Αρχική > πολιτική > 21η Απριλίου 1967

21η Απριλίου 1967

image

 

Του Νίκου Τσούλια

Έχει πλέον κλείσει ο κύκλος της Μεταπολίτευσης, της περιόδου εκείνης που ακολούθησε την Απριλιανή δικτατορία και έληξε με την υπαγωγή της χώρας μας στο Δ.Ν.Τ. και στους δανειστές και στην εφαρμογή των Μνημονίων. Ωστόσο, επειδή γίνονται και θα γίνονται συνολικές αναλύσεις για την προηγούμενη ιστορική περίοδο της Ελλάδας, θεωρώ ότι οι επιπτώσεις της δικτατορίας των συνταγματαρχών είναι πολύ σοβαρές και έχουν αντίκτυπο ως τις ημέρες μας.

imageΕίναι πλέον γνωστές οι αιτίες που οδήγησαν στην επιβολή της χούντας, είναι γνωστοί και οι παράγοντες που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην ακύρωση της δημοκρατίας στον τόπο μας. Οι Η.Π.Α. και ιδιαίτερα η C.I.A. καθοδήγησαν αυτή τη στυγνή δικτατορία, όχι μόνο για να ελέγξουν τις δημοκρατικές εξελίξεις στην Ελλάδα αλλά και για να έχουν ένα στρατιωτικό προγεφύρωμα στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων και ιδιαίτερα σε εκείνη της Μέσης Ανατολής. Τα γεγονότα είναι γνωστά: Η εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο με αφορμή το πραξικόπημα εναντίον του Μακάριου οδήγησε τη Μεγαλόννησο σε ένα πολύχρονο μαρτύριο που βαστάει ως τις μέρες μας. Το 40% της Κύπρου είναι υπό κατοχή παρά και ενάντια στα πολλαπλά Ψηφίσματα του Ο.Η.Ε. για την αποχώρηση του τουρκικού στρατού. Οι νεκροί κατά τη διάρκεια της εισβολής εκατοντάδες, οι δε αιχμάλωτοι και οι αγνοούμενοι δεν είναι ένα γεγονός της ιστορίας αλλά ένα διαρκές συμβάν από τότε μέχρι σήμερα. Το «δεν ξεχνώ» των απανταχού Ελλήνων ελπίζω να είναι ακόμα ενεργό στις μνήμες μας και στις συνειδήσεις μας. Γιατί όταν ένα λαός ξεχνά τα μεγάλα του βάσανα και κυρίως το πώς προκλήθηκαν αυτά, τότε το μέλλον του δεν είναι καθόλου ευοίωνο.

Η ανακοπή της δημοκρατικής πορείας της χώρας είχε και έχει επιπτώσεις στους θεσμούς της πολιτείας, στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας και στην πολιτιστική εξέλιξη του λαού μας. Θα πρέπει να καταγράψουμε το γεγονός ότι κατά τη δεκαετία του 1960 έχουμε μια σοβαρή πολιτισμική αναγέννηση στα γράμματα και στις τέχνες που συνδέεται με την κοινωνική άνοδο της μεσαίας τάξης και με τη ριζοσπαστικοποίηση ευρέων κοινωνικών στρωμάτων. Οι δολοφονίες, οι φυλακίσεις, οι εξορίες, το κλείσιμο της Βουλής, η παύση της λειτουργίας των κομμάτων, η αναστολή της ελεύθερης έκφρασης του λόγου κλπ κλπ συνθέτουν την επιβολή του φασισμού και του αυταρχισμού. Το μαύρο σκοτάδι βασίλεψε δυστυχώς για πολύ καιρό πάνω από τη χώρα μας. Η αντίσταση, οι παράνομες οργανώσεις, η εξέγερση της Νομικής Σχολής και ιδιαίτερα του Πολυτεχνείου θα αποτελέσουν τις κορυφαίες δημοκρατικές εκφράσεις του λαού μας και θα οδηγήσουν – και δυστυχώς μαζί με την τουρκική εισβολή στην Κύπρο και τη συνεπακόλουθη εθνική κρίση στη χώρα μας – στην ανατροπή της χούντας.

Αλλά αν πάμε και στους επιμέρους θεσμούς, θα δούμε ότι οι επιπτώσεις είναι οδυνηρές. Στο εκπαιδευτικό μας σύστημα καταργείται η δημοτική γλώσσα και επαναφέρεται η αντίστοιχη καθαρεύουσα, επιβάλλεται ένα αντι-δημοκρατικό αξιακό σύστημα – απότοκο του κεντρικού δικτατορικού δόγματος «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» -, ενώ από τα αναλυτικά προγράμματα και από τα βιβλία εξαφανίζεται ο ελεύθερος λόγος και επιβάλλεται η ωμότητα της δικτατορίας και η κιτς αισθητική. Για εφτά χρόνια το ελληνικό σχολείο όχι μόνο δεν εκπαιδεύει και δεν μορφώνει, αλλά στομώνει την ελευθερία της σκέψης, ποδηγετεί και χειραγωγεί τις συνειδήσεις των μαθητών και των μαθητριών. Επινοείται η προγονοπληξία, όχι βέβαια για να τιμηθούν οι αρχαίοι πρόγονοί μας – αφού το ελληνικό σχολείο σ’ όλη αυτή την περίοδο έχει εξορίσει κυριολεκτικά και την ουσία της σύγχρονης ιστορίας μας αλλά και όλο το πολιτισμικό φορτίο των προγόνων μας -, αλλά για να επικαλυφθεί το καθεστώς της βίας και για να αποκτήσει η χούντα κάποια κοσμοθεωρητικά ερείσματα.

Γενιές και γενιές Ελλήνων δεν γεύθηκαν ουσιαστικά τα αγαθά της ελληνικής παιδείας. Δεν καλλιεργήθηκε ποτέ – δε θα μπορούσε άλλωστε να συμβεί – ένα μορφωτικό ιδεώδες. Η στυγνή προπαγάνδα του καθεστώτος μαύρισε την ψυχή των βιβλίων και ανέκοψε την καλλιέργεια της ελευθερίας που τόσο γενναιόδωρα χαρίζει ο κόσμος της παιδείας.

Το «ποτέ πια πόλεμος» και το «ποτέ πια δικτατορία» των προηγούμενων δεκαετιών είναι συνθήματα που μπορούν να εμπνέουν και τους σημερινούς κοινωνικούς μας αγώνες. Ο αγώνας κατά του φασισμού μετασχηματίζεται σήμερα σε αγώνα για την προαγωγή της δημοκρατίας στη χώρα μας, σε αγώνα υπέρ των δικαιωμάτων των εργαζομένων, σε αγώνα κατά του ρατσισμού και της μισαλλοδοξίας, σε αγώνα για ένα φωτεινό μέλλον της χώρας μας. Το σύνθημα «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία», που αναδύθηκε μέσα από τους αγώνες κατά της χούντας, δεν είναι μόνο επίκαιρο, είναι η δύναμη της συνείδησης των Ελλήνων για να δημιουργήσουν τους δικούς τους καιρούς, για κοινωνική πρόοδο, για ολοκλήρωση της δημοκρατίας.

 

image

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: