Αρχική > πολιτική > Η αριστερά στις εκλογές (γ)

Η αριστερά στις εκλογές (γ)

V.Surikov: The Morning of the Execution of Streltsy (1881)

Η περίπτωση του Κ.Κ.Ε.

Του Νίκου Τσούλια

Ο δεύτερος μεγάλος χαμένος των πρόσφατων εκλογών – μετά προφανώς από τη στρατηγικής έκτασης ήττα της σοσιαλδημοκρατίας – είναι το κομμουνιστικό κόμμα. Και ναι μεν η κεντροαριστερά – ως πολιτική δύναμη που εισήγαγε το Μνημόνιο – αναγκαστικά και αναγκαία, μπορεί κάποιος να ισχυριστεί, ότι η εκλογική της συντριβή ήταν αναμενόμενη, αλλά το ανεξήγητο είναι η εντυπωσιακή μείωση των εκλογικών δυνάμεων του Κ.Κ.Ε.

Αλλά στην πολιτική προφανώς τίποτα δεν είναι ανεξήγητο. Το εν λόγω κόμμα «πλήρωσε» αρκετά ζητήματα. Πρώτον, η δογματική του ακαμψία όχι όσον αφορά ως προς τα ποια κοινωνικά στρώματα εκφράζει ή το ποιες είναι οι ιδεολογικές του αξίες, αλλά τα κομματικά στερεότυπά του είναι αυτά έβλαψαν συνολικά την πολιτική του πρόταση. Έτσι, για παράδειγμα, η προσέγγισή του για την ποιότητα της δημοκρατίας στην πρώην Σοβιετική Ένωση ή η συζήτηση περί του ρόλου του Στάλιν στις μαζικές εκκαθαρίσεις των αντιπάλων του έβλαψε σε σημαντικό βαθμό την επιρροή του.

Δεύτερον, η προσκόλλησή του στον ακτιβισμό, για παράδειγμα μέσα από τα πανό που κρεμάστηκαν στην Ακρόπολη για να φτάσει το μήνυμά του στα άκρες του κόσμου (!) ή μέσα από στείρες και μετωπικές «αγωνιστικές» επιλογές με την παρεμπόδιση των κρουαζιερόπλοιων, οι οποίες απομάκρυναν τόσο τους μετριοπαθείς ψηφοφόρους όσο και εκείνους που πλήττονταν (απολύσεις και οικονομικές αφαιμάξεις κλπ) εν τοις πράγμασι από τη δράση του.

Τρίτον, το Κ.Κ.Ε. εμφανίστηκε σαν κόμμα αποστασιοποιημένο από την όποια δυναμική και δυνατότητα των εκλογών καθαυτών, αφού θεωρεί ότι δεν μπορούν να αλλάξουν οι σημερινοί πολιτικοί συσχετισμοί σε συνθήκες επικυριαρχίας των μονοπωλίων.

Τέταρτον και σε συνέχεια με το προηγούμενο, ο προεκλογικός λόγος διεμβολίστηκε καθοριστικά από τον λαϊκίστικο λόγο του ΣΥΡΙΖΑ, τον λόγο που υποσχόταν και παραμονή στην ευρωζώνη και καταγγελία (ή περίπου καταγγελία) του Μνημονίου, τον λόγο που υποσχόταν την ανάληψη δήθεν κυβερνητικού σχεδίου (!). Σαφώς οι σχεδιαστές του ΣΥΡΙΖΑ γνώριζαν ότι στο σημείο αυτό η πολιτική πρόταση του Κ.Κ.Ε. έπασχε και έτσι πλαγιοκόπησαν τις δυνάμεις του Κ.Κ.Ε.

Πέμπτον, πλήρωσε την εντιμότητά του και την καθαρότητα της πρότασής του. Γιατί όταν λες στον λαό – που θέλει να ακούσει κάτι υποσχετικό έστω και ψευδεπίγραφο – ότι δεν γίνεται να έχεις ευρώ και να καταγγέλλεις το Μνημόνιο και ότι τελικά η μόνη λύση είναι η δραχμή και ο οικονομικός απομονωτισμός, δεν δημιουργείς ένα κλίμα αισιοδοξίας και προφανώς δεν μπορείς να δημιουργήσεις και κάποιου είδους δυναμική.

Τώρα το Κ.Κ.Ε. έχει πρόβλημα, μπορεί να έχει και πρόβλημα στρατηγικής. Για πρώτη φορά χάνει τον ηγετικό του ρόλο στο χώρο της αριστεράς από τον άσπονδο ανταγωνιστή του, τον ΣΥΡΙΖΑ. Πώς θα διαχειριστεί την ήττα του; Η απουσία διαφορετικών προσεγγίσεων στο εσωτερικό του είναι ένα επιπρόσθετο πρόβλημα για να διορθωθούν τουλάχιστον επιμέρους ζητήματα. Η απόλυτη κομματική ορθοδοξία, η έλλειψη κριτικής προς την ηγεσία και ο φόβος για οποιουδήποτε είδους απόκλιση από την ιδεολογική καθαρότητα είναι σημαντικοί ανασταλτικοί παράγοντες για την εξεύρεση δυνατοτήτων υπέρβασης της κρίσης. Το να ισχυρίζεται το Κ.Κ.Ε. ότι θα επιμείνει στον αγώνα του για την υπεράσπιση των λαϊκών συμφερόντων δείχνει μεν μια συνέπεια, αλλά δεν απαντά στο πώς θα επανακτήσει τον ιδεολογικό ηγεμονικό του ρόλο στο χώρο της αριστεράς κατ’ αρχήν και στο πώς θα βοηθήσει να αλλάξουν οι πολιτικοί συσχετισμοί υπέρ του στο γενικότερο πολιτικό σκηνικό στη συνέχεια.

Υπάρχει μάλιστα και η εξής προοπτική, να ακολουθήσει έναν δρόμο όλο και πιο έντονου ακτιβισμού, έναν δρόμο που ναι μεν θα αυξάνει την κομματική πειθαρχία αλλά δεν θα λύνει κανένα πρόβλημα στις κοινωνικές δυνάμεις που εκφράζει το Κ.Κ.Ε. Έτσι υπάρχει ενδεχόμενο να μην επανακτήσει το χαμένο κοινωνικό του σώμα και τότε να υιοθετήσει ακόμα πιο σκληρή γραμμή, μια γραμμή που θα του παγιοποιήσει το μικρό κομματικό του μέγεθος. Και όλα αυτά σε μια συγκυρία που του έδινε έδαφος για να αυξήσει την κομματική του επιρροή.

Ουσιαστικά τίθεται ένα πολύ σοβαρό ερώτημα στην ηγεσία του Κ.Κ.Ε. Για ποιο λόγο θα ψηφίζει κάποιος το κόμμα αυτό, όταν δεν εντάσσει την πολιτική επιδίωξή του σε ένα ορατό μέλλον αλλά την αφήνει στο απροσδιόριστο και μακρινό χρόνο, «όταν θα έχουν ωριμάσει οι συνθήκες»; Και ναι μεν αυτή η μακρινή στόχευση είχε την αξία της όταν η χώρα βρισκόταν σε μια τροχιά ανάπτυξης, αλλά τώρα σε περίοδο σοβαρής κρίσης, τα ίδια ζητήματα, τα ίδια συνθήματα αποκτούν άλλο περιεχόμενο, γίνονται πιο επιτακτικά, πιο ρεαλιστικά και πιο δραματοποιημένα. Για παράδειγμα, το να μην αφήνεις τα κρουαζιερόπλοια να προσεγγίσουν στο λιμάνι μπορεί να φαντάζει σε μερικά στελέχη του ως αγωνιστική περγαμηνή, αλλά στους εργαζόμενους θα είναι απόλυση και ανεργία! Μπορεί να ντυθεί αυτή η αντίφαση με ιδεολογήματα και θεωρητικές αναλύσεις; Δεν νομίζω…

Ωστόσο, προσεγγίζοντας το Κ.Κ.Ε. δε θα πρέπει να ξεχνάμε τη μεγάλη του προσφορά στους αγώνες του λαού για ελευθερία και δημοκρατία, την προσφορά του στο λαϊκό εργατικό κίνημα και την αντιφασιστική και αντιναζιστική του δράση. Άλλωστε, το Κ.Κ.Ε. είναι και το μακροβιότερο κόμμα του κοινοβουλίου μας. Και ποια μπορεί να είναι η ιδεολογική ακτινοβολία της εποχής μας όταν το φασιστικό «κόμμα» έχει μεγαλύτερη αναφορά στο εκλογικό σώμα από ό,τι το κομμουνιστικό κόμμα; Αυτό δεν είναι ένα πρόβλημα που αφορά όλους μας και την πολιτική ζωή;

Διαβάστε επίσης:

Η αριστερά και οι εκλογές (β)

Η Αριστερά και οι εκλογές (α)

 

Korin Alexey: Barge Haulers (1897)

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: