Αρχική > εκπαίδευση, εκπαιδευτικός > «Ναι στην αναστολή της απεργίας»

«Ναι στην αναστολή της απεργίας»

Bogolyubov, Alexey, A Mill at Veules. Morning. Normandy. France, 1874

 

Του Νίκου Τσούλια

   Πολύ υπεύθυνη και απόλυτα ορθολογική ήταν τελικά η απόφαση της ΟΛΜΕ να αναστείλει την απεργιακή της κινητοποίηση κατά το διάστημα των Πανελλαδικών εξετάσεων. Η στάση αυτή σίγουρα θα καταγραφεί στις θετικές στιγμές της ιστορίας του εκπαιδευτικού κινήματος και μπορεί να αποτελέσει στοιχείο περαιτέρω δημιουργικότητας της συνδικαλιστικής δράσης.

   Ας δούμε για λίγο το όλο σκηνικό. Με την εξαγγελία της πρότασης της ΟΛΜΕ για απεργία κατά την πρώτη εβδομάδα των Πανελλαδικών εξετάσεων, η κυβέρνηση αποφασίζει την επιστράτευση των καθηγητών. Έχουμε, δηλαδή, μια εκδήλωση αντιδημοκρατικής πολιτικής, μια αντιδεοντολογική προληπτική πολιτική, πριν ακόμα παρθεί απόφαση της απεργίας και λειτουργήσει η νομική μεθόδευσή της. Στην Ελλάδα της κρίσης συναντάμε όλο και πιο πρωτόγνωρες αντιδημοκρατικές λειτουργίες και αυτό συνιστά μια αρνητική πολιτική και ιστορική εξέλιξη. Η επιστράτευση ως γεγονός – αν και εθεωρείτο ως ένα ισχυρό ενδεχόμενο – προκάλεσε μια ανατροπή της κατάστασης πραγμάτων. Θα μπορούσε ο οργανωμένος κλάδος των εκπαιδευτικών να αγνοήσει το στοιχείο της επιστράτευσης; Θεωρώ πώς όχι και, κατά τη γνώμη μου, στην αντίθετη περίπτωση αυτό δεν θα ήταν υπεύθυνο και θα προκαλούσε πολλά προβλήματα ακόμα και στη συνοχή του εκπαιδευτικού κινήματος. 

  Αλλά και πέραν του γεγονότος της επιστράτευσης μια απεργία στις Πανελλαδικές εξετάσεις έχει σοβαρές κοινωνικές επιπτώσεις, θέτει ζητήματα που υπερβαίνουν τα κλαδικά αιτήματα των εκπαιδευτικών και στην ουσία μπορεί να λειτουργήσει αρνητικά στη όλη απεικόνιση της δράσης του εκπαιδευτικού επαγγέλματος. Και μάλιστα μπορούμε να ισχυριστούμε ότι σε μια ενδεχόμενη απεργία δεν θα γινόταν σχεδόν καμιά συζήτηση για τα αιτήματα των εκπαιδευτικών, αλλά συζήτηση μόνο για το ποια θα είναι η τύχη των εξετάσεων και ποια θα είναι η λύση για την αναστάτωση των υποψηφίων.

   Εξ αυτών των δύο στοιχείων, της κοινωνικής σημασίας των Πανελλαδικών εξετάσεων αφενός και της επιστράτευσης αφετέρου, είναι ορθή η απόφαση για την αναστολή της απεργίας. Μπορεί φυσικά να δεχτούμε ως απολύτως ορθή την κριτική της εξής μορφής: Γιατί η ΟΛΜΕ προχώρησε σε πρόταση απεργίας – η οποία τελικά υπερψηφίστηκε – ενώ στη συνέχεια την αναστέλλει, ενώ εκτιμούσε ότι θα γινόταν επιστράτευση και φυσικά ήξερε την κοινωνική σημασία των εξετάσεων αυτών; Προφανώς πρόκειται για λανθασμένη κίνηση, η οποία διορθωνόταν όμως μόνο με την πρόταση πλέον της αναστολής και όχι προφανώς με την αναπαραγωγή του αρχικού λάθους.

   Μπορούμε να καταγράψουμε ως ιδιαίτερα θετικό το γεγονός της υπερψήφισης και της επιβεβαίωσης της πρότασης της ΟΛΜΕ από τους εκπαιδευτικούς. Είναι επίσης σημαντικά τα στοιχεία της συσπείρωσης των εκπαιδευτικών για την υπεράσπιση και τη διεκδίκηση των δίκαιων αιτημάτων του κλάδου τους και της θέλησής τους για αγωνιστικές κινητοποιήσεις. Αυτός ο αγώνας δεν μπορεί να είναι αγώνας εφόδου, γιατί δεν μπορούν να υπάρξουν λυτρωτικές στιγμές με τα δεδομένα της συγκυρίας. Ο αγώνας του εκπαιδευτικού κινήματος είναι αγώνας διαρκής και αφορά την ίδια την ύπαρξη της ΟΛΜΕ και τη λειτουργία όλου του οργανωμένου εκπαιδευτικού κλάδου και δεν οριοθετείται μόνο στη σημερινή φάση.

   Επιτέλους, ειπώθηκε από την ΟΛΜΕ η λέξη «αναστολή», έστω και αν δεν αναφερόταν σε απεργία εν εξελίξει αλλά σε απεργία που ήταν απλώς προγραμματισμένη. Γιατί στην ιστορία του εκπαιδευτικού κινήματος η έννοια της «αναστολής» ήταν και είναι απαγορευμένος καρπός. Ακόμα και όταν ήταν πρόδηλη η ανάγκη της αναστολής σε απεργία διάρκειας, ποτέ στην ιστορία της εκπαίδευσης το Δ.Σ. της ΟΛΜΕ δεν τολμούσε να αποφασίσει και να προτείνει τη λύση της αναστολής γιατί θα εθεωρείτο «πουλημένο»! Επρόκειτο ουσιαστικά για έλλειψη καθοδήγησης, για έλλειψη ανάληψης ευθύνης, η οποία οδηγούσε κάθε φορά σε απογοήτευση τον κλάδο των εκπαιδευτικών.

   Είναι επίσης απολύτως θετικό το γεγονός ότι ως προς «το τι κάνουμε» κυριάρχησε η άποψη για συνολική και ενιαία στάση των εκπαιδευτικών. Αυτό πρέπει να είναι και μια κατάκτηση στην κουλτούρα του κλάδου των εκπαιδευτικών, να αντιμετωπίζονται δηλαδή τα μεγάλα ζητήματα με συλλογικό τρόπο και να παίρνονται οι αποφάσεις με παρρησία και ορθολογισμό. Γιατί, αν προχωρούσε η όλη ιστορία σε υλοποίηση της απεργίας, οι εκπαιδευτικοί θα προχωρούσαν σε ατομικές επιλογές, με διαμάχες και αντιπαλότητες. Σε αυτή την περίπτωση θα είχαμε ρηγματώσεις και διχαστικές κινήσεις με πολλά αρνητικά αποτελέσματα που θα υπονόμευαν τη δυναμική και την προοπτική του κινήματος.

   Βέβαια η επιβάρυνση στην εκπαιδευτική κοινότητα έχει υπάρξει λόγω της πρόθεσης του κλάδου των εκπαιδευτικών – και πιο συγκεκριμένα του Δ.Σ. της ΟΛΜΕ που είχε την πρωτοβουλία – να επιχειρήσει μια απεργία στις πανελλαδικές εξετάσεις. Θεωρώ ότι μια τέτοια μορφή απεργίας υπόκειται σε κοινωνική κριτική με ιδιόμορφα χαρακτηριστικά και είναι σκόπιμο να μην τίθεται ούτε καν ως συζήτηση για την όποια εκδήλωσή της. Η φετινή εμπειρία μπορεί να αποτελεί στοιχείο αξιολόγησης στην περαιτέρω πορεία του κλάδου των εκπαιδευτικών. Σε κάθε περίπτωση, τα προβλήματα και οι ανάγκες της εκπαίδευσης και των εκπαιδευτικών θα είναι πάντα στην επιφάνεια των κοινωνικών ζητημάτων της χώρας μας και ο ρόλος του εκπαιδευτικού κινήματος θα είναι πάντα σημαντικός.

 

πίνακας ζωγραφικής Τάνκερ

Πρέκας Πάρις, Καρνάγιο

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: