμε πικραμένοι από μια σχέση και οδηγούμαστε στην οριστική διακοπή της, τι θα σήμαινε αυτό για τη ζωή μας.

     Η ευκολία με την οποία γίνονται οι παρεξηγήσεις και οι αλλοιώσεις των σχέσεων μεταξύ φίλων ή συγγενών ή γνωστών οφείλεται κυρίως στην αδυναμία μας να σκεφτόμαστε με κριτική αντίληψη, στην αδυναμία μας να «μπαίνουμε στη θέση του άλλου», στην  έλλειψη μεγαλοψυχίας, στην έλλειψη αντικειμενικής θεώρησης των πραμάτων. Αρκεί να σκεφτούμε ότι και μόνο με το πέρασμα του χρόνου βλέπουμε ένα σημείο παρεξήγησή μας με διαφορετικό χρωματισμό απ’ ό,τι πριν και συχνά μετανιώνουμε για τη στάση μας, χωρίς βέβαια και να ομολογούμε συνήθως αυτή την πηγαία μεταστροφή μας στην «άλλη πλευρά».

     Αλλά και από την έννοια του πραγματικού συμφέροντος αν θεωρήσουμε το όλο ζήτημά μας, ομολογούμε σχεδόν πάντα στον εσωτερικό διάλογο με τον εαυτό μας ότι πρέπει να κρατήσουμε αυτή τη σχέση. Και δεν χρειάζεται ιδιαίτερη σπουδή και αναλυτική σκέψη για να διαπιστώσουμε ότι κάθε άνθρωπος έχει ανάγκη τον άλλο άνθρωπο. Η καλλιέργεια των ανθρώπινων σχέσεων πολλαπλασιάζει τα οφέλη κάθε είδους σε όλες τις «πλευρές» των σχέσεων, αρκεί βέβαια να μην είναι σχέσεις εκμετάλλευσης και χειραγώγησης αλλά να είναι σχέσεις ισότητας και αλληλοσεβασμού. Σε κάθε περίπτωση, η ανάπτυξη των σχέσεων αυτών ομορφαίνει τη ζωή μας και της δίνει άλλη δυναμική.

     Και δεν είναι μόνο οι εύκολες ή οι δύσκολες στιγμές που θέλουμε να μοιραζόμαστε με τους άλλους χαρές και λύπες. Είναι κάθε στιγμή της ζωής μας που επιζητά τη θεώρηση του άλλου / της άλλης, που αναζητά την απλή θέαση του προσώπου του άλλου / της άλλης, γιατί η συνάντησή μας με τον άλλο / την άλλη είναι συνάντηση με τον εαυτό μας!                          

  1. 04/10/2013 στο 8:24 ΠΜ

    Reblogged this on Oxtapus *beta.

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: