Αρχική > πολιτική > Πολιτική αρθρογραφία 24.4.12

Πολιτική αρθρογραφία 24.4.12

 

clip_image001

Shepherd of the Pyrenees, Bonheur, Rosa (French animal painter, 1822-1899) Æ

Date:[1888]

 

Λίγες μέρες πριν από τις εκλογές και φυσικά η πολιτική συζήτηση και αντιπαράθεση έχει ανάψει. Μια μικρή συλλογή άρθρων παρουσιάζεται σήμερα με μια διάθεση πλουραλιστικής πληροφόρησης και ιδεολογικής προσέγγισης.

Επιμέλεια: Νίκου Τσούλια

Το συστημικό πρόβλημα της κρίσης

Του Σταυρου Λυγερου, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 22.4.12

Παρά τη ρευστότητα ενός τρισ. που η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) διοχέτευσε τον Δεκέμβριο και τον Φεβρουάριο σε ευρωπαϊκές τράπεζες, τα επιτόκια δανεισμού της Ισπανίας και της Ιταλίας έχουν ξαναπάρει την ανιούσα. Η ρευστότητα αυτή λειτούργησε για ένα διάστημα σαν αντιπυρετικό και έριξε τα επιτόκια δανεισμού, αλλά ο πυρετός επανήλθε, επειδή η αιτία που τον προκαλεί δεν αντιμετωπίζεται.

Το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα, άλλωστε, είναι πολύ πιο σαθρό απ’ όσο θέλει να δείχνει. Το ΔΝΤ εκτιμά ότι οι ευρωπαϊκές τράπεζες θα υποχρεωθούν να πουλήσουν στοιχεία του ενεργητικού τους ύψους 3,8 τρισ. και θα δυσκολευθούν να αγοράζουν ομόλογα. Ας σημειωθεί ότι το επιτόκιο των 10ετών ισπανικών ομολόγων ξεπέρασε το φράγμα του 6%, ενώ το επιτόκιο των αντίστοιχων ιταλικών κινήθηκε στο 5,7%. Οπως εκτίμησε η Moody’s, εάν η Μαδρίτη και η Ρώμη συνεχίσουν για αρκετό καιρό να δανείζονται με τόσο υψηλά επιτόκια κινδυνεύουν να χρεοκοπήσουν.

Το κλίμα ανασφάλειας έχει ωφελήσει τη Γερμανία. Το επιτόκιο των 10ετών ομολόγων της έπεσε σε λιγότερο από 1,6%. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι το δημοσιονομικό βάρος εξυπηρέτησης του γερμανικού χρέους συρρικνώνεται, προσφέροντας στη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρωζώνης ένα πρόσθετο πλεονέκτημα.

Είναι ξεκάθαρο ότι τα μέτρα που έχει λάβει το ευρωιερατείο δεν έχουν φέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Προφανώς, οι χώρες με υψηλό έλλειμμα και χρέος πρέπει να επιδιώξουν τη δημοσιονομική εξυγίανση. Οι μονοδιάστατες πολιτικές λιτότητας, όμως, επιδεινώνουν την κατάσταση. Οι οικονομίες δεν είναι οικογενειακός προϋπολογισμός για να ισοσκελισθεί μόνο με λιτότητα. Ο εγκλωβισμός μιας οικονομίας στον φαύλο κύκλο της ύφεσης, εκτός από το τεράστιο κόστος για την πραγματική οικονομία και την κοινωνία, εκτροχιάζει και τη δημοσιονομική προσαρμογή. Η περίπτωση της Ελλάδας είναι αποκαλυπτική και επιβεβαιώνεται απ’ αυτά που συμβαίνουν όχι μόνο στην Πορτογαλία, αλλά και στην Ισπανία και στην Ιταλία.

Ο Ρεν εκτιμά ότι η Πορτογαλία ίσως χρειασθεί ένα δεύτερο δάνειο και ο Πορτογάλος πρωθυπουργός Κοέλιο δήλωσε ότι πιθανόν η χώρα του να μην καταφέρει να επιστρέψει στις αγορές το φθινόπωρο του 2013, όπως είναι ο στόχος. Από την πλευρά του, ο Μόντι μετέθεσε για το 2013 την επίτευξη του στόχου για ισοσκελισμένο προϋπολογισμό στην Ιταλία.

Πιστή στον ιδιοτελή δογματισμό της, η κυβέρνηση Μέρκελ δηλώνει ότι ο κανόνας των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών και οι αυστηρές κυρώσεις είναι από μόνες τους ικανές να επιλύσουν το πρόβλημα. Στην πραγματικότητα, όμως, ο μόνος αποτελεσματικός τρόπος ανάσχεσης της πίεσης των αγορών είναι να μπει στη μάχη η ΕΚΤ εκδίδοντας ευρωομόλογα ή τυπώνοντας χρήμα. Μία τέτοια παρέμβαση θα έδινε τον απαραίτητο χρόνο για να πραγματοποιηθούν οι δομικές αλλαγές που θα καθιστούσαν την Ευρωζώνη μακροπρόθεσμα βιώσιμη.

Τέτοιες αλλαγές, βεβαίως, δεν είναι μόνο η επιβολή δημοσιονομικών κανόνων. Είναι και η λήψη αναπτυξιακών μέτρων που μπορούν να οδηγήσουν σε πραγματική σύγκλιση τις οικονομίες της Ευρωζώνης.

Το Βερολίνο βολεύεται να θεωρεί την κρίση αποτέλεσμα αποκλειστικά κακής δημοσιονομικής διαχείρισης των χωρών της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Κακή διαχείριση υπήρξε και λειτούργησε ως παράγοντας επιδείνωσης, αλλά η βασική αιτία της κρίσης είναι συστημική. Η Ευρωζώνη δεν ήταν ούτε μπόρεσε να γίνει από οικονομικής απόψεως ομοιογενής. Το ευρώ ήταν ένα κοστούμι για διαφορετικούς σωματότυπους.

Τα στοιχεία αποδεικνύουν ότι από το ευρώ ωφελήθηκαν οι πιο ανταγωνιστικές οικονομίες. Η Γερμανία δεν θα είχε τα ίδια πλεονάσματα χωρίς το κοινό νόμισμα. Πρώτον, επειδή η αναπόφευκτη ανατίμηση του μάρκου θα καθιστούσε τα προϊόντα της λιγότερο ανταγωνιστικά. Δεύτερον, επειδή σ’ ένα μεγάλο βαθμό τα γερμανικά πλεονάσματα είναι τα ελλείμματα των χωρών της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Στις ημέρες της ευημερίας αυτά είχαν επικαλυφθεί. Η κρίση, όμως, τα έβγαλε στην επιφάνεια.

Πολλοί ελπίζουν ότι εάν ο Ολάντ εκλεγεί η Γερμανία θα υποχρεωθεί να επαναδιαπραγματευθεί το Σύμφωνο Δημοσιονομικής Σταθερότητας και ένας άλλος άνεμος θα πνεύσει στην Ευρώπη. Ο χρόνος μόνο θα δείξει εάν αυτές οι προσδοκίες θα επαληθευθούν. Εάν, πάντως, ο Ολάντ δεν συμβιβασθεί με μερεμέτια, ο γαλλογερμανικός άξονας θα δοκιμασθεί. Το Βερολίνο ή θα αλλάξει πολιτική ή θα επανεξετάσει τη θέση του στην Ευρωζώνη.

Σχολείο

Το τέλος των μονοκομματικών κυβερνήσεων

Tου Κωστα Καλλιτση, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 22.4.12

Ενα μέρος του πολιτικού προσωπικού νομίζει ότι οι σαρωτικές αλλαγές αφορούν μόνον τους άλλους. Ρητορεύει για ανατροπές, ισχυρίζεται ότι θα τα αλλάξει όλα. Αλλά αδυνατεί να κατανοήσει αυτό που όλοι οι άλλοι βλέπουμε: Μια μεγάλη ανατροπή που ήδη έγινε. Ολες οι δημοσκοπήσεις συγκλίνουν ότι 8 στους 10 πολίτες επιθυμούν στις 7 Μαΐου να μη βρεθεί οποιοδήποτε πολιτικό κόμμα με λυμένα χέρια. Οποιο κόμμα κι αν ψηφίζουν, έχουν την πολιτική ωριμότητα (πάθαμε και μάθαμε…) να προσβλέπουν σε κυβέρνηση συνεργασίας. Η νέα εποχή, λοιπόν, άρχισε και δεν θα λήξει στο ορατό μέλλον. Η ανατροπή έγινε και έχει όνομα. Ονομάζεται «το τέλος του δικομματισμού».

Συνέβη, χωρίς την απλή αναλογική. Εξαιτίας της αδυναμίας των μεγαλύτερων κομμάτων να αντιμετωπίσουν την πολύμορφη κρίση. Το ΠΑΣΟΚ καθυστέρησε να κατανοήσει τι συνέβαινε. Οταν το κατανόησε, έμεινε αμφίθυμο. Η ατολμία κατέληξε σε οριζόντιες περικοπές που διέλυσαν το μέτωπο των κοινωνικών δυνάμεων που τις συμφέρει η μεταρρύθμιση της χώρας. Τώρα, βλέπει τα ποσοστά του να συντρίβονται στα ύφαλα της αναποτελεσματικότητας. Και η Ν.Δ. (μετά την αλησμόνητη 6ετία…) επί μια 2ετία πολεμούσε τις μεταρρυθμίσεις, προσκολλημένη σε πολιτικές που αντικειμενικά μας οδηγούσαν εκτός Ευρωζώνης. Με διαδοχικές μεταπτώσεις, αποδιοργανώθηκε εσωτερικά. Σήμερα πλέον, αγωνιά πόσο χαμηλότερα από το 34% (του 2009…) θα πέσει.

Τα μικρότερα κόμματα που τοκίζουν στον θυμό και αντιπροτείνουν μάλιστα σχηματισμό «αντιμνημονιακής κυβέρνησης», γίνονται μέρος του προβλήματος. Αντί για πειστικές (ανατρεπτικές…) προτάσεις, αναλώνονται σε πολυέξοδες αλλά αδιέξοδες ιδέες του τύπου «αφού δεν έχουμε ψωμί, ας φάμε παντεσπάνι». Με άλλα λόγια, «αφού έχουμε κρίση, ας κάνουμε ανάπτυξη». Αλλά αποφεύγουν να αναλάβουν το κόστος μιας έντιμης εξήγησης για το τι απαιτείται, πώς θα γίνει η ανάπτυξη, μέσα στο πλαίσιο των δεδομένων διεθνών συμφωνιών και του ευρώ. Δεν άκουσα να εγγυώνται, καν, ότι αν σχηματίσουν κυβέρνηση, τον Μάιο θα πληρωθούν οι μισθοί και συντάξεις. Ούτε άκουσα (εφόσον τον Ιούνιο δεν λάβουν τα επάρατα μέτρα…) να εγγυώνται ότι η χώρα δεν θα υποχρεωθεί να αποσυρθεί εκτός Ευρωζώνης.

Σήμερα, η έξοδος από τον κύκλο της κρίσης συνδέεται άρρηκτα με την έξοδο από τον κύκλο του μονοκομματισμού. Με τον σχηματισμό μιας ισχυρής κυβέρνησης συνεργασίας. Οπου το κεντρικό ζήτημα δεν θα είναι τα πρόσωπα (ώς εδώ με τους «σωτήρες»!..) αλλά το κοινό πρόγραμμα. Γιατί μόνο μια κυβέρνηση που θα την ενώνει ένα επεξεργασμένο κοινό πρόγραμμα δράσης θα είναι πολιτικά ισχυρή, ώστε να προωθήσει τις μεταρρυθμίσεις και να μην καταντήσει παιχνίδι στα χέρια της διαπλοκής. Αλλιώς, θα αποδειχθεί ευκαιριακή συγκόλληση για τη νομή του λάφυρου της εξουσίας (του πελατειακού κράτους…) και την απόλαυση αξιωμάτων. Και, ανεξάρτητα από τον αριθμό βουλευτών, η αποδόμησή της θα αρχίσει την επομένη του σχηματισμού της.

Αν μια κυβέρνηση συνεργασίας χωρίς μεταρρυθμιστική πολιτική δεν είναι παρά κερδοσκοπικός συνεταιρισμός, μεταρρυθμιστική πολιτική χωρίς κυβέρνηση συνεργασίας, με τα σημερινά δεδομένα, είναι ανεφάρμοστη. Γιατί η μεταρρύθμιση προαπαιτεί ισχυρή κοινωνική στήριξη. Ενα κόμμα μόνο του, δεν μπορεί. Ούτε καν κόμματα μόνο μιας παράταξης. Η συνεργασία πρέπει να είναι ανοικτή σε όσα κόμματα σέβονται τις διεθνείς συμφωνίες, μπορούν και θέλουν να κρατήσουν το τιμόνι στη σημερινή τρικυμία.

Σχολείο

Νίκος Μουζέλης, ΤΟ ΒΗΜΑ 22.4.12

Πώς και γιατί φθάσαμε ως εδώ

Προτού οι πολίτες ψηφίσουν στις επερχόμενες εκλογές αξίζει να ξαναθέσουμε το ερώτημα: ξεκινώντας από την αρχή της Μεταπολίτευσης, ποιες εξελίξεις μάς οδήγησαν στη σημερινή ζοφερή κατάσταση; Νομίζω πως μια ικανοποιητική απάντηση πρέπει να κινηθεί σε τρία επίπεδα – το παγκόσμιο, το ευρωπαϊκό και το εθνικό.

Σε παγκόσμιο επίπεδο, στη δεκαετία του ’70 παρατηρούμε το απότομο άνοιγμα των παγκόσμιων χρηματιστηριακών αγορών, την ένταση των ανισοτήτων (ενδοκρατικών και διακρατικών) και τη διασφάλιση/νομιμοποίηση του νεοφιλελεύθερου συστήματος από την ηγεμονική καπιταλιστική δύναμη των ΗΠΑ. Αυτή η εξέλιξη είχε προηγούμενο. Στα μέσα του 19ου αιώνα (1860-1914) παρατηρούμε ένα παρόμοιο φαινόμενο. Την ελεύθερη διακίνηση των κεφαλαίων, την ένταση των ανισοτήτων και την ηγεμονική διαχείριση του παγκόσμιου laissez-faire από το Ηνωμένο Βασίλειο. Η βασική διαφορά μεταξύ των δύο παγκοσμιοποιήσεων είναι ότι στην τωρινή οι μηχανισμοί της παγκόσμιας αγοράς έχουν διεισδύσει στις περιφέρειες όλων των κρατών κατά τρόπο που ήταν, για τεχνολογικούς λόγους, αδύνατος στον 19ο αιώνα.

Για παράδειγμα, σήμερα μια πολυεθνική όπως η Sony έχει παρακλάδια όχι μόνο σε όλες τις πρωτεύουσες της οικουμένης αλλά και στις περισσότερες πόλεις της κάθε χώρας. Αυτού του είδους η διείσδυση δεν συρρικνώνει μεν το κράτος-έθνος, αλλά μειώνει σημαντικά την αυτονομία του. Το κράτος δεν είναι πια σε θέση να ελέγξει (μεταξύ άλλων) τις κινήσεις των κεφαλαίων μέσα στα εθνικά σύνορα. Κάθε προσπάθεια σοβαρού ελέγχου από την κυβέρνηση ή από τα συνδικάτα οδηγεί τις επιχειρήσεις σε χώρες όπου η εργασία είναι φθηνή, οι συνθήκες εργασίας χειρότερες και η κοινωνική νομοθεσία σχεδόν ανύπαρκτη. Αυτό δημιούργησε μια έντονη ανισορροπία μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας, που θυμίζει την ανισορροπία που υπήρχε στον 18ο αιώνα. Τότε ήταν γιατί η εργατική τάξη δεν ήταν οργανωμένη. Σήμερα έχει μεν οργάνωση αλλά δεν μπορεί να εμποδίσει τη φυγή των κεφαλαίων και άρα την άνοδο της ανεργίας.

Δεν είναι λοιπόν περίεργο ότι στη χώρα μας, ακόμη και πριν από την οικονομική κρίση, πολλές επιχειρήσεις μετακόμισαν στη Βουλγαρία και αλλού δημιουργώντας ανεργία και οικονομική συρρίκνωση – κυρίως στη Βόρεια Ελλάδα. Επιπλέον, με την κρίση βλέπουμε και τη μαζική φυγή των καταθέσεων σε ξένες τράπεζες. Αυτό προκάλεσε την αδυναμία των εγχώριων τραπεζών να παράσχουν την αναγκαία ρευστότητα στην αγορά, με αποτέλεσμα το κλείσιμο χιλιάδων επιχειρήσεων.

Στον χώρο της ευρωζώνης, η εξέλιξη που επέτεινε την κρίση είναι μια δομική «άνιση ανταλλαγή» μεταξύ των πιο ανεπτυγμένων οικονομιών του Βορρά και των λιγότερο ανταγωνιστικών οικονομιών του Νότου. Αυτό σημαίνει μια συστηματική μεταφορά πόρων από τις δεύτερες προς τις πρώτες – μεταφορά που, σε ό,τι αφορά τη χώρα μας, είναι πιο σημαντική από τη βοήθεια που οι Βρυξέλλες μάς δίνουν. Αρα οι γερμανοί φορολογούμενοι που διαμαρτύρονται για τα χρήματα που ξοδεύουν στηρίζοντας τους «άσωτους» Ελληνες ξεχνούν τα πολύ πιο σημαντικά ποσά που η χώρα τους εισπράττει μέσω μιας ευρωπαϊκής αγοράς όπου δεν υπάρχουν κεντρικοί μηχανισμοί ανακατανομής του πλούτου που η ευρωζώνη παράγει. Επιπλέον, η πολιτική της άγριας λιτότητας που η τρόικα, μέσω των δύο μνημονίων, μας έχει επιβάλει δεν εντείνει μόνο την ύφεση, αλλά και καθιστά την αποπληρωμή του χρέους ακόμη πιο δύσκολη. Και παρ’ όλες τις ως τώρα αποτυχημένες προσπάθειες, η γερμανική κυβέρνηση εξακολουθεί μια αδιέξοδη νεοφιλελεύθερη πολιτική που ρίχνει παγωμένο νερό στις ήδη παγωμένες οικονομίες του ευρωπαϊκού Νότου.

Στην Ελλάδα, ο κύριος παράγοντας που οδήγησε στο σημερινό αδιέξοδο είναι ο άκρως πελατειακός τρόπος λειτουργίας του μεταπολιτευτικού κομματικού συστήματος της χώρας (κυρίως των δύο κομμάτων εξουσίας). Συγκεκριμένα, στον 19ο αιώνα είχαμε ένα ολιγαρχικό, αποκεντρωμένο πελατειακό σύστημα όπου τα κόμματα ήταν «λέσχες προυχόντων» χωρίς εκτεταμένη, μόνιμη κομματική οργάνωση στην περιφέρεια. Στον Μεσοπόλεμο, παρ’ όλες τις προσπάθειες του Βενιζέλου, τα κόμματα έγιναν πιο συγκεντρωτικά και πιο οργανωμένα, χωρίς όμως να χάσουν τα πελατειακά και λαϊκιστικά χαρακτηριστικά τους. Τέλος, στη Μεταπολίτευση τα κόμματα μαζικοποιήθηκαν χωρίς να εκδημοκρατισθούν, χωρίς δηλαδή να μεταλλαχθούν σε λιγότερο πελατειακά, σε «κόμματα αρχών».

Η μαζικοποίηση της κομματικής οργάνωσης σε ένα διευρυμένο πελατειακό πλαίσιο σήμαινε και τη μαζικοποίηση της διαφθοράς, της αδιαφάνειας και του άκρατου κομματισμού. Οι μαζικές κομματικές οργανώσεις διείσδυσαν την περιφέρεια δημιουργώντας γραφεία στις πιο απόμακρες περιοχές της χώρας. Διείσδυσαν επίσης σε όλους τους θεσμικούς χώρους της κοινωνίας επιβάλλοντας μια κομματικο-συντεχνιακή λογική από τα επαγγέλματα ως το Πανεπιστήμιο. Ετσι, περάσαμε από την κομματική στην κομματικοκρατική δημοκρατία. Περάσαμε σε μια κατάσταση όπου η διαβρωμένη από τα κόμματα κοινωνία πολιτών δεν μπορεί να λειτουργήσει ως ανάχωμα, ως αντίβαρο στον κομματικοκρατικό επεκτατισμό και στην πολιτική ασυδοσία.

Ετσι, οι πολιτικές ελίτ ενδιαφέρθηκαν και εξακολουθούν να ενδιαφέρονται λιγότερο για το γενικό και περισσότερο για το κομματικό συμφέρον. Λιγότερο για τον εκσυγχρονισμό και την ορθολογικοποίηση του βαθιά αντιαναπτυξιακού κράτους και περισσότερο για το βόλεμα της κομματικής πελατείας στη δημόσια διοίκηση. Λιγότερο για την οικονομική ανάπτυξη και περισσότερο για την αναπαραγωγή και τη διεύρυνση πελατειακών δικτύων. Μέσα σε αυτό το εθνικό πλαίσιο και με δεδομένες τις δυσμενείς παγκόσμιες και ευρωπαϊκές συνθήκες, η χώρα μας έμοιαζε με μια ταχεία αμαξοστοιχία που κατευθυνόταν χωρίς φρένα στον γκρεμό. Το φινάλε ήρθε με τις δύο τελευταίες εκλεγμένες κυβερνήσεις που λειτούργησαν με πλήρη ασυδοσία και αναποτελεσματικότητα.

Συμπερασματικά, η κινητικότητα του κεφαλαίου που η τωρινή νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση έκανε δυνατή, η «άνιση ανταλλαγή» στο επίπεδο της ευρωζώνης μεταξύ Βορρά και Νότου καθώς και η υφεσιακή στρατηγική της κυρίας Μέρκελ δημιούργησαν το ασφυκτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο τα ελληνικά κόμματα εξουσίας έπαιξαν ένα άκρως ανεύθυνο πελατειακό και λαϊκιστικό παιχνίδι που αναπόφευκτα οδήγησε στο τωρινό αδιέξοδο.

Ο κ. Νίκος Μουζέλης είναι ομότιμος καθηγητής Κοινωνιολογίας στη London School of Economics.

clip_image001[5]
 
Περίκλειστη χώρα;

Χωρίς την ΕΕ και τη διεθνή κοινότητα, δεν λύνεται το ελληνικό πρόβλημα

Του Π.Κ. Ιωακειμίδη, ΤΑ ΝΕΑ 20.4.12

Το σύνδρομο της περίκλειστης χώρας είναι πάλι εδώ, επανέρχεται με ιδιαίτερα ηχηρή ένταση. Πολιτικές δυνάμεις, νέες και παλιές και κυρίως αυτές στο απόκεντρο του πολιτικού φάσματος διατυπώνουν πολιτικό λόγο ενόψει των εκλογών και υπόσχονται λύσεις στο πρόβλημα της χώρας ως εάν η Ελλάδα να ήταν έξω από το παγκόσμιο σύστημα, έξω από την Ευρωπαϊκή Ενωση, έξω από διεθνείς θεσμούς και διαδικασίες, χωρίς δεσμούς, σχέσεις, υποχρεώσεις (και δικαιώματα). Ενα απομονωμένο νησί που μπορεί να αποφασίζει εντελώς μόνο του ό,τι του κατέβει. Ετσι, με τη μεγαλύτερη δυνατή ευκολία, προτείνονται ως λύσεις η διαγραφή όλου ή μέρους του χρέους ή αναστολή πληρωμής του χρέους για μικρό ή μεγάλο διάστημα με δική μας μονομερή απόφαση, η απαλλαγή από το Μνημόνιο και η εκδίωξη της τρόικας.

Θα τα κάνουμε όλα αυτά ως τη σωτήρια λύση και ορισμένοι πιστεύουν μάλιστα ότι θα παραμείνουμε και στο ευρώ και στην ευρωζώνη γιατί «η κ. Α. Μέρκελ… τρέμει μπροστά στο ενδεχόμενο της εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ», ερμηνεύοντας ή μάλλον παρερμηνεύοντας δηλώσεις τις οποίες έκανε πρόσφατα η Ανγκελα Μέρκελ για την ανάγκη της παραμονής της Ελλάδας στην ευρωζώνη. (Καθώς άκουσα τη δήλωση αυτή, εκείνο που επεσήμανε επίσης εμφατικά η κ. Μέρκελ είναι ότι εξαρτάται από την ίδια την Ελλάδα και τις μεταρρυθμίσεις που θα εφαρμόσει εάν θα παραμείνει στο ευρώ, μολονότι η Γερμανία επιθυμεί την παραμονή της). Βεβαίως, η ιστορία δείχνει ότι ο μεσσιανικός, ουτοπικός και κυρίως απλοϊκός εθνικιστικός λόγος ευδοκιμεί σε περιόδους κρίσης, απόγνωσης, απελπισίας και έλλειψης προοπτικών, καθώς εμφανίζεται να προσφέρει λύσεις και προοπτική έστω κι αν στην πράξη οι λύσεις οδηγούν στην απόλυτη καταστροφή. Πρόκειται για λόγο που δεν στερείται απλώς ρεαλισμού αλλά που πλειοδοτεί σε καταστροφικές επιλογές.

Ας είμαστε σοβαροί: το ελληνικό πρόβλημα δεν μπορεί να επιλυθεί παρά μόνο στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ενωσης και με τη σύμπραξη της διεθνούς κοινότητας. Οποιαδήποτε άλλη επιλογή οδηγεί στην καταστροφή. Οι εθνικιστικές εξάρσεις δεν οδηγούν πουθενά. Οσο ισχυρότερη είναι η παρουσία της Ευρώπης στη Ελλάδα τόσο καλύτερα. Και είναι κατανοητό τόσο για την Ευρώπη όσο και για τη διεθνή κοινότητα να εκφράζουν την ανησυχία τους για την έκβαση των εκλογών. Οι άνθρωποι πληροφορούνται τα όσα σοβαρά ή φαιδρά λέγονται στην Ελλάδα, διαβάζουν τις δημοσκοπήσεις και τις διαγραφόμενες τάσεις. Παρακολουθούν τα καμώματα ορισμένων πολιτικών μας και ορισμένες από τις αυτοκαταστροφικές μας πρακτικές και αναποφεύκτως εξανίστανται. Βεβαίως ενοχλούμαστε σφόδρα όταν εκφράζουν την ανησυχία τους για τις εκλογές. Αυτονόητο είναι ότι ο ελληνικός λαός είναι αυτός που θα αποφασίσει, αλλά είναι εξίσου αυτονόητο ότι αυτό που θα αποφασίσει μπορεί να έχει συνέπειες και προεκτάσεις, ειδικά αυτή τη φορά, πέρα από τα ελληνικά σύνορα, για την Ευρώπη και πέραν αυτής. Οθεν και το θεμιτό ενδιαφέρον και η δικαιολογημένη αγωνία.

Η Ελλάδα δεν είναι ούτε μπορεί να είναι περίκλειστη χώρα. Είναι και πρέπει να παραμείνει μια ευρωπαϊκή χώρα. Μπορεί η Ευρώπη όπως λειτουργεί σήμερα να μην ανταποκρίνεται στις προσδοκίες της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών της και οπωσδήποτε των Ελλήνων. Μπορεί να μην έχει εκδηλώσει σε επαρκή βαθμό την αλληλεγγύη της στις πάσχουσες χώρες – μέλη της Μεσογείου (αν και δεν τις εγκατέλειψε). Μπορεί να μην αντέδρασε με την επιβαλλόμενη ταχύτητα και αποφασιστικότητα στην κρίση. Μπορεί να είναι θεσμικά και πολιτικά εξασθενισμένη και να κυριαρχείται από την μονοσήμαντη παρουσία ισχυρών κρατών και ιδιαίτερα της Γερμανίας. Μπορεί, μπορεί…

Αλλά μέσα σ’ αυτή την Ευρώπη θα πρέπει η μετεκλογική Ελλάδα να είναι ενεργά παρούσα και να μπορεί να δώσει τη μάχη τόσο για τα δικά της συμφέροντα όσο και για την αλλαγή της ίδιας της Ευρώπης. Και οι συνθήκες που δημιουργούνται τώρα εμφανίζονται κάπως ευνοϊκότερες για κάτι τέτοιο. Η αναμενόμενη εκλογή του Φρ. Ολάντ στη Γαλλία μπορεί να αλλάξει θετικά τους πολιτικούς συσχετισμούς και ισορροπίες στο ευρωπαϊκό πλαίσιο. Η ανάγκη για μια άλλη, αναπτυξιακή πολιτική αναδεικνύεται πολύ πιο έντονα τώρα. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο η μετεκλογική Ελλάδα οφείλει να εμφανισθεί με μια επιθετική ευρωπαϊκή πολιτική (όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό). Ας μη διαφεύγει ότι πέρα από τη διαχείριση της κρίσης ακολουθεί μια πολύ σημαντική διαπραγμάτευση σε ευρωπαϊκό επίπεδο, αυτή για το νέο δημοσιονομικό πλαίσιο (προϋπολογισμό) της Ευρωπαϊκής Ενωσης για την περίοδο 2014-2020. Η διαπραγμάτευση αυτή ενδιαφέρει καθοριστικά την Ελλάδα.

Ο Π. Κ. Ιωακειμίδης είναι καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών και μέλος του ΔΣ του ΕΛΙΑΜΕΠ.

Σχολείο

Στον κοινό νου

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 19.4.12

Εξαιρετικά λυπηρό είναι το γεγονός πως οι πολιτικοί και τα κόμματα ούτε αντιλαμβάνονται πόσο έχουν αλλάξει οι καιροί ούτε προσπαθούν να πείσουν την κοινή γνώμη ότι άλλαξαν οι ίδιοι. Και αυτή την προεκλογική περίοδο, οι ψηφοφόροι προκαλούνται από τις εξάρσεις ξύλινου πολιτικού λόγου ή τις τηλεμαχίες εκπροσώπων των κομμάτων. Κάποτε αυτό το θέαμα ήταν απλώς γραφικό, αν όχι ψυχαγωγικό. Στις σημερινές σκληρές συνθήκες κρίσης, είναι αφόρητο και απαξιώνει με ακόμη πιο ραγδαίο και βίαιο τρόπο το πολιτικό μας σύστημα. Γι’ αυτό θα ήταν φρόνιμο εκείνοι που διεκδικούν την ψήφο μας να είναι περισσότερο ταπεινόφρονες, λιγότερο ξύλινοι και αλαζόνες και να απευθύνονται στον κοινό νου του ψηφοφόρου αντί για τα κομματικά ένστικτά του. Ας το καταλάβουν πλέον οι πολιτικοί ότι οι εποχές άλλαξαν και οι παλαιοκομματικές συνήθειες και τεχνικές μόνο απέχθεια προκαλούν πλέον.

Σχολείο

ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Ανέβηκε στα κεραμίδια με τις προτάσεις Μπαρόζο

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 19.4.12

Θεωρεί και δικές της προτεραιότητες τις ανατροπές που προτείνει η Κομισιόν στο όνομα της ανάπτυξης

Το πρόγραμμα της Κομισιόν για την ανάπτυξη που παρουσίασε χτες στο Ευρωκοινοβούλιο ο Ζ. Μπαρόζο (βλέπε σελίδα 3) έσπευσε να επικροτήσει η ηγεσία της ΝΔ, στέλνοντας ένα ακόμα μήνυμα στην εγχώρια πλουτοκρατία και τους ξένους συμμάχους της (τρόικα) ότι είναι αποφασισμένη να εφαρμόσει τα μέτρα που εξαθλιώνουν το λαό, προκειμένου να ενισχυθούν οι επιχειρηματικοί όμιλοι.

Η πλήρης ταύτιση της ηγεσίας της ΝΔ με την «πρόταση Μπαρόζο», που δεν περιλαμβάνει τίποτα περισσότερο από τα μέτρα του νέου μνημονίου, επιβεβαιώνει επίσης περίτρανα ότι το κυβερνητικό πρόγραμμα (Ζάππειο 3), που θα παρουσιάσει τελικά την Κυριακή ο Α. Σαμαράς, είναι αντίγραφο του μνημονίου διαρκείας που έχει ήδη δεσμευτεί έγγραφα ότι θα υλοποιήσει αν αναλάβει κυβερνητικά καθήκοντα.

«Αυτές ακριβώς είναι οι προτεραιότητες που θέτει επίμονα, εδώ και δυόμισι χρόνια, ο πρόεδρος της ΝΔ Α. Σαμαράς», τόνισε χαρακτηριστικά ο Γ. Μιχελάκης, χαιρετίζοντας τις προτάσεις του Ζ. Μπαρόζο. Τις προτάσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής χαιρέτισε και η επικεφαλής των Ευρωβουλευτών της ΝΔ Μ. Γιαννάκου. Μιλώντας στο Ευρωκοινοβούλιο, διαβεβαίωσε ότι «οι διαρθρωτικές αλλαγές προχωρούν και είναι προφανές ότι πρέπει να μειωθούν ακόμη περισσότερο οι δαπάνες του δημοσίου τομέα, ώστε η υπερβολική άμεση και έμμεση φορολόγηση να περισταλεί προκειμένου να αρχίσει κάποια ανάπτυξη».

Το βέβαιο είναι ότι το σύνολο των προτάσεων που παρουσίασε ο πρόεδρος της Κομισιόν, περιλαμβάνεται στο κυβερνητικό πρόγραμμα της ΝΔ, ενώ αρκετές από αυτές είναι δικές της προτάσεις που είχαν γίνει πριν από ένα περίπου χρόνο στο «Ζάππειο 2» και ήδη έχουν υιοθετηθεί και υλοποιούνται από την κυβέρνηση Παπαδήμου και την τρόικα (εκποίηση δημόσιας περιουσίας ύψους 50 δισ., απελευθερώσεις αγορών, μείωση φορολογικών συντελεστών για τα κέρδη των επιχειρήσεων, μείωση εργοδοτικών εισφορών κ.ά.). Επίσης η ηγεσία της ΝΔ έχει δεσμευτεί για το νέο πακέτο μέτρων του Ιούνη, ύψους 11 δισ. ευρώ, όπως και στο στόχο για μείωση του λεγόμενου «εργατικού κόστους» κατά 15% στην επόμενη διετία.

Ο ίδιος ο Α. Σαμαράς, μιλώντας χτες σε εκδήλωση της ΟΝΝΕΔ, εμφανίστηκε εγγυητής τεσσάρων πραγμάτων: «Της ανάκαμψης, της ευρωπαϊκής ταυτότητας, της κοινωνικής συνοχής και της πολιτικής σταθερότητας». Συμπλήρωσε ότι «για να τα εγγυηθούμε όλα αυτά πρέπει να λυθούν τα χέρια μας», επαναλαμβάνοντας ότι η αυτοδυναμία που αξιώνει από το λαό, θα χρησιμοποιηθεί για να υλοποιηθούν τα άγρια αντιλαϊκά μέτρα.

Σχολείο

Η επιστροφή της άκρας Δεξιάς: Το ευρωπαϊκό τοπίο σκοτεινιάζει επικίνδυνα

Της Ρένας Δούρου*, ΑΥΓΗ, 19.4.12

Κρίσιμο πλέον διακύβευμα καθίσταται η ορατή σύζευξη αυτών των ακροδεξιών κινημάτων με τους «Ταλιμπάν» του νεοφιλελευθερισμού, που, στο όνομα της δημοσιονομικής πειθαρχίας και της οικονομικής ανταγωνιστικότητας των κρατών, δεν διστάζουν να βάλουν σε δεύτερο πλάνο τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα των λαών.

Τα κόμματα της άκρας Δεξιάς επιστρέφουν. Στην Ευρώπη, αλλά και στη χώρα μας. Ο εθνικιστικός, ξενοφοβικός τους λόγος όχι μόνο ακούγεται ξανά έντονος, αλλά -και τούτο είναι το πιο επικίνδυνο- βρίσκει όλο και περισσότερα ευήκοα ώτα. Με τη σοβούσα οικονομική κρίση να παίζει ρόλο καταλύτη, επιτείνοντας ήδη υπάρχουσες πρακτικές απόρριψης του άλλου, του ξένου, του μετανάστη, και αναδεικνύοντας τις ευθύνες των κυβερνητικών κομμάτων (συντηρητικών και σοσιαλδημοκρατικών) που κατά καιρούς, για εκλογικούς λόγους, επέλεξαν να χρησιμοποιήσουν ακροδεξιό λόγο, δίνοντάς του δημοσιότητα και νομιμοποίηση, το φαινόμενο της άκρας Δεξιάς τείνει να πάρει διαστάσεις επιδημίας. Και τούτο αποδεικνύεται από διαδοχικά αποτελέσματα σε εκλογικές αναμετρήσεις των τελευταίων δύο ετών.

Για παράδειγμα, το 2010 στη Σουηδία οι Σουηδοί Δημοκράτες έμπαιναν για πρώτη φορά στη Βουλή… Στη Φινλανδία τον Απρίλιο του 2011 οι Πραγματικοί Φινλανδοί με σύνθημα «Δεν βλέπουμε γιατί πρέπει να πληρώνουμε εμείς για τους Πορτογάλους», αποσπούσαν το… 20% των ψήφων (από 4% το 2007). Στην Αυστρία, το άκρως ξενοφοβικό Κόμμα της Ελευθερίας (που είναι, π.χ., υπέρ της κοινωνικής ασφάλισης μόνο για τους Αυστριακούς), στις δημοτικές εκλογές στη Βιέννη, τον Οκτώβριο του 2010, έπαιρνε το ιστορικά υψηλό ποσοστό 27%. Στην Ελβετία, στις ομοσπονδιακές εκλογές πέρσι τον Οκτώβριο, η ακροδεξιά Δημοκρατική Ένωση Κέντρου θεώρησε αποτυχία της το ότι δεν κατάφερνε να σπάσει το όριο του 30%, πέφτοντας από το 28,8% στο 26,8%, παραμένοντας όπως πρώτο κόμμα, μπροστά από τους σοσιαλιστές που πήραν 19%.

Στη Γαλλία, η Μαρίν Λεπέν, που ανέλαβε τα ηνία του Εθνικού Μετώπου από τον πατέρα της, έχει αναζωογονήσει την εικόνα του ξενοφοβικού κόμματος και σίγουρα θα είχε μεγαλύτερη απήχηση ενόψει των προεδρικών εκλογών (22 Απριλίου και 6 Μαΐου) αν δεν έβρισκε μπροστά της τη σθεναρή καταγγελία του Ζαν Λικ Μελανσόν από το Αριστερό Μέτωπο. Πάντως ένα εξόχως ανησυχητικό στοιχείο είναι η άνοδος της απήχησης που έχει στους νέους μεταξύ 18 και 24 ετών, που τη θεωρούν «αντισυστημικό» υποψήφιο, κατά των ελίτ. Το ποσοστό της στις δημοσκοπήσεις μπορεί να βρίσκεται σε υποχώρηση, δεν παύει όμως να κινείται σε υψηλά επίπεδα, γύρω στο 15%.

Και χωρίς να ξεχνάμε ότι στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και στις Βαλτικές θραύση κάνουν ακροδεξιά κόμματα που διεκδικούν ως τίτλους τιμής την έκφραση αντικομμουνισμού ή τη στροφή προς φασιστικά ιδεώδη.

Αλλά και στη χώρα μας παρατηρείται παρεμφερές φαινόμενο ανάκαμψης της ακροδεξιάς: οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις φέρνουν τη φασιστική Χρυσή Αυγή να περνά για πρώτη φορά το όριο του 3% και να εισέρχεται στη Βουλή…

Σε όλες τις παραπάνω χώρες, οι ευθύνες των κυβερνώντων στην ανάπτυξη της ξενοφοβίας, της ισλαμοφοβίας, της εθνικιστικής αναδίπλωσης, είναι τεράστιες. Για παράδειγμα, στη Γαλλία, εδώ και πολύ καιρό και όσο πλησιάζουν οι κάλπες εντονότερα, ο Νικολά Σαρκοζί έχει υιοθετήσει πλήρως την ξενοφοβική προσέγγιση του Εθνικού Μετώπου που στιγματίζει τον Άλλο -είτε αυτός είναι μουσουλμάνος είτε Ρομά. Ποιος έχει, για παράδειγμα, ξεχάσει πριν από ενάμιση χρόνο τις αδικαιολόγητες διώξεις, που καταδίκασε μέχρι και η Κομισιόν, των Ρομά από τη χώρα; Συνειδητά ο Σαρκοζί έχει υιοθετήσει όλη τη ρατσιστική θεματολογία του Εθνικού Μετώπου, που στιγματίζει ξένους, μουσουλμάνους, μετανάστες, προκειμένου να ενθυλακώσει εκλογικά οφέλη…

Αν τώρα συνδυάσουμε την κατάσταση αυτή με τη γενικότερη υποχώρηση της Δημοκρατίας σε όλο και περισσότερες χώρες (Ελλάδα, Ιταλία, Πορτογαλία, Ισπανία), που είτε κυβερνώνται από μη εκλεγμένες κυβερνήσεις είτε τα κόμματα εξουσίας έχουν προβεί σε «ιερή συμμαχία» εφαρμογής πολιτικών λιτότητας και δημοσιονομικής πειθαρχίας, προκειμένου να «κλειδώσουν» την εξουσία, αντιλαμβανόμαστε ότι το ευρωπαϊκό τοπίο σκοτεινιάζει επικίνδυνα. Δυνάμεις που μέχρι πρότινος θεωρούσαμε ότι βρίσκονταν στο περιθώριο, καταδικασμένες στη συλλογική συνείδηση, έρχονται στο προσκήνιο, ενίοτε καθίστανται και ρυθμιστικοί παράγοντες της εξουσίας, αποδεικνύοντας ότι ο αγώνας εναντίον της ιδεολογίας της οποίας είναι φορείς, και επίκαιρος και αναγκαίος είναι. Στα συντρίμμια του νεοφιλελεύθερου δόγματος φυτρώνουν οι επικίνδυνοι αρνητές της δημοκρατίας και της οικουμενικότητας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Κρίσιμο πλέον διακύβευμα καθίσταται η ορατή σύζευξη αυτών των ακροδεξιών κινημάτων με τους «Ταλιμπάν» του νεοφιλελευθερισμού, που, στο όνομα της δημοσιονομικής πειθαρχίας και της οικονομικής ανταγωνιστικότητας των κρατών, δεν διστάζουν να βάλουν σε δεύτερο πλάνο τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα των λαών.

Στο βιβλίο του «Για το Σύνταγμα της Ευρώπης» ο Γιούργκεν Χάμπερμας κάνει έκκληση για εμβάθυνση μιας υπερεθνικής δημοκρατίας με δύο υποκείμενα, τους πολίτες και τους λαούς της Ευρώπης. Μια έκκληση την οποία οφείλουμε οπωσδήποτε να στοχαστούμε. Πριν να είναι πολύ αργά και οι σημερινές τάσεις παγιωθούν σε μη αναστρέψιμες καταστάσεις ακυρώνοντας την ίδια την ύπαρξη του ευρωπαϊκού εγχειρήματος…

* Η Ρένα Δούρου είναι μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του Συνασπισμού, υπεύθυνη Ευρωπαϊκής Πολιτικής.

Σχολείο

Μονόδρομος η Ευρωζώνη

Tου Aγγελου Σταγκου, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 19.4.12

Αν πιστέψουμε τις δημοσκοπήσεις, τα δύο τρίτα των Ελλήνων, ίσως και περισσότεροι, επιθυμούν την παραμονή της χώρας στη Ζώνη του Ευρώ. Επειδή όμως η ελληνική κοινωνία δεν φημίζεται για τη λογική της, αλλά, αντίθετα, για την αντιφατικότητά της, ένα επίσης συντριπτικά μεγάλο ποσοστό πολιτών απορρίπτει κάθε έννοια προσαρμογής στην πραγματικότητα και πιστεύει ότι η έξοδος από τη βαθύτατη κρίση της χώρας μπορεί να γίνει χωρίς θυσίες. Ακόμη περισσότερο, θέλει να πιστεύει ότι αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα της Ελλάδας η παραμονή στην Ευρωζώνη και όλοι οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι οφείλουν να το σέβονται αυτό και να το υπηρετούν σύμφωνα με τις επιταγές μας.

Βεβαίως, οι επιθυμίες της πλειοψηφίας της ελληνικής κοινωνίας μόνον ως φαντασιώσεις μπορούν να εκληφθούν, έτσι όπως εκφράζονται. Και αν μετουσιωθούν σε ψήφους στην κάλπη, η επόμενη ημέρα της 6ης Μαΐου μπορεί να αποδειχθεί πάρα πολύ οδυνηρή για το παρόν και το μέλλον. Εξάλλου, ο λαός μας έχει δυστυχώς αποδείξει και στο παρελθόν ότι κάνει λάθη, με πιο πρόσφατα και τρανταχτά στην ιστορία του εκείνα που οδήγησαν στη Μικρασιατική καταστροφή και στον Εμφύλιο. Με αυτή την έννοια θα ήταν ακόμη ένα καταστροφικό ιστορικά λάθος, αν με τις αποφάσεις του και τη συμπεριφορά του, η χώρα οδηγηθεί στην έξοδο από την Ευρωζώνη.

Αναμφίβολα, υπάρχει θέμα αμφισβήτησης, κατά πόσον η πολιτική της δημοσιονομικής εξυγίανσης διά της λιτότητας που επιβάλλουν τα ευρωπαϊκά κέντρα αποφάσεων και το ΔΝΤ είναι η σωστή. Αναμφίβολα όμως, επίσης, το ελληνικό μοντέλο ανάπτυξης μέσω της κατανάλωσης με δανεικά, που τα κακοδιαχειρίζεται το κράτος, θα έφτανε κάποια στιγμή σε αδιέξοδο. Αυτό αποδείχθηκε περίτρανα και το πληρώνουμε τώρα με οδυνηρότατο τρόπο. Ωστόσο, κάθε σκέψη ότι ήταν δυνατόν να αποφύγουμε τις οδύνες -είτε με ευρώ είτε με δραχμή- από τη στιγμή που φτάσαμε ως χώρα στην κατάρρευση, ανήκει στη σφαίρα της φαντασίας και όσοι υποστηρίζουν κάτι τέτοιο απλά κοροϊδεύουν. Τουλάχιστον αν παραμείνουμε στην Ευρωζώνη, τα παιδιά μας μπορούν να ελπίζουν…

Οι περισσότεροι από εκείνους που πιστεύουν συνειδητά στην ευρωπαϊκή προοπτική αντιλαμβάνονται την παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη κυρίως ως οικονομική αναγκαιότητα. Δεν είναι ακριβώς έτσι. Η χώρα δεν βρίσκεται μόνο σε οικονομική παρακμή. Βιώνει γενικότερη παρακμή, σε επίπεδο θεσμών, κράτους, πολιτισμού και νοοτροπίας. Οσοι προβάλλουν με ζήλο, αλλά και ανέξοδα, ζητήματα εθνικής υπερηφάνειας, εθνικής ανεξαρτησίας, φώτων του πολιτισμού, «ελληνικής πραγματικότητας», αυτοδύναμης ανάπτυξης ή και υποδούλωσης σε ξένα συμφέροντα και πολιτικές, ή παραπλανούν ή δεν γνωρίζουν τη νεότερη ελληνική ιστορία.

Στα περίπου 200 χρόνια διαδρομής του νεοελληνικού κράτους, δεν κατορθώσαμε να οργανώσουμε στοιχειωδώς τη διοίκηση, η φοροδιαφυγή αποτελούσε από την πρώτη στιγμή ενδημικό φαινόμενο, η διαφθορά ήταν βασικό συστατικό της «ελληνικής πραγματικότητας» και η οικονομική ανάπτυξη ήταν προβληματική και στρεβλή. Η παραμονή στην Ευρωζώνη δημιουργεί προοπτικές βελτίωσης των πραγμάτων λόγω πιέσεων. Η Ιστορία διδάσκει ότι δεν μπορούμε να έχουμε ανάλογες προσδοκίες έξω από αυτήν. Αυτή είναι η αλήθεια.

 

clip_image002

Μιχάλης, Ιστιοπλοική γαλέρα του 1700

 

Θανάσης Τσιριγώτης, ΤΟ ΒΗΜΑ 18.4.12

Η τάξη και η πατρίδα

Η σοβούσα κρίση ανατίναξε όλες τις παλιές πολιτικές συμβάσεις! Νέες συμμαχίες χτίζονται, κόμματα αμορτισέρ εμφανίζονται στο στερέωμα, παλιές συνήθειες αλλάζουν, συμπεριφορές τροποποιούνται. Oι «από πάνω» δυσκολεύονται να κυβερνήσουν όπως πριν, οι «από κάτω» δυσκολεύονται να ζήσουν «με λιγότερο ουρανό».
Δεν είναι διόλου υπερβολή αν πούμε πως «τίποτα δεν θα ’ναι όπως πριν» στο τέλος της πορείας προς την κόλαση. Αυτής της φρίκης δίχως τέλος, εκτός και αν ο Σίσυφος αρνηθεί το ρόλο του, αρνηθεί τις καθεστωτικές συμβάσεις και αποτινάξει τους βράχους και το μαρτύριό του. O Σίσυφος-λαός ο οποίος σύρεται σιδεροδέσμιος στον παραλογισμό της σημαδεμένης κάλπης, η οποία θα κηρυχνόνταν έκπτωτη αν άλλαζε τα πράγματα. Απέναντι λοιπόν στον πολιτικό-οικονομικό-κοινωνικό Αρμαγεδώνα υπάρχουν μόνο δύο δρόμοι.
Αυτός της υποταγής, της συναίνεσης, της δουλοφροσύνης, του νεοραγιαδισμού. Ατελέσφορος, αιματώδης, καταστροφικός. Και ο άλλος της αντίστασης, της περηφάνειας, της πάλης, της οργάνωσης. Το εργατολαϊκό αυθάδιασμα…

Oι λέξεις και το πράγμα

Oι πόλεμοι αρχίζουν με λέξεις και τελειώνουν στα πεδία των μαχών. Πριν από τους λογχοφόρους προηγούνται οι προπαγανδιστές για να σπάσουν το ηθικό των αντιπάλων και να σκορπίσουν το φόβο, το ερώτημα, τον πανικό.
O ιμπεριαλισμός, ο καπιταλισμός και οι εγχώριοι «μπάτλερ» τους, πριν ξεκινήσουν τη σφαγή έσπειραν «urbi et orbi» (σε πόλεις και χωριά) ψευτοθεωρίες, ανυπόστατα αφηγήματα, ψευτιές και σπουδαιοφανείς ­πλην κούφιες­ «αλήθειες». Λέγοντας: Παγκοσμιοποίηση αντί πόλεμος και ιμπεριαλισμός. Ισχυρή Ελλάδα αντί επαρχιώτικη, βαλκανική φλούδα. Δημοκρατική Ευρώπη αντί λυκοσυμμαχία. Ευρωπαϊκή αγορά αντί τραπεζικό κεφάλαιο. Κάτω τα συνδικάτα αντί οργάνωση των εργαζομένων. Μιζέρια αντί ταξικής αυτοπεποίθησης. Λασπολογία στην ιστορία αντί της ιστορικής περηφάνειας. Εγωισμό αντί συλλογικότητα και κοινωνικότητα. Θέλησαν να σκορπίσουν στα πέρατα της γης το συλλογικό κεκτημένο και το κοινωνικό «εμείς» και να ορθώσουν τη σημαία του ανυπόφορου «εγώ», ώστε ο εργάτης, ο εργαζόμενος, ο άνεργος, ο νέος να νοιώθει ανυπεράσπιστος, πολιτικά άκληρος, αμνήμων, φτερό στον άνεμο.

Εμείς και οι άλλοι

Σ’ αυτό τον κατήφορο βρήκαν συνεργάτες πρόθυμους συμμάχους και ανόητους αγωνιστές. Oι πρώτοι από μέθοδο και στόχο, οι δεύτεροι από άγνοια, «ανεμελιά» και κουταμάρα. Oι πρώτοι μισούν την τάξη μας! Oι δεύτεροι μισούν την πατρίδα. Oι σκυλευτές των ΜΜΕ, ακαδημαϊκοί, οι οποίοι σιτίζονται στα κρατικά πρυτανεία, ασπόνδυλοι δημοσιογράφοι (τρόπος του λέγειν), διανοούμενοι «τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι», διατεταγμένοι κήνσορες, πολιτικοί της πάνω τάξης, θύτες και δήμιοι που μισούν το λαό και τη νεολαία.
Από κοντά τους «εθνικιστές του κοσμοπολιτισμού», άνθρωποι οι οποίοι αγνοούν την παράδοση και θεωρούν το λαό μας παρένθεση ιστορική, διανοούμενοι που νομίζουν πως ο πατριωτισμός ανήκει στους φασίστες και πως οι πατρίδες είναι λήμμα των λεξικών, νεοαριστεροί των άταφων λέξεων και φλύαροι των αμφιθεάτρων, Ρεπούσηδες «των συνωστισμών» και «ιστορικοί» των ταγματασφαλιτών και των ράλληδων, τεμπέληδες, ξυλοσχίστες.

Όλοι αυτοί από διαφορετικούς δρόμους συνασπίστηκαν ενάντια στην τάξη μας και την πατρίδα μας. Μπροστά στο μνημόνιο και τη νέα υποταγή λοιδόρησαν το ψωμί, τη δουλειά και την ανεξαρτησία του λαού και του τόπου μας.
Η τάξη μας (Εργατική) και η πατρίδα είναι αυθεντικά μεγέθη. Υπήρξαν πριν από εμάς και θα υπάρχουν για πολύ. Είναι το κοινωνικό υπέδαφος πάνω στο οποίο γράφτηκαν (και θα γραφούν) οι ομορφότερες ιστορίες του τόπου μας. Η ιστορία του τόπου μας έδειξε και απέδειξε πως η εργατική τάξη μπορεί να εκφράσει αυθεντικά τα πραγματικά συμφέροντα του έθνους και να ενώσει με τους κοινωνικούς συμμάχους της όλο το λαό σε μεγάλους πατριωτικούς εθνικοανεξαρτησιακούς αγώνες.

Η τάξη και το έθνος είναι οι μήτρες που σμιγμένες γέννησαν εθνικολαϊκούς, απελευθερωτικούς αγώνες, ήθη, έθιμα, παραδόσεις, νίκες και ήττες και αποτελούν τη μνήμη, την κρίση και το υλικό για την αναγέννηση του λαού.
Δεν τις χαρίζουμε και δεν τις χαραμίζουμε σε κανέναν επίδοξο αποικιστή.
Η τάξη και η πατρίδα ανήκουν σε όλους εμάς που αγωνιζόμαστε ενάντια στον κακοφορμισμένο ιμπεριαλισμό, στη νεοταξική βαρβαρότητα, στην ακρισία που επιβάλλουν οι ισχυροί, στην πολιτισμική ισοπέδωση, στο νέο φόβο.
Αν υπάρχει ένας λόγος για ν’ αγωνιστεί και να πεθάνει κανείς, αυτός έχει όνομα: Τάξη και Πατρίδα.

Ο κ. Θανάσης Τσιριγώτης είναι εκπαιδευτικός, Μέλος του Γ.Σ. της ΑΔΕΔΥ και μέλος της εκλογικής συνεργασίας ΚΚΕ (μ-λ) Μ-Λ ΚΚΕ

Σχολείο

Η κουλτούρα της διαφθοράς

Από τον Α. Λυκαύγη, ΕΘΝΟΣ, 19.4.12 

Αυτά που επεσήμανε ο Ισοκράτης δυόμισι χιλιάδες τόσα χρόνια πριν (εδώ στην ίδια πόλη των Αθηνών) προσιδιάζουν απόλυτα -και όχι τυχαία- προς όσα σήμερα βιώνομεν ως μέρος της νεοελληνικής σήψεως. Διαπιστώνοντας διαχρονικώς δηλαδή ότι: «Το της πόλεως όλης ήθος, ομοιούται τοις άρχουσι…», Με ό,τι ευγλώττως αυτό σημαίνει. Και ταυτοχρόνως διαβιβάζοντας προς τους διαχειριστές των κοινών το μήνυμα όπως: «Εκ των κοινών επιμελειών απαλλάττεσθε μη πλουσιότεροι, αλλ’ ενδοξότεροι. Πολλώ γαρ χρημάτων, κρείττων ο παρά του πλήθους έπαινος…» Και ο έχων ώτα ακούειν, ακουέτω…

Κι αυτό ισχύει μεν για όσους είναι τεταγμένοι στην υπηρεσία των πολιτών, διαχειριζόμενοι δημόσια έσοδα και υποθέσεις της πολιτείας. Αλλά -και υπό το κράτος πάντοτε αυτών που σήμερα οι Ελληνες παρακολουθούμε ως μέρος της καθάρσεως ενός εν πολλοίς «σεσηπότος τραύματος»- πρέπει ευτόλμως να εγκύψουμε και ν’ ανατάμουμε το πρόβλημα όπως όντως είναι και όχι όπως συνήθως το αποφεύγουμε. Να ψηλαφήσουμε δηλαδή επιτέλους την υπό μετάστασιν κακοήθη νεοπλασία που κοινωνικώς μας διαβρώνει. Γιατί; Διότι το θέμα δεν είναι μόνο αυτά τα σηψαιμικά συμπτώματα που περιστασιακά εν πολλοίς ανέκυψαν και αποβαίνουν μέρος της ενδοστρεφούς κριτικής ή και της δικαιολογημένης οργής όσων αισθάνονται ότι αποβαίνουν θύματα τέτοιων εκτροπών. Θύματα βεβαίως είναι όλοι. Κράτος, θεσμοί, πολίτες. Το πρώτο γιατί διασύρεται ως αναξιόπιστο. Οι δεύτεροι γιατί καταρρακώνονται και ουσιαστικώς καταντούν ανενεργοί. Και οι τελευταίοι γιατί τελικά είναι αυτοί που «πληρώνουν το μάρμαρο». Εμείς δηλαδή. Με ό,τι αυτό σημαίνει. Και σημαίνει πολλά. Καθώς οι συνέπειες μεταφράζονται σε δυνάμει πτωχοποίηση. Κι εννοούμε πτωχοποίηση και θεσμών και αξιών και ήθους και βιοτικού επιπέδου. Γιατί κάμνουν λάθος όσοι τυχόν διαχωρίζουν το ένα από το άλλο.

Το αίτιο που κυοφορεί τη χρεοκοπία εγκυμονείται στη διαφθορά και στην άτοπη διαχείριση των κοινών. Αφενός από τις εξουσίες. Και αφετέρου από τους ίδιους τους πολίτες, οι οποίοι και τις αναδεικνύουν και τις στηρίζουν και τις ανέχονται. Συνανεχόμενοι και όσα το σύστημα καλλιεργεί που δεν πρέπει. Εάν δούμε με όρους ολικής αντιλήψεως και αναλόγου αξιολογήσεως όσα σήμερα συμβαίνουν -και των οποίων οι πολίτες αποβαίνομεν μετ’ αφελούς εκπλήξεως κοινωνοί- θα ερμηνεύσουμε καλύτερα την εθνική παθογένεια. Γιατί σε τελική ανάλυση, περί αυτής πρόκειται. Θα δούμε δηλαδή: Αφενός την «εκ των άνω» ανήκεστη σήψη. Και αφετέρου την οριζόντια και διαβρωτική ανάκλαση, σε υποθέσεις ευρείας λεηλασίας του δημοσίου από ευωχούμενους λειτουργούς. Και όχι μόνον, αλλά και από πολίτες ως συνεργούς και ωφελουμένους. Αποδέκτες δηλαδή των ψιχίων της λεηλασίας. Οπόταν και το ένοχο σύστημα επαναπαύεται αποπλένοντας τις παρεκτροπές με την καλλιέργεια της «κοινής συνενοχής».

Γιατί: Η διαφθορά στα καθ’ ημάς δεν αποτελεί μέρος μεμονωμένων φαινομένων. Αντιθέτως αφέθηκε (σκοπίμως ή από αδιαφορία) να ευρυνθεί και ν’ αποβεί αναπόσπαστο μέρος του «ελληνικού κεκτημένου»! Η αλήθεια. Κι αυτό ακριβώς έχει μετεξελιχθεί τελικά σε «κουλτούρα της διαφθοράς». Που αποτελεί σήμερα εν πολλοίς σήμα κατατεθέν του εθνικού γίγνεσθαι. Με ό,τι αυτό σημαίνει. Οπου η παρά φύσιν ανεντιμότης μεταποιείται σε κατά φύσιν συμπεριφοράν. Ενώ η εντιμότης καταντά να θεωρείται περίπου κοινωνική ανικανότης. Κατ’ ακρίβειαν βλακεία. Αδυσώπητη αντιστροφή δηλαδή των όρων…

 Σχολείο

Η τρόικα μας σπρώχνει στη β’ κατηγορία της Ευρώπης

Θ. Λυρτσογιάννης, ΕΘΝΟΣ 19.4.12

Υπάρχει όμως ένα πελώριο ερώτημα. Η εμμονή είναι απόρροια ιδεολογικής αγκύλωσης ή μήπως εξυπηρετεί άλλους σκοπούς;

Γιατί πώς αλλιώς να εξηγηθεί ότι ενώ η μείωση του μοναδιαίου κόστους εργασίας μπορεί να επιτευχθεί με άλλους τρόπους, πιο αποτελεσματικούς, με διάρκεια στον χρόνο, που βοηθούν στον παραγωγικό εκσυγχρονισμό της χώρας ώστε να είναι ανταγωνιστική με τις πιο εξελιγμένες οικονομίες και όχι τη Βουλγαρία ή την Ινδία, η τρόικα επιμένει στις μισθολογικές περικοπές και στην υποβάθμιση της Ελλάδας στη β’ κατηγορία της Ευρώπης.

Οι επενδύσεις σε μηχανολογικό εξοπλισμό, ο εκσυγχρονισμός των επιχειρήσεων με την εισαγωγή στην παραγωγική διαδικασία τεχνολογιών πληροφορικής και επικοινωνίας, η επιμόρφωση του προσωπικού, η παραγωγή ποιοτικών προϊόντων είναι η πραγματική απάντηση για μια χώρα που επιθυμεί να απαντήσει στις σύγχρονες προκλήσεις και να βελτιώσει το επίπεδο διαβίωσης των πολιτών.

Ομως, αυτό δεν το θέλει η τρόικα. Επιμένει στη μείωση των μισθών παρότι, όπως υποστηρίζει και η Alpha Bank, οι μοναδικοί κερδισμένοι (ιδίως στις εξαγωγικές επιχειρήσεις) είναι οι επιχειρηματίες. Κι αυτό γιατί από τη στιγμή που οι ελληνικές εξαγωγές δεν διαμορφώνουν τις τιμές, απλώς αυξάνονται τα επιχειρηματικά κέρδη.

Ιδού λοιπόν πεδίο δόξης λαμπρό για τα κόμματα. Να επεξεργαστούν σχέδια ώστε η ανταγωνιστικότητα να αυξάνεται με την αναβάθμιση των επιχειρήσεων και του παραγωγικού ιστού, και όχι με την επέκταση της μιζέριας που σκορπούν οι τροϊκανοί στο πέρασμά τους.

 

Σχολείο

Εφήβων νεολογισμοί

Του Μιχάλη Μητσού, ΤΑ ΝΕΑ 18.4.12

Ο πιο εντυπωσιακός νεολογισμός τους είναι αναμφισβήτητα η λέξη «Ιστορία». Οι ιταλοί έφηβοι επέμειναν η λέξη να τονιστεί στην παραλήγουσα, όπως στα ελληνικά, και όχι στην προπαραλήγουσα («Ιστόρια»), όπως προφέρεται στα ιταλικά, για να φανεί ότι αποτελεί σύνθεση δύο λέξεων: της ιστορίας και της υστερίας. Με άλλα λόγια, η λέξη αυτή περιγράφει το συναίσθημα που καταργεί την ιστορική συνείδηση, μια σχέση με τα πράγματα που αρνείται τον μακρό χρόνο της ιστορίας.

Οι 15 νέοι είναι ηλικίας 14-19 ετών, ανήκουν δηλαδή σε μια γενιά από την οποία περιμένουμε να ξαναχτίσουν αυτά που γκρεμίσαμε. Η αποστολή που τους ανέθεσε ο μέντοράς τους, ο γνωστός δημοσιογράφος και συγγραφέας Αντρέα Μπαγιάνι, ήταν να περιγράψουν τον κόσμο με τον δικό τους τρόπο, με τις δικές τους λέξεις, χωρίς τα κλισέ και τα κούφια συνθήματα των μεγάλων. Να τον περιγράψουν για να τον σώσουν, όπως είναι ο τίτλος ενός διάσημου βιβλίου της Ελσα Μοράντε. Η συνεργασία κράτησε τέσσερις μήνες. Και τα αποτελέσματά της θα συζητηθούν τον άλλο μήνα στο Σαλόνι Βιβλίου του Τορίνο.

Εκτός από την Ιστορία, ένας άλλος ενδιαφέρων νεολογισμός των εφήβων είναι η λέξη Giovendu, δηλαδή Νεολαία (Gioventu) προς Πώληση (in Vendita). Στα ελληνικά θα μπορούσαμε να την αποδώσουμε, αρκετά αδέξια, ως «νεοπωλαία». Οι ιταλοί έφηβοι μιλούν ουσιαστικά για τον εαυτό τους, καταγγέλλουν τη μετατροπή της νιότης τους σε εμπόρευμα, δηλώνουν ότι κατάλαβαν το κόλπο και το απορρίπτουν. Απορρίπτουν επίσης την άποψη των παραιτημένων ενηλίκων ότι δεν θα τα καταφέρουν, δεν δικαιούνται να ονειρεύονται, δεν υπάρχει μέλλον γι’ αυτούς, καλό είναι λοιπόν να φύγουν, να μεταναστεύσουν. (Κάτι ανάλογο πρότεινε στους έλληνες νέους με πρόσφατο άρθρο του στην «Καθημερινή» και ο καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Yale Στάθης Καλύβας, για άλλους λόγους όμως και ξεκινώντας από διαφορετική αφετηρία.) Η λέξη που κατασκεύασαν για την ιδεολογία της παραίτησης είναι rinuncianesimo, που θα μπορούσαμε να την αποδώσουμε ως «παραιτισμό».

Και ο βομβαρδισμός συνεχίζεται. «Νεομανείς» είναι όλοι εκείνοι που έχουν έμμονη ιδέα με το νέο και απορρίπτουν καθετί παλαιό, εκτός αν είναι αντίκα. «Υπερκινητικότητα» (ultramobilismo) είναι η νευρωτική κατάσταση που χαρακτηρίζει πολλούς σημερινούς νέους, οι οποίοι αναγκάζονται να κάνουν πολλά πράγματα συγχρόνως σε επισφαλείς θέσεις εργασίας. «Βιονοσταλγία» είναι η νοσταλγία για τον παλιό καλό καιρό, μια ζωή βιολογικά ορθή, που δυστυχώς μας τελείωσε. Δεν θα μπορούσε να λείπει από το λεξικό και ο κόσμος του Διαδικτύου: με τη λέξη «proiessenza» (ας πούμε «προβουσία») οι νέοι επισημαίνουν ότι στο web δεν προβάλλουμε την πραγματική μας εικόνα, αλλά την ουσία της εικόνας μας όπως μας την επιβάλλουν άλλοι. Δεν είναι αλήθεια, δεν είναι ψέμα, είναι κάτι ανάμεσα. Ενα πείραγμα της ταυτότητάς μας με το photoshop.

Ισως να μην μπορέσουν τελικά να αλλάξουν τον κόσμο οι πιτσιρικάδες. Αποτελούν όμως σίγουρα τη μόνη μας ελπίδα.

Σχολείο

Σε «New York Times», Γαλλικό Πρακτορείο και ενημερωτικά sites τα βραβεία Πούλιτζερ
 

ΤΑ ΝΕΑ Τρίτη 17 Απριλίου 2012

Το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων, οι ιστοσελίδες Huffington Post και Politico και η εφημερίδα New York Times τιμήθηκαν χθες στη Νέα Υόρκη με βραβείο Πούλιτζερ, τη μεγαλύτερη δημοσιογραφική διάκριση στις ΗΠΑ.

Ο 30χρονος φωτογράφος του Γαλλικού Πρακτορείου Ειδήσεων, Μασούντ Χοσάινι τιμήθηκε με το βραβείο στην κατηγορία «Breaking News» για τη φωτογραφία ενός κοριτσιού που κλαίει από τρόμο, έπειτα από επίθεση αυτοκτονίας στην Καμπούλ στη διάρκεια σιιτικής τελετής τον περασμένο Δεκέμβριο.

Ο δημοσιογράφος των New York Times, Τζέφρι Τζέτλμαν, τιμήθηκε με Pulitzer στην κατηγορία «διεθνής ενημέρωση» για την κάλυψη του λιμού και των συγκρούσεων στην ανατολική Αφρική.

Ο δημοσιογράφος Ντέιβιντ Γουντ της Huffington Post διακρίθηκε στην κατηγορία «εσωτερική ενημέρωση» για τη δουλειά του για τη ζωή Αμερικανών βετεράνων στρατιωτών που είχαν υπηρετήσει σε Ιράκ και Αφγανιστάν.

Ο σκιτσογράφος Ματ Γουέρκερ της ιστοσελίδας Politico τιμήθηκε για τα χιουμοριστικά του σκίτσα, κυρίως με θέμα τον πόλεμο ανάμεσα σε Δημοκρατικούς και Ρεπουμπλικάνους.

Ο φωτογράφος Κρεγκ Φ. Γουόκερ της εφημερίδας Denver Post κέρδισε βραβείο στην κατηγορία «Θεματική Φωτογραφία» για σειρά φωτογραφιών. Σε μία από τις φωτογραφίες διακρίνεται ο Μπράιαν Σκοτ Όστρομ, ένας βετεράνος στρατιώτης που είχε πολεμήσει στον πόλεμο του Ιράκ, ο οποίος επέστρεψε στις ΗΠΑ πάσχοντας από μετά-τραυματικό στρες.

Για πρώτη φορά εδώ και 35 χρόνια, η επιτροπή του Πούλιτζερ δεν κατάφερε να δώσει βραβείο σε λογοτεχνικό έργο. Η επιτροπή είχε καταλήξει σε τρία μυθιστορήματα: το The Pale King του Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας, το Swamplandia της Κάρεν Ράσελ και τη νουβέλα Train Dreams του Ντένις Τζόνσον.

Κανένα από τα βιβλία δεν απέσπασε την απαιτούμενη πλειοψηφία. «Μετά από εκτενή σκέψη, δεν δόθηκε βραβείο» ανακοίνωσε ο Ζιγκ Γκίσλερ.

Σχολείο

Η επιστροφή της κρίσης

Του Μιχάλη Μιτσού, ΤΑ ΝΕΑ 13.4.12

Είναι φανερό πια ότι εκείνοι που είχαν κηρύξει το τέλος της κρίσης της ευρωζώνης βιάστηκαν. Η κρίση δεν περιμένει την έκβαση των ελληνικών εκλογών για να αναθερμανθεί, επιστρέφει ήδη μέσα από την Ισπανία, το κόστος δανεισμού πολλών χωρών αυξάνεται και πάλι, το χάσμα ανάμεσα στους δανειστές και τους δανειολήπτες διευρύνεται, οι αγορές απομακρύνονται από τα ευρωπαϊκά ομόλογα, οι Κασσάνδρες έκαναν και πάλι την εμφάνισή τους στον διεθνή Τύπο. Η φάση στην οποία έχει εισέλθει η κρίση, έγραφε χθες ο Τζορτζ Σόρος στους «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς», μπορεί να είναι λιγότερο ρευστή, ίσως όμως να αποδειχθεί θανατηφόρα.

Ετσι κι αλλιώς, όλα τα μάτια είναι στραμμένα αυτόν τον καιρό στη Μαδρίτη και στη δύσκολη αποστολή που έχει αναλάβει η νέα κεντροδεξιά κυβέρνηση του Μαριάνο Ραχόι. Οι συγκρίσεις της χώρας αυτής με την Ελλάδα, ακόμη και με την Πορτογαλία, είναι προς το παρόν άτοπες. Οπως επισημαίνει ο ισπανός οικονομολόγος Χοσέ Κάρλος Ντίεθ στη «Λιμπερασιόν», η χρηματιστηριακή αξία μόνο της εταιρείας τηλεφωνίας Movistar είναι μεγαλύτερη απ’ όλο το ελληνικό χρέος! Επιπλέον, τα κρατικά ταμεία δεν είναι άδεια και η χώρα δεν σταμάτησε να εκδίδει ομόλογα από το 2009.

Το πρόβλημα της χώρας είναι γνωστό. Τη δεκαετία του 2000 κατελήφθη από μια κρίση μεγαλείου, δανείστηκε πολύ πάνω από τις δυνατότητές της και ανοίχτηκε σε υπερβολικό βαθμό στην αγορά ακινήτων. Οταν ξέσπασε η κρίση του 2008, αυτή η φούσκα έσκασε, κάτι που μεταξύ άλλων είχε ως αποτέλεσμα να μειωθούν δραστικά τα φορολογικά έσοδα. Καθώς η Ισπανία έχει λίγες ανταγωνιστικές επιχειρήσεις, αναγκάστηκε να στραφεί στο εξωτερικό. Αλλά η ευρωπαϊκή αγορά δεν λειτουργούσε πια και οι επενδυτές είχαν χάσει την εμπιστοσύνη τους στη χώρα που μόλις πριν από δέκα χρόνια υπερηφανευόταν για το οικονομικό της θαύμα. Ταυτόχρονα, η μείωση της ζήτησης για τα εξαγωγικά της προϊόντα (στη Γαλλία, για παράδειγμα, οι πωλήσεις αυτοκινήτων έχουν μειωθεί κατά 20%) δημιούργησε την ανάγκη να αυξηθεί η εγχώρια ζήτηση. Αλλά πώς να γίνει αυτό, με μια ύφεση που συνεχίζεται και μια ανεργία που φτάνει το 25%;

Καθηγητής οικονομίας στο πανεπιστήμιο της Αλκαλά, ο Ντίεθ πιστεύει ότι η μεταρρύθμιση της αγοράς εργασίας δεν μπορεί να αποφευχθεί, όσο κι αν δημιουργεί αυτό κοινωνική οργή. Το κόστος της απόλυσης είναι στη χώρα αυτή πάνω από τον παγκόσμιο μέσο όρο. Και οι αποζημιώσεις πρέπει να μειωθούν προκειμένου να βρει η Ισπανία τη χαμένη της ανταγωνιστικότητα. Οι μισθοί δεν χρειάζεται να μειωθούν, πρέπει όμως να παγώσουν. Πρέπει επίσης να αυξηθεί ο ΦΠΑ, που είναι από τους χαμηλότερους στην Ευρώπη. Το βασικό ερώτημα για την κυβέρνηση Ραχόι είναι πώς θα καταφέρει να μειώσει κατά 10 δισεκατομμύρια ευρώ τις δαπάνες για την παιδεία και την υγεία χωρίς να θέσει σε κίνδυνο αυτές τις δύο κοινωνικές κατακτήσεις. Και ο στρατηγικός στόχος είναι να αποφευχθεί η παρέμβαση της τρόικας: γιατί όπου έχει συμβεί αυτό, τα πράγματα έχουν γίνει χειρότερα.

Σχολείο

Αργεί πολύ η Ανάσταση

Γ. Δελαστίκ ΕΘΝΟΣ 13.4.12

Το Πάσχα έρχεται δίχως Ανάσταση για τους Ελληνες τα τελευταία χρόνια: 2010, 2011, 2012… Αντιθέτως, ο λαός μας σταυρώνεται και ξανασταυρώνεται σε μια ατέλειωτη πορεία προς έναν όλο και πιο κακοτράχαλο Γολογθά, ζώντας μια Μεγάλη Παρασκευή που δεν δείχνει να έχει τέλος. Φέτος όμως η κατάσταση έχει μια σοβαρή ιδιομορφία. Ο ελληνικός λαός θα ερωτηθεί μέσω των πρόωρων βουλευτικών εκλογών αν θέλει να συνεχίσει να σηκώνει τον σταυρό του Μνημονίου. Οτιδήποτε και αν ψηφίσει με οποιοδήποτε κριτήριο, θα δώσει παράλληλα και υποχρεωτικά απάντηση και στο ερώτημα αυτό. Τα δικά μας πάθη δεν προβλέπουν ρόλο Πόντιου Πιλάτου. Το μαρτύριο των Ελλήνων είναι δημοκρατικό. Εχουν το δικαίωμα να ψηφίσουν αν θέλουν να συνεχίσουν να το υφίστανται.

Ο λαός θα μιλήσει και θα διαμορφώσει καθοριστικά το πολιτικό τοπίο για τα επόμενα χρόνια. Αν εγκρίνει τη συνέχιση της ασκούμενης πολιτικής υπερψηφίζοντας τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ και τους δώσει εντολή να συνεχίσουν τη συγκυβέρνηση με τη Δεξιά αυτή τη φορά σε πρώτο ρόλο, δεν θα έχει φυσικά δικαίωμα να διαμαρτύρεται για τις συνέπειες.

Αν απορρίψει την πολιτική αυτή δίνοντας υψηλότερο ποσοστό σε πάσης φύσεως αντιμνημονιακά κόμματα, οφείλει να ετοιμαστεί για τη σκληρή αναμέτρηση με τη Γερμανία, την ΕΕ και το ΔΝΤ που βεβαίως καθόλου δεν πρόκειται να ενθουσιαστούν από την ανατροπή της γραμμής που επέβαλαν στις κυβερνήσεις του Γιώργου Παπανδρέου και του Λουκά Παπαδήμου, με τη συναίνεση φυσικά των κυβερνήσεων αυτών. Εύκολος δρόμος δεν υπάρχει. Είτε μαρτυρική πορεία ζόφου άγνωστης διάρκειας είτε σκληρός πόλεμος μέχρις εσχάτων αβέβαιης έκβασης. Χορός στα ροδοπέταλα δεν είναι καμία από τις δύο επιλογές που έχει το εκλογικό σώμα.

Θεμελιώδης διαφορά όμως ότι αυτή τη φορά, έστω και υπό το κράτος τεχνητών ή πραγματικών εκβιαστικών διλημμάτων, η επιλογή θα ανήκει εν πολλοίς στον ελληνικό λαό. Αυτός θα αποφασίσει, αυτός θα υποστεί και τις συνέπειες της απόφασής του. Μέχρι τώρα ισχυρίζεται δικαίως ότι εξαπατήθηκε το φθινόπωρο του 2009 από τον Γ. Παπανδρέου, ο οποίος άλλα υποσχέθηκε και τα εντελώς αντίθετα έκανε. Τώρα όμως οι πάντες γνωρίζουν και τι είναι το Μνημόνιο και τι συνέπειες έχει στη ζωή τους.

ΠΑΣΟΚ – ΝΔ δεν κρύβουν τίποτα αυτή τη φορά. Τάσσονται αναφανδόν υπέρ του Μνημονίου και συγκυβέρνησαν πάνω στη βάση αυτή επί πέντε μήνες, επιδεικνύοντας εμπράκτως τι προτίθενται να κάνουν σε ακόμη σκληρότερη εκδοχή, αν επανεκλεγούν για να συγκυβερνήσουν πάλι. Υποστηρίζουν ότι η άσκηση αυτής της πολιτικής είναι μονόδρομος. Δεν έχει σημασία αν αυτό είναι σωστό ή λάθος. Σημασία έχει ότι όποιος υπερψηφίζει τα δύο κυβερνητικά κόμματα αποδέχεται τον ισχυρισμό τους και τους δίνει εντολή να συνεχίσουν την εφαρμογή αυτής της πολιτικής.

Την επομένη των εκλογών τίποτα σε πολιτικό επίπεδο δεν θα είναι ίδιο όπως πριν από τις 6 Μαΐου. Αν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ αποσπάσουν τη λαϊκή πλειοψηφία, οι Ελληνες θα έχουν αποδεχτεί τη νέα θέση στον διεθνή συσχετισμό δυνάμεων που τους υπαγορεύουν το Βερολίνο, η ΕΕ και το ΔΝΤ. Αν τα αντιμνημονιακά κόμματα συγκεντρώσουν πάνω από το 50% των ψήφων, τότε δεν θα ανατραπεί μόνο η πολιτική του Μνημονίου. Θα έχει ταυτόχρονα καταλυθεί το πολιτικό σκηνικό της μεταπολίτευσης υποχρεωτικά, αφού το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ που αθροιστικά επί 35 χρόνια έπαιρναν μαζί ποσοστό 80% ή και περισσότερο, θα έχουν μετατραπεί από κοινού σε μειοψηφία μέσα στον λαό.

Επικίνδυνη κατάσταση θα προξενήσει ενδεχόμενη λίγο – πολύ ισοδυναμία σε ψήφους των δύο στρατοπέδων. Κάτι τέτοιο θα βαθύνει ανειρήνευτα τον διχασμό της ελληνικής κοινωνίας, ο οποίος ήδη υφίσταται. Το ζήτημα δεν είναι ο μέσω τεχνασμάτων του εκλογικού νόμου σχηματισμός όπως όπως μιας κυβέρνησης που θα προωθήσει την πολιτική του Μνημονίου, αλλά η απόσπαση λαϊκής πλειοψηφίας υπέρ της πολιτικής αυτής. Χωρίς τη συναίνεση του λαού, οι συγκρούσεις ενδέχεται να οξυνθούν υπέρμετρα. Εν αναμονή της ετυμηγορίας, λοιπόν.

clip_image002[147]

Μαλέας Κωνσταντίνος, Νάξος

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: