Αρχείο

Archive for 22/02/2013

Το βιβλίο ως σύμβολο

22/02/2013 Σχολιάστε

 

Του Νίκου Τσούλια

«Καθετί που έκανε, σκέφτηκε, κέρδισε ή δημιούργησε η ανθρωπότητα, όλα αυτά βρίσκονται, σαν μια μαγική παρακαταθήκη, στις σελίδες των βιβλίων. Αποτελούν εκλεκτό κτήμα των ανθρώπων».

Τόμας Καρλάιλ

Άραγε μπορεί να υπάρξει άλλο σύμβολο πέραν εκείνου της εικόνας του βιβλίου για να απεικονίσει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο την πνευματική παρακαταθήκη του ανθρώπου στη μικρή γωνιά της Γης μας; Υπάρχει άλλη εικόνα πέραν εκείνης του ανοιχτού βιβλίου που μπορεί να συλλάβει καλύτερα την στοχαστική αναζήτηση του ανθρώπου; Υπάρχει άλλο είδωλο που να εκφράζει καλύτερα τις μορφωτικές ανησυχίες του ανθρώπου όπου γης και όπου χρόνου; Υπάρχει πιο ισχυρό σχήμα από εκείνο του βιβλίου για να αποδοθεί η θεσμικότητα όλων των εκπαιδευτικών συστημάτων και η λειτουργία όλων των σχολείων σ’ όλη την ανθρωπότητα;

Διαβάστε περισσότερα…

Ηθογραφικά στοιχεία και αφηγηματικές τεχνικές στο «Το μόνον της ζωής του ταξείδιον» και στο «Ο Μοσκώβ-Σελήμ» του Γ. Μ. Βιζυηνού

22/02/2013 Σχολιάστε

Rade de Cobija, Bolivie

Jean Victor Adam, Rade de Cobija, Bolivie

 

του Κώστα Κυριάκη

Εισαγωγή

Αφετηριακό έτος της δημιουργικής πεζογραφίας του Γ. Μ. Βιζυηνού είναι το 1883. Από τα οκτώ διηγήματά του, τα επτά καλύπτουν ένα χρονικό άνυσμα περίπου δύο ετών. Το όγδοο θα δημοσιευτεί αργότερα – μετά τον εγκλεισμό του στο φρενοκομείο – τον Απρίλιο του 1895 και ακριβώς ένα χρόνο πριν από το θάνατό του. Η εναρκτήρια πράξη, λοιπόν, τοποθετείται τον Απρίλιο του 1883.[1] Ο Βιζυηνός βρίσκεται στο Λονδίνο και από εκεί – με τη συνδρομή του Βικέλα[2] – απέστειλε στο περιοδικό Εστία το διήγημα «Το αμάρτημα της μητρός μου». Το Μάρτιο του επόμενου έτους θα αναγκαστεί να επιστρέψει εσπευσμένα στην Ελλάδα, εξαιτίας του θανάτου του χρηματοδότη και προστάτη του Γ. Ζαρίφη. Το φάσμα του πρακτικού βίου είναι πια ορατό.[3] Στις 17 Ιουνίου και 1η Ιουλίου η Εστία θα δημοσιεύσει «Το μόνον της ζωής του ταξείδιον», με θέμα την επιστροφή του εγγονού για να προλάβει τον παππού του πριν πεθάνει και σε δεύτερο επίπεδο τη διάψευση του παιδιού που αποκαλύπτει πως τα παραμύθια δεν είναι αληθινά. Η ρητορική των συμπτώσεων[4]

Διαβάστε περισσότερα…