Αρχική > πολιτική, κοινωνία > 17 Νοεμβρίου 1973

17 Νοεμβρίου 1973


Το μαργαριτάρι των κοινωνικών μας αγώνων

Του Νίκου Τσούλια

Η 17η Νοεμβρίου 1973 είναι σημαντικό πολιτικό γεγονός της νεότερης ιστορίας του τόπου μας. Εκφράζει τον πόθο του ελληνικού λαού – και ιδιαίτερα της ελληνικής νεολαίας – για ελευθερία και δημοκρατία. Εκφράζει τους λαϊκούς αγώνες για κοινωνική δικαιοσύνη και αλληλεγγύη. Αποτελεί την τομή ανάμεσα στις δυνάμεις της υποτέλειας και της εξάρτησης αφενός και στις δυνάμεις της εθνικής ανεξαρτησίας και της λαϊκής κυριαρχίας αφετέρου.

Πολλά έχουν ειπωθεί για το αν η 17η Νοεμβρίου 1973 εξακολουθεί να αποτελεί ορόσημο και τροφοδότη της σύγχρονης εποχής, αν οι στόχοι της παραμένουν ακέραιοι και επίκαιροι. Αν τα προηγούμενα χρόνια – υπό την ερμηνεία μιας ψευδεπίγραφης και πλασματικής έννοιας της καταναλωτικής προόδου – είχε μια σχετική αξία η οποιαδήποτε σχετική επανεξέταση, σήμερα – υπό το βάρος της πολιτικής και οικονομικής εικόνας της χώρας – μια τέτοια συζήτηση δεν έχει κανένα νόημα.

Οι αξίες της και τα οράματά της 17ης Νοεμβρίου 1973 είναι σημεία βαθιάς λαϊκής επίγνωσης, είναι σηματωροί των σύγχρονων κοινωνικών αγώνων. Δείχνουν με τον πιο σαφή τρόπο τη δύναμη και την αποτελεσματικότητα των συλλογικών κινημάτων και το νόημα της κοινωνικής προόδου. Προσανατολίζουν τις συλλογικές μας προσπάθειες και νοηματοδοτούν το περιεχόμενο των αγώνων.

Πάντα οι δυνάμεις της αντίδρασης επιχειρούσαν να διαβάλλουν την πολιτική δυναμική και την αυταξία της 17ης Νοεμβρίου 1973, πάντα την ένιωθαν ως ένα «αγκάθι» για το πολιτικό τους στερέωμα, ως ένα ουσιώδες σημείο υπεροχής της πολιτικής προοδευτικής πρότασης. Τα τελευταία χρόνια επιχειρούν να την αποδομήσουν μέσα από κάποια θεωρητικά σχήματα ή, στην καλύτερη περίπτωση, να αμφισβητήσουν τη σύνδεσή της με τα σύγχρονα πολιτικά και κοινωνικά δρώμενα. Αλλά πώς μπορεί να γίνει αυτό, όταν η εξέγερση του Πολυτεχνείου έδειξε με τον πιο ανάγλυφο τρόπο ότι έχουν νόημα και αξία οι αγώνες, ότι οι συλλογικοί αγώνες μπορούν να διαμορφώνουν τη γραφή της ιστορίας, ότι η ενότητα και των εργαζομένων και της νεολαίας μπορεί να καθορίζει τη ζωή μας και το μέλλον μας; 

Κάποιοι φτάνουν στη χυδαιότητα μιας θεώρησης παρακμιακού τύπου, μέσα από τη οποία επιχειρούν να αποδώσουν τη σημερινή κατάσταση της χώρας στη γενιά του Πολυτεχνείου. Θέλουν να στομώσουν την κυρίαρχη ερμηνεία της σημερινής περιόδου, ότι η σημερινή εικόνα της χώρας είναι νομοτελειακή εξέλιξη ακριβώς της δράσης των αντίθετων στο Πολυτεχνείο επιλογών. Πρόκειται για τους απόντες εκείνου του ηρωικού αγώνα, πρόκειται για τους μόνιμους απόντες από όλους τους κοινωνικούς αγώνες, πρόκειται για τους απόντες της ιστορίας. Προσωπικά αισθάνομαι, όπως εκτιμώ και χιλιάδες και εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι πολίτες, ότι η βίωση αυτού του γεγονότος είναι ένα μαργαριτάρι της ζωής μας, είναι ένα μαργαριτάρι της συλλογικότητας μας.

Σίγουρα δεν μπορούμε να φετιχοποιήσουμε την 17η Νοεμβρίου 1973, αλλά ούτε και να της αποδώσουμε έναν επετειακό χαρακτήρα αποκομμένο από τη σημερινή πολιτική πραγματικότητα. Η δυναμική της αξία έγκειται στο αν τα προτάγματά της και οι αναλύσεις της συνδέονται με την τωρινή συγκυρία. Και εδώ κανένας δεν μπορεί να είναι πλέον αφελής. Μπορεί το φαίνεσθαι της εξάρτησης σήμερα της χώρας μας να είναι διαφορετικό και μακριά από τις στρατιωτικές δομές εκείνης της εποχής, αλλά δεν παύει να έχουμε μια βαθιά εξάρτηση που δεν λειτουργεί απλά και μόνο ως μια οικονομική θηλιά αλλά και ως στοιχείο χειραγώγησής του κοινωνικού μας μέλλοντος.

Γι’ αυτό έχουν νόημα και αξία τα συνθήματα του Πολυτεχνείου για «Ψωμί, Παιδεία και Ελευθερία». Γι’ αυτό είναι πολιτική μας ευθύνη να ερμηνεύουμε και να επανερμηνεύουμε το μήνυμα της 17ης Νοεμβρίου 1973 υπό το φως των σημερινών εξελίξεων και των τωρινών και αυριανών κοινωνικών προτεραιοτήτων. Ποιος μπορεί να αγνοήσει τα βασικά σημάδια των καιρών μας και να μην νιώθει την ανάγκη για να τα συνδέσει με τα νοήματα του Πολυτεχνείου;

Ποιος μπορεί να κατανοήσει το σημερινό κοινωνικό γίγνεσθαι χωρίς εκείνα τα εργαλεία ανάλυσης που οδήγησαν στην ιστορική εξέγερση της ελληνικής νεολαίας και που στη συνέχεια αποτέλεσαν σημαντικό τροφοδότη για τις πολιτικές διεργασίες της μεταπολίτευσης; Ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι, αν δεν στηριχτούμε στις μεγάλες διδαχές του συνθήματος «Ψωμί, Παιδεία και Ελευθερία», θα δημιουργήσουμε το δικό μας φωτεινό μέλλον;

image

 

Διαβάστε επίσης:

17 Νοέμβρη 1973

Αν θέλεις να λέγεσαι Άνθρωπος

 

 

ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

  • Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2012

ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

17 Νοεμβρίου 1973

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗ ΧΑΜΕΝΗ ΕΙΚΟΝΑ

Δείτε το VIDEO

Το συγκεκριμένο επεισόδιο της σειράς «ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗ ΧΑΜΕΝΗ ΕΙΚΟΝΑ» βασισμένο σε αρχειακό κινηματογραφικό υλικό, αναφέρεται στην εξέγερση του Πολυτεχνείου, στο χαρακτήρα της κατάληψης, στα γεγονότα της νύχτας της 16ης προς 17η Νοεμβρίου 1973 και σε όσα ακολούθησαν.

Μέσα από αποσπάσματα του μεγάλου μήκους ντοκιμαντέρ με τίτλο «Μέγαρα» (1974), των ΣΑΚΗ ΜΑΝΙΑΤΗ ΚΑΙ ΓΙΩΡΓΟΥ ΤΣΕΜΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ, αλλά και λήψεις ιδιωτών και άλλων κινηματογραφιστών, παρακολουθούμε τις διαδηλώσεις των Μεγαρέων στους δρόμους της Αθήνας που διαμαρτύρονται κατά της απαλλοτρίωσης των κτημάτων τους και την εγκατάσταση Διυλιστηρίων, καθώς και την είσοδό τους στο Πολυτεχνείο το οποίο βρισκόταν υπό κατάληψη από τους φοιτητές. Ακολουθούν λήψεις με σκηνές από τους δρόμους της Αθήνας και το συγκεντρωμένο πλήθος γύρω από το Πολυτεχνείο, σπάνια στιγμιότυπα από τους εσωτερικούς χώρους του Πολυτεχνείου, καθώς και πλάνα από την επόμενη μέρα της καταστολής της εξέγερσης και τον τρόπο που το δικτατορικό καθεστώς επιχείρησε να την παρουσιάσει.

Κατά τη διάρκεια του ντοκιμαντέρ, η κάμερα καταγράφει τα συνθήματα των αγωνιστών του Πολυτεχνείου ενώ ακούγεται η μετάδοση μηνυμάτων του Ραδιοφωνικού σταθμού της Συντονιστικής Επιτροπής του Πολυτεχνείου με τις φωνές της ΜΑΡΙΑΣ ΔΑΜΑΝΑΚΗ, του ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ και του ΛΑΜΠΡΟΥ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΑΚΗ.

 

 

Σχολείο

Από τα μέσα του 2002 το  Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών  έχει ξεκινήσει μια έρευνα με τίτλο «Τεκμηριώνοντας τα γεγονότα του Νοεμβρίου 1973».

Ένα από τα ζητούμενα είναι, φυσικά, ο αριθμός και η ταυτότητα των θυμάτων.

Προσωρινά αποτελέσματα της έρευνας του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

Οι 24 πλήρως τεκμηριωμένες περιπτώσεις θυμάτων

1. Σπυρίδων Κοντομάρης του Αναστασίου, 57 ετών, δικηγόρος (πρώην βουλευτής Κερκύρας της Ένωσης Κέντρου), κάτοικος Αγίου Μελετίου, Αθήνα. Στις 16.11.1973, γύρω στις 20.30-21.00, ενώ βρισκόταν στη διασταύρωση οδών Γεωργίου Σταύρου & Σταδίου, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έριχνε η Αστυνομία κατά των διαδηλωτών, με αποτέλεσμα να υποστεί έμφραγμα του μυοκαρδίου. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.

2. Διομήδης Κομνηνός του Ιωάννη, 17 ετών, μαθητής, κάτοικος Λευκάδος 7, Αθήνα. Στις 16.11.1973, μεταξύ 21.30 και 21.45, ενώ βρισκόταν μαζί με άλλους διαδηλωτές στη διασταύρωση των οδών Αβέρωφ & Μάρνη, τραυματίστηκε θανάσιμα στην καρδιά από πυρά που έριξαν εναντίον του άνδρες της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. και από εκεί, νεκρός πλέον, στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών (όπως λεγόταν τότε το Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο).

3. Σωκράτης Μιχαήλ, 57 ετών, εμπειρογνώμων ασφαλιστικής εταιρείας, κάτοικος Περιστερίου Αττικής. Στις 16.11.1973, μεταξύ 21.00 και 22.30, ενώ βρισκόταν μεταξύ των οδών Μπουμπουλίνας και Σόλωνος, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έριχνε η Αστυνομία κατά των διαδηλωτών, με αποτέλεσμα να υποστεί απόφραξη της αριστεράς στεφανιαίας. Μεταφέρθηκε ημιθανής στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. (F Σεπτεμβρίου), όπου και πέθανε.

4. Toril Margrethe Engeland του Per Reidar, 22 ετών, φοιτήτρια από το Molde της Νορβηγίας. Στις 16.11.1973, γύρω στις 23.30, τραυματίστηκε θανάσιμα στο στήθος από πυρά της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε από διαδηλωτές στο ξενοδοχείο «Ακροπόλ» και αργότερα, νεκρή ήδη, στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ι.Κ.Α. Ανακριβώς είχε αναφερθεί αρχικά από την Αστυνομία ως «Αιγυπτία Τουρίλ Τεκλέτ» και η παρεξήγηση αυτή επιβιώνει ακόμη σε κάποιους «καταλόγους νεκρών».

5. Βασίλειος Φάμελλος του Παναγιώτη, 26 ετών, ιδιωτικός υπάλληλος, από τον Πύργο Ηλείας, κάτοικος Κάσου 1, Κυψέλη, Αθήνα. Στις 16.11.1973, γύρω στις 23.30, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε από διαδηλωτές στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. και από εκεί, νεκρός πλέον, στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών.

6. Γεώργιος Σαμούρης του Ανδρέα, 22 ετών, φοιτητής Παντείου, από την Πάτρα, κάτοικος πλατείας Κουντουριώτου 7, Κουκάκι. Στις 16.11.1973 γύρω στις 24.00, ενώ βρισκόταν στην ευρύτερη περιοχή του Πολυτεχνείου (Καλλιδρομίου και Ζωσιμάδων), τραυματίστηκε θανάσιμα στον τράχηλο από πυρά της αστυνομίας. Μεταφέρθηκε στο πρόχειρο ιατρείο του Πολυτεχνείου, όπου απεβίωσε. Από εκεί μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ι.Κ.Α. Ανακριβώς είχε αναφερθεί αρχικά από την Αστυνομία ως «Χαμουρλής».

7. Δημήτριος Κυριακόπουλος του Αντωνίου, 35 ετών, οικοδόμος, από τα Καλάβρυτα, κάτοικος Περιστερίου Αττικής. Κατά τις βράδυνες ώρες της 16.11.1973 ενώ βρισκόταν στην περιοχή του Πολυτεχνείου, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια και στη συνέχεια κτυπήθηκε από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, συνεπεία των οποίων πέθανε, από οξεία ρήξη αορτής, τρεις ημέρες αργότερα, στις 19.11.1973, ενώ μεταφερόταν στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ.

8. Σπύρος Μαρίνος του Διονυσίου, επονομαζόμενος Γεωργαράς, 31 ετών, ιδιωτικός υπάλληλος, από την Εξωχώρα Ζακύνθου. Κατά τις βράδυνες ώρες της 16.11.1973, ενώ βρισκόταν στην περιοχή του Πολυτεχνείου, κτυπήθηκε από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, και υπέστη κρανιοε-γκεφαλικές κακώσεις. Μεταφέρθηκε στο Θεραπευτήριο Πεντέλης, όπου πέθανε τη Δευτέρα, 19.11.1973, από οξύ αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο. Τάφηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, όπου στις 9.9.1974, έγινε τελετή στη μνήμη του.

9. Νικόλαος Μαρκούλης του Πέτρου, 24 ετών, εργάτης, από το Παρ-θένι Θεσσαλονίκης, κάτοικος Χρηστομάνου 67, Σεπόλια, Αθήνα, εργάτης. Κατά τις πρωινές ώρες της 17.11.1973, ενώ βάδιζε στην πλατεία Βάθης, τραυματίστηκε στην κοιλιά από ριπή στρατιωτικής περιπόλου. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε τη Δευτέρα 19.11.1973.

10. Αικατερίνη Αργυροπούλου σύζυγος Αγγελή, 76 ετών, κάτοικος Κέννεντυ και Καλύμνου, Αγιοι Ανάργυροι Αττικής. Στις 10.00 της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην αυλή του σπιτιού της, τραυματίστηκε στην πλάτη από σφαίρα. Διακομίστηκε στην κλινική «Παμμακάριστος» (Κάτω Πατήσια), όπου νοσηλεύτηκε επί ένα μήνα και κατόπιν μεταφέρθηκε στο σπίτι της, όπου πέθανε συνεπεία του τραύματος της μετά από ένα εξάμηνο (Μάιος 1974).

11. Στυλιανός Καραγεώργης του Αγαμέμνονος, 19 ετών, οικοδόμος, κάτοικος Μιαούλη 38, Νέο Ηράκλειο Αττικής. Στις 10.15 το πρωί της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν μαζί με άλλους διαδηλωτές στην οδό Πατησίων, μεταξύ των κινηματογράφων «ΑΕΛΑΩ» και «ΕΑΛΗΝΙΣ», τραυματίστηκε από ριπή πολυβόλου που έριξε εναντίον τους περίπολος πεζοναυτών που επέβαινε ενός τεθωρακισμένου οχήματος. Μεταφέρθηκε στο Κ.Α.Τ., όπου πέθανε μετά από 12 μέρες, στις 30.11.1973.

12. Μάρκος Καραμανής του Δημητρίου, 23 ετών, ηλεκτρολόγος, από τον Πειραιά, κάτοικος Χίου 35, Αιγάλεω. Στις 10.30 περίπου το πρωί της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην ταράτσα πολυκατοικίας επί της πλατείας Αιγύπτου 1, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά της στρατιωτικής φρουράς που ενέδρευε στην ταράτσα του Ο.Τ.Ε. (αυτουργός ο ανθυπολοχαγός Ιωάννης Αυμπέρης, 573ου Τάγματος Πεζικού). Μεταφέρθηκε στην κλινική «Παντάνασσα» (πλατεία Βικτωρίας), όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.

13. Αλέξανδρος Σπαρτίδης του Ευστρατίου, 16 ετών, μαθητής, από τον Πειραιά, κάτοικος Αγίας Λαύρας 80, Αθήνα. Στις 10.30 με 11.00 περίπου το πρωί της 17.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Κότσικα, τραυματίστηκε θανάσιμα στην κοιλιά από πυρά της στρατιωτικής φρουράς που ενέδρευε στην ταράτσα του Ο.Τ.Ε. (αυτουργός ο ανθυπολοχαγός Ιωάννης Δυμπέρης, 573ου Τάγματος Πεζικού). Με διαμπερές τραύμα μεταφέρθηκε στο Κ.Α.Τ., όπου τον βρήκε νεκρό ο πατέρας του.

14. Δημήτριος Παπαϊωάννου, 60 ετών, διευθυντής ταμείου αλευροβιομηχάνων, κάτοικος Αριστομένους 105, Αθήνα. Γύρω στις 11.30 της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην πλατεία Ομονοίας, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έριχνε η Αστυνομία. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του, συνεπεία εμφράγματος.

15. Γεώργιος Γεριτσίδης του Αλεξάνδρου, 47 ετών, εφοριακός υπάλληλος, κάτοικος Ελπίδος 29, Νέο Ηράκλειο Αττικής. Στις 12.00 της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν μέσα στο αυτοκίνητο του στα Νέα Λιόσια, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά που διέσχισαν τον ουρανό του αυτοκινήτου. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε αυθημερόν.

16. Βασιλική Μπεκιάρη του Φωτίου, 17 ετών, εργαζόμενη μαθήτρια, από τα Αμπελάκια Βάλτου Αιτωλοακαρνανίας, κάτοικος Μεταγένους 8, Νέος Κόσμος. Στις 12.00 το μεσημέρι της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην ταράτσα του σπιτιού της, τραυματίστηκε θανάσιμα στον αυχένα από πυρά. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών και στη συνέχεια στον «Ευαγγελισμό», όπου πέθανε αυθημερόν.

17. Δημήτρης Θεοδώρας του Θεοφάνους, 52 ετών, κάτοικος Ανακρέοντος 2, Ζωγράφου. Στις 13.00, της 17.11.1973, ενώ διέσχιζε με τη μητέρα του τη διασταύρωση της οδού Ορεινής Ταξιαρχίας με τη λεωφόρο Παπάγου στου Ζωγράφου, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά στρατιωτικής περιπόλου με επικεφαλής αξιωματικό (πιθανόν ο ίλαρχος Σπυρίδων Σταθάκης του Κ.Ε.Τ/Θ), που βρισκόταν ακροβολισμένη στο λόφο του Αγίου Θεράποντος. Εξέπνευσε ακαριαία και όταν μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο των Παίδων, απλώς διαπιστώθηκε ο θάνατος του.

18. Αλέξανδρος Βασίλειος (Μπασρί) Καράκας, 43 ετών, Αφγανός τουρκικής υπηκοότητας, ταχυδακτυλουργός, κάτοικος Μύρων 10, Αγιος Παντελεήμονας, Αθήνα. Στις 13.00, της 17.11.1973, ενώ βάδιζε με τον 13χρονο γιο του στη διασταύρωση των οδών Χέϋδεν και Αχαρνών, τραυματίστηκε θανάσιμα στην κοιλιά από ριπή μυδραλίου τεθωρακισμένου στρατιωτικού οχήματος. Μεταφέρθηκε απευθείας στο νεκροτομείο, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.

19. Αλέξανδρος Παπαθανασίου του Σπυρίδωνος, 59 ετών, συνταξιούχος εφοριακός, από το ΚεράσοΒο Αιτωλοακαρνανίας, κάτοικος Νάξου 116, Αθήνα. Στις 13.30 της 18.11.1973, ενώ βάδιζε με τις ανήλικες κόρες του στη διασταύρωση των οδών Δροσοπούλου και Κύθνου, απέναντι από το ΙΣΤ’ Αστυνομικό Τμήμα, βρέθηκε εν μέσω πυρών, προερχομένων από τους αστυνομικούς του Τμήματος, με αποτέλεσμα να πάθει συγκοπή. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.

20. Ανδρέας Κούμπος του Στέργιου 63 ετών, βιοτέχνης, από την Καρδίτσα, κάτοικος Αμαλιάδος 12, Κολωνός. Γύρω στις 11.00 με 12.00 της 18.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Γ’ Σεπτεμβρίου και Καποδιστρίου, τραυματίστηκε στη λεκάνη από πυρά μυδραλίου τεθωρακισμένου στρατιωτικού οχήματος. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., κατόπιν στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών και τέλος στο Κ.Α.Τ., όπου και πέθανε στις 30.1.1974.

21. Μιχαήλ Μυρογιάννης του Δημητρίου, 20 ετών, ηλεκτρολόγος, από τη Μυτιλήνη, κάτοικος Ασημάκη Φωτήλα 8, Αθήνα. Στις 12.00 το μεσημέρι της 18.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά περιστρόφου αξιωματικού του Στρατού (αυτουργός ο συνταγματάρχης Νικόλαος Ντερτι-λής). Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. σε κωματώδη κατάσταση και κατόπιν στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε αυθημερόν.

22. Κυριάκος Παντελεάκης του Δημητρίου, 44 ετών, δικηγόρος, από την Κροκέα Λακωνίας, κάτοικος Φερρών 5, Αθήνα. Στις 12.00 με 12.30 το μεσημέρι της 18.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Γλάδστωνος, τραυματίστηκε θανάσιμα από πυρά διερχομένου άρματος μάχης. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου και πέθανε στις 27.12.1973.

23. Ευστάθιος Κολινιάτης, 47 ετών, από τον Πειραιά, κάτοικος Νικο-πόλεως 4, Καματερό Αττικής. Κτυπήθηκε στις 18.11.1973 από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, και υπέστη κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, συνεπεία των οποίων πέθανε στις 21.11.1973.

24. Ιωάννης Μικρώνης του Αγγέλου, 22 ετών, φοιτητής στο τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Πατρών, από την Ανω Αλισσό Αχαΐας. Συμμετείχε στην κατάληψη του Πανεπιστημίου Πατρών. Κτυπήθηκε μετά τα γεγονότα, υπό συνθήκες που παραμένουν ακόμη αδιευκρίνιστες. Συνεπεία της κακοποίησης του υπέστη ρήξη του ήπατος, εξαιτίας της οποίας πέθανε στις 17.12.1973 στο Λαϊκό Νοσοκομείο Αθηνών, όπου νοσηλευόταν. Σύμφωνα με ορισμένες ενδείξεις, ο τραυματισμός του συνέβη στην Πάτρα, άλλες όμως πληροφορίες τον τοποθετούν στην Αθήνα. Η περίπτωση του παραμένει υπό έρευνα.

Η μελέτη αυτή έχει υιοθετηθεί από τη σχετική βιβλιογραφία ως η πλέον έγκυρη επιστημονική προσέγγιση στο ζήτημα (βλ. ενδεικτικά Δημήτρης Παπαχρήστος, Το Πολυτεχνείο ζει, εκδόσεις Λιβάνη, Αθήνα 2004, σελ. 41-45, Δημήτρης Χατζησωκράτης, Πολυτεχνείο ’73, εκδόσεις Πόλις, Αθήνα 2004, σελ. 176-177, 424-425, Βαγγέλης Αγγελής & Ολύμπιος Δαφέρμος, Όνειρο ήταν, έκδοση ΕΔΙΑ-Οδυσσέας, Αθήνα 2005, σελ.378-388).

Το Πολυτεχνείο έχει τους νεκρούς του και η ιστορία δεν ξαναγράφεται

διαβάστε επίσης:

Το παραμύθι της Χρυσής Αυγής και οι νεκροί του Πολυτεχνείου

Διαβάστε εδώ το πόρισμα Τσεβά

 

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: