Αρχική > διηγήματα Ν. Τσούλια > «Σταύρωσον σεαυτόν»

«Σταύρωσον σεαυτόν»

 

clip_image002[4]

Άγγλοι άστεγοι αναζητούν καταφύγιο στους ξενώνες της κοινωνικής πρόνοιας. Έργο του Sir Luke Fildes (1843-1927), πρώτη δεκαετία του 20ού αιώνα.

 

Του Νίκου Τσούλια

Αυτό είναι η θνητότητα: η κίνηση πάνω σ’ ευθεία γραμμή μέσα σ’ ένα κόσμο, όπου το κάθε τι κινείται, αν κινείται καθόλου, σε κυκλική τροχιά.

Χ. Άρεντ, Η ανθρώπινη κατάσταση (vita activa )

 

«Δε γίνεται. Δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτή η άρρωστη κατάσταση. Δεν πρέπει να βγάλει ρίζες και να απλωθεί στις σκέψεις μας και στη ζωή μας. Δεν μπορούμε να δεχτούμε να ξαναβρεθούμε στην απόγνωση της κατοχής, χωρίς να έχουμε χάσει κάποιον πόλεμο. Και αν έχασαν οι πολιτικοί στον ακήρυκτο οικονομικό ανταγωνισμό και στο πλιάτσικο των αγορών και αν λεηλάτησαν τα χρήματα του δημοσίου, αυτοί φταίνε, αυτοί να πληρώσουν. Δεν είναι η μαύρη πόρτα που κλείνει το παρελθόν και μάς πλακώνει την εικόνα της χώρας, είναι ο τοίχος που φράσσει το μέλλον, το μέλλον των νέων και των παιδιών.

Τι είναι ιδεολογία, τι είναι η αντίληψη για τη ζωή μας, αν δεν ορίζουμε τίποτα ουσιαστικό; Τι είναι οι λέξεις όταν δεν έχουν το ίδιο περιεχόμενο ανάμεσα στους ανθρώπους και στην εξουσία, όταν «η πραγματικότητα δεν καλύπτεται από τις λέξεις»; (Τ. Μαν, Δόκτωρ Φάουστους). Τι έχει απομείνει από τη ρημαγμένη συνείδησή μας αν νιώθουμε τόσο χειραγωγημένοι, αν έχουν ορίσει τόσο ασφυκτικά το μέλλον μας οι δανειστές και η εξουσία;

Οι θεσμοί; Αυτοί θα τα βάλουν μαζί μου. Βλέπω τις δηλώσεις τους από τώρα. Η εκκλησία θα ισχυριστεί ότι δεν έχω τέτοιο δικαίωμα στη ζωή μου και θα ολοκληρώσει με τα χριστιανικά της ανούσια κηρύγματα. Πνιγμένη μέσα στο χρήμα, αγκαλιά με την εξουσία – όντως εξουσία και αυτή – δεν πρόκειται να καταλάβει τον πόνο του κοσμάκη. Τα κόμματα; Γνωστά στερεότυπα, τα περισσότερα θα πάρουν το μέρος μου όχι γιατί συμφωνούν με την πράξη μου, αλλά γιατί τα βολεύει η δική τους ερμηνεία, η ερμηνεία που θα δικαιώνει την αντίληψή τους! Οι δημοσιογράφοι; Αυτοί είναι σε «υπηρεσία». Δεν υπάρχει πια ελεύθερη δημοσιογραφία.

Τι θα πουν οι νέοι με νοιάζει. Οι νέοι που τους έχουν βάλει θηλιά στο λαιμό, που δεν έχουν δουλειά, που δεν μπορούν να κάνουν οικογένεια, που ο θυμός τους γίνεται μαύρο σκοτάδι και τους καταπίνει. Μια λάμψη θέλω να γίνω, μια λάμψη στη σκέψη τους, να ανάψω μια μικρή λαμπάδα ελπίδας. Και να με πάρει και μένα η φωτιά μετά. Δεν απολογούμαι σε κανέναν θεσμό, σε κανέναν «σπουδαίο», σε κανένα τρωκτικό, σε κανέναν άχρηστο. Απολογούμαι μόνο στους νέους. Όχι δεν είναι η πράξη μου για παράδειγμα. Όχι να μην παραιτηθούν αυτοί. Εγώ λίγο – πολύ έζησα τη ζωή μου. Από την Κατοχή των παιδικών μου χρόνων περπατούσα βλέποντας πάντα μπροστά μου ένα ξέφωτο. Τώρα αρχίζει η ανάποδη πορεία. Να μην το δεχτούν. Να επαναστατήσουν».

clip_image002[8]

Χαρακτικό της Βάσως Κατράκη

Είχε φωνάξει το «ποτέ πια πόλεμος» πιτσιρικάς μαζί με τους μεγάλους με όλη τη δύναμη της ψυχής του. Του έγινε και έμμονη ιδέα. Μονολογούσε και το έλεγε ξανά και ξανά. Μερικές φορές τον έπαιρναν χαμπάρι· δεν τον πείραζε. Είχαν ξεφύγει από τη φτώχεια και την καταστροφή. Ήταν μόλις δέκα χρόνων που έφυγε η μαύρη θηλιά του φασισμού. Οι εικόνες της φτώχειας τού έγιναν εφιάλτης. Βρέθηκε στην πλευρά των ηττημένων στη διαμάχη που ακολούθησε τον μεγάλο πόλεμο. Στεναχωρήθηκε· η ζωή συνεχίζεται. Ας μην αλλάξαμε μια και έξω την κοινωνία, θα τα καταφέρουμε σιγά – σιγά. Ο κόσμος θα βαδίσει στο φωτεινό μέλλον του.

Έμπλεξε στη χούντα, πάλι μαυρίλα και σκοτάδι. Η δικτατορία ξενοκίνητη, δεν μας αφήνουν ήσυχους. Γεωστρατηγικές, παγκόσμιοι πολιτικοί συσχετισμοί και στο βάθος η Κύπρος. Η μεταπολίτευση ήταν ένα νέο ξεκίνημα. Καινούργιες ελπίδες, ριζοσπαστικοποίηση των πολιτών και της κοινωνίας, άνθηση της συλλογικότητας, η Ελλάδα σε τροχιά ανάπτυξης, στο στενό πυρήνα της Ευρώπης. Η ιστορία φαίνεται να μάς χαμογελάει.

clip_image002[10]

Χαρακτικό του Κλίφροντ Χάρπερ

«Πώς έγινε το κακό; Σαπίζαμε αργά – αργά και δεν το πήραμε χαμπάρι. Δεν θα το δεχτώ. Μια σφαίρα, ένας πυροβολισμός, εκεί απέναντι απ’ αυτούς, από τους ένοχους, θα τρέξει ο κόσμος, θα διαβάσουν το σημείωμά μου, έστω και μια συνείδηση ενός νέου να ξυπνήσω, να την κάνω να επαναστατήσει μού είναι αρκετό, δε θέλω τίποτα άλλο. Μια φωνή, μια κραυγή να κάνει την απόγνωση εφιάλτη για εκείνους. Να φτάσει η απόγνωση παντού, να νιώσουν ότι το ποτάμι της οργής μπορεί να είναι ακόμα θολό μα είναι ορμητικό».

Ξερός ο ήχος που ακούστηκε εκείνο το πρωινό της Τετάρτης στο Σύνταγμα, λίγες μέρες πριν τη συμβολική Σταύρωση, το … σωτήριο έτος 2012.

 

 

Στο θάνατο γινόμαστε «εμείς»

G. Steiner, Αξόδευτα πάθη

 

 

clip_image002

 

Έργο του Εδουάρδου Σακαγιάν

Κατηγορίες:διηγήματα Ν. Τσούλια Ετικέτες:
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: