Αρχική > πολιτική > Η πολιτική ζωή σε ένταση …

Η πολιτική ζωή σε ένταση …

Αρχείο:Europe subregion map UN geoschme.svg

Πρόκειται για κείμενα επικαιρότητας και για παλιότερα άρθρα αρχειακής και όχι μόνο αξίας.

Επιμέλεια: Ν.Τ.

Ενα πανευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος

Του Μιχάλη Μητσού, ΤΑ ΝΕΑ 25.5.12

Είναι χωρίς αμφιβολία η λέξη των ημερών. Και από οικονομική άποψη ξέρουμε τι σημαίνει: τα ευρωομόλογα αποτελούν ουσιαστικά την από κοινού ανάληψη της ευθύνης απ’ όλες τις χώρες της ευρωζώνης για το χρέος της καθεμιάς. Για τους Γερμανούς είναι το τέλος της διαδρομής, αφού πρέπει προηγουμένως όλες οι χώρες να δεσμευτούν ότι θα τηρήσουν μια αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία. Για τους Γάλλους είναι ακριβώς το αντίθετο, η αρχή της διαδρομής για την επίλυση της κρίσης. Η σύγκρουση των δύο χωρών για το θέμα αυτό ξεκίνησε προχθές στις Βρυξέλλες και θα συνεχιστεί. Σύμφωνα πάντως με τον Ματιέ Πιγκάς, τον γνωστό «κόκκινο τραπεζίτη» της Λαζάρ, ευρωομόλογα υπάρχουν ήδη, αφού με τη λογική αυτή λειτουργεί το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (το ανέφερε ο Δημήτρης Μητρόπουλος, στην εκπομπή του στο ραδιόφωνο).

Ο Πιερ Ροζανβαλόν το βλέπει λίγο διαφορετικά. Για τον 64χρονο καθηγητή και συγγραφέα της «Κοινωνίας των Ισων», που προσφέρει την ιδεολογική βάση στη νέα γαλλική προεδρία του Φρανσουά Ολάντ, τα ευρωομόλογα συνιστούν ένα είδος ευρωπαϊκού κοινωνικού κράτους. Αυτό που λείπει σήμερα από την Ευρώπη – λέει σε συνέντευξή του στην «Κοριέρε ντέλα Σέρα» – είναι η διάσταση της αλληλεγγύης και της ανακατανομής των πόρων. Και η κοινωνική πρόνοια, μαζί με τη φορολογία του εισοδήματος, υπήρξε στις δυτικές οικονομίες ο κεντρικός φορέας αυτής της ανακατανομής.

Υποστηρίζει δηλαδή ο γάλλος καθηγητής ότι πρέπει να δημιουργηθεί ένα πανευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος την ώρα ακριβώς που το κράτος πρόνοιας σε εθνικό επίπεδο διέρχεται κρίση και επικρίνεται τόσο από τεχνική όσο και από φιλοσοφική άποψη; «Αυτό είναι το παράδοξο, και η δυσκολία. Οταν στην Ιταλία οι κάτοικοι του Βορρά δεν θέλουν πια να πληρώνουν για το κοινωνικό κράτος του Νότου, όταν συμβαίνει το ίδιο με τους Καταλανούς ή τους Φλαμανδούς, πώς περιμένουμε οι άνθρωποι αυτοί να δείξουν αλληλεγγύη προς την ακραία προσωποποίηση του Νότου που λέγεται Ελλάδα; Οι Γερμανοί αρνούνται τόσο επίμονα τα ευρωομόλογα επειδή γνωρίζουν ότι κάτι τέτοιο θα σήμαινε μεταφορά πόρων από τον εργάτη του Ρουρ στον δημόσιο υπάλληλο της Ελλάδας. Κατά την άποψή μου, όμως, δεν υπάρχει εναλλακτική λύση».

Η Ευρώπη, επισημαίνει ο Ροζανβαλόν, έχει ξορκίσει τα φαντάσματα του παρελθόντος, από τους παγκοσμίους πολέμους μέχρι τον κομμουνισμό, αλλά τώρα πρέπει να προχωρήσει μπροστά. Ο Πρόεδρος Ολάντ πρέπει να εξηγήσει στους πολίτες ότι η Ευρώπη είναι χρήσιμη και παραγωγική, πρέπει να μιλήσει για την πολιτική κουλτούρα της ισότητας, για την ανοικοδόμηση μιας κοινωνίας της αυτοπεποίθησης, για τον σεβασμό των ιδιαιτεροτήτων. Η Ευρώπη πρέπει να γίνει ένα κοινωνικό και θεσμικό εργαστήρι, που δεν θα βλέπει τη δημοκρατία μόνο ως πεδίο εκλογικών αναμετρήσεων. Οι Ευρωπαίοι πρέπει να αισθανθούν και πάλι ότι ανήκουν σε μια οικογένεια. Σε αντίθετη περίπτωση, θα κερδίσουν το παιχνίδι οι λαϊκιστές και οι φασίστες.

Σχολείο

Πικραμμένος: Οι εταίροι θέλουν την παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ
 

ΤΑ ΝΕΑ 25 Μαΐου 2012

Για τα αποτελέσματα της άτυπης συνόδου κορυφής της ΕΕ ενημέρωσε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια, ο Πρωθυπουργός Παναγιώτης Πικραμμένος, τονίζοντας ότι οι εταίροι μας επιθυμούν την παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ, αλλά ζητούν παράλληλα την τήρηση των δεσμεύσεων που έχουμε αναλάβει.

«Αντίθετα από τη φιλολογία των ημερών και αντίθετα από όσα αναγράφονται αυτές τις μέρες στις εφημερίδες, όλοι οι Ευρωπαίοι εταίροι μας θέλουν την παραμονή της χώρας μας στην ευρωζώνη», δήλωσε ο κ. Πικραμμένος, μετά τη συνάντησή του με τον κ. Παπούλια.

Γι΄ αυτό το λόγο, όπως ανέφερε, συζητήθηκε εκτενώς και η λήψη συγκεκριμένων μέτρων που θα βοηθήσουν τη χώρα μας προς την κατεύθυνση της ανάπτυξης και της καταπολέμηση της ανεργίας.

Πρόσθεσε, ωστόσο, ότι όλοι επίσης οι Ευρωπαίοι εταίροι θεωρούν αυτονόητο ότι και η χώρα μας με τη σειρά της θα ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις τις οποίες έχει αναλάβει.

Ανάλογες δηλώσεις έκανε ο κ. Πικραμμένος και κατά την έναρξη της συνάντησής του με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

«Τι καλά νέα μας φέρνετε από την Εσπερία;» ρώτησε τον κ. Πικραμμένο ο κ. Παπούλιας. Απαντώντας ο υπηρεσιακός πρωθυπουργός ανέφερε ότι ταξίδεψε στις Βρυξέλλες, όπου είχε σειρά επαφών με το πρόεδρο τηςΕυρωπαϊκής Επιτροπής Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Χέρμαν Βαν Ρόμπαϊ, τον Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας, Φρανσουά Ολάντ, και την γερμανίδα Καγκελάριο, Ανγκελα Μέρκελ, και στη συνέχεια παρέστη στο δείπνο της άτυπης Συνόδου.

«Όλες οι συναντήσεις, καθώς και το δείπνο, πραγματοποιήθηκαν μέσα σε ένα θετικό κλίμα», σημείωσε ο κ. Πικραμμένος.

«Τι καλά νέα μας φέρνετε από την Εσπερία;» ρώτησε ο Κάρολος Παπούλιας και ο κ. Πικραμμένος απάντησε: «Οι Ευρωπαίοι εταίροι επιθυμούν την παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη. Αυτονόητο όμως θεωρούν ότι πρέπει να ανταποκριθούμε και εμείς στις υποχρεώσεις μας».

Οι δύο πρωτάρηδες που βρέθηκαν στο επίκεντρο

Εσπασαν τα ταμπού της Μέρκελ

Το καλό σενάριο

Η Καγκελάριος «συνθηκολογεί» με την ανάπτυξη

Οκτώ στους 10 ψηφίζουν ευρώ

Γαλλική νίκη, ελληνικός εφιάλτης

Σχολείο

ΠΟΙΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΡΙΣΗ
Γκίντερ Γκρας: Ευρώπη ντροπή σου…

ΕΘΝΟΣ 25.5.12

Ο Γερμανός νομπελίστας Γκίντερ Γκράς εξαπολύει τα βέλη του κατά της Ευρώπης για τη στάση που τηρεί έναντι της Ελλάδας, με ένα ποίημα που δημοσιεύει στην εφημερίδα του Μονάχου Süddeutsche Zeitung.

Γκίντερ Γκρας: Ευρώπη ντροπή σου...

Σε αυτό το ποίημα, με τίτλο "Η ντροπή της Ευρώπης", που δημοσιεύεται αύριο Σάββατο και στην έντυπη έκδοση της γερμανικής εφημερίδας, ο Γκρας προειδοποιεί την ΕΕ: "Εσυ η Ευρώπη, θα πεθάνεις χωρίς ψυχή, χωρίς τη χώρα που σε δημιούργησε".

"Καρφωμένη γυμνή στον πάσσαλο, γιατί είναι πνιγμένη στα χρέη, μια χώρα υποφέρει", γράφει ο 84χρονος Γερμανός συγγραφέας, στο κείμενο αυτό των δώδεκα στροφών που αποτελούνται από δύο στίχους η κάθε μία.

Απευθυνόμενο άμεσα την Ευρώπη, το ποίημα αρχίζει έτσι: "Απομακρύνεσαι από τη χώρα, που ήταν το λίκνο σου, και είναι κοντά στο χάος, γιατί δεν συμμορφώθηκε με τις αγορές". Και αμέσως μετά αναφέρει ότι η χώρα αυτή "καταδικασμένη στη φτώχεια, της οποίας ο πλούτος κοσμεί τα μουσεία" είναι "ακόμα μόλις ανεκτή".

Σημειώνεται ότι σύμφωνα με μια δημοσκόπηση που δόθηκε σήμερα στην δημοσιότητα η πλειοψηφία των Γερμανών (60%) τάσσεται κατά της εξακολούθησης της παραμονής της Ελλάδας στη ζώνη του ευρώ.

Υπενθυμίζεται εξάλλου ότι τον περασμένο Απρίλιο ο Γκρας είχε προκαλέσει μια τεράστια διαμάχη με τη δημοσίευση στην ίδια εφημερίδα – την Die Süddeutsche Zeitung – ενός αμφιλεγόμενου ποιήματος στο οποίο ανέφερε ότι το Ισραήλ απειλεί την παγκόσμια ειρήνη όταν λέει ότι θέλει να καταφέρει προληπτικά πλήγματα στο Ιράν.

Μετά από αυτό το εβραϊκό Κράτος τον κήρυξε persona non grata.

Σχολείο

Μια «αριστερή» λύση

 

Του Μιχάλη Μητσού, ΤΑ ΝΕΑ 24.5.12

Βρισκόμαστε στο 1919. Μόλις έχει τελειώσει το μακελειό του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, που τις επόμενες δεκαετίες θα τροφοδοτήσει κι άλλες τραγωδίες, κι άλλες σφαγές. Ο Λεόν Μπλουμ είναι 47 ετών, έχει γίνει γνωστός από την υπόθεση Ντρέιφους, έχει γίνει μέλος του γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος (του οποίου αργότερα θα ηγηθεί) κι έχει μόλις εκλεγεί βουλευτής. Δεν γνωρίζει βέβαια ακόμα τις συνέπειες του αυταρχικού κολεκτιβισμού που θα εγκαθιδρυθεί στη Σοβιετική Ενωση. Δεν έχει θέσει ακόμη στον εαυτό του το περίφημο ερώτημα της επαναστατικής βίας και των συνεπειών της στο εργατικό κίνημα. Σε μια παθιασμένη ανοιχτή επιστολή που απευθύνει όμως στα εγγόνια του, εκφράζει τη βεβαιότητα ότι χωρίς πίστη στην ισότητα δεν είναι δυνατός ο σοσιαλισμός. Κατά την άποψή του, όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται με ένα απόλυτο αίσθημα ισότητας και κατά συνέπεια πρέπει να καταπολεμηθούν οτιδήποτε και οποιοσδήποτε βλάπτει τον αγώνα για την ισότητα αυτή ή πιστεύει ότι η ανισότητα είναι κάτι «φυσιολογικό».

Η επιστολή αυτή επανακυκλοφόρησε πρόσφατα στη Γαλλία από τις εκδόσεις Albin Michel με τον τίτλο «Τι σημαίνει να είσαι σοσιαλιστής». Διαβάζοντάς την, ο βετεράνος γάλλος δημοσιογράφος Ζαν Ντανιέλ έφερε στον νου του την Ελλάδα. Δεν θα έβρισκε άραγε ο μετέπειτα αρχηγός του Λαϊκού Μετώπου σκανδαλώδη τον δισταγμό της διεθνούς κοινότητας να σώσει την Ελλάδα από την καταστροφή και τον εξευτελισμό; Δεν θα θεωρούσε ένας άνθρωπος της δικής του κουλτούρας απολύτως άτοπο να αποκλειστεί η Ελλάδα από οποιαδήποτε κοινότητα; Ενας από τους λόγους που ο Φρανσουά Ολάντ υπερασπίζεται σήμερα με τόσο πάθος τη χώρα μας – γνωρίζοντας όλα τα στραβά της, όλα τα αμαρτήματά της, όλες εκείνες τις αυτοκαταστροφικές διαθέσεις που τη χαρακτηρίζουν – ίσως να είναι και η θέση που έχει στην καρδιά του ο Λεόν Μπλουμ. Ενας άνθρωπος που έζησε τη μεγαλύτερή του απογοήτευση το 1936, όταν ο Ουίνστον Τσόρτσιλ τον απείλησε ότι αν η Γαλλία βοηθούσε τους Σοβιετικούς να προστατεύσουν τη δημοκρατική Ισπανία, εκείνος θα έπαιρνε το μέρος του Φράνκο.

Το ερώτημα που θέτει ουσιαστικά σήμερα ο Ολάντ – σημειώνει ο ιδρυτής του «Νουβέλ Ομπζερβατέρ» – είναι κατά πόσο μπορεί να βρεθεί μια «αριστερή», μια «σοσιαλιστική», λύση στο ελληνικό πρόβλημα. Μια τέτοια λύση δεν έχει σχέση όμως μ’ αυτά που πρεσβεύει ο Αλέξης Τσίπρας. Αριστερό δεν είναι να ζεις για χρόνια πάνω από τις δυνάμεις σου, κι όταν έλθει η ώρα του λογαριασμού να απαιτείς όχι μόνο να σου δανείζουν, αλλά και να δέχονται τους όρους σου. Αριστερό δεν είναι να καταγγέλλεις, να δημαγωγείς και να εκβιάζεις, δεν είναι να κόβεις γέφυρες και να απομονώνεσαι, αλλά να ακούς, να αναλύεις, να συνθέτεις και να χτίζεις συμμαχίες για το καλό το δικό σου και των άλλων. Η τόλμη μπορεί να είναι αριστερή, το θράσος ποτέ.

Σχολείο

Διαπραγμάτευση και ψέματα
Πώς θα μείνουμε στο ευρώ, τι θα μπορούσαμε να διαπραγματευθούμε

Του Π.Κ. Ιωακειμίδη, ΤΑ ΝΕΑ 25.5.12

Στην πολιτική αντιπαράθεση για τις επερχόμενες εκλογές τίθενται δύο επιτακτικά ερωτήματα: (α) μπορούν (οι εταίροι μας) να μας αποβάλουν εκτός ευρωζώνης εάν δεν τηρήσουμε τις δεσμεύσεις και (β) τι μπορούμε να διαπραγματευθούμε για το Μνημόνιο με τους εταίρους μας.

Εχοντας παρακολουθήσει γύρω στα εβδομήντα Ευρωπαϊκά Συμβούλια και άπειρα Συμβούλια Υπουργών της ΕΕ τις τελευταίες δεκαετίες και γνωρίζοντας συνεπώς κάπως την ευρωπαϊκή πραγματικότητα «από τα μέσα», θα ήθελα να επισημάνω την ανάγκη να αφήσουμε στην άκρη τους εξυπνακίστικους νομικισμούς. Η ιστορία της ΕΕ επιβεβαιώνει πλήρως την ισχύ της ρήσης «εάν υπάρχει η βούληση βρίσκεται ο τρόπος». Με άλλα λόγια, στην ΕΕ μπορούν και γίνονται σχεδόν τα πάντα, μέσα σε ένα ευρύτερο συνταγματικό πλαίσιο, αρκεί να υπάρχει η πολιτική βούληση. Πάντα βρίσκονται οι κατάλληλοι τρόποι που ερμηνεύουν, παρακάμπτουν, συμπληρώνουν σε ορισμένες περιπτώσεις τις Συνθήκες (ακόμη και με διακυβερνητικές συνθήκες). Ετσι επιβιώνει η Ενωση, με ευελιξία και προσαρμοστικότητα.

Αλλωστε οι νομικές υπηρεσίες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Συμβουλίου μπορούν «να κατασκευάσουν» με νομότυπο τρόπο ό,τι θέλετε. Και μετά, τρέχετε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο να βρείτε το δίκιο σας. Στο μεταξύ το κακό θα έχει συντελεσθεί. Τα παραδείγματα άπειρα: το πιο τελευταίο έχει σχέση με την Ελλάδα και την κρίση. Οι Συνθήκες (Μάαστριχτ, Λισαβώνας) απαγορεύουν, ως γνωστόν, ρητά τη διάσωση χώρας που έχει εξοκείλει δημοσιονομικά με υψηλό χρέος και ελλείμματα. Κι όμως, η Ελλάδα «διασώθηκε» με τη σύσταση των κατάλληλων μηχανισμών, παρά τα όσα λένε οι Συνθήκες. «Διασώθηκε», γιατί υπήρχε πολιτική βούληση. Επομένως, καλό είναι να αφήσουμε στην άκρη τη νομικιστική λογική και να φροντίσουμε να μη δημιουργηθεί η πολιτική βούληση αποπομπής μας από την ευρωζώνη, γιατί σ’ αυτή την περίπτωση θα βρεθούμε εκτός ευρώ χωρίς να το πάρουμε χαμπάρι.

Ολα αυτά βεβαίως δεν σημαίνουν ότι η Ενωση δεν είναι «ένα σύστημα δικαίου». Είναι. Απλώς, η πολιτική βούληση προσδιορίζει τα όρια, την ακαμψία και την ευελιξία του συστήματος. Ολα τα άλλα είναι λόγια. Και βεβαίως το θέμα κάθε άλλο παρά θα αντιμετωπισθεί με νομικές ρυθμίσεις. Θα αντιμετωπισθεί με πολιτικές/οικονομικές πράξεις – και μία τέτοια πράξη από μόνη της θα μπορούσε ίσως να μας θέσει εκτός ευρώ. Τελεία και παύλα.

Τώρα, ως προς το «τι» μπορούμε να διαπραγματευθούμε στο πλαίσιο της ΕΕ, θα έλεγα ότι μπορούμε να θέσουμε στη διαπραγμάτευση τα πάντα. Ολα. Αλλά φυσικά δεν θα πετύχουμε τα πάντα. Ως γνωστόν, η Ενωση είναι ένα σύστημα καθημερινής διαπραγμάτευσης και συμβιβασμών. Επομένως, κάθε χώρα-μέλος μπορεί να θέσει για διαπραγμάτευση όλες τις ρυθμίσεις του Μνημονίου με τρόπο που εντάσσεται στη λογική του ενωσιακού συστήματος. Βεβαίως στην Ενωση των 27 κρατών-μελών οι συμβιβασμοί είναι αναπόφευκτοι. Το εύρος όμως του συμβιβασμού εξαρτάται από τις διαπραγματευτικές δεξιότητες, την οργάνωση, τις συμμαχίες κάθε χώρας-μέλους. Οταν παρουσιασθεί ένα διαπραγματευτικό αίτημα, συνήθως συναντά τη σχεδόν καθολική αντίθεση. Αλλά στη συνέχεια η διαπραγμάτευση ανοίγει και καταλήγει στα συμβιβαστικά αποτελέσματα.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση του Μνημονίου, μια σειρά από επιμέρους ρυθμίσεις όπως επιμήκυνση των χρονικών ορίων, εργασιακές ρυθμίσεις, φορολογικά, θα μπορούσαν να ικανοποιηθούν και σταδιακά να ανοίξει ο δρόμος για την οριστική υπέρβαση του Μνημονίου. Στο πλαίσιο της διαπραγμάτευσης αυτής, η Ελλάδα θα μπορούσε να στοχεύσει σ’ ένα «αναπτυξιακό πακέτο» αξιοποιώντας τη νέα δυναμική που αναπτύσσεται στην Ενωση. Σε μια τέτοια προσέγγιση είναι βέβαιο ότι η Ελλάδα θα βρει υποστήριξη και συμμάχους. Αλλά δεν θα βρει συμμάχους στη σημερινή Ενωση εάν σπάσει τους δεσμούς μέσω της καταγγελίας, ας πούμε, του Μνημονίου ή εάν ξανανοίξει και καταψηφίσει το Δημοσιονομικό Σύμφωνο (διακυβερνητική συνθήκη). Να υπενθυμίσουμε ότι το Σύμφωνο ρητά προβλέπει ότι όσες χώρες δεν το επικυρώνουν δεν λαμβάνουν οποιαδήποτε οικονομική στήριξη. Ας διδαχθούμε κάτι από την Ιρλανδία.

Αυτά. Γιατί, εάν αυτά που λέγονται από ορισμένους, τα έλεγαν οι προπτυχιακοί μου φοιτητές ευρωπαϊκών σπουδών σε εξετάσεις θα είχαν κοπεί με ένα ηρωικό μηδέν – και εάν τα έλεγαν οι μεταπτυχιακοί φοιτητές ευρωπαϊκών σπουδών μάλλον θα είχαν πάει σπίτι τους. Το δυσάρεστο είναι ότι και ορισμένοι πολιτευόμενοι καθηγητές λένε αυτά που λένε, οδηγημένοι από εκλογικές σκοπιμότητες. Αλλά αυτό είναι θέμα του ελληνικού λαού…

Ο Π.Κ. Ιωακειμίδης είναι καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών και μέλος του ΔΣ του ΕΛΙΑΜΕΠ

Σχολείο

Του JΟSCΗΚΑ FΙSCΗΕR, ΤΟ ΒΗΜΑ 25.5.12

Εμείς οι Γερμανοί ας μην καταστρέψουμε για τρίτη φορά την Ευρώπη

ΤΟ ΒΗΜΑ – ΤΗΕ PROJECT SYNDICATE

Η κατάσταση της Ευρώπης είναι σοβαρή. Πολύ σοβαρή. Ποιος θα το περίμενε πως ο Βρετανός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον θα απηύθυνε έκκληση στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να βρουν το θάρρος να δημιουργήσουν μια δημοσιονομική ένωση, με ένα κοινό προϋπολογισμό και κοινή φορολογική πολιτική καθώς και εγγυημένο δημόσιο χρέος; Ο Κάμερον ισχυρίζεται πως η μόνη λύση που θα βοηθήσει στη διατήρηση της ευρωζώνης είναι μια βαθύτερη πολιτική ενοποίηση. Ένας συντηρητικός Βρετανός πρωθυπουργός !

Εδώ η οικία της Ευρώπης φλέγεται και η Ντάουνινγκ Στριτ ζητά μια λογική αντίδραση από την πυροσβεστική. Δυστυχώς η πυροσβεστική καθοδηγείται από την Γερμανία και την καγκελάριο Αγκελα Μέρκελ. Το αποτέλεσμα είναι η Ευρώπη να συνεχίζει να προσπαθεί να σβήσει τη φωτιά ρίχνοντας της βενζίνη – δηλαδή αυστηρά μέτρα λιτότητας που επιβάλλονται από τη Γερμανία -, με άμεση συνέπεια, μέσα σε τρία χρόνια, η κρίση του ευρώ να έχει καταλήξει υπαρξιακή κρίση για την ίδια την Ευρώπη.

Ας μην αυταπατώμεθα: αν καταρρεύσει το ευρώ, το ιδιο θα συμβεί και με την Ε.Ε., την μεγαλύτερη οικονομία της υφηλίου, προκαλώντας μια παγκόσμια οικονομική κρίση τέτοιου μεγέθους που οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα δεν θα την έχουν βιώσει ξανά. Η Ευρώπη είναι στο χείλος της αβύσσου και σίγουρα θα γκρεμιστεί, εκτός αν η Γερμανία και η Γαλλία καταφέρουν κι αλλάξουν πορεία.

Οι πρόσφατες εκλογές σε Γαλλία κι Ελλάδα, μαζί με τις δημοτικές εκλογές σε Ιταλία και τη συνεχιζόμενη έκρυθμη κατάσταση σε Ισπανία και Ιρλανδία, μας έδειξαν πως ο κόσμος έχει πλέον χάσει την εμπιστοσύνη του σε αυτά τα μετρα λιτότητας που έχει επιβάλλει η Γερμανία. Το θανάσιμα επικίνδυνο φάρμακο της Μέρκελ έγινε μπούμερανγκ απεναντι στην πραγματικότητα – και τη δημοκρατία.

Μαθαίνουμε ξανά με σκληρό τρόπο πως όταν αυτού του είδους η λιτότητα εφαρμόζεται στην κορύφωση μιας κρίσης οδηγεί μόνο στην ύφεση. Αυτό έπρεπε να είναι κοινός τόπος: ήταν, άλλωστε, το βασική δίδαγμα από την πολιτική λιτότητας του προέδρου Χούβερ στις ΗΠΑ και του καγκελάριου Μπρύνινγκ στην Δημοκρατία της Βαϊμάρης στη Γερμανία στις αρχές της δεκαετίας του 1930. Δυστυχώς, η Γερμανία μοιάζει να το έχει ξεχάσει.

Τις συνέπειες τις βλέπουμε στην Ελλάδα, όπου επικρατεί χάος, ενώ η προοπτική να σπεύσουν μαζικά οι καταθέτες στις τράπεζες απειλεί την Ισπανία, την Ιταλία και τη Γαλλία – προκαλώντας μια χιονοστοιβάδα που μπορεί να θάψει την Ευρώπη. Και τι έπεται;

Μήπως να ξεγράψουμε αυτό που κατάφεραν να δημιουργήσουν περισσότερες από δυο γενιές ευρωπαίων, δηλαδή μια μαζική επένδυση στο χτίσιμο θεσμών, γεγονός που οδήγησε την ήπειρο στη πιο μακρά περίοδο ειρήνης και ευημερίας στην ιστορία της ;

Ένα είναι σίγουρο: η διάλυση της ευρωζώνης και της Ε.Ε. θα σήμαινε την έξοδο της Ευρώπης από την παγκόσμια οικονομική σκηνή. Και η πολιτική της Γερμανίας είναι άκρως παράλογη ενόψει των πικρών πολιτικών και οικονομικών συνεπειών που θα γευτούμε όλοι μας.

Είναι στο χέρι της Γερμανίας και της Γαλλίας, της Μέρκελ και του Ολάντ, να αποφασίσουν το μέλλον της ηπείρου μας. Η σωτηρία της Ευρώπης εξαρτάται από το κατά πόσο η Γερμανία θα αλλάξει ριζικά την δημοσιονομική της στάση και στο αν η Γαλλία θα καταφέρει να επιβάλλει πολιτική ενοποίηση και δομικές μεταρρυθμίσεις.

Η Γαλλία θα πρέπει να πει «ναι» σε μια πολιτική ενοποίηση: μια κοινή κυβέρνηση με κοινό κοινοβουλευτικό έλεγχο για την ευρωζώνη. Ήδη οι εθνικές κυβερνήσεις των κρατών-μελών της ευρωζωνης λειτουργούν ως ένας ενιαίος ντε φάκτο κυβερνητικός φορέας για να αντιμετωπίσουν την κρίση.

Οπότε και η Γερμανία, από τη πλευρά της, θα πρέπει να επιλέξει τη λύση της δημοσιονομικής ενοποίησης, που σημαίνει πως η ισχύς και οι πόροι της θα εγγυηθούν την επιβίωση της ευρωζωνης. Δηλαδή απεριόριστη απόκτηση, διαμέσου της ΕΚΤ, των κρατικών ομολόγων των, υπό οικονομική κρίση, χωρών, ευρωπαϊκοποίηση των εθνικών χρεών με τη χρήση ευρωομολόγων και προγράμματα ανάπτυξης για να αποφευχθεί η ύφεση της ευρωζώνης και να τονωθεί η ανάκαμψη.

Μπορείτε να φανταστείτε τι έχει να γίνει στη Γερμανία άμα τη εξαγγελία ένός τέτοιου σχεδίου: διάφοροι θα κραυγάζουν «θα χάσουμε τα εθνικά περιουσιακά μας στοιχεία!», «θα ανέβει ο πληθωρισμός!», «το σχέδιο δεν θα επιτύχει! ».

Κι όμως, ένα τέτοιο σχέδιο θα επιτύχει. Η στηριζόμενη στις εξαγωγές γερμανική ανάπτυξη βασίζεται σε τετοια προγράμματα στις αναδυόμενες χώρες και τις ΗΠΑ! Αν η Κίνα και η Αμερική δεν είχαν αντλήσει χρήματα προερχόμενα εν μέρει από ξένα δάνεια, αρχής γενόμενης από το 2009, τότε η γερμανική οικονομία θα είχε υποστεί σοβαρό πλήγμα. Οι Γερμανοί πρέπει τώρα να αναρωτηθουν το κατά πόσον οι ίδιοι, που επωφελήθηκαν περισσότερο απ’ ολους από την ευρωπαϊκή ενοποίηση, είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν το τίμημα γι’ αυτό ή αν προτιμούν να δουν την Ευρώπη να διαλύεται.

Πέρα από πολιτικές και δημοσιονομικές ενοποιήσεις και βραχυπρόθεσμες πολιτικές ανάπτυξης, οι ευρωπαίοι χρειάζονται επειγόντως δομικές μεταρρυθμίσεις που να αποκαταστήσουν την ανταγωνιστικότητα της Ευρώπης. Καθένας από αυτους τους πυλώνες είναι απαραίτητοι, προκειμένου να ξεπεράσει η Ευρώπη την υπαρξιακή της κρίση.

Αντιλαμβανόμαστε άραγε εμείς οι Γερμανοί την πανευρωπαϊκή μας ευθύνη; Σίγουρα δεν φαίνεται κάτι τέτοιο. Σπανίως στο παρελθόν η Γερμανία ήταν τόσο απομονωμένη όσο σήμερα. Δύσκολα κανείς καταλαβαίνει την δογματική πολιτική λιτότητας που έχουμε επιβάλει, που αντίκειται την ίδια τη λογική. Μας θεωρούν εκτός τροχιάς, αν όχι ότι οδηγούμαστε σε μία μετωπική σύγκρουση.

Δεν είναι αργά για να αλλάξουμε κατεύθυνση, αλλά ο χρόνος πιέζει, τώρα μας απομένουν μόνο μέρες, εβδομάδες, ίσως μήνες – όχι χρόνια.

Η Γερμανία κατέστρεψε τον εαυτό της και την ευρωπαϊκή τάξη δυο φορές μέσα στον 20ο αιώνα, και μετά έπεισε τη Δύση ότι έβγαλε τα σωστά συμπεράσματα. Μόνο έτσι, ασπαζόμενη το συνολικό ευρωπαϊκό σχέδιο, κατάφερε η Γερμανία να πάρει την συγκατάθεση για την επανενοποίηση της.

Θα ήταν ταυτόχρονα τραγικό και ειρωνικό η σημερινή, ανασυγκροτημένη Γερμανία, να καταστρέψει ξανά – με ειρηνικά μέσα και με τις αγαθότερες των προθέσεων -, για τρίτη φορά την Ευρώπη.

* O Γιόσκα Φίσερ υπήρξε πρώην υπουργός Εξωτερικών και αντικαγκελάριος της Ομοσπονδιακής Γερμανίας (1998-2005) καθώς και ηγετικό στέλεχος του κόμματος των Πρασίνων.

Σχολείο

Αλ. Καψύλης, ΤΟ ΒΗΜΑ 25.5.12

Το ευρωομόλογο, οι ΝΥΤ και οι κότες

Ενα ενδιαφέρον «ντιμπέιτ» για το ευρωομόλογο και τις λύσεις που αυτό (δεν) θα φέρει δημοσιεύουν οι New York Times. Εποικοδομητικό.

Συνοψίζει η αμερικανική εφημερίδα την κεντρική ιδέα του αρθρογράφου Σάιμον Τζόνσον:

"A new means of borrowing would not convince anyone that public finances were on a more sustainable trajectory".

Καλέ τι μας λέτε κύριε co-author of "White House Burning" και contributor to Economix? Το δημόσιο χρέος των 17 κρατών-μελών της ευρωζώνης έφθασε πέρυσι στο 85,1% του συνολικού ΑΕΠ από 79,3% που ήταν το 2009. Για απαντήστε μας, όμως, πόσο είναι το χρέος των ΗΠΑ; Και πόσο της Ιαπωνίας; Να σας θυμίσω ότι στα τέλη του 2011 των ΗΠΑ ήταν 103% και της Ιαπωνίας 230% του ΑΕΠ.

Τι κάνουν οι δύο αυτές χώρες για να το εξυπηρετήσουν; ΔΑΝΕΙΖΟΝΤΑΙ! Εκδίδουν δηλαδή νέα ομόλογα, new borrowing κύριε Σάιμον Τζόνσον! Τα οποία βεβαίως πωλούν και στο εξωτερικό (στους Κινέζους κατά προτίμηση) και στο εσωτερικό (κυρίως οι Ιάπωνες που είναι εθνικώς υπερήφανοι αποταμιευτές και πάντοτε αγοράζουν «έντοκα γραμμάτια του ιαπωνικού δημοσίου», όπως θα λέγαμε.

Και με τι επιτόκια δανείζονται; Με 1,77% οι ΗΠΑ και με 1,95% η Ιαπωνία. Τα ποσοστά αφορούν ομόλογα των δύο κυβερνήσεων 10ετούς διάρκειας.

Αλλά επειδή παρατηρούσα μικρός τις κότες της θείας της Νικολέτας στο Μενίδι, πρέπει να σας πληροφορήσω ότι όταν μια κότα γδαρθεί κάπου και της φύγουν 2-3 πούπουλα και αρχίσει να τρέχει αίμα, είναι καταδικασμένη. Οι άλλες κότες πάνε και της τσιμπάνε την πληγή. Αυτή τρέχει για να τις αποφύγει, αλλά άλλες εκεί. Την κυνηγάνε. Αν δεν την απομονώσεις την τσιμπάνε μέχρι να κακοφορμίσει η πληγή, να σκουληκιάσει και εν τέλει να ψοφήσει η κότα.

Οταν όμως την απομονώσεις από τις άλλες μέχρι να κλείσει η πληγή και την επαναφέρεις αργότερα στο κοτέτσι, πάλι την τσιμπάνε οι άλλες κότες διότι, έτσι ηλίθιες καθώς είναι, δεν την αναγνωρίζουν πια ως μέλος της κοινότητάς τους. Την έχουν ξεχάσει.

Με την… βιβλική αυτή παραβολή θέλω να πω ότι η ευρωζώνη και το ευρώ κατάφεραν να μετατραπούν σε πληγωμένη κότα – και δυστυχώς συνετέλεσε σ’ αυτό κατά πολύ η Ελλάδα. Γι’ αυτό πέφτουν πάνω της για να τη φάνε οι περίφημες αγορές και οι εμβριθείς αναλυτές τους. Διότι τους τραβάνε οι σκουληκιασμένες πληγές. Ad nauseam κύριε co-author μου. Δηλαδή εμετικά πράγματα.

Υ.Γ. Σημειωτέον ότι την ίδια κανιβαλική συμπεριφορά έχουν και οι πάπιες. Διότι είχε και πάπιες η θεία η Νικολέτα.

Σχολείο

«Le Monde»: Πώς θα βγει η Ελλάδα από την κρίση;

Πέντε προσωπικότητες από τη Γαλλία και την Ελλάδα απαντούν – Δισέλιδο αφιέρωμα της γαλλικής εφημερίδας

ΤΟ ΒΗΜΑ 25.5.12

«Le Monde»: Πώς θα βγει η Ελλάδα από την κρίση;

Οι απαντήσεις πέντε προσωπικοτήτων για τη διέξοδο από την κρίση του ευρώ σε δισέλιδο αφιέρωματου Le Monde

Το ερώτημα «Ποια η διέξοδος από την κρίση για την Ελλάδα;» έθεσε ο «Monde» σε πέντε προσωπικότητες, Γάλλους και Ελληνες. Ιδού οι απαντήσεις τους στο δισέλιδο αφιέρωμα που δημοσιεύθηκε την Παρασκευή.

Ο Γκι Μπυρζέλ, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Ναντέρ και συγγραφέας του «Miracle Athenien au XX siecle» («Το αθηναϊκό θαύμα του 20ού αιώνα), υποστηρίζει ότι δεν πρέπει να δούμε την κρίση μόνο υπό το πρίσμα «της κρατικής αδιαφορίας και της κοινωνικής ανεμελιάς που δικαιολογεί συνταγές λιτότητας σε τεράστιες δόσεις» γιατί «θα σκοτώσουμε τον άρρωστο αλλά κυρίως δεν θα έχουμε καταλάβει τίποτε».
Θεωρεί ότι η ελληνική περίπτωση βρίσκεται στο σταυροδρόμι τριών αυτόνομων δυνάμεων: «μιας κοινωνικής κρίσης, μιας κρίσης του Κράτους και μια κρίσης της Ευρώπης».

Το ελληνικό σύστημα «έχει φθάσει στα όριά του». Οι Ολυμπιακοί του 2004 καθυστέρησαν αυτή την συνειδητοποίηση η οποία άρχισε να γίνεται αντιληπτή τρία χρόνια αργότερα, με τις πολύνεκρες πυρκαϊές στην Πελοπόννησο.
«Η ελληνική κοινωνία είναι έτοιμη για επανίδρυση, να δεχθεί την ίδρυση ενός "δημόσιου αντικειμένου" και να πληρώσει γι’ αυτή;»
αναρωτιέται. Θεωρεί ότι το ελληνικό κράτος, το οποίο χαρακτηρίζει «αδύναμο» και «πελατειακό», δεν ευνοεί αυτή την συνειδητοποίηση.

Πιστεύει ότι η επιθυμία των Ελλήνων για λιγότερη λιτότητα και ταυτόχρονα παραμονή στο ευρώ δεν είναι αντιφατική. «Δεν θα είχαν αντίρρηση να κάνουν τις θυσίες που απαιτεί ένα πραγματικό κράτος, αλλά αυτές να εφαρμοστούν με πνεύμα ισότητας και υπευθυνότητας».

Ο συγγραφέας Νίκος Δήμου πιστεύει ότι όταν ο Γ. Παπανδρέου ανέβηκε στην εξουσία το 2009 η κατάσταση «ήταν κρίσιμη, αλλά όχι απελπιστική». Ωστόσο η κυβέρνηση, αντί να περιορίσει τις δαπάνες και να ενισχύσει την παραγωγικότητα, ξετίναξε τα δημόσια ταμεία. Η τρόικα απαίτησε διαρθρωτικές αλλαγές αλλά αντιστάθηκαν «ορισμένα μέλη του ΠαΣοΚ, μεταξύ των οποίων υπουργοί, και τα πανίσχυρα συνδικάτα».

Τελικά «οι δημόσιοι υπάλληλοι διέσωσαν τις θέσεις τους αλλά ένα εκατομμύριο μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα βρέθηκαν στην ανεργία. Ουσιαστικά δεν άλλαξε τίποτα». Αυτό που μας χρειάζεται, καταλήγει, «είναι να αλλάξουμε νοοτροπία. Ηρθε ο καιρός να βγούμε από τον λήθαργο και να ανοιχτούμε στον εκσυγχρονισμό… Ποιος ξέρει; Η κρίση ίσως έχει και μια ευεργετική επίπτωση».

Ο καθηγητής Οικονομικών Γιάννης Βαρουφάκης αναφέρει ότι «σύμφωνα με την επικρατούσα άποψη η Ελλάδα, αν θέλει να παραμείνει στο ευρώ, οφείλει να υποκύψει στους όρους» με τους οποίους λαμβάνει τα πακέτα διάσωσης.
«Είμαι πεπεισμένος ότι η επικρατούσα άποψη είναι τελείως λανθασμένη και ότι η μοναδική πιθανότητα για να παραμείνει η Ελλάδα στο ευρώ είναι να επαναδιαπραγματευθεί τους όρους της συμφωνίας "διάσωσής" της».

Ο φαύλος κύκλος στον οποίο έχουμε μπει πρέπει οπωσδήποτε να σπάσει, προσθέτει. Ποιος όμως θα είναι ο καταλύτης; Θεωρεί ότι τον ρόλο αυτό θα μπορούσε καλύτερα να τον παίξει ο νέος πρωθυπουργός της Ελλάδας που θα προκύψει από τις εκλογές του Ιουνίου παρά ο Φρανσουά Ολάντ.
«Ας υποθέσουμε ότι θα κάνει κάτι ανείπωτο: θα πει την αλήθεια. Θα απευθυνθεί στους ευρωπαίους εταίρους μας και θα τους πει ότι ακόμη και αν κάθε έλληνας άντρας, γυναίκα και παιδί προσπαθήσει να σεβαστεί τις δεσμεύσεις της χώρας με αντάλλαγμα τη διάσωσή της, το ποσοστό του χρέους επί του ΑΕΠ θα παραμείνει σε εκρηκτική τροχιά η οποία θα καταλήξει με βεβαιότητα στην άτακτη έξοδο της χώρας από την ευρωζώνη»
.

Προτείνει να καταρτιστεί ένα σχέδιο το οποίο θα εφαρμοστεί σε όλα τα κράτη-μέλη και μέχρι τότε η Ελλάδα ούτε να δανείζεται, ούτε να αποπληρώνει προσωρινά το χρέος της. «Προτείνω η Ελλάδα να εκβιάσει την Ευρώπη; Οχι βέβαια. Από πότε αποτελεί εκβιασμό το να πούμε την αλήθεια και να αρνηθούμε να αναλάβουμε δάνεια τα οποία δεν μπορούμε να αποπληρώσουμε;» αναρωτιέται.

Η Κατρίν Ζερστ από την εταιρεία συμβούλων Citigate Dewe Rogerson πιστεύει ότι «η οικονομική, πολιτική και κοινωνική κατάσταση στην Ελλάδα είναι σήμερα πολύ χειρότερη από όσο πριν από το πακέτο διάσωσης» διότι «το να δανείζουμε σε κάποιον υπερχρεωμένο με επιτόκια υψηλότερα από εκείνα του αρχικού του χρέους την ώρα που έχει μηδενική ή αρνητική ανάπτυξη» επιδεινώνει την κατάσταση.

Το ελληνικό χρέος ύψους 375 δισ. ευρώ «είναι αμελητέο μπροστά στα μακροοικονομικά μεγέθη της ευρωζώνης και τις απώλειες που καταγράφονται στο σύνολο των χρηματιστηρίων επί αρκετές εβδομάδες».
Για να αποφευχθεί η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ, «δεν υπάρχει άλλος δρόμος από ένα νέο σχέδιο αναδιάρθρωσης του συνολικού χρέους, που θα συμπεριλαμβάνει όχι μόνο το χρέος του ελληνικού κράτους αλλά και το σύνολο των χρεών των ελληνικών νοικοκυριών και επιχειρήσεων». Σε αυτό πρέπει να προστεθεί «ένα νέο Σχέδιο Μάρσαλ για την Ελλάδα».

Ο Ζακ Σαπίρ, οικονομολόγος, τονίζει ότι «το μνημόνιο βύθισε την Ελλάδα στην ύφεση» και χαρακτηρίζει «καταστροφική» την πολιτική αυτή. Συντάσσεται με την θέση του Α. Τσίπρα περί επαναδιαπραγμάτευσης του μνημονίου και θέτει παράλληλα το ερώτημα της ανταγωνιστικότητας της Ελλάδας.
Το τελευταίο επιτυγχάνεται με δυο τρόπους: είτε οι χώρες της ΕΕ θα επενδύσουν στην ελληνική οικονομία είτε η Ελλάδα θα αποχωρήσει από το ευρώ και θα υποτιμήσει τη δραχμή. Τη δεύτερη λύση, «όσο επίπονη και αν είναι», τη θεωρεί «προτιμότερη από το μνημόνιο».

Σχολείο

Bloomberg: Το κόλπο της Μέρκελ που εκτίναξε στα ύψη το ελληνικό χρέος

ΕΘΝΟΣ 25.5.12

Τα πακέτα διάσωσης που χορηγούνται στην Ελλάδα και εξασφαλίζονται μέσω των Μνημονίων, δεν σώζουν τους Έλληνες αλλά τους Γερμανούς φορολογούμενους και τις γερμανικές τράπεζες.

Bloomberg: Το κόλπο της Μέρκελ που εκτίναξε στα ύψη το ελληνικό χρέος

Αυτό αναφέρουν στο σημερινό Bloomberg View, τη στήλη γνώμης που υπογράφουν οι συντάκτες του πρακτορείου, έχοντας, όπως υποστηρίζουν, μελετήσει προσεκτικά τις κινήσεις κεφαλαίων στην Ευρώπη και τους ισολογισμών των κεντρικών τραπεζών.

Κι αυτό γιατί όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έσπευσαν να διασώσουν τις χειμαζόμενες από την κρίση χώρες, προσέφεραν στις γερμανικές τράπεζες τη δυνατότητα να πάρουν πίσω τα λεφτά τους, επισημαίνει το Bloomberg.

Οι «κακοί» Έλληνες και οι «καλοί» Γερμανοί

«Στα εκατομμύρια λέξεις που έχουν γραφτεί για την κρίση χρέους της Ευρώπης, η Γερμανία παρουσιάζεται συνήθως ως ο υπεύθυνος ενήλικος και η Ελλάδα ως το σκανταλιάρικο παιδί. Σύμφωνα με αυτήν την κλασική αφήγηση της κρίσης, η συνετή Γερμανία είναι απρόθυμη να διασώσει τον επαίτη της Ευρώπης, την Ελλάδα, η οποία δανείστηκε περισσότερα από όσα μπορούσε και τώρα πρέπει να πληρώσει τις συνέπειες.

Οι γερμανικές τράπεζες ήταν το μέσο διευκόλυνσης της Ελλάδας. Κυρίως λόγω των χαλαρών ρυθμίσεων, οι γερμανικές τράπεζες διέθεσαν τεράστια ποσά και έτσι απέκτησαν τα χρόνια πριν από την κρίση τεράστια έκθεση στις περιφερειακές χώρες της Ευρώπης.

Σύμφωνα με στοιχεία της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών (ΤΔΔ), ως τον Δεκέμβριο του 2009 η έκθεση των τραπεζών στην Ελλάδα, στην Ιρλανδία, στην Ιταλία, στην Πορτογαλία και στην Ισπανία έφτανε στα 704 δισ. δολάρια. Ποσό κατά πολύ μεγαλύτερο από το συνολικό άθροισμα των κεφαλαίων τους.
Με λίγα λόγια, δάνεισαν πολύ περισσότερα από όσα μπορούσαν να αντέξουν.

Οταν η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έσπευσαν να διασώσουν τις χειμαζόμενες από την κρίση χώρες, προσέφεραν στις γερμανικές τράπεζες τη δυνατότητα να πάρουν πίσω τα λεφτά τους, σημειώνει το πρακτορείο.

Ουσιαστικά, διέσωσαν τις γερμανικές τράπεζες καθώς και τους φορολογούμενους, οι οποίοι αν δεν αποπληρώνονταν τα δάνεια θα έπρεπε να στηρίξουν αυτές τις τράπεζες. Σε αντίθεση με μεγάλο μέρος της βοήθειας προς την Ελλάδα, η στήριξη στις γερμανικές τράπεζες προσφέρθηκε αυτόματα, ως μια λειτουργία της δομής της νομισματικής ένωσης.

Πως έγινε αυτό

Οταν οι γερμανικές τράπεζες απέσυραν χρήματα από την Ελλάδα, οι άλλες κεντρικές τράπεζες της ευρωζώνης αντιστάθμισαν συλλογικά τις συγκεκριμένες εκροές με δάνεια προς την Κεντρική Τράπεζα της Ελλάδος.

Τα δάνεια αυτά εγγράφηκαν στον ισολογισμό της Bundesbank, της κεντρικής τράπεζας της Γερμανίας, ως απαιτήσεις στην υπόλοιπη ευρωζώνη. Ο μηχανισμός αυτός, σχεδιασμένος για να κρατά σε ισορροπία τους ισολογισμούς της ευρωζώνης, έκανε πιο εύκολη την απόσυρση των γερμανικών ιδρυμάτων από τις θέσεις τους.

Σε αντίθεση με τις απαιτήσεις των ιδιωτικών τραπεζών, οι απαιτήσεις της Bundesbank ήταν εν μέρει μόνο ευθύνη της Γερμανίας. Αν η Ελλάδα αποκήρυσσε το χρέος της, οι απώλειες θα κατανέμονταν μεταξύ όλων των κρατών-μελών της ευρωζώνης, ανάλογα με τη συμμετοχή τους στην ΕΚΤ. Το μερίδιο της Γερμανίας θα ήταν στο 28%, σημειώνουν οι συντάκτες.

Με λίγα λόγια, τα τελευταία δύο χρόνια, μεγάλο μέρος του ρίσκου που βρισκόταν στους ισολογισμούς γερμανικών τραπεζών μεταφέρθηκε στους φορολογούμενους όλης της ευρωζώνης.
Είναι δύσκολο να υπολογιστεί ακριβώς πόσο επωφελήθηκε η Γερμανία από την ευρωπαϊκή της διάσωση.

Μια ένδειξη θα ήταν το ποσό που απέσυραν οι γερμανικές τράπεζες από τις χώρες της ευρωζώνης από την έναρξη της κρίσης. Σύμφωνα με την ΤΔΔ, τράβηξαν 353 δισ. δολάρια από τον Δεκέμβριο του 2009 ως το τέλος του 2011. Μία άλλη ένδειξη θα ήταν η αύξηση των απαιτήσεων της Bundesbank στις υπόλοιπες κεντρικές τράπεζες της ευρωζώνης. Αυτή αντιστοιχεί σε 466 δισ. ευρώ από τον Δεκέμβριο ως τον Απρίλιο του 2012, αλλά περιλαμβάνει και μη Γερμανούς καταθέτες, που μετέφεραν τα χρήματά τους σε γερμανικές τράπεζες.

Στον αντίποδα, η Ελλάδα έλαβε συνολικά 340 δισ. ευρώ σε επίσημα δάνεια για να ανακεφαλαιοποιήσει τις δικές της, για να αντικαταστήσει τα κεφάλαια που έφυγαν στο εξωτερικό, για να αναδιαρθρώσει το χρέος της και να βοηθήσει τις τράπεζες να τα βγάλουν πέρα. Μόνο 15 δισ. ευρώ ήρθαν κατευθείαν από τη Γερμανία. Τα υπόλοιπα προήλθαν από την ΕΚΤ, την ΕΕ και το ΔΝΤ.

Η αλλαγή της χρηματοπιστωτικής έκθεσης της Γερμανίας έχει τεράστια σημασία για τον ηγετικό της ρόλο στην απάντηση της Ευρώπης στην κρίση, διαπιστώνει το Bloomberg View.

«Προτού οι γερμανικές τράπεζες τραβήξουν πίσω τα κεφάλαιά τους, διακινδύνευαν να χάσουν πολλά λεφτά στην περίπτωση που η Ελλάδα έφευγε από το ευρώ. Τώρα οι ζημίες θα επιμεριστούν μεταξύ των φορολογούμενων όλης της ευρωζώνης – ιδίως της Γαλλίας, οι τράπεζες της οποίας έχουν ακόμα πολλά ενεργά δάνεια στην Ελλάδα. Ενδεχομένως, αυτό εννοούν ορισμένοι Γερμανοί αξιωματούχοι όταν λένε ότι η ευρωζώνη είναι καλύτερα προετοιμασμένη για μια ελληνική έξοδο».

Τώρα η Γερμανία θα πρέπει να δεχθεί όσα είχε αρνηθεί

Ωστόσο, το κόστος από επιστροφή της Ελλάδας στη δραχμή θα επιστρέψει στη Γερμανία. Αν ο τραπεζικός πανικός και η αναταραχή στις αγορές ανάγκαζαν την Πορτογαλία, την Ισπανία, την Ιταλία και άλλες χώρες να φύγουν και αυτές από το ευρώ, οι απώλειες θα εξαφάνιζαν μεγάλο μέρος των κεφαλαίων των γερμανικών τραπεζών. Πιθανή διάλυση του ευρώ θα είχε σημαντικές επιπτώσεις και στις εξαγωγές της Γερμανίας, ενώ θα διακινδύνευε και την ύπαρξη της ίδιας της Ε.Ε. και την προσπάθεια να μην επαναληφθούν οι φρικαλεότητες των δύο παγκοσμίων πολέμων.

Για να αποτρέψει αυτήν την κατάληξη, με ή χωρίς την Ελλάδα, η Γερμανία θα πρέπει να κάνει όσα έχει αρνηθεί ως τώρα και ακόμη περισσότερα. Θα πρέπει να συμφωνήσει να επιτραπεί στην ΕΚΤ να καλύψει το χρέος των κρατών-μελών. Να συναινέσει στη δημιουργία ενός μηχανισμού στην ευρωζώνη που θα μετέφερε χρήματα σε οικονομικά αδύναμες χώρες, με τον ίδιο αυτοματοποιημένο τρόπο με τον οποίο έγινε η διάσωση της Γερμανίας. Και επίσης να δεχθεί ένα κοινό ευρωπαϊκό ταμείο ασφάλισης των ανέργων θα ήταν ένα πρώτο βήμα προς αυτήν την κατεύθυνση.

Την ώρα που η Αγκελα Μέρκελ επεξεργάζεται ποιο θα είναι το επόμενο βήμα στην ευρωπαϊκή κρίση, πρέπει να έχει καλά στο μυαλό της ότι η χώρα της χρωστάει πολλά στο ευρωσύστημα όπως και η Ελλάδα, καταλήγει η ανάλυση.

Σχολείο

Spiegel: Ζηλεύουμε τους Ελληνες, είμαστε ανίκανοι να χαρούμε

ΕΘΝΟΣ 25.5.12

Μόνο ένας στους έξι Γερμανούς θυμάται κάποια στιγμή που να χαλάρωσε πραγματικά, ενώ ακόμη και στο σεξ ασχολούνται με τις επιδόσεις, περισσότερο από την ίδια την πράξη


Spiegel: Ζηλεύουμε τους Ελληνες, είμαστε ανίκανοι να χαρούμε

Μία εντυπωσιακή καταγραφή της γερμανικής ιδιοσυγκρασίας, της αδυναμίας της να συμβαδίσει με την ψυχολογία του ευρωπαϊκού Νότου αλλά και την παθολογική «τευτονική» ζήλια για την χαρά των άλλων, κάνει έρευνα που παρουσίασε το Spiegel.

Το κείμενο ξεκινά με μία αναφορά στις συνεδρίες που έκαναν ομάδες συμμετεχόντων με τους ερευνητές.

Σε κάποιο σημείο, ο Σβεν «έχασε τη μπάλα» στην ομάδα συζήτησης για το τι κάνει μετά τη δουλειά, ακούγοντας άλλους να λένε πώς διασκεδάζουν. «Χαίρομαι για σένα» είπε ψυχρά σε έναν άλλο, «αλλά θα πρέπει κάποιος να έχει και την ευκαιρία. Το αφεντικό μου συχνά αφήνει κάτι στο γραφείο μου ακριβώς πριν το σχόλασμα. Και όταν γυρνάω καθυστερημένος σπίτι, "τα ακούω" από τη γυναίκα μου γιατί ανέλαβε παιδί και σπίτι μόνη της». Σε αυτό το σημείο, όπως λέει, κάθε σκέψη ξεκούραστου απογεύματος έχει πάει περίπατο.

Αν κάτι μπορεί να τον παρηγορήσει, δεν είναι ο μόνος Γερμανός σε αυτή την κατάσταση. Η έρευνα στην οποία συμμετείχε ο 36χρονος δημοσιεύτηκε προ ημερών από την εταιρεία μάρκετινγκ Rheingold στην Κολωνία. Οπως προέκυψε, το 46% των Γερμανών δηλώνουν όλο και περισσότερο ανίκανοι να χαρούν οτιδήποτε λόγω του καθημερινού άγχους και της αίσθησης ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να τους ζητηθεί κάτι. Το ποσοστό είναι μεγαλύτερο, 55%, στους νεαρότερους συμμετέχοντες, που δηλώνουν ότι έχουν χάσει την ικανότητα να νιώθουν καλά.

Το φαί, το αλκοόλ, οι διακοπές ή απλώς λίγη χαλάρωση – οι Γερμανοί φαίνεται ότι δεν έχουν την πολυτέλεια να τα απολαύσουν. Οπως φαίνεται, δεν χαλαρώνουν ούτε στο σεξ. Σύμφωνα με τους ερευνητές, η κατακλείδα είναι η εξής: «το γονίδιο της ευχαρίστησης συνεχώς ατροφεί – ξεχάσαμε να χαιρόμαστε τους εαυτούς μας».

Εργασία πριν τη διασκέδαση

Τα αποτελέσματα συνάδουν με την εικόνα των Ευρωπαίων για τους Γερμανούς, εν μέσω κρίσης. Υπερεργασία με αυταπάρνηση από άτομα που δεν χαλαρώνουν ούτε στις διακοπές και στην παραλία.

Σε σχέση με την θετική εικόνα του 2006, όταν φιλοξένησαν το Μουντιάλ, η αλλαγή είναι τεράστια. «Τότε οι Γερμανοί εξέπεμπαν ένα πάθος για ζωή», υποστηρίζει η ψυχολόγος Ινές Ιμντάλ, «αλλά από το 2008 το κλίμα άλλαξε». Οπως εκτιμά, οι Γερμανοί νιώθουν να καταπιέζονται από την κρίση στην Ευρώπη, «νιώθουν ότι πρέπει να σηκώσουν όλους στις πλάτες τους».

Η έρευνα δείχνει ωστόσο ότι δεν είναι μόνο η κρίση που κατατρέχει τους Γερμανούς. Είναι η τελειομανία τους. Οι τευλευταίες έρευνες επιβεβαίωσαν ότι ο τρόπος με τον οποίο αισθάνονται ευχαρίστηση οι Γερμανοί συνδέεται άμεσα με κάποιο επίτευγμα. Το 81% των ερωτηθέντων δήλωσε ότι αισθάνεται ικανοποίηση μόνο αφού πετύχει κάτι. «Οπώς λέει η ρήση, πρώτα η δουλειά», παραδέχθηκε η 61χρονη Βίλτρουντ. Μακάρι όμως να ήταν έτσι απλά τα πράγματα.

«Συμμετέχοντες δήλωσαν ότι μετά από μία ημέρα σκληρής και αποδοτικής δουλειάς, γυρνούν σπίτι χωρίς να μπορούν να πουν τι πέτυχαν. Και αν κάποιος τους πει "εντάξει, χαλάρωσε», νιώθουν ότι η ευχαρίστηση μετατρέπεται και αυτή σε υποχρέωση», αναφέρει η έρευνα. Την ίδια ώρα, οι δυνατότητες για καλή ζωή περιμένουν παντού: ένα ποτήρι κρασί, ένα αφρόλουτρο, ακόμη και μία έξοδος σε ένα καλό εστιατόριο. Ε, ακόμη κι αυτό τους καταπιέζει. Οπως λέει η Ιμντάλ, «όλες αυτές οι δυνατότητες κάνουν τους Γερμανούς να σκεφτούν: "πρέπει να απολαύσω κάτι"».

«DNA της Ευχαρίστησης» για ελάχιστους

Η έρευνα ευελπιστεί ότι εντόπισε την τυπική γερμανική ακολουθία των βημάτων προς την ευχαρίστηση, κάτι που οι μελετητές ονόμασαν DNA της ευχαρίστησης. Αυτά συνοπτικά είναι αρχικά η αίσθηση ότι κέρδισε κάποιος κάτι και στη συνέχεια η προετοιμασία μίας απόλαυσης (όπως το κλείσιμο μία ημέρα σε spa). Εδώ όμως έρχεται το εμπόδιο: ο Γερμανός πρέπει να χαλαρώσει και να καθαρίσει το μυαλό του από τα προηγούμενα, προκειμένου τελικά η όποια ευχαρίστηση να τον «εκπλήξει» για να μπορέσει να την βιώσει πλήρως.

Το εντυπωσιακό είναι ότι ούτε ένας στους πέντε Γερμανούς δεν διαθέτει βασικά στοιχεία αυτού του DNA της ευχαρίστησης. Η έρευνα έδειξε ότι 91% δέχονται ότι αυτό που αξίζει στη ζωή είναι οι απολαύσεις της, αλλά μόλις 15% μπορούν να θυμηθούν κάποιες στιγμές που να άφησαν πίσω τους τις έγνοιες και να αισθάνθηκαν πραγματικά ευτυχείς.

Προκλητικοί και ζηλιάρηδες

Μερικοί καταφεύγουν στα άκρα, προκειμένου να εισπράξουν κάποια ικανοποίηση, όπως ένας μοτοσικλετιστής που παραδέχθηκε ότι απολαμβάνει να στέκεται δίπλα σε ένα κάμπριο και να το πήζει στα καυσαέρια, πριν φύγει με το «πράσινο».

Η στάση τους έναντι της Ελλάδας, είναι επίσης χαρακτηριστικά τευτονική, λέει η Ιμντάλ, ζηλεύουν την ευτυχία των άλλων. «Οταν εξοργιζόμαστε με τις υψηλές συντάξεις και τις μεγάλες διακοπές, προφανώς η ζήλια παίζει ρόλο», παρά το ότι δεν θα μπορούσαν να υιοθετήσουν τον «νότιο» τρόπο ζωής.

Στο σεξ, την πιο προσωπική τους στιγμή, θα περίμενε κάποιος ότι μπορεί να χαλαρώνουν κάπως περισσότερο. Ωστόσο, πολλοί ερωτηθέντες ανέφεραν ότι ακόμη και τότε σκεφτόντουσαν κάποια ταινία, ή διαφημιστικά. «Είναι αποτέλεσμα της προσπάθειάς τους να έχουν μία καλή επίδοση, ακόμη και εκεί», λέει η ψυχολόγος. Ετσι, αντί να απολαμβάνουν την στιγμή, προσπαθούν να συγκρατήσουν τον οργανισμό τους όσο περισσότερο μπορούν.

Σχολείο

Αναμένεται η ανακοίνωση της σύνθεσης του υπουργικού συμβουλίου

Ανέλαβε καθήκοντα ο νέος Πρωθυπουργός Παναγιώτης Πικραμμένος

 

TA NEA 16/05/2012

Ορκίστηκε στο Προεδρικό Μέγαρο, ενώπιον του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδας Ιερώνυμου, ο υπηρεσιακός Πρωθυπουργός Παναγιώτης Πικραμμένος, ο οποίος το μεσημέρι έλαβε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης που θα οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές στις 17 Ιουνίου. Τη βεβαιότητά του ότι ο νέος Πρωθυπουργός κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου θα καταβάλλει κάθε προσπάθεια ώστε να διαμορφωθούν συνθήκες ηρεμίας και μετριοπάθειας εξέφρασε ο Λουκάς Παπαδήμος, παραδίδοντας στον Παναγιώτη Πικραμμένο. Από την πλευρά του, ο κ. Πικραμμένος ότι η χώρα τελεί υπό ιδιαίτερες συνθήκες και αναλαμβάνει δύσκολο ρόλο σε μια ιδιαίτερα δυσχερή περίοδο, ενώ εξήρε τη συμβολή του κ. Παπαδήμου κατά το προηγούμενο διάστημα.

Ορκίζονται αύριο οι 300 της νέας Βουλής

Ποιος είναι ο νέος υπηρεσιακός Πρωθυπουργός

Αλμα σε νέες κάλπες χωρίς δίχτυ ασφαλείας

Ξεγύμνωμα Καμμένου στο Προεδρικό

Το κεκτημένο των πρακτικών

Ρευστό τοπίο δείχνουν τα γκάλοπ

Στόχος, η επαναφορά των 220.000 που δεν πήγαν στην κάλπη

Αγκάθι η απογραφή στον δρόμο για τις κάλπες

Εκρηκτικό κλίμα και «ναυάγιο» στη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών

Σχολείο

«Θέλουμε την Ελλάδα στο ευρώ»

«Θα εισηγηθούμε μέτρα ανάπτυξης» ήταν το μήνυμα του Φρανσουά Ολάντ προς την Αθήνα, ενδεχόμενο που αντιμετώπισε θετικά η Ανγκελα Μέρκελ στην πρώτη τους συνάντηση, χθες στο Βερολίνο

Επιμέλεια: Κίττυ Ξενάκη, TA NEA Τετάρτη 16 Μαΐου 2012

«Θα εισηγηθούμε μέτρα ανάπτυξης» ήταν το μήνυμα του Φρανσουά Ολάντ προς την Αθήνα, ενδεχόμενο που αντιμετώπισε θετικά η Ανγκελα Μέρκελ στην πρώτη τους συνάντηση, χθες στο Βερολίνο. Δήλωσαν αμφότεροι πως θέλουν την Ελλάδα εντός της ευρωζώνης.

Δήλωσαν αμφότεροι πως θέλουν την Ελλάδα εντός της ευρωζώνης. Εξέφρασαν την ελπίδα να εκφράσουν με τη σειρά τους και οι έλληνες ψηφοφόροι την ίδια επιθυμία στις επαναληπτικές κοινοβουλευτικές εκλογές. Τόνισαν και οι δύο πως θα σεβαστούν σε κάθε περίπτωση το αποτέλεσμα των εκλογών. Η Γερμανία και η Γαλλία είναι έτοιμες «να μελετήσουν την πιθανότητα συμπληρωματικών μέτρων για την ανάπτυξη στην Ελλάδα αν η χώρα το ζητήσει», είπε η γερμανίδα Καγκελάριος. «Η δική μου ευθύνη είναι να στείλουμε ένα μήνυμα προς τους Ελληνες. Η Ελλάδα πρέπει να γνωρίζει πως θα εισηγηθούμε μέτρα ανάπτυξης», είπε ο Σοσιαλιστής νέος Πρόεδρος της Γαλλίας. Κατά τη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησαν έπειτα από το πρώτο, κρίσιμο τετ-α-τετ τους στο Βερολίνο και προτού αποσυρθούν για έναν δεύτερο γύρο συνομιλιών – ένα «δείπνο εργασίας» – Ανγκελα Μέρκελ και Φρανσουά Ολάντ έκαναν το παν προκειμένου να δείξουν πως μιλούν κοινή γλώσσα.

Χρησιμοποίησαν εντούτοις διαφορετικό τόνο και διατυπώσεις όσον αφορά την ελληνική κρίση και τις νέες εκλογές. Και για τους προσεκτικούς παρατηρητές, η γερμανίδα Καγκελάριος δεν κατάφερε να αποφύγει «ένα παράξενο χαμόγελο / γκριμάτσα» όταν ο Ολάντ χρησιμοποίησε, για πρώτη φορά, μπροστά της τη λέξη «επαναδιαπραγμάτευση» – επαναδιαπραγμάτευση του συμφώνου δημοσιονομικής πειθαρχίας. Μπορεί επίσης να μην έκανε κανένα σχόλιο, αλλά ασφαλώς δεν θα εκτίμησε το γεγονός ότι ο νέος Πρόεδρος της Γαλλίας διατράνωσε πως στο τραπέζι των συζητήσεων στις Βρυξέλλες για την έξοδο από την οικονομική κρίση «θα πρέπει να τεθούν τα πάντα, συμπεριλαμβανομένων και των ευρωομολόγων».

Η συνάντηση άρχισε με καθυστέρηση περίπου μιάμισης ώρας. Το αεροσκάφος τύπου Falcon 7X στο οποίο επιβιβάστηκε ο Φρανσουά Ολάντ, μόλις λίγες ώρες μετά την ορκωμοσία του στην προεδρία της Γαλλίας, προκειμένου να μεταβεί στο Βερολίνο, χτυπήθηκε από κεραυνό και για προληπτικούς λόγους επέστρεψε στο Παρίσι – ο νέος Πρόεδρος της Γαλλίας και οι συνεργάτες του αναχώρησαν λίγο αργότερα με άλλο αεροσκάφος, ένα Falcon 900. «Ανεβαίνω στο αεροπλάνο για να συναντήσω τη γερμανίδα Καγκελάριο σκοπεύοντας να της πω αυτό που σκέπτομαι για τη σοβαρότητα της κατάστασης.

Να συζητήσω μαζί της για το τι θα μπορούσαμε να κάνουμε προκειμένου να βρούμε από κοινού λύσεις, ώστε να μη θεωρείται η λιτότητα ως κάτι μοιραίο, για να επιστρέψει η ανάπτυξη και να δείξουμε μεγαλύτερη αλληλεγγύη στην ανησυχία που μας δημιουργεί η κατάσταση στην Ελλάδα», δήλωσε ο Φρανσουά Ολάντ. Η γερμανίδα Καγκελάριος τον υποδέχθηκε με τιμητικό άγημα. Και άρχισε τη συνέντευξη Τύπου λέγοντας πως το χτύπημα του κεραυνού αποτελεί (αντίθετα με ό,τι σκέφτηκαν πολλοί) καλό οιωνό για τη μελλοντική τους σχέση. «Η Γερμανία και η Γαλλία κατανοούν την κοινή ευθύνη που έχουν για την Ευρώπη και πρέπει να προτείνουν από κοινού ιδέες για την οικονομική ανάπτυξη στην επόμενη Σύνοδο Κορυφής των ηγετών της ΕΕ», σημείωσε η Μέρκελ, εκτιμώντας πως υπάρχουν «σημεία συμφωνίας» με τον Ολάντ.

Το Μνημόνιο. Η κατάσταση στην Ελλάδα κυριάρχησε και στη συνέντευξη Τύπου και, όπως έγινε σαφές, στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις τους, με τη Μέρκελ να επισημαίνει σε κάθε περίπτωση πως το Μνημόνιο πρέπει να εφαρμοστεί και τον Ολάντ να εκφράζει από την πλευρά του κατανόηση για τους έλληνες πολίτες που δοκιμάζονται, υποφέρουν και φοβούνται για το μέλλον τους. Σύμφωνα με τη γερμανίδα Καγκελάριο, οι δυο ηγέτες συζήτησαν για το τι θα μπορούσαν να κάνουν προκειμένου να βοηθήσουν τη χώρα «στον τομέα των διαρθρωτικών αλλαγών». «Μου δημιουργήθηκε η αίσθηση πως ο Ολάντ και η Μέρκελ μπορεί να δώσουν κάτι πίσω στην Ελλάδα: καμία αυστηρή αναφορά σε "πλήρη εφαρμογή του Μνημονίου"», σχολίασε ο Φαϊζάλ Ισλάμ, οικονομικός συντάκτης του βρετανικού Channel 4 News. «Δεν ήταν ακριβώς αυτό που θα έλεγε κανείς μια εγκάρδια συνέντευξη Τύπου», σχολίασε από την πλευρά του ο Ματιέ φον Ρορ, ανταποκριτής του «Der Spiegel» στο Παρίσι, «ενίοτε έμοιαζε λίγο αμήχανη, αλλά οι δυο ηγέτες προσπάθησαν πολύ να δείξουν ότι θα συνεργαστούν καλά».

Σχολείο

Ναι, είναι εφικτό

Του Μιχάλη Μιτσού, TA NEA 16 Μαΐου 2012

Γεννήθηκε το 1921 στην Κεντρική Ευρώπη από γονείς Σεφαραδίμ, που έφυγαν από τη Θεσσαλονίκη πέντε χρόνια νωρίτερα. Το πραγματικό του όνομα είναι Εντγκάρ Ναχούμ, το «Μορέν» το πήρε στην Αντίσταση. Ανάμεσα στους δασκάλους του συνηθίζει να αναφέρει τον Ηράκλειτο, τον Ρουσό, τον Χέγκελ και τον Μαρξ, ενώ οι πιο κοντινοί του σύντροφοι στο πολιτικό πεδίο ήταν ο Κλοντ Λεφόρ και ο Κορνήλιος Καστοριάδης. Η «Μοντ» δημοσίευσε κοινή συνέντευξή του με τον Φρανσουά Ολάντ, από την οποία ξεχωρίζουμε μερικές απαντήσεις του φιλοσόφου Εντγκάρ Μορέν για να χαιρετίσουμε την ανάληψη της προεδρίας από τον πολιτικό.

Για την κρίση: Η κρίση που περνάμε δεν είναι μόνο οικονομική, είναι μια κρίση πολιτισμού. Ενας πρόεδρος πρέπει να είναι σε θέση να υποδεικνύει τις κατευθύνσεις της δημόσιας σωτηρίας, ώστε η Γαλλία να ξαναβρεί τον καθοδηγητικό της ρόλο. Η εμπιστοσύνη και η ελπίδα μπορεί να αποκατασταθούν μόνο αν διαφανεί ένας καινούργιος δρόμος: η υπόσχεση όχι μόνο για έξοδο από την κρίση, αλλά και για αλλαγή της κυρίαρχης λογικής. Μέσα από μια σύγκλιση πολλαπλών μεταρρυθμίσεων, πρέπει να θέσουμε και πάλι τη Γαλλία σε κίνηση, να δείξουμε εμπιστοσύνη στις δημιουργικές ικανότητες των πολιτών. Θα ήθελα ο Πρόεδρος να απαντήσει σε αυτό που έλεγε ο Μπετόβεν στο τελευταίο του κουαρτέτο: «Muss es sein? Es muss sein». Είναι εφικτό; Ναι, πρέπει να δείξουμε ότι είναι εφικτό.

Για την οικονομική πολιτική: Μια φιλόδοξη οικονομική πολιτική θα περιλάμβανε, κατά την άποψή μου, την κατάργηση της παντοδυναμίας του κερδοσκοπικού χρηματοπιστωτικού συστήματος, με την παράλληλη διαφύλαξη του ανταγωνιστικού χαρακτήρα της αγοράς. Πρέπει να ξεπεραστεί η αντίθεση ανάπτυξης / αποανάπτυξης, με τον καθορισμό αυτών που πρέπει να αναπτυχθούν: μιας μεικτής οικονομίας, που θα περιλαμβάνει την ανάπτυξη μιας πράσινης, κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας, προσαρμοσμένης στις ανάγκες των χρηστών, ενός δίκαιου εμπορίου, μιας βιολογικής γεωργίας• και εκείνων που πρέπει να αποαναπτυχθούν: της οικονομίας που δημιουργεί τεχνητές ανάγκες, προϊόντα μιας χρήσης, ρυπογόνα, περιττά, ζημιογόνα προϊόντα.

Για την Αριστερά: Θέλω να επιστρέψω σε εκείνες τις τρεις πηγές του 19ου αιώνα – ελευθεριακός, σοσιαλιστής και κομμουνιστής – που χωρίστηκαν και πολέμησαν μεταξύ τους στη διάρκεια της Ιστορίας. Η κομμουνιστική ιδέα εκφυλίστηκε στη σταλινική και μαοϊκή της εκδοχή. Η σοσιαλδημοκρατία αποστραγγίστηκε. Οσο για την ελευθεριακότητα, απομονώθηκε στους κόλπους μιας μερίδας της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Σήμερα αυτά τα τρία ρεύματα πρέπει να αναγεννηθούν και να επανασυνδεθούν, ώστε να επιτευχθεί ταυτοχρόνως η άνθηση των ατόμων, μια καλύτερη κοινωνία και η αδελφοσύνη. Θα πρόσθετα μια τέταρτη πηγή, πιο πρόσφατη, που είναι οικολογική: το μέλλον μας απαιτεί μια προσπάθεια για να διαφυλαχθεί τόσο η φύση όσο και η δική μας ανθρώπινη φύση.

Για την εξουσία: Μετά τη νίκη του Μιτεράν το 1981 η Αριστερά εφάρμοσε ασφαλώς σημαντικές μεταρρυθμίσεις. Οδήγησε όμως και τη γαλλική κοινωνία στον νεοφιλελευθερισμό, γεγονός που ευνόησε την ανάπτυξη του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού, τον οποίο καταγγέλλει σήμερα ο νέος Πρόεδρος της Γαλλίας.

Σχολείο

Νίκος Χασαπόπουλος, TO BHMA 14.5.10

Σε εξέλιξη το Συμβούλιο των Πολιτικών Αρχηγών

Η ύστατη προσπάθεια του Κάρολου Παπούλια – Στο τραπέζι η πρόταση για κυβέρνηση προσωπικοτήτων

 

Σε εξέλιξη το Συμβούλιο των Πολιτικών Αρχηγών

Ο σχηματισμός κυβέρνησης προσωπικοτήτων, με ευρεία κοινοβουλευτική στήριξη αποτελεί το τελευταίο χαρτί, το οποίο αναμένεται να ρίξει στο τραπέζι στη σύσκεψη, η οποία πραγματοποιείται αυτή την ώρα, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Κ. Παπούλιας.
Μία τελευταία προσπάθεια, με ελάχιστες πιθανότητες επιτυχίας, αφού σε αυτή τη σύσκεψη αρνήθηκε να προσέλθει η κυρία Αλέκα Παπαρήγα, δεν εκλήθη η Χρυσή Αυγή, διαφωνεί ο κ. Αλ. Τσίπρας, αλλά και ο κ. Φ. Κουβέλης και οι κκ. Αντ. Σαμαράς, Π. Καμένοςκαι Ευ. Βενιζέλος συμφωνούν μεν αλλά υπό όρους.
Πρώτος έφτασε στο Προεδρικό Μέγαρο ο πρόεδρος των Ανεξάρτητων Ελλήνων Πάνος Καμμένος, ο οποίος προσερχόμενος στη συνάντηση αναφέρθηκε και στο περιστατικό με το on paper.

Ο λαός με την ψήφο του έδωσε εντολή για απαλλαγή από το μνημόνιο με κυβέρνηση εθνικής ενότητας. Για να γίνει κυβέρνηση, δεν θα γίνει ούτε με προβοκατσιες ούτε με μεθόδους χθες, είπε ο κ. Καμμένος.
Πρόσθεσε ότι κατέθεσε την πρότασή του με επτά σημεία, τα οποία αποτελούν απόλυτη προτεραιότητα και απαίτηση, συμπλήρωσε ο κ. Καμμένος.
Στη συνέχεια προσήλθαν οι άλλοι πολιτικοί αρχηγοί.

Οι προσπάθειες της Δευτέρας

Ο κ. Σαμαράς συμφώνησε λέγοντας όμως ότι οι προσωπικότητες θα πρέπει να είναι πολιτικές και όχι τεχνοκράτες, ενώ ο κ. Βενιζέλος άναψε το πράσινο φως, χαρακτηρίζοντας μία κυβέρνηση προσωπικοτήτων ως «λύση ανάγκης».
Ο κ. Κουβέλης πρότεινε οικουμενική κυβέρνηση, επισημαίνοντας ότι μία κυβέρνηση προσωπικοτήτων θα αποτελούσε «ήττα της πολιτικής».
Σήμερα αναμένεται να ενταθούν οι πιέσεις προς όλες τις πλευρές, ώστε να βρεθεί λύση, να υπάρξει δηλαδή μία κυβέρνηση που μπορεί να στηριχθεί από τα τέσσερα κόμματα, ώστε να δοθεί τέλος στην αστάθεια αλλά και στην ακυβερνησία, αλλά οι πιθανότητες επιτυχίας παραμένουν ελάχιστες.

Την ίδια ώρα η Προεδρία της Δημοκρατίας δίνει στη δημοσιότητα τα πρακτικά και των διμερών επαφών που είχε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας με τους αρχηγούς των κομμάτων, χωρίς να προκύπτει τίποτα νέο που δεν ήταν γνωστό, πέραν των πρακτικών της συνάντησης του κ. Παπούλια με τον κ. Καμμένο, στα οποία προκύπτει ότι ο επικεφαλής των Ανεξάρτητων Ελλήνων παρέδωσε πράγματι επιστολή (στη Γραμματεία της Προεδρίας της Δημοκρατίας) με τις θέσεις του κόμματός του και τα επτά σημεία που θέτει ως προϋπόθεση για να στηρίξει κυβέρνηση.

Τις θέσεις του αυτές ο κ. Καμμένος ζητεί από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας «βάσει του εθνικού σας ρόλου να τις διαβιβάσετε στους υπολοίπους πολιτικούς αρχηγούς».
Από τα πρακτικά εκείνο που δεν δόθηκε στη δημοσιότητα από την Προεδρία της Δημοκρατίας και ίσως αποτελεί και την πλέον κρίσιμη πτυχή της διαδικασίας των διαβουλεύσεων είναι το σημείωμα του Πρωθυπουργού κ. Λ. Παπαδήμου προς τον κ. Παπούλια, στο οποίο περιγράφει τη δραματική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα, τα ταμειακά αποθέματα και μέχρι πότε αυτά επαρκούν, τις οικονομικές υποχρεώσεις της χώρας καθώς και τους κινδύνους που αντιμετωπίζει ο τραπεζικός τομέας.
Ο κ. Παπούλιας υποστήριξε ότι το σημείωμα του Πρωθυπουργού (ή επιστολή για άλλους) απευθύνεται στον ίδιο και αυτός είναι και ο λόγος που δεν το ενεχείρισε και στους αρχηγούς των κομμάτων.
Τους το έδωσε απλώς να το διαβάσουν, να ενημερωθούν και όχι να το κρατήσουν αποφεύγοντας παράλληλα να τους το διαβάσει ο ίδιος προφανώς για να μη γραφτεί στα πρακτικά.

Ολο το κείμενο της συνάντησης του Προέδρου της Δημοκρατίας Κάρολου Παπούλια με τους κ.κ. Α. Σαμαρά, Ευ. Βενιζέλο και Α. Τσίπρα εδώ.

Συνάντηση του Προέδρου της Δημοκρατίας με τον κ. Πάνο Καμένο.

Συνάντηση του Προέδρου της Δημοκρατίας με την κυρία Αλέκα Παπαρήγα.

Συνάντηση του Προέδρου της Δημοκρατίας με τον κ. Νικόλαο Μιχαλολιάκο.


Συνάντηση του Προέδρου της Δημοκρατίας με τον κ. Φώτη Κουβέλη.

Σχολείο

Le Figaro: Αν χρεωκοπήσει η Ελλάδα χάνουμε το 3% του ΑΕΠ μας

58,5 δισ. ευρώ θα κληθεί να πληρώσει η Γαλλία λέει το δημοσίευμα

ΤΟ ΒΗΜΑ 15.5.12

Le Figaro: Αν χρεωκοπήσει η Ελλάδα χάνουμε το 3% του ΑΕΠ μας

 

«Αν στα μέσα Ιουνίου η Ελλάδα αποχωρούσε από την ευρωζώνη και αποφάσιζε να μην αποπληρώσει τα χρέη της το γαλλικό κράτος θα έχανε 58,5 δισ. ευρώ» αναφέρει σημερινό δημοσίευμα της γαλλικής Le Figaro το οποίο αναφέρεται στον «λογαριασμό που καλείται να πληρώσουν οι Γάλλοι» σε περίπτωση επιστροφής της Ελλάδας σε εθνικό νόμισμα.

«Η Ελλάδα θα βυθιζόταν στο απόλυτο χάος» αναφέρει η γαλλική εφημερίδα προσθέτοντας όμως ότι «δεν θα ήταν η μόνη που θα υπέφερε» από αυτή την εξέλιξη.

Χαμένοι θα ήταν όλοι όσοι την έχουν δανείσει από το 2010 «και ιδιαίτερα οι δύο μεγαλύτερες οικονομίες της ευρωζώνης, η Γαλλία και η Γερμανία». Ενδεχόμενη στάση πληρωμών της Ελλάδας προς τους πιστωτές της θα προκαλούσε στη Γαλλία ζημιά ίση με το 3% του ΑΕΠ ενώ για τη Γερμανία ο «λογαριασμός» θα ήταν πιο ακριβός ξεπερνώντας τα 76 δισ. ευρώ. «Για το σύνολο των χωρών της ευρωζώνης ο οίκος Fitch υπολογίζει ότι το κόστος θα άγγιζε τα 302 δισ. ευρώ».

Όμως αυτή η αμιγώς λογιστική λογική αυτή οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η έξοδος της χώρας μας από το ευρώ θα ήταν «καλύτερα να συμβεί σήμερα παρά αύριο» καθώς τα χρέη της Ελλάδας προς τους πιστωτές της αυξάνονται όσο συνεχίζεται το δανειακό πρόγραμμα που συμφωνήθηκε με το δεύτερο μνημόνιο στις αρχές του έτους.

«Οσο πιο πολύ καθυστερεί η πτώχευση της Ελλάδας τόσο περισσότερο θα κοστίσει στους εταίρους της» σημειώνει χαρακτηριστικά η εφημερίδα καθώς μέχρι το 2014 η χώρα μας αναμένεται να λάβει ακόμα 76 δισ. ευρώ από τον μηχανισμό EFSF και 28 δισ. ευρώ από το ΔΝΤ. «Αν τελικά η Ελλάδα παραμείνει στο ευρώ θα αρχίσει να τα χρέη της μετά το 2020 με περίοδο αποπληρωμής που θα διαρκέσει 20-30 χρόνια» διαπιστώνει η Figaro.

Σχολείο

Greece

 

Feeling Greece’s pain in London

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: