Αρχική > πολιτική > Δολοφονίες: το ύστατο στάδιο της παρακμής

Δολοφονίες: το ύστατο στάδιο της παρακμής

The Death of Adam

Norman Adams, The Death of Adam

 

Του Νίκου Τσούλια

Βρέθηκε λοιπόν η λύση. Να τοποθετηθούν ένοπλοι φρουροί στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στα νηπιαγωγεία για να προστατευτούν τα παιδιά, οι νέοι και οι νέες. «Απέναντι σε κάθε κακό άνθρωπο που κρατάει όπλο, πρέπει να τοποθετήσουμε έναν άλλο καλό άνθρωπο με όπλο», αυτή είναι η απάντηση στο πρόβλημα των μαζικών δολοφονιών, σύμφωνα με τον πρόεδρο της National Rifle Association.

Και έτσι θα πουλήσουν ακόμα περισσότερα όπλα! Και η αμερικάνικη κοινωνία θα είναι μια πλειοψηφική πολεμική κοινωνία, αφού από το ένα τρίτο των Αμερικάνων που έχουν τώρα όπλα θα έχουν ακόμα και τα δύο τρίτα. Και έτσι θα θριαμβεύσει το καλό και θα γεμίσουν και οι πολεμικές βιομηχανίες από δολάρια. Περίπου 100.000 Αμερικάνοι – παιδιά και νέοι κυρίως – δολοφονούνται κάθε χρόνο, μια ολόκληρη πόλη αφανίζεται στο βωμό της πλήρους εμπορευματοποίησης των πάντων, στο βωμό του κέρδους, έστω και αν η ανθρώπινη ζωή καταντάει ένα τίποτα.

Και το σκηνικό είναι το ίδιο κάθε φορά, δημόσιες τελετές, φανφάρες πολιτικές, μεγαλόσχημες κουβέντες, δάκρυα στην οθόνη, δηλώσεις ξαφνιάσματος από τους γείτονες και πίσω απ’ όλα αυτά ο βωβός θρήνος των γονέων και των συγγενών, που θα συνεκφραστεί και αυτός αργότερα σε κάποια χολυγουντιανή ταινία, για να βγάλουν και κάποιοι άλλοι τα δικά τους δολάρια, τα δολάρια της … τέχνης, από τα δολάρια των όπλων.

Ο Α. Παπανδρέου – στις πολιτικές του αναλύσεις που έκανε κατά τη δεκαετία του 1980 – τόνιζε την φοβερή μηχανή των όπλων στις Η.Π.Α., την πανίσχυρη πολεμική βιομηχανία που ήταν και είναι ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα εξουσίας στις Η.Π.Α. και κατ’ επέκταση στον κόσμο. Γιατί αυτή η βιομηχανία πουλάει όπλα σχεδόν σ’ όλο τον κόσμο, υποδαυλίζει έχθρες λαών και χωρών, για να δημιουργείται ο τζόγος του κέρδους των όπλων πάνω στο έδαφος της όξυνσης των εθνικών ή όποιων άλλων διαφορών.

Το παιχνίδι των μαζικών δολοφονιών στην Αμερική έχει ξεκινήσει από τον αποικισμό αυτής της περιοχής με τον αφανισμό των φυλών των Ινδιάνων, συνεχίστηκε μέσα από την ηρωική πρακτική των γουέστερν, όπου το πιο γρήγορο πιστόλι – ο πιο γρήγορος δολοφόνος – γίνεται μύθος και ίνδαλμα, πέρασε μέσα από τα σκλαβοπάζαρα και την κυριαρχία των λευκών στους μαύρους με το φοβερό ρατσισμό, γνώρισε τη δόξα μέσα από την αποικιοκρατία και τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους των ωμών επεμβάσεων (τα σύνορα των Η.Π.Α. έφταναν και φτάνουν σ’ όλο τον κόσμο, τη Λατινική Αμερική, την Κορέα, το Βιετνάμ, το Αφγανιστάν, τη Γιουγκοσλαβία, το Ιράκ και έχει ο Θεός…) και απλώθηκε μέσα σ’ όλη τη χώρα των Η.Π.Α. σαν το πιο βασικό στοιχείο «πολιτισμού»!

Μικροί και μεγάλοι έχουν όπλα. «Η αστυνομία υπολογίζει ότι πάνω από 270.000 μαθητές μεταφέρουν όπλα στο σχολείο κάθε μέρα στις ΗΠΑ. Ο μέσος μαθητής βλέπει 8.000 φόνους και άλλα 100.000 γεγονότα βίας στην τηλεόραση μέχρι να τελειώσει την πρωτοβάθμια εκπαίδευση (Harvard School of Public Health). Μια μελέτη του βρήκε ότι το 59% των μαθητών από την 6η έως τη 12η βαθμίδα λένε ότι θα μπορούσαν να έχουν όπλο αν το θελήσουν»[1]. Για ποιο λόγο έχουν όπλα; Για να προφυλαχτούν από τους … άλλους που έχουν όπλα. Μια χώρα και μια κοινωνία σε καθεστώς παραλογισμού και δεν μπορεί να σκεφτεί την πηγή και την αιτία αυτής της μαύρης κατάστασης, της φοβερής απαξίωσης της ζωής και του ανθρώπου.

Και κάπου εδώ εμφανίζεται το αφελές ερώτημα. Γιατί δεν απαγορεύονται τα όπλα, το εμπόριο των όπλων; Αλλά η απάντηση – ερώτηση δεν είναι καθόλου αφελής. Μπορεί να αμφισβητηθεί το σύστημα εξουσίας σε μια χώρα από την ίδια την εξουσία; Σαφώς και όχι. Γιατί περί αυτού πρόκειται, για τη θεμελίωση της εξουσίας. Ο πολίτης αισθάνεται την ισχύ και τη δύναμη της εξουσίας, γι’ αυτό και δεν έχει αναπτυχθεί ένα κίνημα κατά των δολοφονιών, κατά της εμπορίας των όπλων. Και ο πολίτης θα αγοράζει όλο και περισσότερα όπλα για τον εαυτό του, για τη γυναίκα του, για τα παιδιά του ξορκίζοντας το κακό, αν και ξέρει ότι ανά πάσα στιγμή θα συμβεί το «ατύχημα». Και θα γίνονται αναλύσεις που θα φτάνει μέχρι την πιο μικρή γωνίτσα της ψυχής και του θυμού του δολοφόνου αλλά ποτέ στην καρδιά του προβλήματος.

Οι Η.Π.Α. είναι η ηγεμονική δύναμη στον κόσμο κυρίως με τη δύναμη των όπλων και λιγότερο με τη δύναμη του δολαρίου και ακόμα λιγότερο με τη δύναμη της πραγματικής τους οικονομίας. Η πάλαι ποτέ οικονομική ισχύς της έχει περιοριστεί και συγκρατείται ως να βαθμό με την επιβαλλόμενη ισχύ του δολαρίου και του χρηματιστηριακού και κυρίως του παρασιτικού κεφαλαίου. Μεγάλο μέρος της έρευνας και της τεχνολογίας της είναι στραμμένο προς την πολεμική βιομηχανία, το ίδιο και η κουλτούρα της χώρας αυτής. Όλο το Χόλυγουντ έχει χτίσει το στερέωμα της σκέψης των Αμερικάνων, και σε μεγάλο βαθμό μέσω των στοιχείων της παγκοσμιοποίησης και του εκδυτικισμού σ’ ολόκληρο τον κόσμο.

Η «πολιτιστική» βιομηχανία του κινηματογράφου είναι η εικόνα της βίας, η εικόνα των όπλων, η εικόνα όπου ο καλός νικάει τον κακό με τη βοήθεια των όπλων! Είναι η εικόνα με την οποία τρέφονται παιδιά και έφηβοι ακόμα και μεγάλοι, μέσα από την έβδομη τέχνη (!) και μέσα από την τηλεόραση. Είναι μια εικόνα μαγική, μια εικόνα όπου η ζωή αποκτάει την αξία της όχι γενικά και αόριστα από το θάνατο αλλά από τη δολοφονία μικρών ή μεγάλων – δεν έχει σημασία, μια εικόνα όπου η βαρβαρότητα μετασχηματίζεται ως επικράτηση του καλού. Ποιο είναι το κεντρικό νόημα των αμερικάνικων ταινιών εδώ και δεκαετίες; Εικόνες βίας, εικόνες αίματος και σπέρματος, γρήγορη εναλλαγή των σκηνών για να χορταίνει το μάτι, σενάριο μια – δυο γραμμές – άλλωστε δεν χρειάζεται και παραπάνω – και χάπι εντ με τη δύναμη των όπλων.

Τι μένει από αυτές τις ιστορίες στην κριτική σκέψη και στο στοχασμό του ανθρώπου; Το απόλυτο τίποτα. Αντίθετα επιδιώκεται και μένει η χειραγώγηση αυτής της σκέψης και η διαρκής ενίσχυση της βαρβαρότητας, του δολοφονικού ενστίκτου, να σκοτώσουμε τον άλλον πριν σκοτώσει αυτός εμάς. Είναι μια κοινωνία των όπλων, μια κοινωνία παρακμής, μια κοινωνία που θα ξεζουμίσει κάθε χυμό της ζωής, κάθε ικμάδα της ελευθερίας της σκέψης και θα θεωρεί τη βία ως υπέρτατη αξία!

[1] Adams, N., Shea, Chr. Mary, Liston, D., Deever, Br. (1998), Learning to Teach, A Critical Approach to Field Experience, p. 133

 

Bird Garden with Intestinal Self-Portrait

Samira Abbassy

Bird Garden with Intestinal Self-Portrait

Κατηγορίες:πολιτική Ετικέτες: , , ,
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: