Αρχική > επιστήμη > Επιστημονική σκέψη και δόγμα

Επιστημονική σκέψη και δόγμα

clip_image001

Αεροφωτογραφία του Παρθενώνα. © Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού

 

Του Νίκου Τσούλια

Είναι μια από τις κύριες δραστηριότητες του ανθρώπου και μάλλον η πιο ελκυστική. Συγκεντρώνει το ενδιαφέρον όλης της κοινωνίας στις σύγχρονες εποχές. Έχει πάρει τη θέση μιας σύγχρονης και αποτελεσματικής θρησκείας, μιας θρησκείας με επίγεια αναφορά. Ο λόγος της είναι μόνιμα υποσχετικός· υπόσχεται διαρκώς όλο και πιο νέα θαύματα, μια διαρκώς καλύτερη ζωή, γιατί «η αξιοπιστία της γνώσης μετριέται από τον βαθμό της επιτυχίας της δράσης μας, την οποία η γνώση αυτή στηρίζει»[1]. Ίσως και να είναι το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο της σημερινής ιστορικότητάς μας. Είναι η επιστήμη, η επιστημονική σκέψη.

Μακρύ το ταξίδι της, η πορεία της παράλληλη και ομόρροπη με το ρεύμα του ορθολογισμού, άγνωστος ο προορισμός της, αλλά πάντα απτά τα αποτελέσματά της. Η καθολική νομιμοποίησή της έγκειται στο ότι δίνει αποτελεσματικές λύσεις σε μεγάλα προβλήματα του ανθρώπου, στο ότι αποκαλύπτει μυστικές πλευρές της Φύσης – ανεξάρτητα από το γεγονός ότι «η φύση είναι πείσμων και δεν εγκαταλείπει τον αγώνα, όσα ισχυρά κτυπήματα και αν δεχτεί από το λόγο»[2] – αλλά και του ίδιου του ανθρώπου. Είναι πάντα ακόρεστη, ανήσυχη, ερευνητική, στοχαστική και αναστοχαστική.

Μεγάλος της αντίπαλος για τους πολλούς θεωρείται η άγνοια, η πυκνή και απέραντη άγνοια που μας περιτριγυρίζει. Για τους ειδικούς η άγνοια δεν είναι καν αντίπαλος, αντίθετα είναι οι ανεξάντλητοι τόποι μέσα από τους οποίους θα θριαμβεύει διαρκώς η γνώση. Για τους ειδικούς, ο κύριος αντίπαλος της επιστήμης είναι το δόγμα. Και το δόγμα πηγάζει και έρχεται από παντού. Το δόγμα θα το βρούμε ως θεμέλιο της θρησκείας, η οποία δεν δίνει απλά και μόνο μια εναλλακτική ως προς εκείνη της επιστήμης θεώρηση του κόσμου, αλλά προχωρά και στις υπαρξιακές αγωνίες του ανθρώπου με έναν αυθαίρετο τρόπο, όπου πολλαπλασιάζει τους φόβους του για το επέκεινα, για να έλθει δήθεν υποσχετικά να τον μετριάσει ή και να τον ακυρώσει με τον πιο αυθαίρετο τρόπο, με μια απολύτως θεωρητική εκδοχή μιας καθόλα φαντασιακής σύλληψης!

Η σκληρότητα της θρησκείας απέναντι σε κάθε είδους ορθολογισμό και σε κάθε μορφή επιστημονικής σκέψης έχει λάβει σ’ όλη την ιστορία του ανθρώπου τρομακτικές όψεις, αρκεί να αναλογιστούμε ότι «επί 1200 περίπου χρόνια, όλες οι χριστιανικές χώρες της Ευρώπης καταδίκαζαν τους ελεύθερους στοχαστές στην πυρά» και ότι στην ανατολή της ελεύθερης σκέψης «οι ελεύθεροι στοχαστές της αρχαϊκής Ελλάδας ήταν εκείνοι που έπεισαν τους συμπατριώτες τους να παραιτηθούν από τη συνήθεια των ανθρωποθυσιών, παρά την αντίδραση του ιερατείου των Δελφών»[3]. Και η επικράτηση της επιστήμης απέναντι στη θρησκεία δεν οφείλεται μόνο στο γεγονός της αέναης δημιουργίας γεγονότων και της επίλυσης μεγάλων προβλημάτων της ανθρωπότητας εκ μέρους της επιστήμης, οφείλεται επίσης και στη γοητεία και στην πνευματική τόλμη που ασκεί η επιστήμη στην σκέψη του ανθρώπου και έτσι «η επιστήμη έχει κερδίσει ολοκληρωτικά τον πόλεμο που της είχε κηρύξει η θρησκεία»[4].

Το δόγμα θα το συναντήσουμε στα απέραντα εδάφη της άγνοιας, ακόμα και μέσα από την πιο ανορθολογική εξήγηση – παρουσιάζεται ως κενό εκ μέρους της επιστημονικής γνώσης – όπου επικάθεται με τον πιο εύκολο τρόπο στη σκέψη του ανθρώπου ως απόλυτη βεβαιότητα. Και μπορεί αυτό το αυθαίρετο δόγμα να καθορίζει τη ζωή μας και προφανώς και τη σκέψη μας. Το δόγμα εύκολα παίρνει τη μορφή προκατάληψης και ως στερεοποιημένη «γνώση» αναπαράγεται με περισσή ευκολία και στη συνέχεια «χρειάζεται και θάρρος και επιστήμη για να ανατραπεί η αντίληψη του κοινού νου»[5].

Το δόγμα αναδύεται ακόμα και από το διεγερμένο τοπίο της επιστήμης. Όταν μια γνώση εδραιώνεται για καλά, όταν παίρνει τη μορφή ενός «παραδείγματος» ή μιας κοσμοθεωρίας, τότε δημιουργεί μια φοβερή κρούστα αναμφισβήτητης αλήθειας, επί της οποίας απαγορεύεται να τεθεί σκιά αμφιβολίας. Εδώ, λοιπόν, ελλοχεύει ο πιο σημαντικός εχθρός της γνώσης, γιατί «στο δογματισμό κάθε πνεύμα παύει να ανησυχεί»[6] και η έλλειψη απορίας και αμφισβήτησης νεκρώνει την ανθρώπινη σκέψη στο σύνολό της και όχι μόνο στην όποια επιστημονική εκδοχή της.

Και τότε τι γίνεται; Πώς μπορεί να διαφύγει αυτού του πολύπτυχου και δεσποτικού δογματικού «τρόπου μη σκέψης» ή επιστημονική σκέψη; Γι’ αυτό η σύγχρονη αντίληψη της επιστήμης – και με την καταλυτική επίδραση του Τ. Κουν – θεωρεί μια θεωρία ως επιστημονική, όταν παρέχει ταυτόχρονα τη δυνατότητα της αμφισβήτησής της, όταν παρέχει απτά στοιχεία διαψευσιμότητας. Τελικά η γνώση αυτή καθεαυτή δεν αγωνιά για την αιώνια ισχύ της. Το αντίθετο, η επιστημονική γνώση αποσκοπεί στη δυνατότητα να χρησιμοποιηθεί ως έναυσμα για περαιτέρω κατάκτηση νέων γνώσεων, ως φλόγα για να ανάψουν άλλες φλόγες, ως αναβαθμίδα για να βρεθούμε στη συνέχεια σε άλλη αναβαθμίδα και σε υψηλότερη (και καλύτερη) θέαση της πραγματικότητας. Αυτή είναι η αυταξία της γνώσης, η διαρκής ανανέωσή της. Γιατί, τι θα σήμαινε για τον άνθρωπο και τον πολιτισμό αν είχαμε τελική γνώση και οριστικές αλήθειες; Πώς μπορούσε να υπάρξει στη συνέχεια εξέλιξη, αλλά και πώς θα μπορούσε η ζωή να έχει κάποιο ενδιαφέρον;

Και δεν θα μπορούσε να συμβεί ποτέ αυτό, όχι μόνο γιατί απλά θα στόμωνε η πορεία αυτή καθ’ εαυτή της γνώσης. Αλλά γιατί το σύμπαν της γνώσης είναι μια κοινωνική κατασκευή. Το επιστημονικό φαινόμενο, κατά τον Α. Μπαλτά, είναι κοινωνικό φαινόμενο. Η γνώση δεν προκύπτει από ξεχέρσωτα ουδέτερα χωράφια που κατακτούνται από την ανθρώπινη σκέψη. Αντίθετα, το όλο σώμα της επιστήμης είναι ζωντανό πεδίο κοινωνικής διαπάλης και εξέλιξης. Ο Μπουρντιέ δίνει με σαφή τρόπο την εικόνα της επιστήμης. «Ο κόσμος της επιστήμης, όπως ο οικονομικός κόσμος, γνωρίζει σχέσεις δυνάμεων, φαινόμενα συγκέντρωσης κεφαλαίου και εξουσίας ή ακόμα μονοπωλίου, και κοινωνικές σχέσεις κυριαρχίας που συνεπάγονται τη χειραγώγηση των μέσων παραγωγής και αναπαραγωγής… Είναι ένας κοινωνικός κόσμος όπως και οι άλλοι και, όπως το οικονομικό πεδίο, διέπεται από συσχετισμούς ισχύος και συγκρούσεις συμφερόντων, από συμμαχίες κα μονοπώλια, ακόμα και από ιμπεριαλιστικές και εθνικιστικές τάσεις»[7].

Αλλά έτι περαιτέρω, η έννοια του κοινωνικού υπεισέρχεται όχι μόνο στο πεδίο της επιστήμης, στο πεδίο δράσης κάποιων ειδικών. Υπεισέρχεται στην πρωτογενή πνευματική συγκρότηση του ανθρώπου, αφού «νοημοσύνη και πολιτισμός συνδέονται μεταξύ τους με πολλούς και διαφόρους τρόπους και η ανθρώπινη νοημοσύνη διαμορφώνεται με τις διατομικές σχέσεις που συγκροτούνται μέσα σε κάποιες ιδιαίτερες κοινωνικές καταστάσεις»[8]. Ο μεγάλος κοινωνιολόγος και στοχαστής Ντυρκέιμ πίστευε πως τα περίπλοκα νοητικά φαινόμενα έπρεπε να εξετάζονται ως «κοινωνικά φαινόμενα και πως οι κοινωνικές σχέσεις είναι εκείνες που χρησιμεύουν ως πρότυπα ανάπτυξης των λογικών σχέσεων»[9]. Και αυτή η αλληλοεξάρτηση της επιστήμης με την κοινωνία παίρνει πολλαπλές όψεις, αφού «η επιστήμη παράγει κατά κανόνα ανταγωνιστικές θεωρίες, δηλαδή θεωρίες που εξηγούν φαινόμενα με διαφορετικό τρόπο και αυτό ευνοεί άλλωστε η πολυπλοκότητα της κοινωνικής πραγματικότητας»[10].

Η επιστήμη προσφέρει τα μέγιστα στην αυτογνωσία και στην ετερογνωσία του ανθρώπου, αναταράσσει διαρκώς το σώμα της γνώσης και αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό, αφού «η πυξίδα του ανθρώπου στον αχανή κόσμο είναι η γνώση, και η πορεία του μέσα στο χρόνο εξαρτάται από την ποιότητα και τη χρήση της γνώσης που κατακτά και αυτό συνεπιφέρει ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα του ανθρώπου: την ενδοκοσμική μοναξιά του και τη βιοτική αμηχανία του»[11]. Αλλά η φρενήρης παραγωγή της γνώσης κυρίως μέσω της επιστήμης δεν οδηγεί πάντα με ασφάλεια σε τόπους ευδαιμονίας, γιατί «οι μεταβολές της γνώσης είναι τέτοιες πια ώστε η πρόοδος της γνώσης να μας ωθεί στην προσέγγιση ενός άγνωστου που προκαλεί τη λογική και τη νοημοσύνη μας»[12].

Η επιστημονική σκέψη απελευθερώνει τον άνθρωπο από τα δεσμά της προκατάληψης, χαρίζει απλόχερα πηγές πνευματικής ελευθερίας, δίνει λύσεις στα προβλήματά του. Μπορεί να μην υπεισέρχεται η δύναμη του λόγου της στην επικράτεια της ευγένειας της λογοτεχνίας, μπορεί να μην αλώνει η μεθοδολογία της το βασίλειο της φιλοσοφίας, αλλά είναι πάντα παρούσα στην αμφισβήτηση του δόγματος, στη διαρκή και γόνιμη αντιπαράθεση με την άγνοια και πάντα διεκδικεί και υπόσχεται ένα πιο φωτεινό μέλλον.


[1] Ziman J. ( 1992 ), Η αξιοπιστία της γνώσης, Αθήνα: Κωσταράκης, σ. 15

[2] Ντ. Χιουμ ( ), Πραγματεία για την ανθρώπινη φύση, Αθήνα: Πατάκης, σ. 388

[3] Ράσσελ (1963), Η αξία της ελεύθερης σκέψης, Αθήνα: Αρσενίδης, σ. 19, 39

[4] L. Jezequel (2006), Ελευθερία πίστης, ελευθερία σκέψης, Αθήνα: Πατάκης, σ 36

[5] Bernal, J. (1983), Η επιστήμη στην ιστορία, Αθήνα: Ι. Ζαχαρόπουλος, σ. 436

[6] L. Jezequel (2006), Ελευθερία πίστης, ελευθερία σκέψης, Αθήνα: Πατάκης, σ. 50

[7] Bourdieu, P. (2005), για την επιστήμη και τις κοινωνικές χρήσεις της, Αθήνα: Ε.Κ.Κ.Ε. Πολύτροπον, σ. 40, 97

[8] W. Doise- G. Mugny (1987), Η κοινωνική ανάπτυξη της νοημοσύνης, Αθήνα: Πατάκης σ. 29

[9] W. Doise- G. Mugny (1987), Η κοινωνική ανάπτυξη της νοημοσύνης, Αθήνα: Πατάκης σ. 32

[10] Καζάκος, Π. (2006), Εξηγώντας την κοινωνία, Αθήνα: Πατάκης, σ. 125

[11] Τζιώκα-Ευαγγέλου Π. (2005), Η τραγικότητα της Γνώσης για το σύγχρονο άνθρωπο, Φιλόλογος, τ. 120, σ. 278

[12] Τζιώκα-Ευαγγέλου Π. (2005), Η τραγικότητα της Γνώσης για το σύγχρονο άνθρωπο, Φιλόλογος, τ. 120, σ. 284

 

clip_image002

St. Basil’s Cathedral, considered a masterpiece of Orthodox art, overlooks Moscow’s famous Red Square., Photography W. Buss, Photolibrary

  1. ο Άσκοπος
    08/06/2013 στο 8:35 ΜΜ

    Η άποψη μου πάντα είναι οτι η επιστημονικη γνώση δεν είναι η Αλήθεια.Απλα είναι μια πληροφορία στην οποία ο Ανθρωπος μπορει να λειτουργεί αρμονικά με τους φυσικούς νόμους του Σύμπαντος.Πολλες είναι αποπειρες του Ανθρώπου για εξουσία και υποταγή και οσο υπάρχει η αδικία στις κοινωνίες τοσο μεγάλος είναι και ο κίνδυνος της καταστροφής της Ανθρωπότητας.Εξάλλουν η επιστήμη στο μέλλον θα προσφέρει στον Ανθρωπο την δυνατότητα της φυσικής θέωσης που είναι η αποκτηση των φυσικων δυνάμεων.Εκεί πλεον φτανουμε σε τετοια ανώτερα επίπεδα υπαρξης ωστε ο κόσμος πλεον μπορεί να βρίσκεται στο έλεος της βίας.Αυτη η βία μπορεί να χρησιμοποιηθει στο μέλλον ως εκλογίκευση της τυραανικης εξουσίας και της πρόκλησης βαναστηρίων.Μεταβαίνουμε σε επίπεδα υλικής και ενεργειακής πραγματικότητας οπου το καλό και το κακό πλέον δεν έχει θέση στην ανθρώπινη ύπαρξη και ετσι αντι να ζει ο Ανθρωπος σε μία καλύτερη ζωή θα πολλαπλασιαστεί η δυστυχία του.Η κακία των Ανθρωπων αλλα και ο εγωισμός δεν θα υποφέρεται.Τα ψυχολογικα προβλήματα θα αυξηθούν και το μίσος στις Ανθρώπινες σχεσεις θα φέρει το τέλος της εξελικτικης πορείας της γνώσης.Καθημερινά η επιστημη δίνει επίσημες ανακοινώσεις για την κλιματικη αλλαγη στον πλανήτη,ενω η Βόρεια Κορέα κανει δοκιμαστικα πυρηνικα πειράματα σε βάρος του εδάφους της Φυσης.Με βαση αυτην την επιπόλαια ενέργεια ο Ο.Η Ε. έδωσε επισημη ανακοινωση να μην καταστρέφουν την φυση και προκαλούν προβλήματα στην ατμόσφαιρα του πλανήτη.Ομως τα συμφέροντα των κρατων για παγκόσμια εξάπλωση της δυναμης τους προκαλουν δεκα φορές ζημια στην φύση και αντι οι κυβερνήσεις των χωρών να το κατανοήσουν συνεχιζουν τους οικονομικους και πολιτικους πολεμους.Η Επιστημη αν δούμε τις προσφορες της στην κοινωνία θα παρατηρήσουμε οτι η χρηση της απο τις πολιτικες δυνάμεις μπορουν να επιφέρουν θανάσιμες επιπτωσεις.Σίγουρα είμαστε σε ενα πεδιο τεράστιας επιστημονικής ενημέρωσης οπου βλεπουμε καθημερινως επιτυχίες σε βαρός της ανθρωπινης αρρώστιας,αλλα το ποια θα είναι η αξία της ελευθερίας στο μέλλον είναι ενα ερώτημα και γεγονός ναι μεν ενδιαφερον για ολο τον κόσμο που δεν γνωρίζει,αλλα θα αποτελεί και μια ανησυχία.

    Η επιστημονική γνώση οπως είπα και πιο επάνω είναι βάση πληροφοριών και τίποτα περισσότερο.Θα γίνω πιο σαφης σε αυτό που λέω.Η γνώση δεν έχει ηθικη.Είναι απλά μια πληροφορία.Στην γνώση δεν υπάρχει καλο και κακό.Μπορεί ο καθένας να το αξιολογήσει οπως θέλει.Ενα βιβλίο που γραφει τις απόψεις ενός συγγραφέα είναι γνώση και δεν υπάρχει σωστό και λάθος.Απο εκεί έπειτα είναι στο χερι ενος Ανθρωπου να κρίνει άξια αν θα αποδεχτεί αυτην την αποψη.Δεν λεω οτι δεν υπάρχουν καλες και γνωσεις,αλλα λέω οτι δεν μπορείς την γνώση αυτή καθεαυτή να της δώσεις ηθικη υποσταση και είναι στις επιλογες σου να αξιοποιήσεις αυτην την πληροφορία προς το καλό ή στο κακο.Το ίδιο ακριβώς ισχύει και στην περίπτωση της επιστημινικής γνώσης.Η επιστημονική γνώση δεν είναι Αληθεια,γιατι η έννοια της Αληθειας θα πρεπει να αποδίδει στο απολυτο καλό και στο όνομα της επιστημης δεν έχουν προκύψει και καλά αποτελέσματα.Η επιστημονικη γνωση είναι απλά μια πληροφορία και δεν αποτελεί κάποια Αληθεια.Η Αληθεια βρίσκεται στην αξιοποιηση αυτης της επιστημονικής γνωσης απο τον Ανθρωπο και αν θα την χρησιμοποιησει για καλούς σκοπους ή για σκοτεινούς σκοπούς.

    Πάντως δεν μπορεί να χαρακτηριστεί η Επιστήμη ως Αλήθεια αφου αυτη αποτελει ενα πεπερασμένο στοιχείο σε σχεση με την ενασχόληση της φύσης που και αυτή είναι μια πεπερασμένη πραγματικοτητα.Επομένως η επιστημη δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως Αλήθεια οταν η πιθανη αξιοποίηση της γνώσης προς το κακό είναι ένα πιθανό ενδεχόμενο.Για εμενα γενικά η έννοια της Αλήθειας πρεπει να οριζεται ως το απόλυτο καλο.Απο που την στιγμή που στην έννοια της Αλήθειας δεν υπάρχει το απολυτο καλο δεν μπορεί ένα γεγονος να χαρακτηριστεί ως Αλήθεια.Επομενως η επιστήμη απο την στιγμή που δεν είναι η Αλήθεια αφου στο ονομα της εγιναν τεράστιες καταστροφές και σκοτώθηκαν εκατομμύρια ζωές αποτελεί μια σχετική Αλήθεια της οποίας η πραγματικότητα έχει και θετικά και αρνητικά στοιχεία.

    Εξάλλου μην ξεχνάμε στο μέλλον την εφαρμογη της κλωνοποιησης η οποία θα παίξει σημαντικο ρόλο στην Ανθρώπινη ιστορία.Βλέπουμε στην Ανθρωπότητα παραεμπόρια να κερδοσκοπουν αποκτώντας μαυρα λεφτα και να πλουτίζουν σε βάρος φτωχών πολιτων.Επιπλεον στο μελλον καποια χώρα απο τις υπερδυνάμεις του πλανήτη θα επιχειρήσει να επεκτείνει την δύναμη της και τοτε η εφαρμογή της κλωνοποίησης στην δημιουργία ενός πολεμικου στρατού θα εχει τεραστιες επιπτωσεις στην Ανθρωποτητα,γιατί θα μιλαμε για εναν προοδευτικο τεχνολογικο πολέμο ανευ προηγουμένου και σε αυτές τις περιπτωσεις οι θάνατοι θα είναι δισεκατομμύριοι.Αυτός ο πολεμος που θα γίνει με την εφαρμογή της επιστημινικής και τεχνολογικης γνωσης θα αποδείξει οχι μονο την αδυναμία της επιστημης να προσφέρει στον Ανθρωπο την Ειρήνη και ευημερία αλλα θα αποδειξει ο Ανθρωπος ότι είναι ανικανος να ζήσει χωρίς τον Θεό.

    Ο Θεός του Ορθόδοξου Χριστιανισμού είναι ο μονος που μπορεί να σταματησει την Αλαζονεία του Ανθρώπου και να φερει την Ειρήνη στον πλανήτη και είναι η Αλήθεια.

    • N.T.
      23/06/2013 στο 10:47 ΜΜ

      Συμμερίζομαι πολλές από τις απόψεις σας. Προφανώς η γνώση δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά οφείλει να είναι μέσο για την προαγωγή της αρετής. Παράλληλα η επιστήμη είναι «κοινωνική κατασκευή» και σε μια ταξική κοινωνία είναι εντεταγμένη στην υπηρεσία της άρχουσας τάξης και στη γενικότερη ιδεολογική αναπαραγωγή της κυρίαρχης τάξης πραγμάτων. Ωστόσο, η γνώση που «συνορεύει» με τη σοφία και όχι με την πληροφορία είναι στοιχείο χειραφέτησης του ανθρώπου και μπορεί να καλλιεργεί την πνευματικότητα του ανθρώπου και να προάγει την αλληλεγγύη και την κοινωνική δικαιοσύνη. Το θέμα της πίστης έχει σαφώς δαφορετικές αφετηρίες και στοχεύσεις.

  2. ο Άσκοπος
    24/06/2013 στο 1:25 ΜΜ

    Ο σκοπος της επιστήμης απο την στιγμή που κάνει επίθεση στις θρησκείες και παρουσιάζει την συλλογική προσφορά της στην ανθρωπότητα πρέπει να αποκτήσει και το βαρός των ευθυνων της.Το να είμαστε μονο στα λογια και με το πρόσχημα της επιστημονικής προσέγγισης να φιλοσοφούμε ακομα και να εξυπηρετούμε τις προσωπικες μας πεποιθήσεις ενω αυτη η επιλογη βλαπτει την κοινωνία δεν αποδεικνύει καμία αντικειμενικοτητα στην Επιστημη.Ενω οι θεωρίες αρκούνται και μονο σε όσα βλεπουμε μπορει να ξεγελιομαστε απο την επιφανειακοτητα της λειτουργίας των φυσικων φαινομένων.Θέλω βεβαια να τονίσω ότι είμαι θεολογος και σπουδαζω θεολογία,αλλα θα ήθελα να θεσω ενα παραδειγμα στις θεωρητικες εξελίξεις της φυσικής.Στην θεωρία των υπερχορδών βλέπουμε ποσα επιστημονικα βιβλία κυκλοφορουν και ποσες διαφορετικες απάντησεις μπορεί να λάβει ο μέσος αναγνώστης σε ενα και μονο επιστημονικό ζήτημα.Απο την μια βλεπουμε την θετικοτητα αυτης της περίπτωσης με την εννοια οτι υπαρχουν πλούτος πνευματικής γνώσης και οι πολλαπλες αντιθέσεις αποτελουν τροφή για σκεψη.Η αρνητικοτητα σε αυτες τις εκατομμύριες απαντησεις ειναι η υιοθετηση τετοιων λαθων οπου η επιμονη εφαρμογή τους στην επιστήμη αποτελει ενα τεράστιο εμποδιο στην αποκάλυψη νεων πληροφοριων.Αποτελεί περισσοτερο εμπόδιο στην εξέλιξη της Ανθρωπότητς ως κομμάτι της φυσικής δημιουργίας.Για αυτο το λόγο η Επιστημη δεν μπορεί να έχει την έννοια του Θεού,γιατι δεν είναι Θεός.Η επιστημη αρκείται και μονο στην εξηγηση των φυσικων φαινομενων και η προσπαθεια ορθολογικής προσεγγισης απο την οπτικη συμπερασματικη ακολουθία διαφορων επιστημόνων μπορει να δημιουργήσει προβλήματα στην αξιολογηση της επιστημονικης έρευνας.Πράγμα το οποίο σημαίνει οτι καλό θα είναι να μην αρκούμαστε και μονο σε όσα βλέπουμε,γιατί ακομα και αυτά που μπορεί να μην μάθουμε ποτέ με τα διαφορα επιστημονικά εργαλεία δεν σημαίνει οτι αναιρείται μια άλλη αλήθεια που αποτελει και την πηγη της ύπαρξης άλλων αρκετών ενεργειακων φαινομένων.Πάντως ανησυχώ περισσότερο όχι για το ότι ο Ανθρωπος θα γίνει θεός.Εξαλλου η αποκτηση των θεϊκων ιδιοτητων είναι μια ελπίδα που περιμένουμε ολοι μας να γίνει πραγματικοτητα.Το θέμα οτι η επιστημη αλλα και η εξελισσόμενη θρησκεία στο μέλλον μπορεί να δημιουργησει το τελικο χτύπημα της κοινωνίας.Δηλαδη η επιστήμη και η μελλοντικη ψευτικη θρησκεία στο μέλλον θα συμφωνήσουν απο κοινού οτι ο Ανθρωπος είναι θεός του εαυτου του.Μια τέτοια αποπειρα αντίδρασης απο την μελλοντικη επιστημη μπορει να δαιμονοποιήσει στο έπακρο εκατομμυριους Ανθρωπους και να αναπτυξει το συναίσθημα της Αλαζονείας.

    Δεδομένο είναι οτι οι Θρησκείες προσφεραν και θετικα στοιχεία στην εξέλιξη του πολιτισμού.Οι θρησκείες των ισλαμιστων κυρίως στην νεότερη εκδοχη τους προκαλουν αναστατωση στην κοινωνικη αρμονία.Ως προς τις τελευταίες εκδοχες του μουσουλμανισμού εχουμε τον Ισλαμισμό που θεωρεί την βία ως απαραίτητο στοιχειο για την αποτροπη συκοφαντικων επιθέσεων απο διαφορους άλλους θρησκευτικούς οπαδούς αλλα και για την διατήρηση της θρησκείας τους.Εχουμε απο την άλλη και εναν άλλο Ισλαμισμό οπου προτιμάει την ειρηνη και την Δικαιοσυνη.Συνήθως η πρωτη κατηγορία πολεμάει την δεύτερη κατηγορία.Εδω βλέπουμε μια αντίφαση οπου ο Ισλαμισμός παρουσιάζει ως απαραίτητα στοιχεια αλλες φορές την βία και άλλες φορές την ειρήνη.Στην πρωτη περίπτωση της νεότερης εκδοχής του Ισλαμισμού παρατηρείται εκλογίκευση της βίας.Σίγουρα η θρησκευτικη βία των μουσουλμάνων καθως και η εξάπλωση των μουσουλμάνων στην Ευρώπη αποτελει για την Ευρωπαϊκη ενωση ένα ανησυχιτικό περιστατικο.Απο την άλλη εχουμε και κύκλους του Αθεϊσμου στον επιστημονικό τομέα οπου φανατισμένοι Αθεοι συκοφαντουν με υβριστικές επισθεσεις τους μουσουλμάνους που σε αρκετες περιπτωσεις οι υβριστικές απαντήσεις προκαλούν εντάσεις και αναταραχές και οι μουσουλμάνοι ξεσηκώνονται.

    Μπορεί ορισμένοι επιστημονες που αποστρέφονται τον Ισλαμισμό να έχουν μια δικαιολογία που επιτίθονται στους μουσουλμάνους εξαιτιας της παράλογης θρησκευτικης τους βίας,αλλα το να προκαλουν και οι επιστημονες με τις μεθοδικες τους κοινωνικες αναλυσεις και προσβολες δεν πρόκειται να αλλάξει και να αποτρέψει την παράλογη θρησκευτικη βία.Ας μην ξεχνάμε οτι η Συρία διωκει φανατικα τους χριστιανους με αποτελεσμα πανω απο εκατο εκατομμύριοι σε όλον τον κόσμο να εγκαταλείπουν τα σπίτια τους και να μεταναστεύουν σε έναν τόπο καλύτερο.

    Ας γίνει σαφες οτι υπάρχουν διαφορες ανάμεσα στην Ορθόδοξη εκκλησία και τον Ισλαμισμό.Η Ορθοδοξία δεν σκοτωσε αλλα και δεν έβλαψε ποτε κανέναν.Η εικονα του Χριστιανικου Θεού αλλοιώθηκε και συνεχίζει να αλλοιώνεται απο την Καθολική Εκκλησία και τους Προτεστάντες οι οποιοι ισχυρίζονται οτι η επίτευξη της σωτηρίας του Ανθρωπου δεν γίνεται με την μετάνοια και με την εφαρμογη της ηθικής.Πιστεύουν η Καθολική Εκκλησία και οι Προστάντες οτι η σωτηρια του Ανθρωπου είναι μια ευκολη υποθεση που μπορεί να την κερδίσει ο καθενας.Αυτο αν το δούμε απο την αντικειμενικη εξήγηση θα καταλάβουμε οτι το να καθεται ο Ανθρωπος στην παθητικοτητα του χωρίς να μετανοεί απο τα λάθη του και να εξελλίσσεται προς το καλύτερο και να νομίζει οτι μπορεί καθισμένος σε έναν καναπέ να κερδίσει την σωτηρία του είναι ο ορισμός της τεμπελιάς.Αυτη η τεμπελιά ονομάζεται αλλιώς και στην Αγία Γραφή ως ακηδία.Η Ακηδία είναι η βαρεμάρα οπου ο Ανθρωπος δεν εχει ενδιαφέρον στην ζωη του και δεν κάνει τίποτα.Δεν εχει ενδιαφέρον για καμια κοινωνική δραστηριοτητα με αποτελεσμα να μενει σε απραξία και να ζει σε μία βαρετή καθημερινότητα χωρίς να αξιοποιεί τις δυνατότητες του.Οπως η επιτυχία μιας επαγγελματικης εργασίας οφείλεται στην προσπάθεια και στον κόπο ενός Ανθρωπου,ετσι θα πρέπει να προσπαθούμε και για την σωτηρία της ψυχης μας.Να προσπαθούμε να αφιερώνουμε κάποια ωρα απο την καθημερινοτητα μας στον Θεό ωστε με την προσευχη λίγο λιγο να ανάβει η αγάπη του Θεού στην ψυχη μας και να νιωθουμε γαληνη.Το θέμα είναι η προσπάθεια και οχι η τεμπελιά που ισχυρίζεται το Βατικανο και οι Προτεστάντες οπου προσπαθουν να πείσουν τον κόσμο οτι ο εύκολος δρόμος ειναι και ο σωστός δρόμος.Σίγουρα δεν είναι τίποτα ακατόρθωτο σε αυτην την ζωή,γιατί απλα δεν υπάρχει το ακατόρθωτο.Ολα μπορούν να λύνονται και να βλεπουμε μπροστά μας το Φως της Αλήθειας,αλλα η κατακτηση του πνευμτος και η σωτηρία της ψυχης δεν είναι μια ευκολη υποθεση.Ο εύκολος δρόμος δεν υπάρχει για κανεναν και για αυτο το λογο αποκτουμε νεες γνωσεις και εμπειρίες καθως βρισκομασε σε κοινωνία με αλλους Ανθρωπους.Αναλογα με το περιβάλλον και την ψυχικη κατάσταση του κάθε Ανθρωπου μπορεί ενας Ανθρωπος να κατανοεί περισσοτερο το Καλο και το Κακο και να εξελίσσεται φυσικο στο Καλό.

    Στην επιστήμη δεν υπάρχει και εκεί εύκολος δρόμος.Δεν μπορεί απο την πρώτη ανάγνωση που θα κάνει κάποιος να καταλάβει στην πλήρη εκταση μια επισημονική θεωρία.Θα χρειαστεί αρκετό χρονικο διάστημα με την μελέτη και με την επίμονη αναλυτικη μέθοδο να κατανοησει την επιστημονικη θεωρία.Στο διάβα αυτης της απόκτησης της επιστημονικής γνώσης θα χρειαστεί ανεξαρτήτως ικανοτήτων τεράστια προσπαθεια ωστε να γίνει κάποιος επιστήμονας.Αν κάποιος που συναντάει δυσκολίες παρατάει ευκολα το διάβασμα του τοτε οσο και αν θέλει να γίνει επιστήμονας δεν μπορεί να γίνει επιστημονας.Επιστήμονας επομένως δεν γίνεται κανείς με τον εύκολο δρόμο.

    Ετσι και η σωτηρία της ψυχής του Ανθρωπου χρειαζεται καλή προαίρεση και προσπάθεια.

    Καταλήγω στο συμπερασμα οτι η αποπειρα της Επιστήμης στο μέλλον υπο το πρίσμα της αθεϊστικής προοπτικής να δώσει την αντίληψη στον Ανθρωπο οτι είναι θεός του εαυτού του το αποτρέπει μεν απο την εξελιξη.Σε αυτο που είπα περί αποτροπής της εξέλιξης λέω οτι αν καποιος σε επίπεδο δυναμης μπορεί να ξεπεράσει την δύναμη του μέσου όρου τοτε ειναι ευκολη η επιβολη της υποταγής και επειδη ο φόβος του θανάτου θα κυριαρχεί στους μελλοντικούς Ανθρώπους θα προτιμήσει κάποιος τον εύκολο δρόμο.

    Απο την άλλη μπορουμε να πουμε οτι στο μέλλον περα απο την κλωνοποιηση του Ανθρωπου εχουμε και την δημιουργία βιολογικων ρομποτ.Ακομα και ζωντανούς υπολογιστές που θα μιλάνε και θα αντιλαμβάνονται αυτα που λέει ο Ανθρωπος.Οπως ο Ανθρωπος εχει τον λογο αλλα και την δυνατότητα της επικοινωνίας τις ίδιες ιδιότητες θα έχουν και οι βιολογικοί υπολογιστές.Αν λοιπον αυτα τα δυο τεχνολογικά δημιουργήματα αντικατασταθούν απο τους Ανθρώπους τότε δεν θα προκύψει μόνο ανεργία αλλα και παγκόσμια φτώχεια.

    Ειναι και αυτο το γεγονός για εμένα μια επιφύλαξη σχετικά με το μέλλον γιατί αν συμβεί αυτη η αντικατάσταση του Ανθρώπου στον τομέα της εργασίας με τα βιολογικά τεχνολογικα δημιουργήματα τοτε η επιλογή του ευκολου δρομου που θα έχει ως επιπτωση την κοινωνική αδιαφορία αλλα και την οκνηρία θα δημιουργήσει τεράστια προβλήματα και ειναι πιθανός ο κίνδυνος της παγκόσμιας φτώχειας.

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: