Αρχική > φιλοσοφία > Ατενίζοντας τη θάλασσα…

Ατενίζοντας τη θάλασσα…

clip_image0015.jpg

Του Νίκου Τσούλια

 

     Μπορείς να κάθεσαι και να την κοιτάς με τις ώρες, χωρίς να ξέρεις πού ακριβώς ταξιδεύεις και πού βρίσκεσαι και να διαπιστώνεις κατά ριπές του χρόνου ότι ο λογισμός σου έχει αποσπαστεί από το σώμα σου και τότε νιώθεις ότι αυτός ο λογισμός ίσως και να μην είναι καταδικός σου. Μπορείς να την ατενίζεις κάνοντας τα πιο παράτολμα όνειρα, τις πιο ασύντακτες φαντασιώσεις, χωρίς να αντιλαμβάνεσαι στο πόσο εύκολα χάνεσαι παρακολουθώντας απλά και μόνο τα παφλάζοντα κύματα.

 

Μπορείς να είσαι απέναντί της και να ηρεμείς, χωρίς να κατανοείς τι είναι αυτό που σε καταλαγιάζει και σου γλυκαίνει της ψυχής την κάθε τραχύτητα. Μπορείς απλά να την αγναντεύεις, χωρίς να εστιάζεις σε κάτι συγκεκριμένο και την ίδια στιγμή να νιώθεις ότι   έχεις βρεθεί σε παράξενους τόπους, ότι κάνεις ταξίδια που ποτέ σου δεν τα σκέφτηκες και νιώθεις να μετεωρίζεσαι σε παράλληλα σύμπαντα, σε διαφορετικές πραγματικότητες, χωρίς να μπορείς να ερμηνεύεις αν είναι οι αισθήσεις σου και η θάλασσα που σε έχουν συνεπάρει ή ψυχανεμίζεσαι από μόνος σου από κάποια εσωτερική δύναμη που ενεργοποιείται από τους παφλασμούς και από των κυμάτων το αέναο παιχνίδι. Μπορείς να μην κάνεις εσύ τίποτα κυριολεκτικά, απλώς να είσαι δίπλα της και να την χαζεύεις και αυτό το χάζεμα να είναι ανεξάντλητη πηγή εκρηκτικών νοητικών παραστάσεων που μόνο εδώ δίπλα στη θάλασσα γεννιούνται και απλώνονται γενναιόδωρα θρυμματίζοντας κάθε παγιωμένη εικόνα της καθημερινής σου ζωής, χωρίς να ερμηνεύεις τι ακριβώς συμβαίνει μέσα σου, τι είναι αυτό που αναστατώνει και ταυτόχρονα γοητεύει τα καθηλωμένα συναισθήματά σου.
Ατενίζοντας τη θάλασσα παίζεις με την ασάφεια του ορίζοντα, μετασχηματίζεις των νησιών και των βραχονησίδων τις εικόνες, προσμένεις κάτι να εμφανιστεί ξαφνικά στην υδάτινη μάζα της και να ανατρέψει την απόλυτη ομοιομορφία και αν αυτό δεν γίνεται, να ζωγραφίζεις μόνος σου το παλιό ιστιοφόρο που έκλεψες από το βιβλίο της ιστορίας ή τη βαρκούλα που πήγες για ψάρεμα στη Νάξο «εκείνο το καλοκαιράκι» ή το πειρατικό πλοίο του Τζακ Σπάροου από την ταινία «Pirates of the 
Caribbean» και να γράψεις τη δική σου αφήγηση αναμιγνύοντας εποχές και τόπους χωρίς δεσμεύσεις και βεβαιότητες της γνώσης.
Ατενίζοντας τη θάλασσα έχεις τη δυνατότητα να ταξιδέψεις στο χώρο, γιατί μπορείς να βρεθείς μέσα από τους άπειρους δρόμους της θάλασσας σε κάθε σημείο της Γης, να ταξιδέψεις στον όποιο  χρόνο θέλεις γιατί εδώ το υδάτινο σκηνικό που είναι μπροστά σου είναι το ίδιο και το ίδιο όσο και αν ο χρόνος καμώνεται ότι τα πάντα αλλάζει. Τα ίδια κύματα ταξίδεψαν τον Οδυσσέα στην πιο όμορφη ανά τους αιώνες περιπέτεια του ανθρώπου, τα ίδια ταξίδεψαν τους Αργοναύτες στο κούρσεμα που έκαναν στους μακρινούς τόπους της Αίας, τα ίδια κύματα κουβάλησαν τους Αθηναίους στις μικρές και στις μεγάλες εκστρατείες τους, τα ίδια κύματα βοήθησαν το Μιαούλη και τον Κανάρη στο παραλήρημά τους για την ελευθερία, τα ίδια και τα ίδια κύματα πορεύουν φτωχούς ψαράδες για να βρουν υδάτινες ψαροφέρουσες γωνιές, τα ίδια κουβαλούν τη φτώχεια και τα κρυφά όνειρα των χιλιάδων προσφύγων στην προσπάθειά τους να περάσουν στο φωτεινό μέρος του πλανήτη μας . Εδώ σ’ αυτά τα κύματα μπορείς να διαβάσεις καημούς ναυτικών Ελλήνων και ξένων που ταξίδεψαν σε όλο τον Κόσμο – χωρίς ποτέ να γίνουν κοσμογυρισμένοι – για ένα κομμάτι ψωμί, για ένα μεροκάματο του τρόμου.
Γιατί η θάλασσα δεν είναι μόνο πηγή ομορφιάς και γαληνέματος, είναι και τόπος καταστροφής, γίνεται υγρός τάφος ανθρώπων και ανθρώπων, ανθρώπων που χάθηκαν στη φρίκη και στον τρόμο και  δεν πρόλαβαν ούτε να πούνε την τελευταία προσευχή τους ή να αγγίξουν το χέρι κάποιου δικού τους ή να έχουν τη δική τους τελευταία «εστία» για να τους «βρίσκουν» όσοι τους αγαπούν έστω και αν είναι στα βασίλεια του Άδη.
Η παράξενη γοητεία της θάλασσας ίσως να βρίσκεται και κάπου αλλού εκτός των όσων προαναφέρθηκαν. Ατενίζοντας τη θάλασσα γεύεσαι πια παράξενη αίσθηση του χρόνου. Παρατηρείς τους κυματισμούς και αντιλαμβάνεσαι μια ιδιότυπη ανάμιξη του «ίδιου» και του «διαφορετικού», τα κύματα είναι κάθε στιγμή διαφορετικά αλλά το βλέμμα μας εστιάζει και στην ομοιότητά τους, άλλωστε τα κύματα έχουν το ίδιο κάθε φορά περιεχόμενο ανεξάρτητα από το αν η μορφή τους διαρκώς ταλαντεύεται ανάμεσα στο «ίδιο» και στο «διαφορετικό» . Έτσι το πέρασμα του χρόνου έχει διαφορετική ροή από ό,τι στα άλλα πράγματα αφού περνώντας αυτός, τα πράγματα (τα κύματα) εμφανίζονται σα να μην αλλάζουν. Αλλά πώς μπορεί να βλέπουμε τη ροή του χρόνου μέσα από την εκάστοτε διαφορετικότητα των κυμάτων και ταυτόχρονα να μην γίνεται αντιληπτή αυτή η ροή αφού και η ομοιότητα των κυμάτων δηλώνει κάποια ακινησία του χρόνου;
Παράξενοι συλλογισμοί, ίσως και ανορθολογικοί μπορείτε να ισχυριστείτε. Αλλά ατενίζοντας τη θάλασσα δεν είμαστε σε μια παράξενη χώρα της φαντασίας μας, όπου μεταπλάθουμε της ζωής μας τα «υλικά» καταπώς ο καθένας μας προσωπικά και εντελώς  ελεύθερα επινοεί;                 

 


Advertisements
Κατηγορίες:φιλοσοφία Ετικέτες: , ,
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: