Αρχική > πολιτική > Οι περί την εξουσία παρασιτούντες…

Οι περί την εξουσία παρασιτούντες…

clip_image001

Κωνσταντίνου Π. Kαλδή: Άποψη της Σμύρνης, 1845. H τεχνοτροπία του έργου ανακαλεί την παράδοση της μοναστηριακής χαρακτικής και η συγκινησιακή του φόρτιση τη σημασία της πόλης για τον ελληνισμό. Xαλκογραφία, 0,47 x 0,62 μ. (ΓΕ 30412)

Benaki Museum / Μουσείο Μπενάκη

 

Του Νίκου Τσούλια

Αν ζούσε ο Α. Λασκαράτος, θα τους κατέτασσε στην πρώτη σειρά του σαπροφυτικού κοινωνικού τμήματος. Αν το αξιακό πεδίο της σύγχρονης κοινωνίας μας ήταν ανθρωποκεντρικό και όχι αγοραίο – καταναλωτικό, θα ήταν στο περιθώριο της δημόσιας ζωής και θα συναντούσαν μόνο την απόρριψη και τη χλεύη. Αν ο ορθολογισμός βασίλευε / μεσουρανούσε στη χώρα που ανέτειλε, η κοινωνική ανέλιξη θα είχε χαρακτηριστικά διαφάνειας και αξιοκρατίας και δεν θα ήταν απόρροια κυρίως της συνάφειας με την εξουσία. Αν το πολιτικό σύστημα εξουσίας εστίαζε το κύριο ενδιαφέρον του στην επίλυση των μεγάλων προβλημάτων της χώρας μας και όχι στην αναπαραγωγή του και μόνο, ο περί αυτού παρασιτισμός θα ήταν περιθωριακός και όχι κρατούσα κατάσταση.

Οι περί την εξουσία παρασιτούντες είναι μια ιδιόμορφη μορφή αντικοινωνικών ανθρώπων. Πρόκειται για τους ανθρώπους που είναι συνδετικός ιστός ανάμεσα στην εξουσία και στην κοινωνία, που εξωραΐζουν τη σκληρότητα της εξουσίας απομυζώντας φυσικά φοβερά προσωπικά οφέλη. Είναι άνθρωποι άχρηστοι, χωρίς προσόντα και ικανότητες, με μοναδική δεξιότητα να ανελίσσονται κολακεύοντας και παρασιτώντας. Ως προς την εξουσία είναι δουλικοί, χωρίς δική τους γνώμη, μαντεύουν τι θέλουν να ακούσουν τα αφεντικά τους και συμφωνούν σ’ όλα μαζί τους, ενώ προς τους απλούς ανθρώπους είναι «αυθεντίες» και φορείς εξουσίας και δύναμης. Ιανόμορφη η όψη τους, ασπόνδυλοι ως προς τους κυρίους τους, αρπακτικοί και θωρακισμένοι ως προς τους άλλους, τους «κατώτερους». Έχουν οικονομική δύναμη και δύναμη εξουσίας. Κανένας δεν μπορεί να τους «ακουμπήσει». Εκφράζουν και την έννοια και το προσωπείο της ισχύος και της απειλής, γιατί οι κύριοί τους οφείλουν να έχουν καλοκάγαθο και διαλλακτικό πρόσωπο.

Η τυπική τους εργασία είναι συνήθως απλή. Οι παρασιτούντες όμως την εμφανίζουν ως απλώς βιτρίνα για τις άλλες σπουδαίες εργασίες, τις οποίες, ωστόσο, δεν μπορούν ακριβώς να τις περιγράψουν για λόγους σημαντικούς… Το ύφος τους είναι σπουδαίο και αινιγματικό. Κινούνται και συμπεριφέρονται όχι ως περί την εξουσία αλλά ως εκφραστές της. Δεν θέλουν να αποκομίσουν μόνο οικονομικά οφέλη. Δημιουργούν έναν μύθο για το ρόλο τους, ότι δήθεν κάνουν την άλφα ή τη βήτα σημαντική αποστολή (όχι δουλειά), για να θωρακίζουν την οικονομική τους παρανομία και αυθαιρεσία και για να μην είναι ευάλωτοι ακόμα και στην πιο σκληρή κριτική. Διαμορφώνουν και έναν περίγυρο προσωπικό (με το αζημίωτο φυσικά) που διαδίδει περισσότερα από όσα και αυτοί οι ίδιοι μπορούν, ίσως γιατί ο υπαινιγμός των άλλων για κάποιο σημαντικό ρόλο τους να είναι πιο αποτελεσματικός με αυτό τον τρόπο. Για τους ελάχιστους πολίτες που δεν είναι εξουσιόδουλοι ή εξουσιοεξαρτημένοι αλλά και έχουν κριτική ματιά δεν είναι παρά αδειανά πουκάμισα, που προσφέρουν ελάχιστα(αν προσφέρουν) και ζημιώνουν τα μέγιστα, απολαμβάνοντας σχεδόν τα πάντα, όσον αφορά τα αγαθά του χρήματος και της εξουσίας.

Αρκετοί – οι πιο επώνυμοι – επιπλέουν σε όλες τις «διαφορετικές» πολιτικές καταστάσεις, είναι διαχρονικοί και ο δικομματικός παρασιτισμός τους εμφανίζει την διαχρονική ισχύ τους ως καθολική αποδοχή και ισχυρή και σταθερή αξία. Κάθε φορά που διαβλέπουν τις τάσεις στην εναλλαγή των κομμάτων στην κυβερνητική εξουσία, πλησιάζουν τους σίγουρους ως προς τη μελλοντική εξουσία πολιτευτές ή άλλα κεντρικά πρόσωπα του κομματικού ή του κρατικού μηχανισμού που εκτιμούν ότι μπορούν να αποκτήσουν κάποια ιδιαίτερη θέση.

Ας δούμε και κάποιες συγκεκριμένες ενδεικτικές περιπτώσεις ως ένα απλό δείγμα των δυνατοτήτων για «δυναμική εξέλιξη» που μπορούν να έχουν οι παρασιτούντες και να περάσουν – ελέω κομματικού σωλήνα ή παραγοντίστικης νοοτροπίας ή παρακμιακής λειτουργίας των θεσμών ή … – στην ίδια τη δομή της εξουσίας σβήνοντας όσο μπορούν ταχύτερα και αποτελεσματικότερα την πρότερη «ταπεινή εικόνα τους».

Ο κ. «άλφα» ασκούσε ένα συνηθισμένο επάγγελμα, όταν τον γνώρισα. Δεν του αρκούσε, ασφυκτιούσε, όπως ο ίδιος έλεγε. Βρέθηκε μετά από συστηματική προσπάθεια – ο ίδιος την προσδιόριζε ως … ειδικές σπουδές – στο γραφείο ενός υπουργού. Έκανε θελήματα, σήκωνε το τηλέφωνο, έβγαζε φωτοτυπίες, έστελνε την αλληλογραφία κλπ. Στη συνέχεια χάθηκε από τις πρότερες παρέες του. Ήταν ο χρόνος επώασης του παρασιτισμού του και προφανώς δεν ήθελε άλλου τύπου μαρτυρίες. Κάποια στιγμή εμφανίζεται ως υποψήφιος για την Κεντρική Επιτροπή του κόμματος στο οποίο ανήκε ο υπουργός. Και εκλέχτηκε σε σχετικά καλή θέση, στις θέσεις – απομεινάρια που περνούσαν οι πάλαι ποτέ κομματικοί ισχυροί υπουργοί και άλλοι σχετικοί για να έχουν έναν κύκλο επιρροών δικής τους ιδιοκτησίας (ναι έτσι ήταν!) και να διευρύνουν διαρκώς τον πολιτικό τους κύκλο. Μετά έγινε και υποψήφιος βουλευτής. Την πρώτη φορά δεν εξελέγη. Τη συνέχεια δεν την ξέρω.

Ο κύριος «βήτα» είχε περισσότερα προσόντα από τον προηγούμενο. Είχε μια σχετικά καλή κομματική εξέλιξη στον επαγγελματικό του χώρο. Άρχισε να πηγαινοέρχεται στον προθάλαμο του Υπουργείου που ανήκε η δουλειά του. Περίμενε πότε θα βγει ή θα μπει ο Υπουργός και έκανε τις σχετικές φιλοφρονήσεις του δίνοντας κάθε φορά και ένα σχετικό σημείωμα για τα προσόντα του και το πόσο θα μπορούσε να βοηθήσει. Η επιμονή του είχε αποτέλεσμα. Τελικά βρέθηκε να γίνει σύμβουλος του Υπουργού. Αλλά η … τύχη του δε σταμάτησε εδώ! Μετά από ένα εξάμηνο έγινε και σημαίνον πολιτικό πρόσωπο του Υπουργείου, λίγο πιο κάτω από τους Υπουργούς!

Ήταν η εποχή που σ’ όλη τη χώρα γίνονταν βιογραφικά και αποστέλλονταν σε ένα επιτελείο αξιολόγησης των προσόντων, για να «στελεχωθεί επιτέλους ο κρατικός μηχανισμός των κορυφαίων θέσεων αξιοκρατικά και με διαφάνεια με την κατάθεση βιογραφικών όλων των υποψηφίων από όλη την επικράτεια». Ήταν η περίοδος που όλοι γνωρίζουμε, η περίοδος της φοβερής «διαφάνειας» και της πλήρους αναποτελεσματικότητας, που μετά από λίγο καιρό οδήγησε τη χώρα στην λαίλαπα του τοκογλυφικού δανεισμού και στη θηλιά των δανειστών, στο “χείλος του γκρεμού”…

clip_image002

Κατηγορίες:πολιτική Ετικέτες: , , ,
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: