Αρχική > κοινωνία > Αγαπημένα μου Cafe!

Αγαπημένα μου Cafe!

Ένα γράμμα χωρίς αποδέκτη

Του Νίκου Τσούλια

     Είναι γνωστή η προσφορά σας στα ραντεβού των ανθρώπων, στο ξεκίνημα των γνωριμιών, στις πρώτες – ιδιαίτερα ερωτικές – συναντήσεις και στα συνακόλουθα σκιρτήματα αλλά και στην πιο οικονομική έξοδο και ψυχαγωγία για κάθε ηλικία.

clip_image001 by Lisa Audit

    Στο σημείωμα αυτό όμως δεν θα ασχοληθώ με όλες αυτές τις πλευρές σας αλλά για μια προσωπική μου σχέση μαζί σας. Δεν θα μπορούσα ποτέ να μην γράψω ένα γράμμα, ένα κείμενο για εσάς. Σάς το χρωστάω για δύο λόγους. Πρώτον σε εσάς κατέκτησα τη συνήθεια να είμαι μόνος ανάμεσα σε άλλους ανθρώπους και να στοχάζομαι και να σκέφτομαι μικρά και μεγάλα ζητήματα της ζωής μου. Δεύτερον σε εσάς ήταν ο δεύτερος τόπος – μαζί με το γραφείο του σπιτιού μου – που μού άρεσε να γράφω, να γράφω άρθρα για τις εφημερίδες παλιότερα και για το «Ανθολόγιό» μου σήμερα. Όχι, δεν ανταγωνιζόσαστε το γραφείο μου γιατί στο γραφείο έγραφα άλλες στιγμές όταν ξυπνούσα από το βραδινό ή τον απογευματινό ύπνο, ενώ σε εσάς έγραφα τις άλλες ώρες. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτή η διαφορά αφού σε εσάς έγραφα και γράφω τα πιο κοινωνικά μου κείμενα, ενώ στο γραφείο γράφω τα πιο προσωπικά.

     Πάντα ήθελα και θέλω να είμαι μόνος μου όταν έρχομαι σε εσάς, ακόμα και όταν δεν γίνεται αλλιώς και έχω κάποιο ραντεβού, φροντίζω να έρχομαι πολύ νωρίτερα για να διαβάσω ή να γράψω και να ακολουθήσει μετά η όποια συνάντηση. Πάντα όταν έρχομαι σε εσάς έχω μαζί μου ένα ή δύο βιβλία, σημειωματάριο (αυτό κυρίως παλιότερα), laptop, tablet και επίσης έναν καλό στυλό, ένα συλλεκτικό μου μολύβι και έναν επίσης συλλεκτικό σελιδοδείκτη. Όλα είναι ένα «σκηνικό διαβάσματος και γραφής», όλα είναι μια «ιεροτελεστία πνευματικής άσκησης και δημιουργίας αλλά και αναζήτησης πλευρών του εαυτού μου».

     Πάντα σάς διαλέγω, δεν πάω όπου κι όπου. Να είναι το Cafe μου σε κεντρική περιοχή, να έχει μπροστά του δρόμο με κίνηση πεζών, να έχει μοναχικό τραπέζι κοντά σε τζαμαρία, να έχει κλασική και μορφωτική αισθητική και διακόσμηση και να πλεονάζει η παρουσία του ξύλου στο εσωτερικό του, να μού δίνει την αίσθηση του παλιότερου Cafe των ανθρώπων των γραμμάτων – κάτι σαν φιλολογικό καφενείο -, να έχει εξευγενισμένη μουσική και ει δυνατόν τζαζ, να φτιάχνει άριστο εσπρέσο και επίσης τα τελευταία χρόνια να έχει κοντά στο τραπέζι που θα καθίσω και πρίζα για να μην εξαρτιέμαι από τη μπαταρία του laptop. Δεν τα επιτυχαίνω όλα αυτά, αλλά εσείς ξέρετε ότι είμαι πάντα πολύ κοντά στο «άριστα». Πάντα σάς δοκιμάζω στην αρχή. Ζυγιάζω τα συν και τα πλην και αποφασίζω με περισσή επιμέλεια και σχολαστικότητα. Και όταν τελικά «ριφθεί ο κύβος», σας τιμώ και με το παραπάνω. Γίνεστε στέκι μου, και σας υμνώ στις παρέες μου για την όλη προσφορά σας.

clip_image001[53] by Lisa Audit

    Σίγουρα θα θέλετε να αλληλογνωριστείτε, να ξέρετε τη διαχρονική μου πορεία μέσα από το ξεχωριστό δικό σας κόσμο. Στη δεκαετία του 1980 είναι ένα μικρό Cafe στην κεντρική πλατεία Γαρδένια του Ζωγράφου, το Igloo, με πολύ καλές επιδόσεις στα παγωτά και με παρέες «αθλητικού» και μάλλον «ποδοσφαιρικού» περιεχομένου. Παρόλα αυτά ήταν παρέες που με πρόσεχαν, αφού συχνά σηκώνονταν από το τραπεζάκι που καθόμουνα, αν ήταν πιασμένο, για να είμαι όσο το δυνατόν καλύτερα! Την ίδια περίοδο και για το κέντρο της Αθήνας θα προτιμώ το «Ζώναρς» στην Πανεπιστημίου, απέναντι από τη «ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΗ» με την οποία συνεργαζόμουνα από το 1980 έως το 1986. Με τη μετακίνησή μου στην άλλη εφημερίδα της συνεργασίας μου, στην «ΕΞΟΡΜΗΣΗ», θα συχνάζω και στο άλλο καλό καφέ στο «Φλόκα» στην «Κοραή» και στη «Μαρονίτα» στην πλατεία Εξαρχείων.

     Στη δεκαετία του 1990 – με την … άνοδό μου στην προεδρία της ΟΛΜΕ και με την κάθοδό μου σε πιο μόνιμη βάση στο κέντρο της Αθήνας – θα προτιμώ το Cafe «Brazilian» στη Βουκουρεστίου. Εδώ έξω στη στοά στα ψηλά και κυκλοτερή τραπέζια θα πίνω πρωί – πρωί τον καφέ παρέα με τους οδηγούς που έχουν τις λιμουζίνες και θα γνωριστώ με αρκετούς απ’ αυτούς, την τόσο ξεχωριστή επαγγελματική ομάδα της Αθήνας. Όλα είναι τέλεια, το μόνο που θα σκιάσει την όλη εικόνα είναι η απόλυση της κυρίας Ειρήνης, της ψυχής για χρόνια πολλά αυτού του Cafe. Η συνέχεια ανήκει για μεν την κοντινή μου περιοχή στου Ζωγράφου στο «Costa Cofe» – μέχρι που έκλεισε λόγω της κρίσης και έτσι έμεινα άστεγος προς το παρόν για την περιοχή του Δήμου μου – και για τις μακρινότερες περιοχές σε Cafe της περιοχής του ξενοδοχείου CARAVEL, στο «Λυχνάρι», στο «Facce strane» και στη «Μέδουσα» ανάλογα με τις διαθέσεις.

     Φυσικά δεν είναι μόνο αυτά τα Cafe μου. Είναι και άλλα σχεδόν σ’ όλη την Ελλάδα, μόνο που ήταν συγκυριακή η σχέση μου μαζί τους. Για τη δεκαετία που ήμουνα στην ΟΛΜΕ εξορμούσα στις μεγάλες πόλεις της χώρας – κατά προτίμηση σ’ όσες έχουν αεροδρόμιο για να πηγαινοέρχομαι γρήγορα – και φρόντιζα και μάθαινα από τα τοπικά συνδικαλιστικά στελέχη τα καλά Cafe κα πάλι φρόντιζα να είμαι μόνος για κάποια ώρα τουλάχιστον, να έχω μαζί μου όσα προανέφερα κλπ.

     Και για το εξωτερικό ίσχυε το ίδιο. Εδώ έκανα καλύτερη επιμέλεια, αφού η παρουσία μου σε ένα Cafe συνδεόταν και συνδέεται με μια φαντασίωσή μου, να μοιράζομαι τους τόπους που σύχναζαν γνωστοί διανοούμενοι και να νιώθω και εγώ μέσα από τις ψευδαισθήσεις μου μια συνάφεια με τη διανόηση! Παρίσι, Βρυξέλλες, Μόναχο, Λουξεμβούργο, Ρώμη κλπ είναι πόλεις με θαυμαστά Cafe, με Cafe όνειρα. Θα θυμάμαι πάντα το Cafe στο βιβλιοπωλείο «Barnes and Nobles» στη Μινεάπολη που ήταν τόσο όμορφο, που είχε τόσο έντονα μορφωτικό και ευγενικό περιβάλλον που νομίζω ότι το διάβασμα και το γράψιμο που έκανα εκεί είχε κάτι το μαγευτικό.

     Αγαπημένα μου Cafe, έχετε συνεργήσει με το όλο σκηνικό σας στην προαγωγή της πνευματικής μου καλλιέργειας, είστε μέρος της ζωής μου, κοντά σας έζησα και ζω πολύ όμορφες στιγμές, κοντά σας έγραψα εκατοντάδες άρθρα και κείμενα που δεν θα μπορούσα να γράψω αλλού, κοντά σας ονειρεύομαι να γράφω και να ξαναγράφω, να διαβάζω και να ξαναδιαβάζω.

 

Advertisements
  1. markakis emmanuel
    29/09/2013 στο 1:14 ΜΜ

    Η εμπειρία στα καφενεία ή καφετέριες είναι το βίωμα του περιβάλλοντος χώρου που σε βάζει μέσα στη ζωή χωρίς να σε εμποδίζει να σκεφτείς και να δημιουργήσεις ενώ ο ανθρωπογενής θόρυβος τονώνει τη σκέψη και τη φαντασία!

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: