Αρχική > πολιτική > Πού το πάει η Γερμανία;

Πού το πάει η Γερμανία;

clip_image002

The Versailles gardens took 40 years to complete; Louis XIV valued them as much as the palace.

 

Του Νίκου Τσούλια

Το ερώτημα είναι αυτονόητο και δεν αφορά μόνο τη χώρα μας αλλά το όλο εγχείρημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ε.Ε.)· αφορά σε σημαντικό βαθμό τα πολιτικά χαρακτηριστικά των νέων εποχών. Αν μάλιστα ρίξουμε μια ματιά στην ιστορία της Ευρώπης – μια ματιά απαραίτητη κάθε στιγμή γιατί μάς διευρύνει τους ορίζοντες της σκέψης μας -, θα δούμε ότι η όλη σύγχρονη πορεία της ηπείρου μας δεν είναι καθόλου ανέφελη. Χαρακτηρίζεται από έντονες εθνικές αντιπαραθέσεις, από κοινωνικές αναταραχές και κυρίως από αιματηρούς πολέμους.

Και δεν μπορούμε να έχουμε την αυταπάτη ότι τώρα έχουμε εισέλθει σε μια ανοικτή λεωφόρο διαρκούς φωτεινής προόδου, όταν οι γενεσιουργές αιτίες όλων αυτών των δεινών είναι παρούσες και κραταιές. Άλλωστε, θα μπορούσε κάποιος να αναρωτηθεί: τι ουσιαστικό άλλαξε στο διεθνές σκηνικό τώρα που δεν υπήρχε παλιότερα; Αρκεί η περίπτωση του νέου στοιχείου της ευρωπαϊκής ενοποίησης να μετασχηματίσει τη βαρβαρότητα του καπιταλισμού και τον ανταγωνισμό των κρατών ή μήπως και αυτή η ενοποίηση καλλιεργεί και στο εσωτερικό της την ένταση και την αντιπαράθεση;

Μελετώντας την ιστορία του 19ου και του 20ου αιώνα – για να μην πάμε μακρύτερα – θα διαπιστώσουμε ένα σκηνικό συνεχούς πολέμου με διαστήματα ειρήνης, στα οποία όμως κάποιες χώρες ετοιμάζονταν για τον επόμενο πόλεμο και επομένως ποτέ δεν υπήρξε η έννοια της πραγματικής ειρήνης. Αξίζει μάλιστα να σημειωθεί ότι πρωταγωνιστές στις πολεμικές αντιπαραθέσεις που έρχονταν ως επακόλουθο κυρίως των οικονομικών – κρατικών ανταγωνισμών ήταν οι πιο αναπτυγμένες χώρες, οι χώρες με το πιο ιμπεριαλιστικό φρόνημα, με τον πιο επεκτατικό χαρακτήρα. Έτσι στον 19ο αιώνα οι μεγάλες αντιπαραθέσεις είναι μεταξύ Αγγλίας και Γαλλίας και στον 20ο αιώνα μεταξύ Γερμανίας και των άλλων μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων.

Θα ισχυριζόταν κάποιος ότι αυτά είναι παρελθόν. Αλλά το παρελθόν σου δίνει ερμηνείες και αν δεν τις διαβάζουμε σωστά, τότε βρισκόμαστε προ γεγονότων μη αναμενόμενων. Ας μην ξεχνάμε ότι πόλεμο γνώρισε η ήπειρός μας και επί των πρόσφατων ημερών μας. Η Γιουγκοσλαβία διαμελίστηκε με πρωταγωνιστή τις Η.Π.Α. αλλά και από άλλες ευρωπαϊκές χώρες και ειδικά από τη Γερμανία. Ας μην ξεχνάμε ότι έχουμε διαρκώς περιφερειακούς πολέμους που προκαλούνται και εξάγονται και από την Ευρώπη. Ας μην ξεχνάμε ότι οι πόλεμοι δεν γίνονται πάντα με τη μορφή της αντιπαράθεσης όπλων αλλά και με πιο ήπιες αλλά πάντα οδυνηρές εκφράσεις.

Πού το πάει η Γερμανία; Το μέχρι τώρα σκηνικό της Ε.Ε. έχει ωφελήσει τη χώρα αυτή. Η δημιουργία του ευρώ αποτελεί τον κύριο μοχλό της οικονομικής ευημερίας αυτής της χώρας. Με δεδομένο δε το γεγονός του δημοκρατικού ελλείμματος στη συγκρότηση της Ε.Ε. και της μη πολιτικής ενοποίησής της οι αποφάσεις έχουν γερμανικό άρωμα. Βεβαίως στη σφαίρα της πολιτικής δεν τίθεται το ζήτημα της ηθικής αλλά μόνο η έννοια του συμφέροντος. Ωστόσο έχει νόημα και αξία το εξής πολυσχιδές ερώτημα: Είναι δυνατόν η Γερμανία που θέρισε εκατομμύρια ζωές Ευρωπαίων (και όχι μόνο) πολιτών, η Γερμανία που δημιούργησε μια σύγχρονη φοβερή μηχανή θανάτου, η Γερμανία που οδήγησε όλη την περίοδο της νεωτερικότητας στην πλήρη απανθρωποποίηση του ειδώλου του ανθρώπου, η Γερμανία που δημιούργησε τη σκιά του ολέθρου εδώ και μόλις λίγες δεκαετίες πριν, να είναι ο επικαθοριστής των εξελίξεων και ο τιμητής του ορθολογισμού;

Το σημερινό σκηνικό θυμίζει σε μερικές όψεις μέρες της δεκαετίας του 1930. Η ανεργία, η φτώχεια και η ανέχεια απλώνονται σε όλο και περισσότερες περιοχές της ηπείρου μας. Οι σχέσεις μεταξύ των χωρών δεν στηρίζονται στην έννοια του διεθνούς δικαίου. Και το πιο σημαντικό: αποκρύπτεται η πραγματική αιτία που προκαλεί όλες αυτές τις πολιτικές σκιές.

Η σημερινή κρίση οφείλεται στις αντιφάσεις του καπιταλισμού, στη διαρκή συσσώρευση πλούτου στα χέρια λίγων μέσω του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, στην αδυναμία των δυνάμεων της αγοράς και του κεφαλαίου να δώσουν πνοή σε ένα παραγωγικό μοντέλο ανάπτυξης. Και η προπαγάνδα και όλοι οι μηχανισμοί ελέγχου της κοινής γνώμης των δυνάμεων της αγοράς στρέφουν τα πυρά τους, δείχνουν την αιτία στη Ελλάδα – αν είναι δυνατόν (!) – ή στον ευρωπαϊκό νότο που δεν εργάζεται και άλλα τέτοια γραφικά. Η πλήρης στρέβλωση των αιτιών της κρίσης και η αναγκαία στοχοποίηση κάποιων τρίτων για να μπορεί να αποδοθεί η αιτία της κρίσης σε κάτι ορατό είναι ίδιες όπως και εκείνες τις μαύρες εποχές.

Αλλά οι λαοί της ηπείρου μας τώρα δεν θα δεχτούν το οικονομικό ρήμαγμα, δεν θα δεχτούν τη διαρκή αύξηση των οικονομικών και κοινωνικών ανισοτήτων, δεν θα δεχθούν καμιά γερμανική Ευρώπη ως οδηγό της ιστορίας τους, δε θα δεχτούν την καπιταλιστική βαρβαρότητα ως ευρωπαϊκό όραμα!

 

I. Shishkin: Oak-wood (1887)

Κατηγορίες:πολιτική Ετικέτες: , , , ,
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: