Αρχική > πολιτική > Κυβέρνηση του “ΣΥΡΙΖΑ”;

Κυβέρνηση του “ΣΥΡΙΖΑ”;

  • Χατζηκυριάκος-Γκίκας Νίκος (1906 – 1994), Αντιφεγγίσματα, 1936

     

    Πορεία προς τα πού;

    Του Νίκου Τσούλια

    Πάντα στην πολιτική ιστορία κάθε χώρας η αξιωματική αντιπολίτευση έχει κάθε δικαίωμα να νιώθει και να λειτουργεί ως εν δυνάμει κυβέρνηση και να τροφοδοτεί και με αυτόν τον τρόπο την πολιτική της επιρροή, έτσι ώστε να αποκτήσει τη μεγαλύτερη δυνατή εκλογική καταγραφή. Και θεωρώ ότι και ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δικαιωματικά μια τέτοια αντίληψη και πρακτική.

    Ας επιχειρήσουμε, λοιπόν, μια προβολή στο μέλλον, ας κάνουμε μια υπόθεση εργασίας για τις μελλοντικές πολιτικές εξελίξεις. Ούτως ή άλλως η κρίση θα είναι παρούσα για μεγάλο διάστημα, στοιχείο που συνεργεί στη διαρκή αστάθεια του πολιτικού μας συστήματος αλλά και στη μικρή βιωσιμότητα οποιουδήποτε κυβερνητικού σχήματος.

    Θεωρώ ότι είναι ίσως η μοναδική στιγμή της μεταπολιτευτικής περιόδου που όλοι οι Έλληνες θέλουμε να υπάρξει μια κυβέρνηση που θα βγάλει τη χώρα από την κρίση και θα δώσει μια νέα προοπτική στον τόπο μας. Και απ’ αυτή την άποψη εκτιμώ ότι πρέπει να υπάρχει εντονότερο πνεύμα συναίνεσης στην πολιτική σκηνή.

    Ας έλθουμε όμως στην υπόθεσή μας, η οποία «ισχυρίζεται» ότι αν το σημερινό κυβερνητικό σχήμα δεν καταφέρει να βάλει τις βάσεις για μια υπέρβαση της κρίσης, αυτό στη συνέχεια οδηγεί – το πιο πιθανό με τα σημερινά δεδομένα των πολιτικών και κομματικών τάσεων – είτε σε μια αμιγή κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ είτε σε ένα κυβερνητικό σχήμα με πρωταρχικό το ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ. Παρενθετικά εκτιμώ ότι η σημερινή ρευστότητα του κομματικού τοπίου – και ειδικότερα η κατάρρευση της κεντροαριστεράς – μπορεί να οδηγήσει σε μετασχηματισμούς πέραν των παραδοσιακών σχημάτων και σε ευρύτερες αλλαγές, οι οποίες θα ανακατέψουν την μεταπολιτευτική ισορροπία του κομματικού και κατ’ επέκταση του κυβερνητικού πεδίου. Αλλά ας αφήσουμε αυτή την εκδοχή για μια άλλη προσέγγιση και ας επανέλθουμε στη σημερινή εκδοχή μας.

    Τα κρίσιμο ερώτημα που προκύπτει στην περίπτωση που αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αν θα εφαρμόσει την πολιτική του πρόταση εντός των προσδιορισμών της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας ή εντός των ιδεολογικών και θεμελιακών πολιτικών του συντεταγμένων του που έχουν αντι-ευρωπαϊκό ορίζοντα και φτάνουν μέχρι την αντι-συστημική ή και την επαναστατική πολιτική κουλτούρα. Και εδώ δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί το ανάλογο με την κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. του 1981 που έκανε στροφή σε βασικές πολιτικές επιλογές (ΝΑΤΟ, αμερικάνικες βάσεις, τρίτος δρόμος κλπ), ακριβώς γιατί το ΠΑ.ΣΟ.Κ. είχε μεν έναν ριζοσπαστικό λόγο, αλλά δεν ποτέ δεν εξέφραζε κοινωνικές δυνάμεις ανατροπής του συστήματος αλλά δυνάμεις μεταρρυθμιστικού και αναθεωρητικού χαρακτήρα, γι’ αυτό δεν αντιμετώπισε σοβαρά προβλήματα είτε στο εσωτερικό κομματικό ιστό του είτε στην κοινωνική του δεξαμενή για τις στροφές που έκανε στο πεδίο της εφαρμοσμένης πολιτικής σε σχέση με το διακηρυκτικό του λόγο.

    Εδώ στη σημερινή περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ έχουμε μια στρατηγική και μια πολιτική αντίληψη ανατροπής του καπιταλισμού. Επομένως τίθεται το ερώτημα. Υπάρχουν συσχετισμοί για μια τέτοια δυνατότητα; Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποιος αναλυτής με στοιχειώδη πολιτική εμπειρία που μπορεί να υποστηρίξει μια τέτοια θεώρηση. Επομένως τι μπορεί να γίνει; Θα ασκήσει ο ΣΥΡΙΖΑ μια πολιτική εντός συστήματος; Και τότε τι θα γίνει αφού όλος ο κομματικός κορμός του διατρέχεται από αντικαπιταλιστικό επαναστατικό οίστρο; Και εδώ το ερώτημα δεν αφορά κατ’ ουσία την τύχη του κομματικού φορέα του ΣΥΡΙΖΑ, αφού έτσι κι αλλιώς κάθε κόμμα δεν είναι θεσμός – αυτοσκοπός αλλά θεσμός έκφρασης της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και θεσμός υπηρέτησης  κάποιου κυβερνητικού σχήματος. Μια τέτοια εξ ορισμού αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ ενέχει το σπέρμα για πολύ επικίνδυνες πορείες σε μια μετα – ΣΥΡΙΖΑ εποχή, αφού μπορεί να τροφοδοτηθούν αντι-δημοκρατικές επιλογές κυρίως από ακροδεξιά ρεύματα. Και αυτό γιατί θα έχουν εξαντληθεί όλες οι εκδοχές δημοκρατικής διακυβέρνησης και θα έχουν αποτύχει…

    Εννοώ ότι η αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί πλέον να μην έχει μια δημοκρατική εναλλακτική πρόταση και τότε τα πράγματα θα είναι πολύ πιο δύσκολα, αφού στο βαρύ οικονομικό πρόβλημα της χώρας θα προστεθεί και ένα πρωτόγνωρο πολιτικό πρόβλημα.

    Και επειδή τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ γνωρίζουν την επικινδυνότητα του πολιτικού τους εν δυνάμει κυβερνητικού εγχειρήματος αρχίζουν από τώρα να δημιουργούν ιδεολογικά προγεφυρώματα για την αδυναμία διακυβέρνησης με την πολιτική πρότασή τους. Και δεν αναφέρομαι μόνο στον Π. Λαφαζάνη, τον επικεφαλής του Αριστερού Ρεύματος, ο οποίος ισχυρίστηκε ευθέως την αδυναμία διακυβέρνησης σε τέτοιες συνθήκες, αλλά σε όλα εκείνα τα στελέχη που έχουν μετασχηματίσει τον πάλαι ποτέ χώρο του Συνασπισμού σε ανταγωνιστικό άθροισμα μεταξύ αριστερής και αριστερίστικης αντίληψης.

    Δεν είναι ακόμα τυχαία η παρέμβαση του Μ. Θεοδωράκη – ο οποίος σαφώς δεν μπορεί να κατηγορηθεί για εχθρική στάση απέναντι στο ΣΥΡΙΖΑ –, παρέμβαση που τόνιζε με έμφαση την ανετοιμότητα του ΣΥΡΙΖΑ να κυβερνήσει τη χώρα υποστηρίζοντας πως το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν έχει πρόγραμμα εξουσίας.

    Συμπερασματικά πιστεύω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να μετασχηματίσει την πολιτική του πρόταση με βάση δύο ουσιαστικά στοιχεία: τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας και την αναθεώρηση της στρατηγικής του περί αλλαγής του συστήματος. Αλλιώς θα βρεθεί προ σοβαρών προβλημάτων από την επόμενη μέρα που ο αντιπολιτευτικός λόγος θα πρέπει να γίνει κυβερνητικός λόγος και κυβερνητική πράξη. Και αυτό πρέπει να γίνει πριν ο ΣΥΡΙΖΑ γίνει κυβερνητικό σχήμα, μόνος του ή συνεργαζόμενος.

    Δυστυχώς το πολιτικό μας σύστημα δεν φαίνεται ικανό να δώσει κυβερνητικό σχήμα υπέρβασης της σημερινής κρίσης. Σε αυτό δεν βοηθά και μια ευρύτερη πολιτική αντίληψη, μια πολιτική αντίληψη που θα την προσδιόριζα ως πολιτική μετριοπάθειας, σχετικοποίησης του κομματικού λόγου και προαγωγής της συνεργασίας των κομμάτων. Οι κραυγές, η οξύτητα, η προβολή εύκολων δήθεν λύσεων, η ανέξοδη ηθικολογία, η ένταση των κομματικών παθών, η έκφραση βίας, ο ρατσισμός είναι στοιχεία που τροφοδοτούν τη διαίρεση του πολιτικού ιστού, είναι στοιχεία διαίρεσης των πολιτών, είναι στοιχεία που ανατροφοδοτούν και οξύνουν την κρίση, είναι στοιχεία – ομολογία αδυναμίας δημιουργικής πολιτικής σκέψης.

     

  • Χατζηκυριάκος-Γκίκας Νίκος (1906 – 1994)
  • Το μεγάλο μαύρο δέντρο, 1950
    1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
    1. No trackbacks yet.

    Σχολιάστε

    Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

    Λογότυπο WordPress.com

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Φωτογραφία Google

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Φωτογραφία Twitter

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Φωτογραφία Facebook

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Σύνδεση με %s

    Αρέσει σε %d bloggers: