Αρχική > πολιτισμός, πολιτική > Η Γενοκτονία των Ποντίων

Η Γενοκτονία των Ποντίων

Ημέρα Μνήμης για την Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου

 

 

Του Νίκου Τσούλια

    Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά του Ελληνισμού, κατά της ανθρωπότητας, κατά του πολιτισμού. Πρόκειται για την εγκληματικά σχεδιασμένη και κρατικά προμελετημένη εκδήλωση ωμής σφαγής χιλιάδων αθώων ανθρώπων από το καθεστώς της Τουρκίας. Πρόκειται για το ξερίζωμα εστιών, εστιών που είχαν εκεί τις απαρχές τους και τα θεμέλιά τους εδώ και χιλιάδες χρόνια. Πρόκειται για το μακελειό που έγινε σε βάρος παιδιών και γυναικών στο όνομα της πιο σκληρής βαρβαρότητας.

    Κανένας λαός δεν μπορεί να ξεχνά την ιστορία του και πιο πολύ τα πάθη του. Κανένα έθνος δεν μπορεί να μην έχει στην επιφάνεια της σημερινής συλλογικής συνείδησής του τις χιλιάδες θυσίες του λαού του. Κανένας Έλληνας δεν μπορεί να είναι εφησυχασμένος για το μέλλον του, αν δεν θυμάται και δεν τιμά τα μαρτύρια των προγόνων του, τα μαρτύρια για την ελευθερία του ανθρώπου, τα μαρτύρια για την αυταξία και την αξιοπρέπεια της ανθρώπινης ζωής.

    Το εκπαιδευτικό μας σύστημα σαφώς και πρέπει να δίνει στέρεες γνώσεις και ισχυρά μορφωτικά εφόδια στους νέους και στις νέες. Οφείλει όμως πρωτίστως να διαπαιδαγωγεί. Να έχει ως πρώτο του μέλημα την αγωγή στις πανανθρώπινες αξίες. Η εκπαίδευση οφείλει να καλλιεργεί τα ιδανικά της ελευθερίας, της ειρήνης, της δημοκρατίας, του αλληλοσεβασμού, της συνεργασίας και της φιλίας των λαών και των ανθρώπων. Το σχολείο οφείλει να προάγει τα μεγάλα μηνύματα της Ιστορίας, να προάγει τα βαθιά νοήματα της Ιστορίας ως σηματωρό στις αναζητήσεις των σημερινών μαθητών και μαθητριών.

Σχολείο

 

Ακολουθεί μικρό αφιέρωμα στη μνήμη των χιλιάδων αδικοχαμένων Ποντίων, αφιέρωμα το οποίο θα ανανεώνεται συνεχώς, έτσι ώστε να πάρει τη μορφή μιας όσο το δυνατόν πληρέστερης αναφοράς στο μεγάλο ιστορικό δράμα του Ελληνισμού και του ανθρωπισμού. 

 

Ανοικτή επιστολή προς την Κα Ρεπούση

Ποιου δέντρου τα φύλλα ή κλαδιά κάνουν πολύ θόρυβο, ποια φύλλα είναι «φιλόξενα» να κοιμηθείς ή να ζεσταθείς, πού καταφεύγεις στο βουνό και πώς εκπαιδεύεσαι στη σιωπή (πνίγοντας ακόμη και το κλάμα του παιδιού ή το ίδιο) για να μη γίνεις αντιληπτός απ’ αυτούς που σε κυνηγάνε. Αυτά αφηγούνταν ο πατέρας μου, γεννηθείς στην Πάφρα του Πόντου, που επιβίωσε επί τρία χρόνια στα βουνά – από 3-6 χρονών – μαζί με πλήθος γυναικόπαιδα. (Τον πατέρα του, αφού είχε προηγηθεί φαγοπότι και παρέα μαζί τους, τον σκότωσαν οι Τούρκοι).

Ερώτηση: Αφού δεν υπήρχε γενοκτονία, τι στο καλό κάναν 3 χρόνια στα βουνά τα γυναικόπαιδα;

Υστερόγραφο 1. Τα τελευταία τρία χρόνια στο σχολείο που υπηρετώ,  κανείς μαθητής της Γ΄ Λυκείου δεν επιλέγει το μάθημα της Ιστορίας για πανελλαδική εξέταση δηλαδή δεν μαθαίνει σύγχρονη ιστορία. Σαν μάθημα λοιπόν επιλογής έχει ουσιαστικά καταργηθεί.

Υστερόγραφο 1. Με βάση τα παραπάνω είναι υποκριτική η στάση αυτών που λένε ότι τα παιδιά μπερδεύουν την 25η Μαρτίου με την 28η Οκτωβρίου, υποτιμώντας έτσι το έργο του εκπαιδευτικού.

Νεόφυτος Φεδίνογλου, φιλόλογος

Σχολείο

Αθήνα, 17 Μαΐου 2013

Μήνυμα του Προέδρου της Βουλής για τη 19η Μαΐου, Ημέρα Μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου

«Η 19η Μαΐου είναι ημέρα μνήμης για τη γενοκτονία των Ελλήνων του Μικρασιατικού Πόντου. Ενός τμήματος του Ελληνισμού που παρά τις φοβερές κακουχίες, τις βιαιότητες, τον ξεριζωμό που υπέστη, κράτησε βαθιά στην ψυχή του το πάθος για την ελευθερία, την πίστη και την πατρίδα.

Ο ποντιακός Ελληνισμός, με την ένδοξη ιστορία του, μας γεμίζει αισθήματα τιμής και περηφάνιας. Το δράμα και το μεγαλείο του συγκινούν την ψυχή μας, καθοδηγούν τη σκέψη μας και φωτίζουν τα οράματά μας. Μας εμπνέουν στην πορεία μας και μας εμψυχώνουν στις αντιξοότητες που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε. Αποδεικνύουν την ακατάβλητη δύναμη, την αντοχή και τη ζωτικότητα του έθνους μας.

Αυτά τα χαρακτηριστικά οφείλουμε σήμερα να πραγματώσουμε με την ενότητα όλων των δυνάμεων του Ελληνισμού, την αλληλεγγύη στους πιο αδύναμους συμπολίτες μας, τη συλλογική θέληση για δημιουργία και προκοπή. Η ενότητα σε αυτόν τον αγώνα, που αποτελεί και τη βασική προϋπόθεση για την επιτυχία του, αποτελεί τη δικαίωση των θυσιών των προγόνων μας αλλά και την ελπίδα για το μέλλον των παιδιών μας.

Ταυτόχρονα δηλώνουμε ότι, διατηρώντας ζωντανή την ιστορική μας μνήμη, αξιώνουμε από τη διεθνή κοινότητα και τους γείτονές μας το σεβασμό της ιστορίας μας και την αναγνώριση των αδιαμφισβήτητων ιστορικών γεγονότων».

Η Βουλή των Ελλήνων έχοντας ανακηρύξει από το 1994, με ομόφωνη απόφασή της, τη 19η Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης για τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, θα τιμήσει φέτος τη μνήμη των θυμάτων τη Δευτέρα 20 Μαΐου, πριν από τη συζήτηση των Επίκαιρων Ερωτήσεων.

Σχολείο

Ἡ μνήμη τοῦ Πόντου εἶναι κυκλική.

by Φιλονόη Πόντου

Ἡ μνήμη τοῦ Πόντου εἶναι κυκλική.

Η μνήμη του Πόντου είναι κυκλική
κι η δύναμη του είναι ο κύκλος
αυτό μας δείχνει ο χορός
κι αν νιώθεις ότι πρέπει
να ανοίξεις τον κύκλο
είναι μόνο και μόνο
γιατί έχεις ξεχάσει την ουσία
και σκέφτεσαι την παράσταση
του κοινωνικού θεάματος
που δείχνεις σε όλους
για να φαίνεσαι
δίχως να ξέρεις πια
το τι είσαι ακριβώς
και γι’αυτό βάζεις
ακόμα και κορίτσια
να χορέψουν την σέρρα
αλλά και αγόρια
που δεν είναι αρματωμένα
και χορεύουν δίχως μπότες
αλλά με ψεύτικα καλύμματα
που δεν μπορούν
να κρύψουν παρά μόνο
την ασχήμια της πράξης σου.

Νίκος Λυγερός

http://filonoi.gr/f-h-mnhmh-toy-pontoy-einai-kyklikh/

 

Σχολείο

Περί ύβρεως

Από τον ΓΙΑΝΝΗ ΤΡΙΑΝΤΗ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 6.6.2013

Εν αρχή, «η συνέχεια του ελληνισμού». Μετά, «το κρυφό σχολειό». Επειτα, «η σφαγή της Τριπολιτσάς» και «ο συνωστισμός της Σμύρνης». Και τώρα, «ο χορός του Ζαλόγγου»… Ενδιαμέσως, χίλια δυο. Οπως το «Μακεδονικό», όπου το πρόβλημα είναι -όπως λένε- ο εθνικισμός της Ελλάδος και όχι η εξόφθαλμη προσπάθεια της γείτονος να υφαρπάξει μέρος της Ιστορίας που δεν της ανήκει.

Ο στόχος, ίδιος. Η επανανάγνωση της επίσημης ελληνικής ιστορίας. Η απαλλαγή της από επικίνδυνους μύθους, αντιεπιστημονικές προσχώσεις και επιλήψιμες κατασκευές, ώστε να υψωθεί περίοπτον το σολωμικόν: «Εθνικόν είναι το Αληθές»… Θεμιτός στόχος, γόνιμη επιδίωξη. Οπως σε κάθε επίσημη ιστορία, έτσι και στη δική μας ενυπάρχουν μύθοι, κατασκευές και αμφισβητήσιμες αφηγήσεις που έχουν προσλάβει χαρακτήρα απαρασάλευτων δεδομένων.

Ομως, πώς επιχειρείται το φιλόδοξο αυτό εγχείρημα; Πληροί τους όρους σοβαρής επιστημονικής προσέγγισης ή αποτυπώνει κατά κύριο λόγο απόψεις ιδεοληπτικού χαρακτήρα; Και κυρίως: εκδηλώνεται με σοβαρότητα και σύνεση, με εξηγητική διάθεση και σεβασμό απέναντι σε εδραίες αντιλήψεις ή αποκαλύπτει δυσανεξία αποδομητικής μορφής, υπεροπτική αντίληψη και έλλειψη σεβασμού στο όριο της ύβρεως;

Δυστυχώς, συμβαίνει το δεύτερο. Η άτυπη ομάδα των ενισταμένων -ιστορικοί, διανοούμενοι, δημοσιογράφοι κ.ά.- ομιλεί από καθέδρας. Οιηματικά και απόλυτα, ως επί το πολύ. Σχεδόν προβοκατόρικα. Με καταφανή κρημνιστική διάθεση, με ειρωνείες προς τους αλλόδοξους και κατά σύστημα με βαρείς χαρακτηρισμούς περί εθνικισμού κ.τ.λ. Φάνηκε στον τρόπο με τον οποίο μίλησε για την καταστροφή της Σμύρνης η κυρία Ρεπούση. Η λέξη «συνωστισμός» δεν συνιστά άτυχη επιλογή λέξεως, αλλά σαφή εσωτερική διάθεση υποτίμησης της σφαγής…

Φαίνεται καθαρά από τις συντεταγμένες επιθέσεις εναντίον της άποψης για τη «συνέχεια του ελληνισμού». Εφτασαν ορισμένοι στο σημείο να μιλήσουν υποτιμητικά για τον αείμνηστο Νίκο Σβορώνο, λέγοντας εμμέσως ότι συνέγραψε το σχετικό (εξαιρετικό) βιβλίο του (εκδόσεις Πόλις) σε ηλικία που δεν επέτρεπε πλήρη διαύγεια. Φαίνεται στον ιλαρό τρόπο με τον οποίο μετατρέπεται η «Αλωση της Τριπολιτσάς» σε μνημείο βαρβαρότητος των επαναστατημένων Ελλήνων! Φαίνεται από την προκλητική παράκαμψη του επιθετικού εθνικισμού που διακρίνει την πολιτική της γείτονος FYROM. Φάνηκε προσφάτως από τη νέα απόπειρα της κυρίας Ρεπούση για το «χορό του Ζαλόγγου»: με πρωτοφανή ανευθυνότητα μίλησε για ένα ιστορικό γεγονός, δίκην αγορητή στο Ζάππειο -ανεξάρτητα από το αν έχει δίκιο ή όχι.

Και το πλέον θλιβερό: η πλειονότης της εν λόγω ομάδος βάλλει σθεναρά εναντίον των «αναθεωρητών της Ιστορίας» (π.χ. για το Ολοκαύτωμα), την ίδια ώρα που υπερασπίζεται με πάθος την αναθεώρηση της ελληνικής ιστορίας…

http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=368187

Σχολείο

«Η νέα εξουσία πλούτισε από τη Γενοκτονία»

Συνέντευξη με τον ΣΑΪΤ ΤΣΕΤΙΝΟΓΛΟΥ,

Από τον ΓΙΩΡΓΟ ΚΙΟΥΣΗ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 19.5.2013

Η «Κ.Ε.» προσφέρει στους αναγνώστες της τη «Γενοκτονία στην Ανατολή», ένα βιβλίο αφιερωμένο στον ελληνικό ξεριζωμό, βασισμένο σε κείμενα Τούρκων ιστορικών που τεκμηριώνουν το γεγονός, μελετούν τις αιτίες του, αποκαλύπτουν τους ενόχους και παρουσιάζουν τους τρόπους με τους οποίους η Γενοκτονία πραγματοποιήθηκε. Ο Τούρκος ακαδημαϊκός Σαΐτ Τσετίνογλου λέει ότι «η σημερινή εξουσία, που είναι οι προύχοντες της Ανατολίας που πλούτισαν από τη Γενοκτονία… έκρυβε στο προσκέφαλο τα προϊόντα αυτής της μεταφοράς πλούτου.»

Πορεία εκτοπισμένων Ποντίων  μετά τη Συνθήκη της Λωζάννης,  στο δρόμο  για την Ελλάδα.  Την απόσταση  των 500 χιλιομέτρων  που χώριζε το Χαρπούτ από την Τραπεζούντα  τη διήνυσαν περπατώντας «National Geographic», 1925

Πορεία εκτοπισμένων Ποντίων μετά τη Συνθήκη της Λωζάννης, στο δρόμο για την Ελλάδα. Την απόσταση των 500 χιλιομέτρων που χώριζε το Χαρπούτ από την Τραπεζούντα τη διήνυσαν περπατώντας «National Geographic», 1925Μεταξύ των συγγραφέων του τεύχους είναι και ο Σαΐτ Τσετίνογλου, Τούρκος ακαδημαϊκός.

– Η εθνική εκκαθάριση χαρακτηρίζεται ως γενοκτονία;

«Οι πρακτικές που εφαρμόστηκαν διαθέτουν όλα τα αναφερόμενα χαρακτηριστικά της νομοθεσίας του ΟΗΕ για τη διάπραξη της Γενοκτονίας. Η πρώτη πρόβα της Γενοκτονίας έγινε κατά των Αρμενίων το 1909 στην Κιλικία. Η δεύτερη έγινε στα παράλια του Αιγαίου και την Ανατολική Θράκη, που αποτελεί την έναρξη της τραγωδίας των Ελλήνων των περιοχών αυτών. Υπό την οργανωτική καθοδήγηση του Μαχμούτ Τζελάλ (Μπαγκάρ) και του Κουστσούμπασι Εσρέφ, με τη συμμετοχή των νομαρχών, επάρχων και στρατιωτικών διοικητών εκτελέστηκε η επιχείρηση εκδίωξης και θανάτωσης των Ελλήνων».

– Ποιους θα κατονομάζατε ως υπευθύνους αυτής της πράξης;

«Εχουμε να κάνουμε με ομαδική υπαιτιότητα. Τους κεμαλιστές, την οθωμανική διοίκηση μαζί με τις δυνάμεις της Γερμανίας και Αυστροουγγαρίας, αλλά και τις δυνάμεις της Αντάντ (Αγγλία, ΗΠΑ, Γαλλία και τσαρική και μπολσεβική Ρωσία). Εχουμε την εκτέλεση μιας γενοκτονίας ενώπιον των οφθαλμών τους. Με την έναρξη των εκτοπισμών των Ελλήνων το 1913, τη δεύτερη φάση της εθνοκάθαρσης του 1919-1920 και την ανταλλαγή του 1923, ο πληθυσμός της Ανατολής μειώθηκε κατά 25%. Οι άνθρωποι αυτοί δεν ήταν γυμνοί. Οι ιδιωτικές και κοινοτικές περιουσίες τους αρπάχτηκαν. Το ζήτημα αυτό παραμένει ανοιχτό».

– Κάποιοι Ελληνες ισχυρίζονται ότι δεν έγινε Γενοκτονία…

«Η ιστορία "διαψεύδει" τους ιστορικούς αυτούς. Το πρώτο πλήγμα κατά των Ελλήνων πραγματοποιείται το 1914 με την εκδίωξη άνω των 250.000 από τις εστίες τους από τις περιοχές της Ανατολικής Θράκης και Δυτικής Ανατολίας. Τον Απρίλιο του 1915 ξεκινάει η επιχείρηση πορείας προς το θάνατο για τους Αρμενίους, Ελληνες της Ανατολής και του Πόντου, υπό την ονομασία Τεχτζίρ (εκτοπισμός). Η λεηλασία από τους μουσουλμάνους ακολουθούσε αμέσως. Αυτά αναφέρει ο Εμμ. Εμμανουηλίδης ως απ’ ευθείας μάρτυρας».

– Θα αναγνωρίσει το τουρκικό κράτος τη Γενοκτονία;

«Είμαστε ενώπιον ενός πολύ δύσκολου ζητήματος. Τουλάχιστον το 30% της σημερινής αξίας της κινητής και ακίνητης περιουσίας της Τουρκίας έχει προέλευση τη λεηλασία και αυτό σε τι χρηματικό ποσό αντιστοιχεί; Μιλάμε για αξία τρισεκατομμυρίων δολαρίων. Η περιουσία αυτή αρπάχτηκε από κάποιους και την πήραν κάποιοι. Διαπιστώνουμε ότι το φαινόμενο που ονομάζεται Ρεπουμπλικανική Τουρκία έχει ως θεμέλιο αυτή τη γιγάντια μεταφορά περιουσίας.

»Αν εξετάσουμε τη δημιουργία οποιασδήποτε καπιταλιστικής μονάδας στη σημερινή Τουρκία βρίσκουμε ελληνική ή αρμενική περιουσία. Αν εξετάσετε την ηγεσία των κεμαλιστών βλέπετε ότι όλοι σφετερίστηκαν περιουσίες Ελλήνων και Αρμενίων. Ακόμη και ο ίδιος ο Ατατούρκ δεν αποτελεί εξαίρεση. Σκεφτείτε ότι το Προεδρικό Μέγαρο στο Τσανκαγιά είναι του Αρμενιάν Κασαπιάν, που εκτοπίστηκε. Ολα τα θέρετρα του Ατατούρκ είναι αποτελέσματα σφετερισμού από Αρμενίους και Ελληνες».

– Τρομακτικοί οι αριθμοί;

«Ο αριθμός των Ελλήνων που εκτοπίστηκαν πριν από την έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου είναι 1,5 εκατομμύριο, από τους οποίους οι μισοί έχασαν τη ζωή τους. Το μέγεθος της περιουσίας τους που κατασχέθηκε είναι πενταπλάσιο του ετήσιου οθωμανικού κρατικού προϋπολογισμού. Στην περίπτωση των Αρμενίων, η περιουσία που χάθηκε, εκτός από την πολιτιστική κληρονομιά, ανέρχεται σε 1,5 δισεκατομμύριο γαλλικά φράγκα της εποχής, χώρια οι καταθέσεις των Αρμενίων που κατασχέθηκαν».

– Η άρνηση εκτιμάτε ότι προέρχεται από φανατισμό;

«Οχι. Μιλάμε για την πρακτική σφετερισμού τεράστιου πλούτου, που αποτελεί το θεμέλιο της κοινωνικής και οικονομικής υπόστασης ενός σημαντικού μέρους των πλουσίων της Τουρκίας. Η τάξη που εξουσίασε την Τουρκία για πολλές δεκαετίες ήταν αυτή που ανήλθε στην εξουσία διά μέσου σφαγών και λαφυραγωγίας. Η σημερινή εξουσία, που είναι οι προύχοντες της Ανατολίας που πλούτισαν από τη Γενοκτονία, μέχρι την εποχή του Οζάλ έκρυβε στο προσκέφαλο τα προϊόντα αυτής της μεταφοράς πλούτου. Η αλυσίδα συνεχίζει χωρίς να σπάσουν οι κρίκοι της και αυτό καθιστά πολύ δύσκολη την αναγνώριση της Γενοκτονίας».

 Σχολείο

 

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Πώς η… Deutsche Bank χρηματοδότησε την γενοκτονία των Ποντίων!

clip_image002

Στο «άδυτα» της γερμανικής πολιτικής των αρχών του 20ου αιώνα, που κατέληξε στην εθνική τραγωδία!

Σπάνια παρασκήνια από την εποχή της γενοκτονίας των Ποντίων και ό,τι προηγήθηκε ιστορικά φέρνουν σήμερα στο φως τα "Παραπολιτικά". Τα τέλη του 19ου αιώνα και οι αρχές του 20ου, ήταν μια περίοδος όπου Γερμανία και Τουρκία , είχαν έρθει πολύ κοντά, με τους Γερμανούς και τον τότε «Κάιζερ» Γουλιέλμο τον Β’ , να επιδιώκει και τελικά να πετυχαίνει την διείσδυση στην Ανατολική Μεσόγειο μέσω της Τουρκίας.

Οι συγκρίσεις με το σήμερα είναι αναπόφευκτες καθώς το τελευταίο διάστημα οι σχέσεις των δύο χωρών γνωρίζουν ξανά άνθιση , με την Μέρκελ να δείχνει πως θέλει να αντιγράψει το στρατηγικό μοντέλο του προκατόχου της, με το οποίο η Γερμανία βρήκε πάτημα στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, σε έναν ζωτικό γεωστρατηγικό χώρο, όπως είναι αυτός της Μεσογείου, αλλάζοντας άρδην τις ισορροπίες στην περιοχή.
Μια πρώτη γεύση των γερμανικών προθέσεων φάνηκε με την επίσκεψη της Μέρκελ τον Μάρτιο που μας πέρασε στην Άγκυρα, όπου η γερμανίδα πολιτικός «έκλεισε» το μάτι στην Τουρκία, κάνοντας λόγο για την ευρωπαική προοτπική της χώρας.

Η προσέγγιση Γερμανίας-Τουρκίας

Η επίσκεψη αυτή δεν ήταν το μόνο δείγμα , που προδίδει τα γερμανικά σχέδια. Λίγο νωρίτερα ο υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας Γκίντο Βεστερβέλε σε συνάντηση που είχε με τον τούρκο ομόλογό του Αχμέτ Νταβούτογλου δήλωνε με νόημα : «Η Τουρκία μπορεί κάλλιστα να αναλάβει έναν ρόλο που θα αποτελεί γέφυρα για την Ανατολή και τη Δύση", αδειάζοντας ουσιαστικά την Ελλάδα, ενώ την ίδια περίοδο ο γερμανικός τύπος χαρακτήριζε τον Ερντογάν χαρισματικό ηγέτη» και την Τουρκία «ανερχόμενη δύναμη του Βοσπόρου».

Η έρευνα από ιστορικές πηγές της εποχής είναι αποκαλυπτική και δεν μπορεί παρά να οδηγήσει σε αναπόφευκτες συγκρίσεις. Τον περασμένο Απρίλιο εξάλλου, μετά την επίσκεψη της Μέρκελ στην Τουρκία, οι δύο χώρες, έκαναν συμφωνία συμπαραγωγής τεθωρακισμένων Leopard με τη συμμετοχή τούρκων μηχανικών. Είχαν προηγηθεί μεγάλες γερμανικές επενδύσεις στις τηλεπικοινωνίες και την πληροφορική, κάτι που είχε αποκαλύψει και ο Ρέσλερ στα πλαίσια του γερμανοτουρκικού φόρουμ για την ένεργεια τον Απρίλιο που μας πέρασε. «Διαπιστώνουμε ότι υπάρχουν τεράστιες προοπτικές στην Τουρκία, ειδικά στον ενεργειακό τομέα».

Οι Βαθιές ρίζες της γερμανοτουρκικής φιλίας

Η προσπάθεια διείσδυσης της Γερμανίας στην Ανατολική Μεσόγειο μέσω της Τουρκίας ξεκίνησε ήδη από το 1867, όταν ιδρύεται στην Τουρκία σχολή διδασκαλίας της γερμανικής γλώσσας. Αργότερα κυκλοφορεί στη Γερμανία βιβλίο – οδηγός «Η Μικρά Ασία πεδίο γερμανικού εποικισμού». Ο τότε «Κάιζερ», όπως έμεινε στην ιστορία, επισκέπτεται την Κωνσταντινούπολη και έχει θερμή συνάντηση με τον Σουλτάνο τον οποίο χαρακτηρίζει ως «φίλο», ενώ μοιράζει εκατοντάδες παράσημα στους τούρκους αξιωματούχου. Η στρατηγική της Γερμανίας αρχίζει και ξεδιπλώνεται σε οικονομικό επίπεδο, αρχής γενομένης από την μεγάλη δύναμη της εποχής, τους σιδηρόδρομους. Τα μεγάλα deal αρχίζουν, με την Τουρκία να αρχίζει να μεταβάλλεται σε γερμανικό προτεκτοράτο.

Οι Γερμανοί πολύ σύντομα θα ελέγχουν πλέον όλο σχεδόν το σιδηροδρομικό δίκτυο.Σε βιβλίο της εποχής, γερμανού περιηγητή διατυπώνεται με σαφήνεια η άποψη πως «Η Τουρκία θα ζήσει διά της Γερμανίας».

Όλα αυτά περιγράφονται αναλυτικά από τον Μιχαήλ Ροδά, διευθυντή τότε του γραφείου τύπου της Ύπατης Αρμοστείας της Σμύρνης,στο βιβλίο "πως η Γερμανία κάτέστρεψε τον ελληνισμό της Τουρκίας". Ο Ροδάς έζησε όλα τα γεγονότα από πολύ κοντά και γράφει χαρακτηριστικά για την συνάντηση του Κάιζερ με τον Σουλτάνο και σημειώνει με νόημα πως «κολακεύτηκε υπερβολικά από την φιλία του Γερμανού».

Το τραπεζικό deal και η ίδρυση της Deutsche Bank

Οι Γερμανοί δεν σταμάτησαν στους σιδηρόδρομους. Θέλοντας να «μπουν» στο τραπεζοπιστωτικό σύστημα της περιοχής κάνουν τις απαραίτητες κινήσεις.Το 1904 φτάνει στην Ελλάδα εκπρόσωπος της Εθνικής Τράπεζας της Γερμανίας και πείθει τον τότε διευθυντή της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος Στέφανο Στρέιτ να ιδρύσουν από κοινού, την Τράπεζα της Ανατολής. Βασικός όρος της συμφωνίας, η πλειοψηφία στο Συμβούλιο θα ήταν ελληνική. Η συμφωνία υλοποιήθηκε και η πρωτοφανής ανάπτυξη της τράπεζας , αφού το ελληνικό εμπόριο ήκμαζε, οδηγεί σε αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου. Εκεί οι Γερμανοί φαίνεται πως βρήκαν την κατάλληλη ευκαιρία και αθέτησαν την αρχική συμφωνία ζητώντας την πλειοψηφία στο συμβούλιο. Η ρήξη ήλθε , κάτι που δεν φαίνεται να πείραξε ιδιαίτερα τον «μεγάλο» Κάιζερ , που ήδη είχε μπει στο παιχνίδι της περιοχής και ήλεγχε το τραπεζικό σύστημα της Αιγύπτου και όλης της Τουρκίας. Η ίδρυση της «νέας» τράπεζας ήταν γεγονός, αφού τότε γεννήθηκε η περίφημη Deutsche Bank, με τα αρχικά ελληνικά αρχικά κεφάλαια, η οποία ανοίγει μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα 200 (!) υποκαταστήματα και αρχίζει να προσφέρει άφθονο χρήμα για επενδύσεις στην Τουρκία. Παράλληλα σε όλη την Τουρκία γίνεται μποικατάζ στα ελληνικά προίόντα και το ελληνικό εμπόριο που γνώριζε άνθιση διώκεται.

Την γενοκτονία των Ποντίων την χρηματοδότησε η Deutsche Bank

Η πολιτική αυτή που εφαρμόστηκε από την συνεργασία Γερμανίας και Τουρκίας, κατέληξε σε μια εθνική τραγωδία, Την γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου από το κίνημα των νεοτούρκων. Η βοήθεια της Γερμανίας στους νεότουρκους ήταν σε όλα τα επίπεδα, όπως αποκαλύπτουν οι πηγές της εποχής.Χαρακτηριστικό είναι πως οι γερμανικές ακτοπλοικές εταιρείες είχαν βγάλει ανακοίνωση πως τα μέλη των νεοτούρκων μπορούν να ταξιδεύουν δωρεάν με την γερμανική σημαία. Οι ιστορικές πήγες γράφουν χαρακητριστικά «η Deutsche Bank παρέχει άφθονα κεφάλαια στο κίνημα των Νεοτούρκων. Ο Γερμανισμός τους παρέχει όλα τα μέσα , αφού η Πανισλαμική πολιιτκή είναι τέκνο της Παγγερμανικής» . Ο Μιχαήλ Ροδάς, αναφέρει γλαφυρά πως όσα έγιναν και κατέληξαν σε αυτή την τραγωδία του ελληνισμού «γίνονταν χωρίς θόρυβο, με πρόγραμμα, με σύστημα και αφάνταστη υπομονή», τα διαχρονικά δηλαδή χαρακτηριστικά της πολιτικής των Γερμανών.

του Σταύρου Παπαντωνίου

http://gr.mg40.mail.yahoo.com/dc/launch#mail

Σχολείο

 

Η Γενοκτονία των Ποντίων

 

Η Γενοκτονία των Ποντίων

Ένα εκλεκτό τμήμα του Ελληνισμού ζούσε στα βόρεια της Μικράς Ασίας, στην περιοχή του Πόντου, μετά τη διάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η άλωση της Τραπεζούντας το 1461 από τους Οθωμανές δεν τους αλλοίωσε το φρόνημα και την ελληνική τους συνείδηση, παρότι ζούσαν αποκομμένοι από τον εθνικό κορμό. Μπορεί να αποτελούσαν μειονότητα -το 40% του πληθυσμού, αλλά γρήγορα κυριάρχησαν στην οικονομική ζωή της περιοχής, ζώντας κυρίως στα αστικά κέντρα.

Η οικονομική τους ανάκαμψη συνδυάστηκε με τη δημογραφική και την πνευματική τους άνοδο. Το 1865 οι Έλληνες του Πόντου ανέρχονταν σε 265.000 ψυχές, το 1880 σε 330.000 και στις αρχές του 20ου αιώνα άγγιζαν τις 700.000. Το 1860 υπήρχαν 100 σχολεία στον Πόντο, ενώ το 1919 υπολογίζονται σε 1401, ανάμεσά τους και το περίφημο Φροντιστήριο της Τραπεζούντας. Εκτός από σχολεία διέθεταν τυπογραφεία, περιοδικά, εφημερίδες, λέσχες και θέατρα, που τόνιζαν το υψηλό τους πνευματικό επίπεδο.

Το 1908 ήταν μια χρονιά – ορόσημο για τους λαούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τη χρονιά αυτή εκδηλώθηκε και επικράτησε το κίνημα των Νεότουρκων, που έθεσε στον περιθώριο τον Σουλτάνο. Πολλές ήταν οι ελπίδες που επενδύθηκαν στους νεαρούς στρατιωτικούς για μεταρρυθμίσεις στο εσωτερικό της θνήσκουσας Αυτοκρατορίας.

Σύντομα, όμως, οι ελπίδες τους διαψεύστηκαν. Οι Νεότουρκοι έδειξαν το σκληρό εθνικιστικό τους πρόσωπο, εκπονώντας ένα σχέδιο διωγμού των χριστιανικών πληθυσμών και εκτουρκισμού της περιοχής, επωφελούμενοι της εμπλοκής των ευρωπαϊκών κρατών στο Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το ελληνικό κράτος, απασχολημένο με το «Κρητικό Ζήτημα», δεν είχε τη διάθεση να ανοίξει ένα ακόμη μέτωπο με την Τουρκία.

Οι Τούρκοι με πρόσχημα την «ασφάλεια του κράτους» εκτοπίζουν ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού στην αφιλόξενη μικρασιατική ενδοχώρα, μέσω των λεγόμενων «ταγμάτων εργασίας» («Αμελέ Ταμπουρού»). Στα «Τάγματα Εργασίας» αναγκάζονταν να υπηρετούν οι άνδρες που δεν κατατάσσονταν στο στρατό. Δούλευαν σε λατομεία, ορυχεία και στη διάνοιξη δρόμων, κάτω από εξοντωτικές συνθήκες. Οι περισσότεροι πέθαιναν από πείνα, κακουχίες και αρρώστιες.

Αντιδρώντας στην καταπίεση των Τούρκων, τις δολοφονίες, τις εξορίες και τις πυρπολήσεις των χωριών τους, οι Ελληνοπόντιοι, όπως και οι Αρμένιοι, ανέβηκαν αντάρτες στα βουνά για να περισώσουν ό,τι ήταν δυνατόν. Μετά τη Γενοκτονία των Αρμενίων το 1916, οι τούρκοι εθνικιστές υπό τον Μουσταφά Κεμάλ είχαν πλέον όλο το πεδίο ανοιχτό μπροστά τους για να εξολοθρεύσουν τους Ελληνοπόντιους. Ό,τι δεν κατάφερε ο Σουλτάνος σε 5 αιώνες το πέτυχε ο Κεμάλ σε 5 χρόνια!

Το 1919 οι Έλληνες μαζί με τους Αρμένιους και την πρόσκαιρη υποστήριξη της κυβέρνησης Βενιζέλου προσπάθησαν να δημιουργήσουν ένα αυτόνομο ελληνοαρμενικό κράτος. Το σχέδιο αυτό ματαιώθηκε από τους Τούρκους, οι οποίοι εκμεταλλεύθηκαν το γεγονός για να προχωρήσουν στην «τελική λύση».

Στις 19 Μαΐου 1919 ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάζεται στη Σαμψούντα για να ξεκινήσει τη δεύτερη και πιο άγρια φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας, υπό την καθοδήγηση των γερμανών και σοβιετικών συμβούλων του. Μέχρι τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922 οι Ελληνοπόντιοι που έχασαν τη ζωή τους ξεπέρασαν τους 200.000, ενώ κάποιοι ιστορικοί ανεβάζουν τον αριθμό τους στις 350.000.

Όσοι γλίτωσαν από το τουρκικό σπαθί κατέφυγαν ως πρόσφυγες στη Νότια Ρωσία, ενώ γύρω στις 400.000 ήλθαν στην Ελλάδα. Με τις γνώσεις και το έργο τους συνεισέφεραν τα μέγιστα στην ανόρθωση του καθημαγμένου εκείνη την εποχή ελληνικού κράτους και άλλαξαν τις πληθυσμιακές ισορροπίες στη Βόρειο Ελλάδα.

Με αρκετή, ομολογουμένως, καθυστέρηση, η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα στις 24 Φεβρουαρίου 1994 την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.sansimera.gr/articles/140#ixzz2U3GMqGbX

 

Σχολείο

Γενοκτονία Ποντίων: Οι ορδές του Κεμάλ αφανίζουν τους Έλληνες

Γιώργος Μιχαηλίδης, 19.05.2012 06:00

Πρόκειται για μία από τις πιο μαύρες στιγμές της Ιστορίας όχι μόνο για τους Έλληνες αλλά και για την ανθρωπότητα ολόκληρη. Με την Γενοκτονία των Ποντίων αφανίστηκε από τις πατρογονικές του εστίες ένα ζωηρό κομμάτι του ελληνισμού που πάλευε για την επιβίωσή του για περίπου 3000 χρόνια.

Ο όρος γενοκτονία δημιουργήθηκε το 1945 από τον Αμερικανό καθηγητή Λέμκιν λίγο πριν την Δίκη της Νυρεμβέργης για να περιγράψει τις πρακτικές που χρησιμοποίησαν οι Ναζί για να εξοντώσουν τους Εβραίους. Έτσι, χρησιμοποιείται από τότε για να αποδώσει την προσπάθεια εξόντωσης και αφανισμού, με συστηματικό τρόπο μίας φυλής-πληθυσμιακής ομάδας από μία συγκεκριμένη περιοχή.

Ήταν λοιπόν 19 Μαΐου του 1919 όταν ο Μουσταφά Κεμάλ, μετέπειτα Ατατούρκ (πατέρας των Τούρκων) αποβιβάστηκε στην Σαμψούντα προκειμένου να ξεκινήσει την δεύτερη ιστορικά, φάση της εξόντωσης των Ελλήνων της βόρειας Μικράς Ασίας προσπαθώντας επίσης να συντονίσει την αντίσταση των Τούρκων κατά της ελληνικής στρατιάς που είχε καταλάβει πριν από μερικές εβδομάδες την Σμύρνη.

Οι Έλληνες του Πόντου αποτελούσαν πάντοτε ένα ζωτικό κομμάτι της περιοχής και παρόλο που ήταν μακρυά από τον εθνικό κορμό της ελληνικής χερσονήσου και των δυτικών παραλίων της Μικράς Ασίας, διέγραψαν την δική τους πορεία η οποία όμως ήταν παράλληλη με αυτήν των υπολοίπων Ελλήνων.

Φτάνοντας στην νεώτερη Ιστορία, μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης και την πτώση της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας, οι Πόντιοι έγιναν ένα κομμάτι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Περικυκλωμένοι από Μουσουλμάνους και πολλές άλλες εθνότητες, οι Πόντιοι κατάφεραν να διατηρήσουν την εθνική τους συνείδηση με συνέπεια πάντα να αποτελούν για του Οθωμανούς Τούρκους έναν «πονοκέφαλο» για την συγκεκριμένη περιοχή.
Μπορεί πληθυσμιακά να μην ξεπέρασαν τις άλλες εθνότητες αποτελώντας περίπου το 40% της περιοχής, όμως οι δραστηριότητές τους, τους έκαναν κυρίαρχους στην κοινωνική και την οικονομική ζωή του τόπου αυτού. Συγκεντρωμένοι ως επί το πλείστον στα αστικά κέντρα, οι Πόντιοι το 1986 αριθμούσαν περίπου 265.000 ψυχές, μέσα σε μόλις 15 χρόνια είχαν φτάσει τις 330.000, ενώ στις αρχές του 20 αιώνα είχαν ξεπεράσει τις 700.000!

Οι Πόντιοι όμως δεν αναπτύχθηκαν μόνο πληθυσμιακά αλλά και πνευματικά. Ενώ το 1860 υπήρχαν μόλις 100 σχολεία σε όλον τον Πόντο το 1919 υπολογίζονταν να ξεπερνούν τα 1400, ενώ ανάμεσά τους ήταν και το περίφημο Φροντιστήριο της Τραπεζούντας. Πώς γίνεται μαζί με αυτά να λείπουν τα τυπογραφεία, οι λέσχες, τα θέατρα, οι εφημερίδες και κάθε τί που επιβεβαιώνει το υψηλό πνευματικό επίπεδο μίας κοινωνίας. Δεν έλειπαν. Η Σαμψούντα, Τραπεζούντα και οι άλλες ιστορικές πόλεις δεν είχαν σχεδόν τίποτα να ζηλέψουν από την κοινωνική και πολιτιστική ζωή πολλών ελεύθερων ευρωπαϊκών πόλεων.

Ωστόσο από το 1908 και με την χρονιά πολύ σημαντική για όλη την Οθωμανική Αυτοκρατορία, καθώς ένα φιλόδοξο κίνημα που προωθούσε την ισονομία μεταξύ των λαών αναδύθηκε. Ήταν αυτό των Νεότουρκων. Όλες οι μειονότητες έτρεφαν ελπίδες για ίση μεταχείριση επί τέλους στην κοινωνία, κάτι όμως που δεν έγινε ποτέ. Οι Νεότουρκοι αποδείχθηκαν εθνικιστές και αντί της ισονομίας, στην ατζέντα τους είχαν την «κάθαρση» της Τουρκίας από όλους τους «ξένους».

Στο στόχαστρό τους έβαλαν κυρίως τους χριστιανικούς πληθυσμούς προκειμένου μεγάλες εκτάσεις της Ανατολίας να εκτουρκιστούν. Με την Ελλάδα να είναι απασχολημένη με το Κρητικό Ζήτημα και να μην είναι ικανή να συγκρουστεί ευθέως με την Τουρκία και σε άλλα μέτωπα, οι Πόντιοι και πολλοί άλλοι Έλληνες εκτοπίστηκαν και έζησαν σε μεγάλες κακουχίες υπό το πρόσχημα της «ασφάλειας του κράτους».

Τα «Αμελέ Ταμπουρού» σχέδιο εκπονημένο από Γερμανούς αξιωματικούς σκόπευαν να εξοντώσουν όλους τους άνδρες που δεν κατατάσσονταν στον τουρκικό στρατό. Τα τάγματα αυτἀ εργασίας έβαζαν τους άνδρες να εργαστούν σε λατομεία, ορυχεία και κατασκευές δρόμων κάτω από κυριολεκτικά εξοντωτικές συνθήκες. Αποτέλεσμα; Ελέχιστοι ήταν αυτοί που κατάφερναν να επιζήσουν. Οι περισσότεροι υπέκυπταν στην πείνα τις αρρώστιες και τις κακουχίες. Αυτή ήταν η ισονομία που διακήρυτταν οι Νεότουρκοι.

Κάτι τέτοιο όμως οι Πόντιοι δεν μπορούσαν να το αφήσουν έτσι. Με τον καιρό, χιλιάδες ήταν οι άνδρες που αποφάσισαν να καταφύγουν αντάρτες στα ψηλά και δυσπρόσιτα βουνά της περιοχής προκειμένου με ελάχιστα μέσα να αντιταχθούν στους Τούρκους. Το ίδιο έκαναν και οι Αρμένιοι, όμως μέχρι το 1916 οι Τούρκοι είχαν αντιμετωπίσει τον κίνδυνο αυτό. Πώς; Mε την Γενοκτονία των Αρμενίων. Πλέον το πεδίο για τον Μουσταφά Κεμάλ ήταν ελεύθερο. Ωστόσο οι Πόντιοι δεν ήταν εύκολος αντίπαλος με συνέπεια οι αντάρτες να καταφέρουν αποφασιστικά χτυπήματα στον οργανωμένο εθνικιστικό στρατό, ενώ από το 1919 έτρεφαν πολλές ελπίδες με την δημιουργία του Ποντοαρμενικού κράτους αλλά και την παρουσία του ελληνικού στρατού στην Μικρά Ασία.

Οι αντάρτες οργανώνονταν κυρίως σε μικρές ομάδες 15 έως 30 ατόμων για να είναι ευκολότερη η μετακίνησή τους αλλά και η συντήρησ των ανδρών. Όπως διαβάζουμε στην Ιστορία του Ελληνικού Έθνους του Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου-National Geographic, υπολογίζεται πως περίπου το 1921 οι Πόντιοι αντάρτες στο σύνολότου ανέρχονταν σε πάνω από 12.000 άνδρες. Ένας μεγάλος για την εποχή αριθμός ατάκτων σκληροτράχηλων πατριωτών μαχητών στα νώτα της στρατιάς του Κεμάλ που δυστυχώς δεν αξιοποιήθηκε ποτέ από τα ελλαδικά επιτελεία.

Το βραχύβιο όμως Ποντοαρμενικό κράτος και η ελάχιστη βοήθεια από τις ελληνικές κυβερνήσεις οι οποίες είχαν να ασχολούνται κυρίως με την πολιτική παρά με την κρίσιμη κατάσταση στο μέτωπο, επέτρεψε στον Κεμάλ να προχωρήσει στην «τελική λύση».

Ενώ μέχρι πρότινος οι Έλληνες της περιοχής είχαν την αρωγή των Ρώσων, όλα άλλαξαν μόλις ήρθαν στην εξουσία οι Μπολσεβίκοι οι οποίοι βοήθησαν απροκάλυπτα τους Τούρκους με κάθε μέσο. Στον ίδιο δρόμο και οι Γερμανοί οι οποίοι προμήθευαν με πολεμικό υλικό και πάσης φύσεως εφόδια τις ορδές του Κεμάλ.
Καθ’όλη την διάρκεια της παραμονής του ελληνικού στρατού στην ενδοχώρα της Ανατολίας, ο Κεμάλ απασχολούσε τους Έλληνες με αντάρτικες επιθέσεις, ενώ ταυτόχρονα είχε την δυνατότητα να σφαγιάζει ολόκληρα χωριά στον Πόντο. Χαρακτηριστικό είναι πως μέχρι την Μικρασιατική Καταστροφή, περίπου 200.000 Πόντιοι είχαν χάσει την ζωή του, ενώ σύμφωνα με άλλους ιστορικούς ο αριθμός μπορεί να ξεπερνά και τις 350.000!

Οι Πόντιοι έψαξαν για νέες πατρίδες, έτσι κατέφυγαν στην νότια Ρωσία αλλά και στην μητέρα Ελλάδα με την ανταλλαγή των πληθυσμών, ξεκινώντας μία νέα ζωή ενώ έδωσαν μία σημαντική πληθυσμιακή ανάσα στην γη της Μακεδονίας.

Η μητέρα Ελλάδα με μία σημαντική καθυστέρηση αναγνώρισε τελικά την μαύρη αυτή στιγμή της Ιστορίας στις 24 Φεβρουαρίου του 1994 με την Βουλή των Ελλήνων να ψηφίζει ομόφωνα για την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού.

Δεν ξεχνάμε ωστόσο πως οι αντάρτες δεν παραδόθηκαν ούτε ακολούθησαν την πορεία του διαλυμένου ελληνικού στρατού. Πολλοί από αυτούς αρνήθηκαν να εγκατασταθούν στο ελληνικό κράτος και παρέμειναν στα βουνά του Πόντου μέχρι το 1924 σχεδόν παρενοχλώντας τις τουρκικές αρχές δημιουργώντας σοβαρά διπλωματικά επεισόδια μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας.

Τελικά το μικρασιατικό όνειρο πέθανε μαζί με την ελληνική παρουσία στην Ανατολία. Ο ελληνισμός αυτός όμως δεν πέθανε ποτέ, ήρθε στην Ελλάδα αναζωογόνησε τον κοινωνικό ιστό, μεγαλούργησε και βοήθησε την μητέρα πατρίδα σε κάθε δύσκολη στιγμή που αντιμετώπισε από τότε.

Πηγή: Γενοκτονία Ποντίων: Οι ορδές του Κεμάλ αφανίζουν τους Έλληνες | iefimerida.grhttp://www.iefimerida.gr/node/51256#ixzz2U3HrQXPa

Σχολείο

Εικόνες για γενοκτονια ποντιων

Αναφορά εικόνων

 

Διαβάστε, Δείτε:

http://thalassa-karadeniz.mylivepage.com/

Thalassa-Karadeniz

Η μαυρο-θάλασσα υγρόν, κι ο βυθόν δίχως χώμαν, 
εκεί ταφίν ‘κι ανοίγεται, μνήμαν ‘κι στερεούται, 
εκεί κερί ‘κι άφκεται, θυμίαμαν ‘κι καίει 
μνημόσυνον ‘κι γίνεται, και σταυρόν ‘κι καρφούται…

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: