Αρχική > πολιτική, κοινωνία > Τι θα κάνουν τώρα οι νέοι;

Τι θα κάνουν τώρα οι νέοι;

clip_image001[77]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Pawlov Peter, Sunset

 

Του Νίκου Τσούλια

     Ίσως να μην έχουμε ακόμα αξιολογήσει την έκταση και το βάθος της οικονομικής κρίσης που χαρακτηρίζει την ελληνική οικονομία και κοινωνία. Ίσως να μην έχουμε ακόμα βιώσει τη διαβρωτική επίδρασή της στην προσωπική ζωή μας αλλά και στη συνολική πορεία της χώρας. Ίσως να μην μπορούμε να δούμε την όλη εικόνα, γιατί ζούμε ένα διαρκώς εξελισσόμενο έργο και σκηνικό στο οποίο δεν έχουμε δει την τελική πράξη.

clip_image001[75]

Yermolenko Alexander, Rye

   Αλλά υπάρχει μέσα σ’ όλο αυτό τον ορυμαγδό των αρνητικών γεγονότων ένα δράμα που ήδη αποτελεί την κορύφωση των μέχρι τώρα συμβαινόντων, το δράμα της μη επαγγελματικής απασχόλησης των νέων. Πρόκειται για την αχρήστευση μιας γενιάς που δεν θα γευθεί ίσως ποτέ τη χαρά άσκησης εργασίας συμβατής με τα προσόντα που έχουν, με την αποκτημένη εμπειρία, με τις ισχυρές φιλοδοξίες και, γιατί όχι, με τα τολμηρά όνειρά τους. Η ζοφερή εικόνα δεν αφορά ένα μέρος του ουρανού της ζωής τους αλλά όλο το μέλλον τους και κυρίως το πιο δημιουργικό κομμάτι του μέλλοντός τους. Είναι αυτό το μέρος της ζωής μας που καθορίζει εν πολλοίς και το υπόλοιπο που χρονικά ακολουθεί.

     Σε όλους σχεδόν τους ανθρώπους και στη νεαρή τους ηλικία παρουσιαζόταν το πρόβλημα της επιλογής και της εύρεσης ενός ταιριαστού επαγγέλματος. Και έπαιρνε χρόνο η τελική κατάληξη για το επάγγελμα που θέλαμε. Όλοι σχεδόν κάναμε εργασίες ετεροαπασχόλησης και υποαπασχόλησης και τις κάναμε με χαρά και κέφι, γιατί είχαμε πίστη στην τελική μας επιλογή, ότι θα έλθει η στιγμή να ασκήσουμε την εργασία που θέλουμε και που έχουμε σπουδάσει. Και όταν με το καλό ερχόταν εκείνη η ώρα της «επαγγελματικής αποκατάστασης», θυμόμαστε με ιδιαίτερη νοσταλγία τις παλιότερες – πιο κουραστικές και μάλλον πιο ταπεινές δουλειές – γιατί ήταν οι πρόδρομοι που μάς οδήγησαν στους δρόμους της μεγάλης επαγγελματικής επιλογής.

     Αλλά σήμερα τα πράγματα είναι πλήρως διαφορετικά. Η δυνατότητα να ασκήσεις το επάγγελμα που έχεις σχεδιάσει και που έχει προετοιμάσει είναι μάλλον μηδαμινή. Και όλες οι άλλες εργασίες της ετεροαπασχόλησης που παραδοσιακά όλοι οι παλιότεροι κάναμε ούτε αυτές υπάρχουν και επομένως δεν μπορούν να οδηγήσουν στα ασφαλή λιμάνια της βασικής επαγγελματικής μας επιλογής.

     Το επαγγελματικό αδιέξοδο δεν έχει μόνο οικονομικές επιπτώσεις, αλλά επιβαρύνει την ψυχολογία, το συναισθηματικό κόσμο και την ανάπτυξη της προσωπικότητας των νέων. Μπορούμε να ισχυριστούμε ότι υπάρχει η βαριά σκιά μιας αντίληψης ή μάλλον μιας αυτοαντίληψης, «οι νέοι νιώθουν ότι δεν αξίζουν, ότι δεν έχουν δυνατότητες» και αυτό συνιστά τη μεγάλη μας ήττα, τη συλλογική μας ήττα, την ήττα της σημερινής κοινωνίας μας.

     Ας δούμε κάποια σχετικά σχόλια μερικών ξένων επισκεπτών στη χώρα μας (ΤΑ ΝΕΑ, 28.12.2011). «Όλα τα προβλήματα σήμερα πηγάζουν από τις οικονομικές δυσχέρειες» σχολιάζει ο Αμπελ Θαμόρα. «Οι Ισπανοί νιώθουν ότι βλέπουν το δικό τους μέλλον μέσα από τα προβλήματα της Ελλάδας», λέει ο νεαρός συγγραφέας που με κάθε ευκαιρία βρίσκεται ανάμεσα στους ισπανούς «Αγανακτισμένους». Είναι μια κίνηση που φανερώνει τη θετική πλευρά της κρίσης: «Όσοι κάποτε ήταν αποκομμένοι, στρέφονται στον διπλανό τους και διεκδικούν μαζί ένα καλύτερο αύριο». Στα τριάντα του, ο Αμπελ Θαμόρα βλέπει μπροστά του ένα μέλλον αβέβαιο. Με την ανεργία να καραδοκεί. «Στην Ισπανία υπάρχει μια γενιά με την ονομασία "Ούτε Ούτε", ‘ούτε σπουδές ούτε δουλειά’. Το γεγονός ότι νέοι με μεταπτυχιακές σπουδές καταλήγουν στην ανεργία δημιουργεί μια ματαιότητα. Αυτό οδηγεί κάποιους στην παραίτηση».

     Την αγωνία του για τη νέα γενιά εκφράζει και ο Πολ Σέλαρ: «Οι νέοι νιώθουν ότι δεν αξίζουν. Πρέπει να πληρώσουν πολλά χρήματα για σπουδές και καταλήγουν άνεργοι και καταχρεωμένοι. Από τη μία πλευρά βρίσκονται οι κυβερνήσεις και οι τράπεζες και από την άλλη οι απλοί πολίτες. Δεν είναι δικό μας το λάθος αλλά εμείς πληρώνουμε. Πρέπει να αμυνθούμε». Κουβέντες του Εμανουέλ Νταρλέ που, όπως παραδέχεται, δεν βρίσκουν αντίκρισμα στους Γάλλους. «Ο κόσμος ανησυχεί, οργίζεται. Αλλά είναι κουρασμένος. Δεν αντέχει άλλο τις εξεγέρσεις και επιλέγει να κάνει αυτά που απαιτεί η κυβέρνηση».

     Σε κάθε περίπτωση, οι νέοι οφείλουν να κατακτήσουν αυτά που τους ανήκουν, αυτά που ονειρεύονται. Οφείλουν να συμμετέχουν στους πολιτικούς και στους κοινωνικούς αγώνες, γιατί την κρίση την έφερε ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής και η συσσώρευση κέρδους των δυνάμεων της αγοράς. Και η πολιτική μας συνειδητοποίηση είναι συστατικό στοιχείο της ζωής μας. Οφείλουν να βρουν λύσεις ή μάλλον να δημιουργήσουν λύσεις. Η αδράνεια και παραίτηση, ακόμα και η αιτιολογία – που σαφώς είναι ορθή – ότι για την ανεργία υπάρχουν συγκεκριμένοι λόγοι και ευθύνες δεν μπορεί να μας ικανοποιεί.

     Ας δούμε δύο ιδέες. Στην επαρχία που υπάρχουν αγροτικές δουλειές, οι νέοι οφείλουν να αναθεωρήσουν τις παλιότερες αντιλήψεις, να μην κάνουν χειρωνακτική εργασία και να επιδοθούν με συστηματική προσπάθεια σ’ αυτούς τους τομείς. Μπορεί να είναι δουλειές εποχιακές, μπορεί να είναι δουλειές σκληρές και έξω από τα σχέδιά μας, αλλά δεν είναι δυνατόν να θεωρητικολογούμε και να αποκτούμε μια παρακμιακή νοοτροπία απόρριψης της χειρωνακτικής εργασίας που συνέργησε και αυτή η νοοτροπία στην παραγωγική κατάρρευση της χώρας μας. «Η δουλειά δεν είναι ντροπή» έλεγαν οι παλιότεροί μας, όταν αναφερόμασταν στις ταπεινές δουλειές. Και είχαν απόλυτο δίκιο. Η δεύτερη ιδέα αφορά καλύτερα τους νέους επιστήμονες και τους νέους που έχουν επιχειρηματική αντίληψη. Μπορούν να συνενώσουν τις όποιες μικρές οικονομίες τους ανά ομάδες, να αναζητήσουν προγράμματα χρηματοδότησης από το ΕΣΠΑ και να τολμήσουν να ανοίξουν δρόμους οικονομικής ανέλιξης και προοπτικής.

     Η ζωή της χώρας, η ζωή όλων μας και πιο πολύ η ζωή των νέων δεν μπορεί να σταματά στη σημερινή κρίση. Η ζωή μας, η ιστορία μας, το μέλλον μας είναι δικά μας και πάντα κατακτώνται. Αρκεί να έχουμε μια έμπρακτη αγωνιστική στάση ζωής σε όλα τα πεδία της προσωπικής και συλλογικής και κοινωνικής όψης της ταυτότητάς μας.

 

clip_image001

  

Από τοπίο της Αυστραλίας

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: