Αρχική > πολιτική > Κορφολόγημα Πολιτικής Αρθρογραφίας

Κορφολόγημα Πολιτικής Αρθρογραφίας

clip_image002
 

Βέρνερ Τύμπκε, «Εργατική τάξη και ιντελιγκέντσια», 1972-1973

Περιεχόμενα:
 
  1. Unicef: Τραγική η κατάσταση για τα παιδιά στην Ελλάδα του 2012
  2. Η αυτοκτονία θα στοιχειώνει όλους μας
  3. Βαδίζουμε προς μία γερμανική Ευρώπη;
  4. Κατάντια!
  5. Ξεσηκώνονται και οι Ιρλανδοί
  6. Βουλιάζει πιο βαθιά στην κρίση
  7. Στρατολόγοι του υποκόσμου της ακροδεξιάς
  8. Greece plans to detain some migrants ‘indefinitely’
  9. Αριστερά, Αντιρατσιστικά, Αλληλέγγυα: η εναλλακτική διέξοδος για την Ευρώπη
  10. Η ενέργεια που ενώνει

  11. Τι ψηφίζουμε; Υπέρ ή κατά της Ευρώπης;
  12. Greece Is in a Face-Off With Its Bond Holdouts
  13. Λαϊκισμός και ελληνικό πολιτικό σύστημα
  14. Ο ορθός λόγος υφίσταται την πιο βίαιη επίθεση στη χώρα του Μνημονίου
  15. Το Μνημόνιο, η Δεξιά και η Αριστερά
  16. Η εκκλησία και ο δήμος
  17. Η μετάβαση από το παλαιό στο νέο
  18. Η Ελλάδα του χάους, των συσσιτίων και των λαθρομεταναστών…
  19. Περιμένοντας να αλλάξει το εκκρεμές
  20. Μη γνώτω η δεξιά σου
  21. Το Γούντστοκ των αθέων

  22. Greece on the Breadline: the end of the journey


Unicef: Τραγική η κατάσταση για τα παιδιά στην Ελλάδα του 2012

Εκθεση-σοκ για τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης στα νοικοκυριά

ΤΟ ΒΗΜΑ 4.4.12 ‘

Unicef: Τραγική η κατάσταση για τα παιδιά στην Ελλάδα του 2012

 

Με τον πιο μελανό τρόπο αποτυπώνει τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης η έκθεση της Unicef για την «κατάσταση των παιδιών στην Ελλάδα 2012».
Τα στοιχεία δείχνουν ότι τα παιδιά που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας υπολογίζονται σε 439.000 και το ποσοστό της παιδικής φτώχειας φτάνει το 23%, ενώ αντίστοιχα για το σύνολο της Ευρώπης είναι 20,5%.
Δεδομένου ότι η έκθεση βασίζεται, μεταξύ άλλων, σε στοιχεία της Eurostat του 2010, οι παραπάνω αριθμοί ενδέχεται να έχουν μεταβληθεί και η πραγματική κατάσταση να είναι πιο δραματική.

Σύμφωνα με την έκθεση, τα παιδιά στην Ελλάδα σήμερα αποτελούν μια ηλικιακή μειονότητα σε έναν πληθυσμό που διαρκώς γερνάει.
Ο πληθυσμός των παιδιών στην Ελλάδα μειώθηκε από 32% του συνολικού πληθυσμού το 1961 σε 19% το 2001 και 17,4% το 2011 σύμφωνα με εκτιμήσεις.
Τα νοικοκυριά στην Ελλάδα από το 1960 και μετά συρρικνώθηκαν κατά ένα μέλος, από 3,78 το 1961 σε 2,65 μέλη ανά νοικοκυριό το 2009, ενώ μεταξύ 1991 και 2001 το ποσοστό των νοικοκυριών χωρίς παιδιά κάτω των 15 ετών αυξήθηκε κατά 27,5%.

Από την έκθεση προκύπτει, επίσης, ότι:
* Τα μονογονεϊκά νοικοκυριά επηρεάζονται περισσότερο από τη φτώχεια.
* Το ποσοστό της παιδικής φτώχειας στην Ελλάδα είναι 23% ενώ αντίστοιχα για το σύνολο της Ευρώπης είναι 20,5%. Στη χαμηλότερη θέση είναι η Βουλγαρία με 26,8% και στην καλύτερη θέση η Δανία με 10,9% (Eurostat, 2010).
* Οι ανήλικοι κάτω από το όριο της φτώχειας στην Ελλάδα υπολογίζονται σε 439.000 (Eurostat, 2010).
* Φτωχά νοικοκυριά είναι το 20,1% του συνόλου. Το 33,4% των φτωχών νοικοκυριών είναι μονογονεϊκά.
* Το 2010 το 28,7% των νοικοκυριών με παιδιά βρίσκονταν σε φτώχεια ή κοινωνικό αποκλεισμό. Ιδιαίτερα στα νοικοκυριά με παιδιά 12-17 ετών το ποσοστό εκτινάσσεται στο 34,7% (Eurostat).
Όσον αφορά στην παιδική εργασία, και με βάση στοιχεία του Συνηγόρου του Πολίτη, υπολογίζεται ότι οι ανήλικοι εργαζόμενοι στην Ελλάδα ξεπερνούν τις 100.000.

Η έκθεση «Κατάσταση των παιδιών στην Ελλάδα 2012»

Σχολείο

Γρηγόρης Καλφέλης, ΤΟ ΒΗΜΑ 6.4.12

Η αυτοκτονία θα στοιχειώνει όλους μας

«Ο θάνατος είναι μια θλιβερή ιστορία» έλεγε χαρακτηριστικά ο William Maugham. 

Επομένως, θα πρέπει νηφάλια να δούμε την αυτοκτονία του συνταξιούχου φαρμακοποιού στο Σύνταγμα, χωρίς χυδαίες κομματικές εκμεταλλεύσεις, αλλά και χωρίς αδικαιολόγητες απλουστεύσεις. 

Υπό αυτή την έννοια είναι μάλλον σαφές, ότι οι υπαρξιακές δυσκολίες – και ενδεχόμενα η ανήθικη περικοπή των συντάξεων- οδήγησε αυτό τον άνθρωπο στην αναζήτηση «ενός αξιοπρεπούς τέλους, πριν αρχίσει να ψάχνει  στα σκουπίδια για τη διατροφή του» (!) όπως έλεγε ανατριχιαστικά και ο ίδιος στο γράμμα που άφησε προτού αυτοκτονήσει με μια σφαίρα στο κεφάλι. 

Όπως κατά τον ίδιο τρόπο, δεν ήσαν καθόλου τυχαίες οι πάμπολλες- σχεδόν 40- θλιβερές  αυτοκτονίες των εργαζομένων στην περίφημη France Telekom στη Γαλλία.

Με άλλα λόγια οι Γάλλοι που αυτοκτονούσαν δεν έφθαναν σε μια τέτοια ακραία επιλογή, γιατί ήσαν διεστραμμένοι (ή ψυχικά διαταραγμένοι). Αυτοκτονούσαν γιατί μια «διοίκηση τρόμου» – όπως έλεγε και η γνωστή εφημερίδα Le Monde- είχε μεταβάλλει την παραπάνω χρεοκοπημένη κρατική υπηρεσία σε μια εταιρική μηχανή (που ενδιαφερόταν αποκλειστικά για το κέρδος, κάνοντας συνεχώς μεταθέσεις και αυξάνοντας κατακόρυφα το εργαστηριακό στρες).  

Και σε αυτό το σημείο θα ήθελα να αναφέρω, ότι υπάρχει μια αξιόπιστη αγγλική μελέτη, που καταδεικνύει ότι στην Ελλάδα – λόγω της φοβερής οικονομικής κρίσης – υπήρχε τα τελευταία χρόνια μια φρικτή αύξηση του ποσοστού των αυτοκτονιών –κατά 17%- και της κατάθλιψης.

Και αυτό έχει τη δικιά του ανησυχητική σημασία, γιατί στη χώρα μας δεν είχε ποτέ αναπτυχθεί μια τέτοια απωθητική τάση -ή «κουλτούρα»- αυτοκτονιών (Stuckler, Effects of the 2008 recession on health: a first look at European data, The Lancet, 9/7/2011).

Επομένως, είναι φοβερά απαραίτητο οι πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα – και ιδίως εκείνες που θα διεκδικήσουν στις επόμενες εκλογές την κυβερνητική εξουσία- να δεσμευθούν για άμεσα διορθωτικά μέτρα, που θα αφορούν ιδιαίτερα τους συνταξιούχους, οι οποίοι λόγω των ανήθικων περικοπών της προηγούμενης κυβέρνησης, έφθασαν στα ακραία όρια της ανέχειας, της φτώχειας και της απελπισίας!

Και τέτοια μέτρα είναι η κατάργηση του ανάλγητου χαρατσιού της ΔΕΗ για τα μικρά διαμερίσματα ή η αναγνώριση ενός επιδόματος θέρμανσης για τους ηλικιωμένος συνταξιούχους (ή οτιδήποτε άλλο θα μπορούσε να ανακουφίσει τη ζωή αυτών των συνανθρώπων μας).

Για να μην «οπλίσουμε» ξανά στο μέλλον τα χέρια των ατόμων που βρίσκονται σε απελπισία!

Ή για μη ξαναδούμε δυστυχισμένους υπέργηρους να περιμένουν στα συσσίτια των δήμων για ένα κομμάτι κρέας, γιατί αυτό έρχεται σε αντίθεση με τις θεμελιώδεις αξίες του ευρωπαικού μας πολιτισμού (Rifkin, «Το τέλος της εργασίας και το μέλλον της»).  

Όμως , από την άλλη μεριά θα πρέπει να πούμε απερίφραστα, ότι οι πάμπολλοι φοροφυγάδες αυτού του τόπου (δηλαδή γιατροί, δικηγόροι, μεγάλοι επιχειρηματίες , έμποροι κλπ) συνεχίζοντας ακάθεκτοι τη βδελυρή φοροδιαφυγή τους – όπως δείχνει και η τελευταία έκθεση της «Διεθνούς Διαφάνειας»- κατ΄ αποτέλεσμα οπλίζουν τα χέρια τέτοιων απελπισμένων ψυχών!

Γιατί; Γιατί το χρεοκοπημένο ελληνικό κράτος, ευρισκόμενο σε πλήρη αδυναμία να συλλάβει τη φοροδιαφυγή – και υπό την πίεση των διεθνών δανειστών μας- τα «παίρνει» τελικά για να καλύψει τα ελλείμματα από τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους!

Εάν, επομένως, έχουν ακόμη κάποιοι ένα στοιχειώδες απόθεμα κοινωνικής αλληλεγγύης (ή συνταγματικού πατριωτισμού), τότε θα πρέπει να σταματήσουν το απεχθές έργο της φοροδιαφυγής, γιατί αλλιώς η συμπόνοια τους για τέτοιες απελπισμένες επιλογές αυτοκτονίας, θα είναι εντελώς υποκριτική.

Τέλος, αποτελεί αποθέωση ενός άρρωστου πολιτικού πολιτισμού, το γεγονός ότι τα κόμματα (από την αντιευρωπαϊκή Αριστερά μέχρι τη νεότευκτη εθνικιστική Δεξιά) προσπάθησαν να αποκομίσουν αισχρά οφέλη, ακόμη και από την αυτοκτονία ενός δυστυχισμένου ανθρώπου!

Ποιο είναι το συμπέρασμα;  Πρέπει άμεσα να ενισχυθούν, ιδίως οι συνταξιούχοι που βρίσκονται σε πλήρη ανέχεια!

Για να είμαστε ήσυχοι, ότι δεν θα «οπλίσουμε» ξανά στο μέλλον τα χέρια τέτοιων απελπισμένων ψυχών!   

Και, βέβαια, για να μη ξαναδούμε υπέργηρους ηλικιωμένους να περιμένουν στα συσσίτια για ένα κομμάτι κρέας!

Ο κ. Καλφέλης Γρηγόρης είναι Καθηγητής της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ

Σχολείο

Της Vaira Vike – Freiberga και του Antonio Vitorino

Βαδίζουμε προς μία γερμανική Ευρώπη;

Το Βήμα, The Project Syndicate, 6.4.12

Είναι η Ευρώπη που αναδύεται από την κρίση του ευρώ μία γερμανική Ευρώπη; Στη διάρκεια της κρίσης του ευρώ, η εξουσία στην Ευρωπαϊκή Ένωση δείχνει να συγκεντρώνεται στις εθνικές πρωτεύουσες και συγκεκριμένα σε μία: το Βερολίνο. Αλλά με μία εσωστρεφή Γερμανία, μία υποβαθμισμένη Γαλλία και μία σχεδόν αποστασιοποιημένη Βρετανία, η μεγάλη ιστορία στην ευρωπαϊκή εξωτερική πολιτική είναι ότι ήρθε η ώρα για τον μικρό με τις μεγάλες ιδέες.

Σε αυτή την Ευρώπη, οι σημαντικές κινήσεις πολλές φορές γίνονται στη Στοκχόλμη ή τη Βαρσοβία, όχι μόνο στο Βερολίνο, το Παρίσι ή το Λονδίνο. Και με σημαντικά ζητήματα εξωτερικής πολιτικής στο γεωγραφικό κατώφλι της Ευρώπης – είτε στην Αίγυπτο, είτε στη Λευκορωσία είτε τώρα στη Σύρια – οι χρήσιμες ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες είναι καλοδεχούμενες, ανεξαρτήτως από το πού αυτές προέρχονται.

Η Γερμανία, όσον αφορά στην εξωτερική πολιτική και την οικονομία, μπορεί να ασκήσει αποφασιστική ηγεσία στην Ευρωπαϊκή Ένωση – όταν το επιθυμεί. Για παράδειγμα, μαζί με την Πολωνία, ηγήθηκε μίας προσπάθειας συντονισμένης προσέγγισης της Ρωσίας και «έδειξε τα δόντια της» στη Σερβία. Αλλά σε άλλα ζητήματα – όπως για παράδειγμα στη Λιβύη – η Γερμανία δεν ηγήθηκε αλλά χρησιμοποίησε τον χώρο της για να ελιχθεί ακολουθώντας τις δικές της επιλογές ενάντια στα υπόλοιπα κράτη μέλη της ΕΕ. Συνεπώς η απάντηση σήμερα στο περίφημο ερώτημα του Χένρι Κίσινγκερ για τον ποιον πρέπει να καλέσει όταν θέλει να μιλήσει στην Ευρώπη, δεν είναι απαραίτητα «τον Γερμανό καγκελάριο».

Ενώ το Βερολίνο επιβάλει ολοένα περισσότερο τις οικονομικές του επιλογές στους υπόλοιπους της ευρωζώνης, το ίδιο δεν είναι προετοιμασμένο να χρησιμοποιήσει τη στρατιωτική ισχύ ως εργαλείο εξωτερικής πολιτικής, όπως αποδείχθηκε στην περίπτωση της Λιβύης. Επιπλέον η Γερμανία, όπως φαίνεται, καθίσταται μία «γεω – οικονομική δύναμη» οδηγούμενη από τις ανάγκες του τομέα των εξαγωγών της. Χρησιμοποιώντας οικονομικά μέσα προκειμένου να επιτύχει στόχους εξωτερικής πολιτικής, η Γερμανία σταδιακά γυρνάει την «πλάτη» της στους ευρωπαίους εταίρους.

Η Γαλλία, στο μεταξύ, καθώς βιώνει μία απώλεια ισχύος σε σχέση με τη Γερμανία στα οικονομικά ζητήματα, εξακολουθεί να διαδραματίζει αποφασιστικό ρόλο στην εξωτερική πολιτική. Ηγήθηκε της επιχείρησης στη Λιβύη και κάνει ακριβώς το ίδιο όταν προσπαθεί να επιβάλει σκληρότερες κυρώσεις στο Ιράν και να υποστηρίξει τα Ηνωμένα Έθνη στην Ακτή Ελεφαντοστού. Αλλά η Γαλλία με τη μονομερή της προσέγγιση συχνά έρχεται σε σύγκρουση με τους ευρωπαίους εταίρους της. Και ακόμη και όταν ηγείται, δεν το κάνει πάντα με εποικοδομητικό τρόπο.

Η Βρετανία, πέρα από τον αποφασιστικό ρόλο που διαδραμάτισε μαζί με τη Γαλλία στη Λιβύη, περιθωριοποιείται ολοένα περισσότερο στις ευρωπαϊκές αποφάσεις εξωτερικής πολιτικής. Ακόμη και πριν ασκήσει βέτο στο σχέδιο δημοσιονομικής ένωσης των κρατών της ευρωζώνης στη σύνοδο τον Δεκέμβριο του 2011, είχε ήδη πάψει να αναλαμβάνει τον παραδοσιακά ηγετικό της ρόλο στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ.

Καθώς οι «μεγάλοι τρεις» (Γερμανία, Γαλλία, Βρετανία) επιδιώκουν όλο και περισσότερο να εξυπηρετούν τα δικά τους στενά προσδιορισμένα εθνικά συμφέροντα, άλλα κράτη μέλη της ΕΕ αναδύονται ως ηγέτες σε σημαντικά ζητήματα εξωτερικής πολιτικής. Για παράδειγμα η Σουηδία συχνά αναλαμβάνει πρωτοβουλίες μεγαλύτερες του ειδικού της βάρους. Τον περασμένο χρόνο αύξησε την ετήσια βοήθεια προς τη Βόρειο Αφρική κατά 11,1 εκ. ευρώ, πρότεινε μία ευρωπαϊκή αποστολή στη Τυνησία μία εβδομάδα μετά το ξέσπασμα της επανάστασης προκειμένου να ενθαρρύνει τις δημοκρατικές φιλοδοξίες εκεί, και υπήρξε ένα γρήγορος και σθεναρός υποστηρικτής της εξέγερσης στη Λιβύη.

Η Πολωνία επίσης αναδύεται ως μία ηγέτιδα δύναμη στην εξωτερική πολιτική. Ο πρωθυπουργός Ντόναλντ Τουσκ και ο υπουργός Εξωτερικών Ράντεκ Σικόρσκι σφυρηλάτησαν την ευρωπαϊκή στρατηγική προς τη Ρωσία, με την Πολωνία να ξεπερνάει τις διαφορές της με τη Γερμανία και τώρα να βρίσκεται στο προσκήνιο των προσπαθειών για μία αυθεντικά συνεκτική προσέγγιση. Επίσης έχει αναλάβει ηγετικό στον τομέα της άμυνας της ΕΕ, αν και αρνήθηκε να συμμετέχει στην επέμβαση στη Σύρια. Αυτό αποδεικνύει τη δύναμη της πολωνικής οικονομίας, η οποία αναμένεται να μεγαλώσει πάνω από 3% μέσα στο 2012.

Η Γερμανία μπορεί να τραβάει όλη την προσοχή σε αυτή την περίοδο της κρίσης, αλλά η Ευρώπη είναι πιο αποτελεσματική και ισχυρή όταν μικρές χώρες λαμβάνουν δράση και ενώνουν τις δυνάμεις τους – ή ηγούνται – με τις μεγαλύτερες. Για παράδειγμα στο Ιράν (με εξαιρέσεις όπως η Ελλάδα) οι Ευρωπαίοι ενώθηκαν γύρω από μία ξεκάθαρη πολιτική και συλλογικές θέσεις, όπως το εμπάργκο στο πετρέλαιο. Λοιπόν, Πολωνία και Σουηδία: η Ευρώπη χρειάζεται την ηγεσία σας. Αλλά αυτό μπορεί να μην είναι αρκετό σε μία Ευρώπη 500 εκ. κατοίκων. Άλλα κράτη μέλη της ΕΕ πρέπει να ακολουθήσουν το παράδειγμα τους προκειμένου να καταστήσουν την ευρωπαϊκή εξωτερική πολιτική πραγματικά αποτελεσματική και ισχυρή.

* Η κυρία Vaira Vike – Freiberga είναι πρώην πρόεδρος της Λετονίας. Ο κ. Antonio Vitorino είναι πρώην υπουργός Αμυνας της Πορτογαλίας και στέλεχος του πορτογαλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος.

 

Σχολείο

Κατάντια!

4.4.12

Γενική ήταν η αίσθηση, από τα όσα κατά καιρούς έβλεπαν το φως της δημοσιότητας, ότι πολλά και περίεργα συνέβαιναν στη ΔΕΗ και ότι η σχέση των διοικούντων την επιχείρηση με τους εκπροσώπους των εργαζομένων κινούνταν σ’ ένα διαφορετικό επίπεδο απ’ αυτό που οι ρόλοι και τα συμφέροντα των δύο πλευρών επέτρεπαν.

Επανειλημμένα μάλιστα είχαν δημοσιοποιηθεί περιπτώσεις προκλητικά χαριστικών παροχών της διοίκησης προς τη ΓΕΝΟΠ και την ηγεσία της.

Αλλά αυτήν τη φορά δεν πρόκειται για πληροφορίες ή φήμες. Πρόκειται για επίσημες έρευνες, τεκμηριωμένες διαπιστώσεις και πορίσματα των κατ’ εξοχήν αρμόδιων θεσμικών παραγόντων. Και τα στοιχεία που αποκαλύπτονται αποδεικνύουν ότι οι συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι των εργαζομένων στη ΔΕΗ εισέπρατταν εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ, συνολικά δύο εκατομμύρια, μέσω προκλητικών υπερτιμολογήσεων δαπανών, ανάθεσης ανύπαρκτων μελετών και ανεπίτρεπτων εργοδοτικών «παροχών».

Φυσικά έχει ιδιαίτερη σημασία το γεγονός ότι όλες αυτές οι παράνομες συναλλαγές πραγματοποιούνταν σε μια περίοδο αποπνικτικής οικονομικής λιτότητας για τον λαό και προκλητικά αυξητικής τιμολογιακής πολιτικής της επιχείρησης. Αλλά για τους πανίσχυρους συνδικαλιστές λεφτά υπήρχαν. Και πολλά, όπως αποδεικνύεται. Το καθεστώς συναλλαγής μεταξύ εργαζομένων και εργοδοσίας προφανώς εξασφάλιζε σε κάθε πλευρά αυτό που επεδίωκε. Γι’ αυτό και η ευθύνη για όσα συνέβησαν δεν θα πρέπει να καταλογιστεί ποινικά μόνο προς την πλευρά των συνδικαλιστών. Εξίσου υπεύθυνοι είναι και όσοι ενέκριναν και προσυπέγραφαν αυτές τις «χρηματοδοτήσεις».

Τα αδικήματα είναι διαπιστωμένα. Και οι παρανομίες συγκεκριμένες. Σε αυτές και μόνο τις αιτιάσεις θα πρέπει να απαντήσουν -αν υπάρχει απάντηση- οι εμπλεκόμενοι. Μεγαλοστομίες περί αυτοκτονιών και άλλων παρεμφερών αντιδράσεων δεν αγγίζουν κανέναν. Σαφείς και ξεκάθαρες εξηγήσεις περιμένουν και οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ αλλά και η ελληνική κοινή γνώμη γενικότερα.

Αλλωστε το πρόβλημα δεν είναι μόνο τα χρήματα που διακινήθηκαν με ανεπίτρεπτο τρόπο. Είναι, κυρίως, το γεγονός ότι τέτοιες πρακτικές απαξιώνουν την ιδιότητα του συνδικαλιστή και τον ρόλο του συνδικαλισμού, σε μια εποχή που περισσότερο από κάθε άλλη φορά οι Ελληνες εργαζόμενοι θα εύχονταν να είχαν στο πλευρό τους σοβαρούς εκπροσώπους, οι οποίοι με το κύρος και την υπεύθυνη στάση τους θα ήταν σε θέση να περιορίσουν κάπως τις καταιγιστικές συνέπειες που η οικονομική κρίση έχει προκαλέσει.

Αλλά ποια σοβαρότητα και ποιο αίσθημα ευθύνης να περιμένει κανείς από ανθρώπους που προσλήφθηκαν να εργαστούν σε μια δημόσια επιχείρηση κι έφτασαν να συμπεριφέρονται ως ιδιοκτήτες της, απειλώντας τον απλό πολίτη ότι θα κατεβάσουν τους διακόπτες όποτε θελήσουν και θα τον βυθίσουν στο σκοτάδι;

Σχολείο

Ξεσηκώνονται και οι Ιρλανδοί

Γ. Δελαστίκ ΕΘΝΟΣ 4.4.12

Ζεματισμένη ήταν η κυβέρνηση της Ιρλανδίας το Σάββατο. Την ημέρα εκείνη, 31 Μαρτίου, έληξε η προθεσμία που είχε θέσει η κυβέρνηση στους πολίτες της χώρας να πληρώσουν ένα καινούργιο «χαράτσι» 100 ευρώ για κάθε ακίνητο. Το ποσό δεν είναι δυσβάστακτο. Στην Ιρλανδία όμως δεν υπάρχει μόνιμος φόρος ακίνητης περιουσίας και στόχος της κυβέρνησης ήταν με δόλωμα το κατοστάρικο να εθίσει τον πληθυσμό στο ότι πρέπει να πληρώνει φόρο για το σπίτι του, έτσι ώστε σταδιακά να μονιμοποιήσει τον φόρο ακινήτων.

Τα πράγματα όμως εξελίχθηκαν πολύ διαφορετικά από όπως είχε υπολογίσει η κυβέρνηση. «Η Ιρλανδία αντιμετωπίζει λαϊκή εξέγερση γύρω από έναν νέο φόρο επί της περιουσίας» τιτλοφορούσαν στη διεθνή τους έκδοση οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης» προχτές τη σχετική είδηση. Δεν υπερέβαλλαν.

Περίλυπη η ιρλανδική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι λιγότερα από τα μισά των 1.600.000 νοικοκυριών της χώρας πλήρωσαν το «χαράτσι» των 100 ευρώ. Σχεδόν ένα εκατομμύριο (!) νοικοκυριά αρνήθηκαν. Αγανάκτησαν και ξεσηκώθηκαν μέχρι και οι Ιρλανδοί!

Και όχι μόνο αυτό. Πάνω από 10.000 διαδηλωτές στο Δουβλίνο οργάνωσαν πορεία διαμαρτυρίας προς το συνεδριακό κέντρο της ιρλανδικής πρωτεύουσας, όπου είχε το ετήσιο συνέδριό του το κόμμα Φίνε Γκελ του πρωθυπουργού Εντα Κένι. Η αστυνομία απέτρεψε την εισβολή του πλήθους μέσα στον χώρο του συνεδρίου. Οι διαδηλωτές πολιόρκησαν όμως το κτίριο και γιουχάιζαν άγρια τους συνέδρους του κυβερνώντος κόμματος.

Σε ακόμη χειρότερη κατάσταση από πλευράς εχθρότητας εκ μέρους του πληθυσμού βρίσκεται και το κόμμα της αντιπολίτευσης Φίανα Φαλ, το οποίο συνετρίβη στις πρόωρες βουλευτικές εκλογές επειδή αυτό οδήγησε τη χώρα στην κρίση και στο καθεστώς υποτέλειας του Μνημονίου.

Σαν να μην έφτανε αυτό, προ δεκαημέρου ολοκληρώθηκε το έργο μιας ανεξάρτητης εξεταστικής επιτροπής, η οποία διερευνούσε το θέμα της διαφθοράς των πολιτικών στην Ιρλανδία.

Είχε συσταθεί και είχε αρχίσει να λειτουργεί εδώ και… 15 (!!!) χρόνια, αλλά επιτέλους τελείωσε και κατέληξε σε συμπεράσματα-βόμβα: έκρινε ύποπτο διαφθοράς τον επί 14 χρόνια αρχηγό του κόμματος Φίανα Φαλ και 11 συνεχή χρόνια… πρωθυπουργό της Ιρλανδίας Μπέρτι Αχερν!

Ο Αχερν εθεωρείτο ως ο πιο πετυχημένος πολιτικός της σύγχρονης Ιρλανδίας. Κέρδισε τρεις διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις και κυβέρνησε τη χώρα από το 1997 ως το 2008, όταν ξέσπασε η κρίση, οπότε και εκδιώχθηκε από την εξουσία. Τελικά αποδείχθηκε ότι επρόκειτο για θρασύτατο πολιτικό απατεώνα, γιατί… αυτός (!) δημιούργησε την εξεταστική επιτροπή για τη διαφθορά, την πρώτη κιόλας χρονιά που ανέλαβε την εξουσία για να θολώσει τα νερά!…

Ο Αχερν υποχρεώθηκε ένα 24ωρο μετά τη δημοσίευση της έκθεσης της επιτροπής να παραιτηθεί από το κόμμα του, πριν αυτό κινήσει τις διαδικασίες ατιμωτικής αποβολής του από το Φίανα Φαλ ως απατεώνα.

Πλήρως διεφθαρμένος κατά το πόρισμα της επιτροπής ήταν και ο πρώην επίτροπός τη Ιρλανδίας στην ΕΕ Πάντραγκ Φλιν, ο οποίος τα έπιανε από Ιρλανδούς εργολάβους και τον οποίον πρέπει να διώξει από το Φίανα Φαλ ο σημερινός αρχηγός του κόμματος Μιχάλ Μάρτιν, ο οποίος μάλιστα πρέπει να αποβάλει από το κόμμα τέσσερις ακόμη τοπικούς άρχοντες που λαδώνονταν εκ συστήματος, βάσει του πορίσματος της επιτροπής.

Στο μεταξύ, η οικονομία της Ιρλανδίας ξανακύλησε σε ύφεση το δεύτερο εξάμηνο του 2011, όπως αποκάλυψαν τα στοιχεία που δημοσιοποίησε το Κεντρικό Στατιστικό Γραφείο της χώρας πριν από λίγες μέρες.

Δραματικά υψηλή παράλληλα παραμένει η χρέωση των νοικοκυριών της Ιρλανδίας σε ιδιωτικό επίπεδο, καθώς υπολογίζεται ότι τα προσωπικά χρέη των Ιρλανδών ανέρχονται στα 190 δισεκατομμύρια ευρώ, με αποτέλεσμα στη χώρα να σημειώνονται περισσότερες αυτοκτονίες παρά ποτέ στην ιστορία της.

31 ΜΑΪΟΥ
Δημοψήφισμα στην ομίχλη

Ξαφνικά άρχισαν να ανησυχούν στο Βερολίνο και στις Βρυξέλλες. Ενώ είχαν σίγουρο το «Ναι» των Ιρλανδών στο Δημοψήφισμα της 31ης Μαΐου για την έγκριση του Δημοσιονομικού Συμφώνου της Ευρωζώνης που επέβαλε η Μέρκελ, τώρα τελευταία άρχισαν να τους ζώνουν τα φίδια. Η απροσδόκητης έκτασης άρνηση των Ιρλανδών να πληρώσουν το «χαράτσι» για τα ακίνητα τους θορύβησε ιδιαίτερα. Ετσι, ενώ επί μήνες η ΕΚΤ τηρούσε αδιάλλακτη στάση, την Πέμπτη ξαφνικά συμφώνησε στο αίτημα της ιρλανδικής κυβέρνησης να μην πληρώσει ομόλογο αξίας 3,06 δισεκατομμυρίων ευρώ που έληγε το Σάββατο. Ετσι, η πληρωμή των τριών δισεκατομμυρίων μετατέθηκε για το μέλλον, με μειωμένο επιτόκιο! «Κι ο άγιος φοβέρα θέλει» που λέει και η λαϊκή παροιμία – αλλά πού να το καταλάβουν αυτό οι Ελληνες πολιτικοί…

Σχολείο

Βουλιάζει πιο βαθιά στην κρίση

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 4.4.12

Τα στοιχεία σε Γαλλία, Γερμανία και Ιταλία επιβεβαιώνουν ότι η ανάκαμψη θα είναι αργή και αναιμική

Η Ευρωζώνη αναμένεται να βγει από την κρίση φέτος την άνοιξη, αλλά η οικονομία της θα παραμείνει στάσιμη τουλάχιστον μέχρι και το τρίτο τρίμηνο του έτους, σύμφωνα με τις προβλέψεις των στατιστικών υπηρεσιών της Γαλλίας, της Γερμανίας και της Ιταλίας, οι οποίες δόθηκαν χθες στη δημοσιότητα και επιβεβαιώνουν ότι η βαθιά κρίση εναλλάσσεται με περιόδους αναιμικής ανάκαμψης.

Οι υπηρεσίες αυτές (Insee, Ifo και Istat) επιβεβαιώνουν ότι το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν της ζώνης του ευρώ υποχώρησε κατά 0,2% το πρώτο τρίμηνο του 2012, μετά τη μείωσή του κατά 0,3% το τελευταίο τρίμηνο του 2011. Προβλέπουν ακόμα ότι το δεύτερο τρίμηνο του 2012 η οικονομία θα παραμείνει στάσιμη, ενώ το τρίτο τρίμηνο θα παρουσιάσει ελαφρά ανάπτυξη, της τάξης του +0,1%. Η παγκόσμια ανάκαμψη παραμένει «εξαιρετικά εύθραυστη», δήλωσε χτες η Κρ. Λαγκάρντ, σύμφωνα με το Reuters.

Την ίδια στιγμή, οι κυβερνήσεις των κρατών – μελών της ΕΕ κλιμακώνουν την ολομέτωπη αντιλαϊκή επίθεση, προκειμένου να φορτώσουν τα βάρη της καπιταλιστικής κρίσης στους λαούς και να ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα και κερδοφορία των μονοπωλίων. Το Βέλγιο«θα χρειαστεί νέα, κολοσσιαία προσπάθεια λιτότητας έως το 2015», επισημαίνουν πρωτοσέλιδα άρθρα στο χτεσινό βελγικό Τύπο.

«Η Ιταλία και η Ευρώπη έχουν ανάγκη από διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις για να μπορέσει να ξεκινήσει και να ενισχυθεί η οικονομική ανάπτυξη», αναφέρεται σε ανακοίνωση της ιταλικής κυβέρνησης που εκδόθηκε χτες το πρωί. Επιτάχυνση της υλοποίησης των άγριων αντιλαϊκών μέτρων του μνημονίου ζητά η Κομισιόν από την κυβέρνηση της Πορτογαλίας. «Γενικά το πρόγραμμα βρίσκεται σε καλό δρόμο», όμως «εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικοί κίνδυνοι και προκλήσεις», αναφέρει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή σε έκθεσή της για την τελευταία αξιολόγηση της τρόικας.

Η Γερμανία είναι ενάντια στην έκδοση ευρωομολόγων, δήλωσε τέλος η Γερμανίδα καγκελάριος Α. Μέρκελ, που συναντήθηκε χτες με τον πρόεδρο της Τσεχίας Π. Νέτσας, με τη συζήτηση να επικεντρώνεται στην ψήφιση του δημοσιονομικού συμφώνου, αφού Τσεχία, μαζί με τη Μ. Βρετανία, είναι οι μόνες χώρες που δεν έχουν εγκρίνει το δημοσιονομικό σύμφωνο, ενώ η Ιρλανδία θα διεξάγει δημοψήφισμα στις 31 Μάη.

Σχολείο

Στρατολόγοι του υποκόσμου της ακροδεξιάς

Του Ανάργυρου Σεβαστού, ΑΥΓΗ 3.4.12

Η επιλογή ΠΑΣΟΚ – Ν.Δ. να ταυτίσουν την εγκληματικότητα με τη μετανάστευση και να την καταστήσουν κεντρικό θέμα της προεκλογικής ατζέντας, με την υστεροβουλία ότι θα παρασύρουν τον λαϊκό κόσμο να συζητεί για τους μετανάστες κι όχι για το Μνημόνιο της ανεργίας και της φτώχειας, λειτουργεί ως μπούμερανγκ για τους εμπνευστές. Ένα πρόβλημα, που δεν παρουσιάζει την ίδια έκταση και ένταση σε ολόκληρη τη χώρα και εντοπίζεται κυρίως σε γειτονιές στο κέντρο της Αθήνας, επιδιώκεται να μετατραπεί σε πρόβλημα – εθνικό κίνδυνο. Με τον τρόπο αυτόν ούτε η εγκληματικότητα (που σε συνθήκες οικονομικής κρίσης είναι αναμενόμενο να αυξάνεται) ούτε τα κοινωνικά προβλήματα που συναρτώνται με τους μετανάστες αντιμετωπίζονται, ούτε το κέντρο της Αθήνας "φωτίζεται". Είναι χαρακτηριστικό ότι τα σχέδια Χρυσοχοΐδη για στρατόπεδα συγκέντρωσης προκαλούν τις αντιδράσεις τοπικών κοινωνιών, με πιο χαρακτηριστική τη δήλωση του περιφερειάρχη Θεσσαλίας Κ. Αγοραστού ότι εκεί δεν υπάρχουν περιττοί μετανάστες και συνεπώς δεν υφίσταται λόγος για στρατόπεδα.

Η χειρότερη πολιτική επίπτωση της αιφνίδιας προεκλογικής σταυροφορίας εναντίον των ξένων είναι η αύξηση των ποσοστών της νεοναζιστικής οργάνωσης "Χρυσή Αυγή", που μέσα σε δέκα μέρες ανέβηκε δημοσκοπικά από το 3% στο 5%! Λαϊκός κόσμος, που διαπιστώνει ότι καταστρέφεται η ζωή του, βρίσκει εξιλαστήριο θύμα στον διπλανό του φτωχό, τον αλλοδαπό. Σε μια οικονομία που μέσα σε πέντε χρόνια έχασε το 20% του ΑΕΠ, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν στρατιές εκατομμυρίων ανέργων και φτωχών, η ακροδεξιά, με απλοϊκά και ξενοφοβικά συνθήματα του τύπου "οι ξένοι μάς παίρνουν τις δουλειές", κερδίζει έδαφος. Αυτό όμως είναι το πρώτο στάδιο. Σύντομα θα αναζητηθούν και άλλοι φτωχοί, αυτή τη φορά Έλληνες, για εξιλαστήρια θύματα. Όταν αρχίσει ο κοινωνικός διχασμός, δεν τελειώνει… Όλοι εναντίον όλων; Και το κεφάλαιο στο απυρόβλητο;

Η άνωθεν υποκινούμενη αντιμεταναστευτική προπαγάνδα, με τα ΜΜΕ να πρωταγωνιστούν στη μετάδοση σκηνοθετημένων αστυνομικών επιχειρήσεων – "σκούπα", άφησε χώρο να αναπτυχθούν αντιλήψεις "πολιτοφυλακής", ώστε "να πάρει ο πολίτης τον νόμο στα χέρια του", δηλαδή για πρακτικές αυτοδικίας, πίσω από τις οποίες συχνά κρύβονται ακροδεξιές συμμορίες.

Χθες η εφημερίδα "Πρώτο Θέμα" πρόβαλε πρωτοσέλιδα τη νεοναζιστική οργάνωση "Χρυσή Αυγή". Σύμφωνα με το δημοσίευμα, που υποστηρίζεται με μεγάλη φωτογραφία, δίκην διαφημιστικής καταχώρισης, Χρυσαυγίτες "προστατεύουν ηλικιωμένους την ώρα που συναλλάσσονται με τράπεζες ή κάνουν τα ψώνια τους". Η "Χρυσή Αυγή" αποδεδειγμένα είναι εγκληματική οργάνωση, το πανελλήνιο θυμάται τη δολοφονική επίθεση του Περίανδρου εναντίον του φοιτητή Κουσουρή, που είναι μόνο ένα από σειρά ανάλογων περιστατικών. Η εφημερίδα επιλέγει να "ξεπλύνει" τη "Χρυσή Αυγή" παρουσιάζοντάς την ως "παράγοντα ασφάλειας", γράφει μάλιστα για τα "προσκοπάκια της ‘Χρυσής Αυγής’" και διαφημίζει τη θέση του ηγέτη τους Ν. Μιχαλολιάκου ότι "η οργάνωσή του είναι υπέρ της ίδρυσης ιδιωτικών εταιρειών ασφάλειας από μέλη της". Γνωρίζει, άραγε, η ΕΛ.ΑΣ. ποιες είναι οι συνάψεις της νεοναζιστικής οργάνωσης με πυρήνες, και μάλιστα στις Ειδικές Δυνάμεις; Γνωρίζει, άραγε, η ΕΛ.ΑΣ. πού σταματάει η παροχή προστασίας των Χρυσαυγιτών σεκιουριτάδων; Ποια είναι η σχέση τους με συμμορίες της νύχτας;

Είναι επικίνδυνο η πολιτική επιπολαιότητα των μνημονιακών κομμάτων, που εμφανίζονται μάλιστα ως υπερασπιστές του νόμου και της τάξης, να διευκολύνει την επώαση του αβγού του φιδιού. Άλλοτε τα ταμπλόιντ δημοσίευαν πρωτοσέλιδα "ενωμένο" το κατατεμαχισμένο πτώμα θύματος βιασμού. Τώρα πουλάνε bodyguard με αγκυλωτούς σταυρούς!

Αν όμως οι κερδοσκόποι του αίματος δεν αντιλαμβάνονται τις συνέπειες της αντιμεταναστευτικής υστερίας, οι ιδεολόγοι του συστήματος είναι μύωπες. Η κυριακάτικη "Καθημερινή", στην προσπάθειά της να δικαιολογήσει τη συνθηματολογία Χρυσοχοΐδη ότι "οι λαθρομετανάστες αποτελούν υγειονομική βόμβα", δημοσιεύει έρευνα του ΚΕΕΛΠΝΟ. Αντιγράφουμε τον τίτλο του δημοσιεύματος: "Συναγερμός για τους λαθρομετανάστες. Σοκάρουν τα στοιχεία του ΚΕΕΛΠΝΟ. AIDS και ηπατίτιδα θερίζουν τις κεντρικές πλατείες των Αθηνών".

Αν διαβάσει κανείς την έρευνα που δημοσιεύεται, το AIDS εξαπλώνεται κυρίως ανάμεσα στους χρήστες ναρκωτικών, που στη μεγάλη τους πλειονότητα είναι κυρίως Έλληνες. Για τις άλλες ασθένειες, όπως είναι οι ηπατίτιδες Β και C και η φυματίωση, είναι προφανές ότι η έξαρση οφείλεται και στις συνθήκες διαβίωσης των ξένων πληθυσμών στη χώρα μας. Δεν γνώριζε η αστυνομία το γκέτο στη Μενάνδρου; Χρειαζόταν η τηλεοπτική σταυροφορία; Είναι δυνατόν όμως οι αρχές να μιλούν για "υγειονομική βόμβα" που αφορά ολόκληρη τη χώρα; Ή μήπως η ανάσυρση υγειονομικών διατάξεων επιλέγεται προκειμένου να νομιμοποιηθεί η αστυνομική εισβολή σε καταλύματα μεταναστών;

Μπορεί ο κ. Χρυσοχοΐδης να προκαλεί εντυπώσεις στο εσωτερικό με τα περί στρατοπέδων, όπως παλαιότερα ο κ. Παπουτσής με τον φράχτη, αλλά στις Βρυξέλλες χθες δέχτηκε σφοδρή κριτική, διότι τόσο η σημερινή όσο και οι προηγούμενες κυβερνήσεις δεν αξιοποίησαν τα κοινοτικά κονδύλια για τα προβλήματα των μεταναστών και με την αμέλειά τους άφησαν να συσσωρευθούν πολλά προβλήματα. Όσα, λοιπόν, απέφυγαν να κάνουν επί τόσα χρόνια οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ – Ν.Δ., θα τα κάνουν ένα μήνα πριν από τις εκλογές με τη συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ – Ν.Δ.;

Η δημόσια ρητορική τους το μόνο που πετυχαίνει είναι να παραπλανά λαϊκό κόσμο και να λειτουργεί ως στρατολόγος της ακροδεξιάς του υποκόσμου. Άλλος ένας λόγος για να καταψηφιστεί ο δικομματισμός.

Σχολείο

Greece plans to detain some migrants ‘indefinitely’

Amnesty attacks plan to base detention of illegal migrants and asylum-seekers on public health risk

Greek police escort migrants

Greek police escort migrants to have their documents checked after a ‘sweep’ operation in central Athens. Photograph: John Kolesidis/REUTERS

The Greek government has announced plans to hold illegal immigrants in indefinite detention if they are considered a risk to public health, drawing sharp criticism from the human rights group Amnesty International, which called the proposals "deeply alarming".

In draft legislation submitted to parliament, the government requested the backing of politicians to hold immigrants in detention for compulsory health checks and treatment for HIV/Aids and other contagious ailments.

Greece, which is due to hold a general election either in late April or early May, is the European Union’s busiest transit point for illegal immigrants.

Last week the government launched police roundups of illegal immigrants in Athens, with hundreds of people being subjected daily to street stops by police.

Authorities are also planning to convert 30 former military sites to serve as detention centres, each housing 1,000 people.

"Under the proposed amendments, the law will foresee the right to detain non-nationals – whether they have applied for political asylum or not – if they pose a risk to public health," the authors of the bill submitted late on Monday wrote.

Immigrants liable for detention, it said, posed a risk "because they have contracted an infectious disease, or because they belong to groups vulnerable to such diseases, like intravenous drug users, persons involved in [prostitution] or people who reside in conditions that do not meet the elementary standards of hygiene".

The document was signed by the Greek ministers of finance, health and public order. It said: "The subjects … will be submitted to compulsory health examinations and corresponding treatments.

"Treatment areas will be subject to detention regulations for the period that the reasons for their detention apply."

The law is due to be put to the vote in parliament before 11 April.

The government argues it has little choice other than to take tougher measures, estimating that more than a million illegal immigrants live in Greece, which has an official population of 11 million.

Amnesty urged Greece not to go ahead with the new proposals.

"These deeply alarming measures specifically target the most vulnerable people based on discriminatory criteria," said Amnesty’s Jezerca Tigani.

"The Greek authorities must withdraw such measures immediately, which will only exacerbate the stigmatisation of migrants and asylum-seekers in the country."

Σχολείο

Αριστερά, Αντιρατσιστικά, Αλληλέγγυα: η εναλλακτική διέξοδος για την Ευρώπη

Της Ρένας Δούρου *, ΑΥΓΗ 1.4.12

«Σε όλη την Ευρώπη η λύση είναι Αριστερά». Το κεντρικό σύνθημα της πρώτης προεκλογικής συγκέντρωσης που οργανώνει την Τρίτη, 3 Απριλίου ο ΣΥΡΙΖΑ, με τη συμμετοχή του Πιέρ Λωράν προέδρου του κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς και Εθνικού Γραμματέα του Κομμουνιστικού κόμματος Γαλλίας, του Γκρέγκορ Γκίζι, επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας της γερμανικής Die Linke και του Φρανσέσκο Λούσα, εθνικού συντονιστή του Αριστερού Μπλόκο της Πορτογαλίας. Σε μια εξόχως κρίσιμη συγκυρία, που θα κρίνει το μέλλον τόσο της χώρας μας όσο και της Ευρώπης, ο ΣΥΡΙΖΑ επιλέγει να αναδείξει εκείνη την πτυχή που συνιστά το «κλειδί» της κρίσης: τον ευρωπαϊκό, συστημικό της χαρακτήρα, «φωτίζοντας» παράλληλα τον μόνο προσανατολισμό που θα οδηγήσει στην υπέρβασή της. Κλίνατε επ’ αριστερά! Σε αυτό το προσκλητήριο δίνουν σήμερα το "παρών" οι λαοί της Ευρώπης.

Μετά από πάνω από δύο χρόνια πρωτοφανούς κρίσης, και μετά από τη θεσμοποίηση της πολιτικής που εφαρμόστηκε στο… πειραματόζωο της Ευρώπης, την Ελλάδα, με το Σύμφωνο Δημοσιονομικής Σταθερότητας (δηλαδή πειθαρχίας, άρα δια βίου λιτότητας), έγινε πλέον φανερό ότι το πρόβλημα είναι δομικό, και αφορά στο δημοκρατικό μέλλον της ευρωοικοδόμησης. Αν τούτη πάψει να στηρίζεται στη δημοκρατία, την κοινωνική δικαιοσύνη, την αλληλεγγύη, τότε είναι βέβαιο ότι αυτή οδηγείται σε ένα αδιέξοδο που θα είναι κοινωνικά επώδυνο και πολιτικά καταστροφικό. Αυτή η εξέλιξη δεν είναι όμως αναγκαστική.

Η Αριστερά στη Γερμανία, τη Γαλλία, την Πορτογαλία, την Ισπανία, την Ιταλία, την Ελλάδα και αλλού στην Ευρώπη, δείχνει ότι οι μονόδρομοι είναι ιδεολογικά κατασκευάσματα στην υπηρεσία της ευρωπαϊκής Δεξιάς και του νεοφιλελεύθερου δόγματός της.

Στον εναλλακτικό, ευρωπαϊκό, αριστερό δρόμο η Γερμανία, η Γαλλία και η Πορτογαλία σηματοδοτούν έναν όχι τυχαίο άξονα, από τον βορρά προς τον νότο, η κάθε μία τους με τη δική της συνεισφορά.

Στη Γερμανία, η Die Linke αποτελεί εκείνη τη φωνή που καταγγέλλει την τιμωρητική πολιτική επιβολής μιας λιτότητας, η οποία ουσιαστικά ωφελεί το μονόδρομα εξαγωγικό μοντέλο της χώρας, τις επιπτώσεις του οποίου στις χώρες του νότου έχει τεκμηριωμένα θεωρητικοποιήσει ο επικεφαλής οικονομολόγος της κοινοβουλευτικής της ομάδας, Μίκαελ Σλεχτ. Ο ιστορικός ηγέτης του κόμματος, Όσκαρ Λαφοντέν έχει εξηγήσει τεκμηριωμένα ότι η πολιτική των Μέρκελ και Σαρκοζί, όχι μόνο στραγγαλίζει την ελληνική κοινωνία αλλά αποδομεί την Ευρώπη.

Στη Γαλλία, ο υποψήφιος του Αριστερού Μετώπου στις προεδρικές εκλογές, Ζαν Λικ Μελανσόν έχει καταφέρει να αλλάξει τους όρους του δημόσιου διαλόγου, και πιέζει εξ αριστερών τον σοσιαλιστή υποψήφιο, Φρανσουά Ολάντ. Ο Μελανσόν καταγγέλλει το γερμανικό μοντέλο του μισθολογικού «ντάμπινγκ», που θαυμάζει ο Σαρκοζί και ήταν εκείνος που με τα επιχειρήματά του, λίγο πριν από την ψηφοφορία στις 21 Φεβρουαρίου για τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας, προκαλούσε τον διχασμό των σοσιαλιστών βουλευτών: παρά τη γραμμή της αποχής, 23 σοσιαλιστές βουλευτές καταψήφιζαν μαζί με εκείνους του Αριστερού Μετώπου…

Στην Πορτογαλία πριν από λίγες ημέρες τα συνδικάτα κατέβαιναν σε γενική απεργία κατά της απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων, της διευκόλυνσης των απολύσεων, της κατάργησης αργιών και ημερών διακοπών. «Πρόκειται για επιστροφή στην εποχή της φεουδαρχίας», δήλωνε ο Αρμένιο Κάρλος, ο γενικός γραμματέας του μεγαλύτερου συνδικάτου, του CGTP. Στη χώρα σήμερα, μετά από ένα χρόνο λιτότητας έναντι 78 δισ. «βοήθειας», η ύφεση τρέχει με 3,3%, η ανεργία είναι στο 14.5% και ανεβαίνει, ο Όλι Ρεν «στηρίζει τις μεταρρυθμίσεις» και ήδη κάποιοι μιλούν για δεύτερο πακέτο «βοήθειας» και για αναδιάρθρωση του χρέους της…

Ο Γκρέγκορ Γκίζι, ο Πιέρ Λωράν και ο Φρανσίσκο Λούσα είναι οι συνοδοιπόροι, όχι μόνο του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά όλων των πολιτών, σε Ευρώπη και Ελλάδα, σε αυτόν τον εναλλακτικό δρόμο που χαράσσουμε σήμερα: Αριστερά, Αντιρατσιστικά, Αλληλέγγυα.

* Η Ρ. Δούρου είναι μέλος της Π.Γ. του Συνασπισμού, υπεύθυνη Ευρωπαϊκής Πολιτικής

Σχολείο

Η ενέργεια που ενώνει

Μ. Ιγνατίου ΕΘΝΟΣ  31.3.12

Στις ελληνοτουρκικές σχέ­σεις πάντα συνέβαιναν περίεργα πράγματα. Υπάρχουν φορές -και είναι ελάχιστες δυστυχώς- που οι Αμερικανοί υποστηρίζουν τις ελληνικές θέσεις, αλλά στις πλείστες των περιπτώσεων, ακόμα και όταν η Τουρκία έχει κραυγαλέα άδικο, η Ουάσιγκτον τάσσεται πλήρως με το μέρος της, αγνοώντας εντελώς το δίκαιο και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ακόμα και η υποστήριξη για την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, που αποτελεί πάγιο αίτημα όλων των Αμερικανών προέδρων, αναδείχθηκε από την Αγκυρα ως το θέμα με το οποίο «ισοζυγίζει» όλες τις άλλες απαράδεκτες διεκδικήσεις της.

Η ενέργεια είναι ένα μείζον ζήτημα που εσχάτως μπήκε στη ζωή μας λόγω της επιτυχημένης συνεργασίας της Κύπρου με το Ισραήλ. Και η επιτυχία οφείλεται στο γεγονός ότι οι Ελληνοκύπριοι πρώτα κάνουν έργα και μετά τα ανακοινώνουν, αντίθετα από την Ελλάδα, όπου οι ανακοινώσεις προηγούνται χωρίς να υπάρχει ποτέ υλοποίηση και αποτέλεσμα. Στο θέμα της ενέργειας οι Αμερικανοί υποστηρίζουν την Κύπρο, διότι στην ουσία υποστηρίζουν τα συμφέροντα του Ισραήλ και τα δικά τους. Πολλοί στην Ουάσιγκτον πιστεύουν ότι η ταύτιση των συμφερόντων θα επιτυγχανόταν και στον πολιτικό τομέα, εάν δεν ξεκινούσε ο εμφύλιος στη Συρία.

Τις τελευταίες ημέρες διάβασα κριτικές για τις δηλώ­σεις του Ρίτσαρντ Μόρνινγκσταρ, αρμοδίου του Στέιτ Ντι­πάρτμεντ για την ενέργεια. Είναι η πρώτη φορά που θα βρεθώ στη δυσάρεστη θέση να υποστηρίξω Αμερικανό αξιωματούχο και να κινδυνεύσω να χαρακτηριστώ «φιλο­αμερικανός». Αλλά, όποιος μελετήσει την τελευταία ομιλία του ή όποιος παρακολουθεί τη δράση του στα θέματα αυτά, γνωρίζει πως αποδέχεται πλήρως το δικαί­ωμα της έρευνας στην κυπριακή ΑΟΖ, ενώ από καιρό έχει καλύτερη θέση και από αυτόν τον Πρόεδρο της Κύπρου στο θέμα του τι δικαιούνται ή όχι οι Τουρκοκύπριοι.

Πιστεύει, και αυτό είναι απόλυτα ορθό, πως ΜΕΤΑ τη λύση του Κυπριακού, έχουν δικαίωμα στον φυσικό πλού­το και όσοι Τουρκοκύπριοι είναι πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας. Οχι όσο διαρκεί η τουρκική κατοχή.

Σχολείο

Γρηγόρης Καλφέλης, ΤΟ ΒΗΜΑ 30.3.12

Τι ψηφίζουμε; Υπέρ ή κατά της Ευρώπης;

«Ψηφίστε εκείνον που υπόσχεται τα λιγότερα. Μετά τις εκλογές θα είστε λιγότερο απογοητευμένοι», έλεγε κάποτε χαρακτηριστικά ο αμερικανός Bernard Baruch.
Δεν πιστεύω, βέβαια, ότι αυτό είναι το βασικό διακύβευμα των επερχομένων εθνικών εκλογών, έστω και αν έχουμε αηδιάσει από τις υποσχέσεις, που μας τάζουν οι πλούσιοι και διεφθαρμένοι επαγγελματίες της πολιτικής (χωρίς, βέβαια, αυτό να σημαίνει, ότι δεν υπάρχουν και «καθαροί» κοινοβουλευτικοί αντιπρόσωποι).
Επομένως, θα προσπαθήσω σύντομα να αποκωδικοποιήσω το κρισιμότατο νόημα των επικείμενων εκλογών.
Έτσι, καταρχήν, δεν πρέπει να «αγιοποιήσουμε» τη στάση του λευκού ή του άκυρου ή της αποχής, έστω και αν η προσέγγιση αυτή είναι κατανοητή, ειδικά όταν υιοθετείται από τους νέους μας, οι οποίοι βλέπουν μπροστά τους το αποκρουστικό φάντασμα της ανεργίας (και μάλιστα χωρίς να έχουν συμβάλλει στην επαίσχυντη οικονομική κατάρρευση της χώρας μας).

Γιατί είναι ισχυρή μια τέτοια θέση; Γιατί αν δεν ψηφίσουμε ή ψηφίσουμε άκυρο, τότε ούτως ή άλλως ένα εκλογικό αποτέλεσμα θα υπάρχει και θα αφήσουμε ολέθρια σε κάποιους «άλλους» να διαχειρίζονται τις τύχες της μικρής μας ζωής, είτε αυτοί είναι κάποιοι τεχνοκράτες είτε κάποιες βδελυρές κομματικές νομενκλατούρες.
Σε κάθε περίπτωση χωρίς τη δικιά μας συμμετοχή δεν θα αλλάξει η σημερινή μίζερη πραγματικότητά της Ελλάδας!
Και υπό αυτή την έννοια δεν αποδέχομαι ούτε τη λογική του καταπληκτικού πορτογάλου λογοτέχνη, Ζοζέ Σαραμάγκου, ο οποίος στο γνωστό «Περί φωτίσεως» μυθιστόρημα εξυμνεί τη λευκή ψήφο που ρίχνει μαζικά στις εκλογές ο πληθυσμός μιας μη κατονομαζόμενης δημοκρατικής χώρας (αντιδρώντας εναντίον του καθεστώτος ψύχραιμα και μη βίαια, όπως προέτρεπε κάποτε και ο Γκάντι).

Κατά συνέπεια, ποιο είναι το κεντρικό διακύβευμα αυτών των εκλογών; Η απάντηση είναι απλή: Το αν θα παραμείνουμε ή όχι στην Ευρώπη (και έτσι με ένα διεστραμμένο τρόπο επανέρχεται στο ιστορικό προσκήνιο το ζήτημα το οποίο είχε θέσει τυχοδιωκτικά – μέσω του άκαιρου δημοψηφίσματος – ο πρώην πρωθυπουργός Παπανδρέου)!
Υπό αυτή την έννοια είναι ανάγκη να ενισχυθούν – κατά τη γνώμη μου – στην επερχόμενη εκλογική αναμέτρηση τα φιλοευρωπαϊκά ελληνικά κόμματα.
Όμως, είναι απαραίτητο να γίνει σαφές και το εξής πράγμα: Η σημερινή Ευρώπη της αλλαζονικής καγκελαρίου Μέρκελ – που επιβάλλει ετσιθελικά τα απάνθρωπα μέτρα της λιτότητας – δεν έχει καμία σχέση με την Ευρώπη, που είχε φανταστεί ο γερμανός φιλόσοφος Χάμπερμας. Δηλαδή, η μεγάλη δημοκρατική Ένωση των ευρωπαίων πολιτών (Χάμπερμας, «Ο μεταεθνικός αστερισμός»).

Και υπό αυτή την έννοια πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η ταυτότητα της Ευρώπης συνεχώς αλλάζει και αύριο μπορεί να είναι η Ευρώπη ενός άλλου ηγετικού συνασπισμού δυνάμεων (με άλλα λόγια του γάλλου σοσιαλιστή Ολάντ και του γερμανού σοσιαλδημοκράτη Γκάμπριελ, που υπόσχονται κυρίως κοινωνική δικαιοσύνη και ανάπτυξη).
Γιατί τα λέω αυτά; Γιατί και στην χώρα μας οι φιλοευρωπαϊκές πολιτικές δυνάμεις πρέπει να προτείνουν άμεσα διορθωτικά μέτρα για να ελαφρυνθούν τα φτωχότερα κοινωνικά στρώματα (τα οποία επωμίσθηκαν αδίκως το γιγαντιαίο βάρος των θυσιών μιας αναγκαίας οικονομικής αναπροσαρμογής, το ίδιο διάστημα που οι πάμπολλοι μεγαλογιατροί και οι άλλοι φοροφυγάδες αυτού του τόπου ζούσαν ευτυχισμένα και αμέριμνα).

Και τέτοιο μέτρο είναι η κατάργηση του επαχθούς χαρατσιού της ΔΕΗ, όπως ξαναέγραψα από αυτή τη στήλη, τουλάχιστον για τα μικρότερα διαμερίσματα!
Αν δεν υιοθετηθεί αυτή η ιδεολογική φιλοσοφία, ιδίως από την Κεντροαριστερά, τότε η φτώχεια, η ανέχεια και η ανασφάλεια θα διογκώνονται ιλιγγιωδώς!
Και τότε μια πανσπερμία δυνάμεων – από τα σκόρπια κομμάτια της αντιευρωπαϊκής Αριστεράς μέχρι την άκρα Δεξιά – θα μας λανσάρουν άλλα εκρηκτικά διλήμματα, όπως «μνημόνιο ή αντιμνημόνιο» (ή όπως η φανταστική επιστροφή σε ένα περήφανο απομονωμένο έθνος, δήθεν ανεξάρτητων Eλλήνων).
Και τότε φοβάμαι, ότι θα εκκολάπτονται όλοι οι όροι για τη μετάβασή μας προς το αδιέξοδο ή το χάος (όταν, μάλιστα, και ο μαρξιστής διανοητής Ζίζεκ επισημαίνει, ότι θα ήταν τραγική αυταπάτη η επιστροφή σε ένα ανιστόρητο εθνικό προστατευτισμό, Zizek, Α permanent economic emergency, 2010).

Ποιο είναι το συμπέρασμα; Το κεντρικό δίλημμα των επικείμενων εκλογών είναι μόνο ένα: Η παραμονή μας στην Ευρώπη ή η καταστροφική έξοδος από αυτή!
Και αυτό το δίλημμα ισχύει, είτε το θέλουμε, είτε όχι !
Είτε μας αρέσει, είτε όχι!

Ο κ. Γρηγόρης Καλφέλης είναι Καθηγητής της Νομικής Σχολής του Α.Π.Θ

Σχολείο

Greece Is in a Face-Off With Its Bond Holdouts

By LANDON THOMAS Jr., The New York Times 3.4.12

The battle between Greece and the vulture investors is about to begin.

Enlarge This Image

Petros Giannakouris/Associated Press

A fruit and vegetable market in Greece.

Related

Jason Alden/Bloomberg News

Petros Christodoulou, head of Greece’s debt management agency, said the offer to bondholders was firm.

Fresh off the largest debt restructuring in history, the Greek government is preparing to confront a small, well-financed pool of holdout investors who are refusing to swap their bonds and take a 75 percent loss.

These investors, who probably represent about 2 to 3 percent of Greece’s privately held debt, are betting that Athens and its European supporters — contrary to their public pronouncements — will prefer to pay them back in full rather than let the bonds default.

And that, analysts say, would create a dangerous precedent, not only angering the investors who took large losses last month but raising the prospect that Europe is ready to cut deals with hedge funds holding on to risky sovereign debt.

Officials involved in the debt deliberations say that Aurelius Capital Management and Elliott Associates, two well-known distressed debt funds, are among the investors contemplating a holdout strategy.

The latest round of poker with a sovereign debt twist will play out on Wednesday at 8 p.m. London time. That is when investors holding $26.8 billion worth of Greek bonds that are governed by foreign law face a deadline for deciding whether to swap their bonds for new, longer-term securities — some of which are backed by Europe’s new rescue facility — and accept a 75 percent loss. Some investors have until April 18 to decide.

The stakes may seem small compared with the 100 billion euro, or about $130 billion, restructuring of bonds governed by Greek law that was reached last month. That debt deal was part of a broader 130 billion euro bailout that saved Greece from bankruptcy.

Of the $26.8 billion in foreign-law bonds, holders of about $16 billion worth have agreed to the debt exchange, a participation rate of about 60 percent. Greek government officials say they believe that the overall participation rate may soon approach 98 percent.

Investment bankers and analysts guess that, in the end, the bond holdouts will represent a pool of money of about $5.5 billion — a sum that Greece, through its financial backers, could pay.

But if Greece and its European sponsors decide to redeem these bonds in full — one of the issues matures on May 15 — they will have diminished the sacrifice of the investors who agreed to the deal and given incentive to future vulture investors to pursue similar strategies with other imperiled countries in the euro zone.

Greek officials have been blunt and unflinching in their views on the matter.

“We are standing on an ethical pedestal here,” said Petros Christodoulou, the head of Greece’s debt management agency who is overseeing the mechanics of the country’s debt restructuring effort. “We speak with one voice with our official sponsors. This is as good an offer as the bondholders are ever going to get.”

For the committed holdouts, though, such talk is bluster. These funds have accumulated controlling stakes in a range of Greek bonds, the variety of which are testimony to a time when Greece and its public entities could raise sums in markets all over the world. Some bonds are denominated in Japanese yen, and issuers include the country’s near-bankrupt railroad company.

As many of these bonds are fairly small — the one that matures in May is 450 million euros — holders calculate that Greece and Europe will pay them off rather than let them default.

“The goal is minimum economic value, maximum nuisance value,” said Adam Lerrick, a sovereign debt expert at the American Enterprise Institute.

Mr. Lerrick points out that for Greece, a country that hopes to return to international bond markets in 2015, the prospect of a series of lawsuits from deep-pocketed hedge funds is unappealing.

The government aims to sell more than 40 billion euros of state-owned assets in the coming years, a difficult task even without the added threat that an aggressive hedge fund may put a lien on those assets.

The funds also take heart from a view that the International Monetary Fund has explicit guidelines that say it cannot lend money to a country that chooses to default on its obligations.

“This would create a bad precedent,” said Gabriel Sterne, an economist at Exotix, a London-based investment bank, pointing out that there is enough money in Greece’s latest bailout package to allow it to meet these obligations. “The I.M.F. might well say, ‘Pay these guys — there is money left over.’ ”

Persuading the holders of Greek foreign-law bonds was always going to be tricky. Unlike the Greek law bonds, which include clauses that allow Athens to enforce conditions on all holders after winning the approval of a majority of holders, the contracts of the 36 foreign-law bonds offer more protections for investors and hold that a separate agreement must be reached for each bond.

Last week in London, meetings for the 36 foreign-law bonds in question were held. Only 16 voted to allow Greece to initiate a so-called collective action clause that would force the terms of the swap on all investors.

The involvement of funds like Aurelius and Elliott increases the possibility of a protracted legal battle if Greece chooses not to pay. Bankers caution that even though these funds may be holding Greek debt right now, that does not mean they will sue.

Representatives for both funds declined to comment.

Aurelius, which has a size of about $2.5 billion, was founded by Mark Brodsky, a former top executive at Elliott. It has made its name by challenging debt restructuring deals like the bankruptcy of the Tribune Company and, more recently, a proposal to write down bank debt in Ireland.

Elliott, which manages $19 billion, has a much larger profile. Renowned for legal tactics that have forced governments like the Republic of Congo to pay out on debt claims, it continues to press its case against Argentina, which defaulted on its debt in 2002.

Another possible outcome, analysts say, is that the very threat of a default and a drawn-out legal wrangle may prompt Greece to give in — as other countries like Ecuador have done in similar circumstances.

“This happens all the time,” said Mitu Gulati, a sovereign debt specialist at Duke University Law School. “At some point a country just does not want the drama of being in default again.”

Σχολείο

Παναγιώτης Αγγελόπουλος, Οικονομολόγος Ph.D.st., ΤΟ ΒΗΜΑ 3.4.12 

Λαϊκισμός και ελληνικό πολιτικό σύστημα

Τα λάθη του μνημονιακού προγράμματος είναι μεγάλα και προφανή. Και το να ασκούμε κριτική είναι, σε ένα βαθμό, χρέος μας. Όμως παράλληλα με την κριτική χρειάζονται και οι προτάσεις. Διαφορετικά, υπάρχει πρόβλημα…

Πολλοί πολιτικοί και κόμματα βλέπουν το μνημόνιο ως ευκαιρία για γρήγορα πολιτικά κέρδη. Έτσι, μ’ ένα ακραίο και ισοπεδωτικό λόγο διαγκωνίζονται για το ποιος θα βγει πιο αριστερά ή πιο δεξιά, ποιος θα φανεί πιο κοντά στον πολίτη, το συνταξιούχο, τον άνεργο και ούτω καθ’ εξής.

Όλοι βέβαια μιλούν εκ του ασφαλούς, με ένα ανέξοδο πολιτικό λόγο. Ο λαϊκισμός στην Ελλάδα, τουλάχιστον μετά τη μεταπολίτευση, έχει και ιστορία και ταυτότητα. Σας υπενθυμίζω μόνο μερικά συνθήματα, όπως: «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο», το «καλάθι της νοικοκυράς», «Τσοβόλα δώσ’ τα όλα» και άλλα εύηχα, για να θυμηθούμε ποιος έσυρε πρώτος τον χορό του λαϊκισμού.

Είναι προφανές ότι ο λαϊκισμός μπορεί να διεισδύσει πρόσκαιρα σε κάποια κοινωνικά στρώματα, ή σε όλα τα κοινωνικά στρώματα οριζόντια. Όλοι έχουμε τη φυσική ροπή να μας αρέσει η κολακεία, το εύκολο επιχείρημα, ο «πιασάρικος» τίτλος, το χάϊδεμα του εγωισμού μας. Όμως μέχρι ενός σημείου. Γιατί, έρχεται η στιγμή που η πραγματικότητα διαφέρει από τα «όμορφα τα λόγια τα μεγάλα» .

Γι’ αυτό και ενώ ο λαϊκισμός είναι μια μόνιμη τάση στο πολιτικό σύστημα, ο λαϊκιστής έχει ημερομηνία λήξης.

Και συνήθως ξεπερνιέται από τα πράγματα είτε χάνοντας το κοινό του προς το σοβαρό και αξιόπιστο πολιτικό λόγο είτε χάνοντας από ένα άλλο λαϊκιστή  με τη δικιά του ημερομηνία λήξης.

Στο μεταξύ, ένα είναι βέβαιο:

Η ζημιά σε επίπεδο εφαρμοσμένης πολιτικής μπορεί να είναι και ανεπανόρθωτη. Όπως τη ζημιά που έπαθε η Ελλάδα από τις απίστευτες καθυστερήσεις και αγκυλώσεις (λόγω του λαϊκιστικού παρελθόντος) από την κυβέρνηση Παπανδρέου.  

Ο λαϊκισμός προφανώς δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο. Η Ευρώπη έχει υποφέρει από αυτό το φαινόμενο με αποκορύφωμα το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Και έκτοτε, τουλάχιστον στη Δυτική Ευρώπ, στήθηκαν αναχώματα απέναντι στο λαϊκισμό. Ένα απ’ αυτά είναι και η δημιουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Γι’ αυτό και η όποια συζήτηση για επιστροφή στη δραχμή αγνοεί παραγνωρίζει το γεγονός ότι η έξοδος από το ευρώ θα είναι η κερκόπορτα του λαϊκισμού και της υποβάθμισης της Δημοκρατίας στη χώρα μας.

Γιατί, η έξοδος από το ευρώ θα σημαίνει το οριστικό τέλος της ήδη χειμαζόμενης μεσαίας τάξης.

Γιατί, η έξοδος από το ευρώ θα σημαίνει την ανατροπή της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας με την άνοδο του κρατισμού και  των παρασιτικών στρωμάτων.

Και τότε δεν ξέρω για ποια Δημοκρατία και ποιότητα ζωής θα μιλάμε.

Η Ελλάδα δεν έχει πολλές επιλογές:

Ο μόνος δρόμος είναι το ευρώ και η σκληρή δουλειά για την αύξηση της ανταγωνιστικότητας, την άνοδο όλων των εισοδημάτων, την ισχυροποίηση της μεσαίας τάξης, την αναβάθμιση των δημοκρατικών θεσμών με πλήρη αναδιάρθρωση τόσο του δημόσιου τομέα, όσο και των πολιτικών μας θεσμών.

Χρειαζόμαστε αναβάθμιση της Δημοκρατίας με περισσότερη διαφάνεια, με ουσιαστική διάκριση εξουσιών, με περισσότερη συμμετοχή των πολιτών, με μείωση του κρατισμού.

Όμως, όλα αυτά χρειάζονται θεμέλια. Και τα θεμέλια είναι μια ισχυρή μεσαία τάξη που δεν θα εξαρτάται από το κράτος.

Μόνο τότε ο λαϊκισμός θα αφορά τα ιστορικά μας βιβλία και θα αναφέρεται μόνο σ’ αυτά.

Σχολείο

 

Ο ορθός λόγος υφίσταται την πιο βίαιη επίθεση στη χώρα του Μνημονίου

Του Κωστή Παπαϊωάννου, ΤΑ ΝΕΑ 29.3.12

Ο ορθός λόγος δοκιμάζεται σε περιόδους διχαστικών διενέξεων αλλά και «ακραίας ομοψυχίας», οπότε οι λίγοι διαφωνούντες βρίσκονται απολογούμενοι. Μιλώ, επί παραδείγματι, για όσους προέβλεπαν πως η «υπερήφανη πολιτική μας» στο Μακεδονικό οδηγούσε νομοτελειακά στο σημερινό αδιέξοδο. Την ίδια μοναξιά ένιωθαν πολλοί ακόμα, σε πολλές περιπτώσεις, ανάμεσά τους κι όσοι εγκαίρως διέκριναν το παντοειδώς δυσβάσταχτο κόστος του ολυμπιακού ονείρου αλλά δεν ακούγονταν γιατί χαλούσαν τη χορηγική και εθνική ευφορία. Ετσι ένιωθαν κι όσοι υπενθύμιζαν αρχές της φιλελεύθερης δημοκρατίας στο ζήτημα της ιθαγένειας των μεταναστών και στη διαμάχη των ταυτοτήτων. Πάντοτε ο ορθός λόγος βρισκόταν σε δεινή θέση σε αυτόν τον μακρύ κατάλογο.

Σήμερα όμως ο ορθός λόγος υφίσταται την πιο βίαιη επίθεση. Κρίση και Μνημόνιο έχουν δημιουργήσει ένα πλαίσιο όπου ανθούν ο πανικός, τα εκβιαστικά διλήμματα και η δημαγωγία. Οποιος προσέρχεται στον δημόσιο διάλογο πρέπει εξαρχής να δηλώσει πίστη στο θέσφατο του συνομιλητή του. Πρέπει καταρχήν να αποκηρύξει τον λαϊκισμό και τις παραφυάδες του. Να δεσμευτεί αδιαμαρτύρητα στη «μόνη ρεαλιστική οδό εξόδου από την κρίση» για να αποδείξει ότι τον ενδιαφέρει η σωτηρία της χώρας. Αυτός ο κυρίαρχος λόγος ορίζει τους κανόνες του διαλόγου και οικοδομεί το παράλογο στο όνομα της «κοινής λογικής». Αποθεώνει το ανούσιο: έχει βάλει μια χώρα για μήνες αυτιστικά να συζητά εάν οι εκλογές θα γίνουν μια εβδομάδα πριν ή μετά. Υμνεί το κενό περιεχομένου: αναδεικνύει την εκλογή με έναν και μοναδικό υποψήφιο σε κομματική αναγέννηση και δημοκρατική εποποιία. Βιάζει την προφανή αλήθεια: παρουσιάζει την κενή σιδερόφραχτη παρέλαση ως απότιση τιμής στους ήρωες του ’21. Βαφτίζει επιτυχία αυτό που χθες έλεγε απευκταία χρεοκοπία. Κραδαίνει ένα ιδιότυπο πιεσόμετρο που μετρά την ένταση του αντιλαϊκιστικού οίστρου. Ασκείται στην οργιαστική κινδυνολογία και υπονοεί, όταν δεν εννοεί καθαρά, πως η ελεύθερη επιλογή εκπροσώπων έχει και όρια. Οτι δηλαδή υπάρχουν σωστά και λάθος αποτελέσματα στις εκλογές και τα λάθος δύσκολα γίνονται δεκτά.

Ασκεί κι ο λόγος της αντίπερα όχθης βέβαια, στο μέτρο που του αναλογεί, τη δική του πίεση στον ορθό λόγο. Αυτός ο λόγος εκφέρεται πολύ πιο άγαρμπα και ανοργάνωτα, καταφεύγει κάποτε μάλιστα στη φυσική και όχι μόνο στη λεκτική βία. Απαιτεί κι αυτός δήλωση φρονήματος: πρέπει να αποκηρύξει προκαταβολικά το Μνημόνιο όποιος θέλει να αποδείξει πως δεν είναι εγκάθετος της τρόικας. Το χειρότερο όμως είναι ότι στις τάξεις του συχνά κρύβονται, πίσω από τις οργισμένες λέξεις της ανέχειας, οι τελευταίοι που δικαιούνται να μιλούν: τα ορφανά του πιο εκτρωματικού, διεφθαρμένου, αντιπαραγωγικού πελατειακού χθες, οι αγανακτισμένοι πελάτες που έμειναν χωρίς πάτρωνες και τώρα καταριούνται το Μνημόνιο.

Φυσικά δεν είναι ίσα τα όπλα των δυο πλευρών αλλά συνδιαμορφώνουν ένα ασφυκτικό πλαίσιο. Οποιος εκφέρει λόγο κριτικό εκτός των «στρατοπέδων» ανακαλείται στην τάξη. Οποιος κατανοεί ότι η σημερινή καταβαράθρωση επιτάσσει την επανεξέταση πολλών ακλόνητων πεποιθήσεων, κι αυτή η επανεξέταση δεν είναι μονοσήμαντη, πρέπει να επιδείξει πιστοποιητικά νομιμοφροσύνης. Βρίσκεται λοιπόν μεταξύ σφύρας και άκμονος εκείνος που προσπαθεί να συγκροτήσει συντεταγμένα και νηφάλια ένα νέο στρατηγικό όραμα και να διασφαλίσει τα μείζονα: την ανυποχώρητη υποστήριξη στην ευρωπαϊκή ιδέα αλλά με πίστη στην κοινωνική Ευρώπη. Την αλληλεγγύη στις πιο ευάλωτες ομάδες αλλά και τις αναγκαίες αναδιαρθρώσεις που θα καταστήσουν τη χώρα λειτουργική και παραγωγική. Την ασφάλεια των πολιτών αλλά και τον σεβασμό στα θεμελιώδη δικαιώματα όλων. Οποιος λοιπόν τα υποστηρίζει αυτά θεωρείται αυτόχρημα εθνικά ανεύθυνος από τους μεν και κοινωνικά ανάλγητος από τους δε. Κι αυτό γιατί η αντίθεση στο μνημονιακό αδιέξοδο και την εξαθλίωση, χωρίς όμως απώλεια της κριτικής μνήμης και της αυτοκριτικής σκέψης, ξενίζουν και απορρίπτονται ως περιττές πολυτέλειες. Σπεύδουν λοιπόν αμέσως και οι δυο πλευρές να καταγγείλουν ασάφειες, αμηχανίες και κρυφή συστράτευση με τον εχθρό.

Το ιδεολογικό λιντσάρισμα θα κλιμακωθεί στον δρόμο προς τις εκλογές. Μακάρι οι φορείς του ορθού λόγου, κόμματα, συλλογικότητες και άτομα, να αντέξουν. Μακάρι να μην υποκύψουν στη γοητεία της ευκολίας, των υποχωρήσεων, των συμβιβασμών και των ευκαιριακών συμμαχιών με εκπροσώπους του ξοφλημένου χθες. Υπάρχουν δυστυχώς ανησυχητικά δείγματα για το αντίθετο.

Ο Κωστής Παπαϊωάννου είναι πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου

Σχολείο

Το Μνημόνιο, η Δεξιά και η Αριστερά
Οι ιδεολογικές και πολιτικές διαφοροποιήσεις  στον τρόπο αντιμετώπισης της ελληνικής κρίσης

Του Μίμη Σουλιώτη, ΤΑ ΝΕΑ 29.3.12

Δεν είναι διόλου βέβαιο πως ο Μαρξ θα τασσόταν σήμερα κατά του Μνημονίου, αν κρίνουμε από πιστοποιημένες ενδείξεις: για τους άγγλους αγρότες και μικροπαραγωγούς του 19ου αιώνα τίποτε δεν θα ήταν πιο καταστροφικό από την κατάργηση των προστατευτικών δασμών για τα εισαγόμενα σιτηρά, τούτο όμως δεν τον εμπόδισε να υποστηρίξει με επαναστατικό σκεπτικό σε σωζόμενη ομιλία του (1848) την «αντιλαϊκή» αδασμολόγητη εισαγωγή τους. Ο σοφός εκείνος άνθρωπος δεν ήταν «μαρξιστής»• εμείς όμως ως γνήσιοι «μαρξιστές» είμεθα αντιμνημονιακότατοι, ως βασιλικότεροι του βασιλέως. Εμένα για τροτσκιστής μάλλον μου μοιάζει.

Αν, εξάλλου, η αντιμνημονιακή στάση επαρκούσε για να χαρακτηρισθεί κανείς αριστερός, τότε οι διαγραφέντες βουλευτές της ΝΔ και το νεοπαγές και δεξιό κόμμα Ανεξάρτητοι Ελληνες του κ. Π. Καμμένου θα κατείχαν προνομιακή θέση στο αριστερό πάνελ.

Τούτη η στάση αποτελεί την αναγκαία αλλά όχι και ικανή συνθήκη για την Αριστερά, καθώς αντιμνημονιακοί είμαστε λίγο – πολύ όλοι, απεγνωσμένοι και μη, άρα είναι πασιφανές ότι η απόρριψη του Μνημονίου δεν συνιστά αριστεροσύνη από μόνη της (ακόμη και οι υποστηρικτές εξάλλου χαρακτηρίζουν το Μνημόνιο ως αναγκαίο κακό και όχι ως καλό καθαυτό) όπως και η αποδοχή ή ακριβέστερα ανοχή του Μνημονίου δεν συνιστά δεξιοσύνη από μόνη της: μπορεί ένας πολιτικός σχηματισμός να είναι δεξιός είτε αριστερός, και ως αντιμνημονιακός και ως «φιλομνημονιακός» τοιούτος.

Στο ερώτημα «Τι» δεξιοί και αριστεροί συντασσόμεθα ομοθυμαδόν, αναφωνούντες Οχι στο Μνημόνιο. Στο ερώτημα «Πώς», ωστόσο, μπορούν να γίνονται οι ιδεολογικές και πολιτικές διαφοροποιήσεις. Κατ’ αρχήν το Μνημόνιο (1, 2 και 3 καθώς και το Μεσοπρόθεσμο) απαρτίζεται από ήδη εφαρμοσμένες πολιτικές της πιο ξεφοβημένης (μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού) νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας, οι οποίες εντάσσονται οργανικά στον δεξιό πολιτικό χώρο, παρ’ όλη την προσπάθεια των δεξιών συνδικαλιστών να συσκοτίσουν. Και βεβαίως άλλο είναι να τασσόμαστε οργίλοι και χύδην εναντίον του Μνημονίου και διαφορετικό να είμαστε συνειδητά εναντίον του καραδεξιού Μνημονίου.

Μια δεύτερη διάκριση στο ίδιο ερώτημα «Πώς» είναι ότι οι μισθωτοί θα πρέπει να οργανωθούν στα συνδικάτα τους ολοσχερώς (στα επιμέρους όσο και στη ΓΣΕΕ ή τη ΑΔΕΔΥ) και να τα αναβαθμίσουν ώστε να γίνουν υπολογίσιμα σε καθοριστικό βαθμό και όχι να υπολειτουργούν ως λάιτ «κοινωνικοί εταίροι» – από την άποψη αυτή, οι επικείμενες εκλογές θα προκαλέσουν μάλλον σύγχυση: οι μισθωτοί θα συρθούν στις κομματικές επιλογές τους με ετερόκλητα κριτήρια, θα διαβουκολούνται από πολιτικούς σχηματισμούς που δεν θα τους προτείνουν τίποτε περισσότερο από το παρελασίτικο αντιμνημονιακό Οχι και ως ψηφοφόροι θα επιλέξουν με κριτήριο την οργή και τους φόβους για το άδηλο μέλλον σε συνδυασμό με την πιθανή γοητεία κάποιων κομματικών αρχηγών και των ιδεολογικών συμβόλων, δηλ. βαυκαλιζόμενοι με κριτήρια μικροαστικά. Υπονοώ ότι της πολιτικής σοβαρότητος προηγείται η ταξική στιβαρότης και της ταξικής η συνδικαλιστική συνέπεια και ομοιογένεια. Τα αριστερά κόμματα μπορούν να συμβάλουν, όπως το κάμνουν άλλωστε, χωρίς όμως να «καπελώνουν».

Τρίτη διάκριση στο ίδιο «Πώς» είναι ότι η Αριστερά πρέπει να γλιτώσει από το πασοκο-νεοδημοκρατικό σύνδρομο του λαϊκισμού – ακόμη και οι μπολσεβίκοι λάμβαναν «αντιλαϊκά» μέτρα.

Ορισμένες από τις τρέχουσες σήμερα πολιτικές προτάσεις είναι προοδευτικές αλλά «αντιλαϊκές» (π.χ. είσπραξη του ΦΠΑ από τους ελεύθερους επαγγελματίες, κατάργηση των κίβδηλων επιδομάτων). Προς το παρόν πάντως τα αριστερά κόμματα αποφεύγουν να εντάξουν στα πολιτικά προγράμματά τους «αντιλαϊκά» μέτρα όπως ο διάβολος το λιβάνι.

Τέταρτη διάκριση στο ίδιο «Πώς» είναι ότι η Αριστερά δεν χρωστά να υποκύπτει στον πειρασμό του μαυρόασπρου: δεν θα την έβλαπτε να επικροτεί ορισμένα πολιτικά μέτρα και συμβάντα χωρίς να φοβάται μήπως κατηγορηθεί για «δεξιά παρέκκλιση». Χαρακτηριστικά αναφέρω ότι οι πρόσφατες αποκαλύψεις των οικονομικών ατασθαλιών στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, όπως οι «τυφλοί» που οι μισοί «ανέβλεψαν» μέσα σ’ ένα προώρως συντελεσθέν Σάββατο του Λαζάρου, είναι επαινετές εφόσον υπερβούμε το συνωμοσιολογικό θεώρημα που ισχυρίζεται πως «Τα κάνουν για αντιπερισπασμό, βγάζουν τώρα μερικά σκάνδαλα συντονισμένα έτσι ώστε να αποπροσανατολίσουν, να ενοχοποιήσουν τους εργαζόμενους και τελικά να περάσουν τις μειώσεις μισθών και συντάξεων ανώδυνα».

Οδηγώντας το θεώρημα στην ακραία υπερβολή του, αν ένας τέτοιος «αντιπερισπασμός» έχει ως αποτέλεσμα τη μείωση της διαφθοράς, τότε ας ευχηθούμε να αυξηθεί έως την ελαχιστοποίησή της. Στην περίπτωση θα ταίριαζε κατά τη γνώμη μου όχι απλώς να είναι «ακαδημαϊκά» αντίθετη, παρά ακόμη και να πρωτοστατήσει η Αριστερά στην καταπολέμηση π.χ. της λαθρεμπορίας των καυσίμων.

Παρεκβατικά: πόσο ανακριβής και δεξιά είναι η λέξη οι «εργαζόμενοι». «Εργαζόμενος» είναι και ο συνταξιούχος που κουρεύει το γκαζόν του. Για μισθωμένους ανθρώπους, που νοικιάζουν την εργατική τους δύναμη, πρόκειται για εκείνους που ο (μείζων όσο και το φυσικό μπόι του) Μαγιακόβσκι τους χαρακτηρίζει ιδιοφυώς «αμίλητους»: «Αυτωνών των αμίλητων το πετσί μοιάζει παράξενα αργασμένο. / Τους φτύνουνε κατάμουτρα κι αυτοί σκουπίζουνε βουβοί το φτύμα από το πρόσωπο. / Ν’ αγριέψουν, δεν το λέει η καρδούλα τους/ και πού να πούνε το παράπονό τους; / Και πώς να στερηθούνε τα ψιχουλάκια του μισθού; / Μισή ώρα το πολύ κρατάει ο αναβρασμός τους, / μετά τους ξαναπιάνει το τρεμούλιασμα

«Αμίλητοι» σαν τις εργάτριες που περιμένουν χαράματα στη στάση το λεωφορείο της εταιρείας στην Ελευσίνα. Κάπως έτσι.

Ο Μίμης Σουλιώτης είναι ποιητής και διδάσκει Λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας

Σχολείο

Η εκκλησία και ο δήμος

Tου Παντελή Μπουκάλα, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 29.3.12

Ας προσπαθήσουμε να ξεχάσουμε προς στιγμήν αν είμαστε θρήσκοι ή όχι και ποιας θρησκείας ο καθένας και ας δοκιμάσουμε, ει δυνατόν, να εξετάσουμε στα σοβαρά αν σοβαρολογεί ο κ. Καρατζαφέρης. Αν δηλαδή τον οδηγεί η θρησκευτική αγωνία και μόνο (εκείνο το ιερό περιστέρι που επικάθησε ήδη δις στην κεφαλή του), όταν ζητάει να μην πληγεί το θρησκευτικό αίσθημα του λαού από την προεκλογική μάχη. Σαν ικανός στο θεαθήναι μάλιστα, το ζητάει αυτό με το πληγωμένο ύφος μιας θρησκευτικής κατάνυξης που και μόνο η παρουσία της κάμερας θα έπρεπε να το αποτρέψει. Κατάφερε έτσι, τουλάχιστον ενώπιον των πιστών του, να αποκρύψει κάπως τις βαθύτερες σκέψεις του, ότι δηλαδή τώρα που προέκυψαν σοβαροί ανταγωνιστές, η φαιά «Χρυσή Αυγή» και οι πρωτογονολαϊκιστές «Ανεξάρτητοι Ελληνες» του κ. Καμμένου, πρέπει να κολακέψει το χριστεπώνυμο πλήρωμα. Οταν λέω πάντως «πιστοί» το εννοώ. Αν παρατηρήσει κανείς ποιο λατρευτικό βλέμμα στρέφουν οι βουλευτές του ΛΑΟΣ προς τον ηγέτη τους, θα καταλάβει τι σημαίνει «θρησκευτικό αίσθημα».

Ωστε λοιπόν θα πληγωθεί το θρησκευτικό αίσθημα του λαού αν η προεκλογική περίοδος συμπέσει με τη Μεγαλοβδομάδα. Καταρχάς το αίσθημα αυτό, θα έλεγε ίσως ένας αγιορείτης, δεν έχει σχέση με το ημερολόγιο και το εορτολόγιο, ούτε με νηστείες, σταυροπροσκυνήματα κ.λπ. Αν είναι κάποιος καλός χριστιανός, και το εννοεί αυτό και το βιώνει, δεν ενοχλείται από τίποτα, γιατί πρόκειται για μια αυστηρά εσωτερική υπόθεση η οποία, στις καλύτερες περιπτώσεις, τον οδηγεί να είναι καλός και όταν, ως ζώον κοινωνικόν, μετέχει στο σύνολο, στον κόσμο, όπου δρα με πνεύμα φιλαλληλίας. Υστερα, όπως θα το ξέρει δα και ο κ. Καρατζαφέρης, πάνε χρόνια που, με μια ολιγόωρη διακοπή τη Μεγάλη Παρασκευή, το θρησκευτικό αίσθημα του λαού» πλήττεται, αν πλήττεται βέβαια, από πληροφορίες, συζητήσεις, τσακωμούς για την τιμή των αμνοεριφίων και του μαρουλιού και για την ελληνικότητά τους. Και δεν θυμάμαι να ζήτησε ο αρχηγός του ΛΑΟΣ να κλείσει η Βαρβάκειος τη Μεγάλη Εβδομάδα για να μην ξεπέφτουμε στον υλισμό και την ωμή αμνοεριφολογία. Δεν θυμάμαι επίσης να ζήτησε ποτέ να αποσυρθούν οι ομάδες μας από το ευρωπαϊκό φάιναλ φορ του μπάσκετ, που συχνά διεξάγεται μεγαλοβδομαδιάτικα. Πώς να τα βάλει με το «θρησκευτικό αίσθημα» Ολυμπιακών και Παναθηναϊκών;

Τέλος, είναι προφανές ότι ο κ. Καρατζαφέρης δεν μπορεί ή δεν θέλει να κατανοήσει με ποιον ακριβώς τρόπο εκδηλώνει το θρησκευτικό του αίσθημα ο λαός αιώνες τώρα, συμπλέκοντας τον παγανισμό με τον χριστιανισμό: Δεν θρησκεύει αποσυρόμενος από τον κόσμο αλλά μένοντας εντός του, με αποτέλεσμα ακόμα και στον εκκλησιασμό και στην περιφορά του Επιταφίου να κουβεντιάζει για αλλότρια, αλλά και να μην ξεχνάει τις ερωτοδουλειές. Τα λέει αυτά καθαρά ένα ωραίο δημοτικό δίστιχο: «Σήμερα μες στην εκκλησιά έστεκεν αντικρύ μου. Τάχα πώς πάω και προσκυνώ; Κολάζω την ψυχή μου». Και ο νοών νοείτω.

Σχολείο

Η μετάβαση από το παλαιό στο νέο

Του Σταύρου Λυγερού, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 29.3.12

Οι δημοσκοπήσεις επιβεβαιώνουν ότι μετά το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. έχει εισέλθει σε τροχιά εκλογικής πτώσης. Η κρίση έπληξε τα θεμέλια του πελατειακού συστήματος, αλλά αυτό που κυρίως αποδομεί πολιτικοεκλογικά τα δύο κόμματα εξουσίας είναι η ταύτισή τους με το Μνημόνιο. Ολα δείχνουν ότι οι επικείμενες εκλογές θα αλλάξουν ριζικά τον πολιτικό χάρτη, αλλά δεν αναμένεται να αναδείξουν έναν παγιωμένο συσχετισμό δυνάμεων. Κατά πάσα πιθανότητα θα είναι ένας μεταβατικός σταθμός, αφού το παλαιό πολιτικό σύστημα δεν έχει ακόμα πεθάνει και το νέο δεν έχει ακόμα γεννηθεί.

Μέχρι πρότινος, σταθερά του πολιτικού σκηνικού ήταν η εναλλαγή ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. στην εξουσία με τα μικρότερα κόμματα (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ και ΛΑΟΣ) σε μόνιμο ρόλο ελάσσονος αντιπολιτεύσεως. Σήμερα, η Ν.Δ. είναι πρώτο κόμμα, αλλά η αυτοδυναμία είναι όνειρο απατηλό. Εάν μέχρι το τέλος του 2011 ο Σαμαράς είχε κάποιες ελπίδες, μετά την προσχώρησή του στο στρατόπεδο του Μνημονίου δεν έχει καμία.

Μία σημαντική μερίδα της λαϊκής Δεξιάς θεωρεί πια τη Ν.Δ. συνεργό στο «έγκλημα» και στρέφεται αλλού. Το εντυπωσιακό δημοσκοπικό ποσοστό των Ανεξάρτητων Ελλήνων του Καμμένου καταδεικνύει ότι ο ευρύτερος χώρος της Δεξιάς κατακερματίζεται. Η αρχή έγινε με το ΛΑΟΣ, αλλά τώρα πια έχουμε σημαντικά ρήγματα στον κορμό της Ν.Δ. όχι μόνο στο επίπεδο των στελεχών, αλλά και στο επίπεδο του σκληρού πυρήνα των ψηφοφόρων της.

Ακόμα πιο ρευστή είναι η κατάσταση στον χώρο της κεντροαριστεράς. Η τελετουργία ενθρόνισης του Βενιζέλου μπορεί να τροφοδότησε την ελπίδα ενός νέου ξεκινήματος, αλλά στην πραγματικότητα είναι άνευ πολιτικής σημασίας. Το ΠΑΣΟΚ μπορεί να ισχυρίζεται ό,τι θέλει για τον αριθμό των ψηφισάντων, αφού δεν υπήρξε ούτε δημόσιος έλεγχος, αλλά ούτε και ο εσωτερικός έλεγχος που δημιουργεί η ύπαρξη ανθυποψηφίων.

Στην Ιπποκράτους θέλουν να νομίζουν ότι μπόρα είναι και θα περάσει. Η προοπτική, όμως, είναι πολύ πιο σκοτεινή. Το άλλοτε κραταιό ΠΑΣΟΚ είναι πια ένα μεσαίο κόμμα που με την πολιτική του έχει προκαλέσει βάναυσα τη συντριπτική πλειονότητα των πολιτών. Μπορεί να άλλαξε αρχηγό, αλλά δεν άλλαξε σελίδα, επειδή ο Βενιζέλος έχει ταυτισθεί με το Μνημόνιο όσο και ο προκάτοχός του. Το γεγονός ότι το συρρικνωμένο πια ΠΑΣΟΚ αναγόρευσε πανηγυρικά αρχηγό του έναν πολιτικό που έχει σε μεγάλο βαθμό καεί πολιτικά, είναι αλάνθαστη ένδειξη ότι έχει χάσει την επαφή του με την κοινωνία.

Ο Σαμαράς είχε παλαιότερα δηλώσει ότι εάν δεν έχει αυτοδυναμία θα ξαναστήσει κάλπες. Το γεγονός ότι αποφεύγει επιμελώς να επαναλάβει εκείνη τη δήλωση επιβεβαιώνει ότι πρώτη επιλογή του θα είναι να σχηματίσει κυβέρνηση συνεργασίας. Με δεδομένο ότι η Ν.Δ. έχει μπει στις ράγες του Μνημονίου, η μόνη διαθέσιμη επιλογή είναι να συνεργασθεί με το ΠΑΣΟΚ που επίσης κινείται στις ίδιες ράγες. Τα δύο αυτά κόμματα μπορεί να έχουν έναν παραδοσιακό ανταγωνισμό, αλλά αυτή την περίοδο έχουν αποδεχθεί την κοινή προγραμματική βάση που συνιστά το νέο Μνημόνιο.

Το ΠΑΣΟΚ θα προτιμούσε πρωθυπουργός μιας τέτοιας κυβέρνησης να είναι ο Παπαδήμος και πάντως όχι ο Σαμαράς. Το επιχείρημα που θα επικαλεσθεί είναι ότι το ίδιο είχε απαιτήσει ο αρχηγός της Ν.Δ. τον Ιούνιο 2011, όταν ο Παπανδρέου του είχε ζητήσει κυβερνητική συνεργασία. Τη λύση Παπαδήμου προτιμάει και η τρόικα, αλλά είναι μάλλον απίθανο ο Σαμαράς να παραχωρήσει την πρωθυπουργία, ειδικά εάν η εκλογική διαφορά της Ν.Δ. από το ΠΑΣΟΚ είναι μεγάλη.

Το ευρωιερατείο δεν αναμένεται να επιμείνει στη λύση Παπαδήμου για να μη δημιουργήσει εμπλοκή, η οποία θα προκαλούσε νέα προσφυγή στις κάλπες με αποτέλεσμα να τεθεί σε κίνδυνο η εφαρμογή του προγράμματος. Πιθανότατα, το ίδιο θα πράξει και ο Βενιζέλος, παρότι μία μερίδα του ΠΑΣΟΚ είναι κατηγορηματικά αντίθετη. Σύμφωνα, μάλιστα, με αξιόπιστες πληροφορίες, δεν αποκλείεται το ζήτημα αυτό να λειτουργήσει σαν αφορμή ακόμα και για την πρόκληση εσωκομματικού ρήγματος.

Εάν πάντως σχηματισθεί «γαλαζοπράσινη» κυβέρνηση, στο τέλος του 2012 πιθανότατα θα έχουμε νέα αρνητικά δημοσκοπικά ρεκόρ για τους εταίρους και κρίση πολιτικής νομιμοποίησης για μία κυβέρνηση με θητεία μόλις μερικούς μήνες. Εχει αποδειχθεί πια ότι το Μνημόνιο καταστρέφει την εκλογική επιρροή των κομμάτων που το υποστηρίζουν. Το είδαμε με το ΠΑΣΟΚ, το είδαμε με το ΛΑΟΣ, το βλέπουμε με τη Ν.Δ.

Αυτός είναι ο λόγος που ορισμένοι κύκλοι εκτός και εντός Ελλάδας θεωρούν ότι ο Παπαδήμος δεν θα ήταν σκόπιμο να ορισθεί αντιπρόεδρος και τσάρος της οικονομίας στη νέα κυβέρνηση, όπως έχει συζητηθεί. Είναι προτιμότερο να κρατηθεί σαν πολιτική εφεδρεία, ώστε εάν αποσταθεροποιηθεί η νέα κυβέρνηση να προωθηθεί η εναλλακτική λύση μιας κυβέρνησης τεχνοκρατών τύπου Μόντι με επικεφαλής τον Παπαδήμο.

Σχολείο

Η Ελλάδα του χάους, των συσσιτίων και των λαθρομεταναστών…

Της Ζέζας Ζήκου, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 29.3.12

Δυστυχώς, τραγική είναι η εικόνα της Ελλάδας… Εικόνα κοινωνικού χάους, κρατικής διάλυσης, συσσιτίων και λαθρομεταναστών… Οχι επειδή μας βλέπουν έτσι στο εξωτερικό, αλλά επειδή τη βιώνουμε ως πολίτες αυτής της χώρας. Ή όσοι από εμάς θέλουμε να βλέπουμε την πραγματικότητα χωρίς κομματικές παρωπίδες και μακριά από προσωπικά συμφέροντα.

Μολονότι αρκετοί πια έχουν γίνει φτωχοί, απαιτείται κάποιος χρόνος έως ότου οι άνθρωποι να εξαντλήσουν όλο το κομπόδεμά τους και βουλιάξουν στην εξαθλίωση. Ποιο είναι, όμως, το οικονομικό μέλλον της άρρωστης χώρας μας; Πρέπει να γίνουμε Βουλγαρία; Πώς η οικονομία μας –η οικονομία του ισχυρού ευρώ– μπορεί να ανταγωνιστεί τη φτήνια της Κίνας ή την οικονομική κυριαρχία της Γερμανίας; Τι απέγινε η γεωργία μας; Τι απέγινε η βιομηχανία μας; Πού κατέληξαν οι κερδοφόρες υπηρεσίες μας; Ποια είναι η απειλή σήμερα; Τι είδους –χειρότερη– κρίση μάς περιμένει; Η αλήθεια είναι σκληρή. Τα νέα μέτρα θα κάνουν την απόδρασή μας από τη φτώχεια σχεδόν αδύνατη. Αν το κράτος δεν δαπανά και αν οι φοβισμένοι πολίτες δεν καταναλώνουν, πώς θα ανακάμψουμε;

Σκηνικό επαπειλούμενου χάους περιγράφει η αμερικανική εφημερίδα Wall Street Journal σε εκτενές άρθρο της για τις τελευταίες πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις στην Ελλάδα. «Τα σημάδια της οικονομικής κατάρρευσης είναι έκδηλα στο κέντρο της Αθήνας, όπου ένας αυξανόμενος αριθμός αστέγων βρίσκει κατάλυμα έξω από κλειστά μαγαζιά. Τα κτίρια μαρτυρούν τις βίαιες συγκρούσεις που έχουν προηγηθεί, πωλητήρια καλύπτουν τις κατεστραμμένες όψεις κτιρίων σε άλλοτε ακμάζουσες περιοχές», αναφέρεται χαρακτηριστικά. Τα κόμματα που κυριαρχούσαν μέχρι και τις τελευταίες εκλογές του 2009 φαίνεται να χάνουν τη μισή εκλογική τους δύναμη και ο κόσμος στρέφεται όλο και πιο μαζικά σε ριζοσπαστικούς σχηματισμούς που ξεκινούν από σοβιετικού τύπου κομμουνιστές και καταλήγουν σε νεοναζί, σημειώνουν οι αρθρογράφοι της Wall Street Journal. «Οι επικείμενες εκλογές θα είναι η πρώτη ευκαιρία για τους Ελληνες να επιλέξουν αυτούς που θα τους κυβερνήσουν από τότε που ξέσπασε η κρίση, καθώς έκτοτε η Ελλάδα κυβερνήθηκε και από τον μη εκλεγμένο τεχνοκράτη Λουκά Παπαδήμο», αναφέρει το άρθρο.

Σε άλλο σημείο γίνεται αναφορά στις επιστολές που έχουν υπογράψει ο Αντώνης Σαμαράς και ο Ευάγγελος Βενιζέλος δεσμευόμενοι προς τους Ευρωπαίους ότι θα συνεχίσουν τα μέτρα λιτότητας. «Οι εκλογές προβάλλουν ως μια λαϊκή εξέγερση εναντίον του πολιτικού κατεστημένου, το οποίο έχει υποστηρίξει τις πολιτικές λιτότητας ως το τίμημα της οικονομικής στήριξης από την Ευρώπη και το ΔΝΤ», σημειώνει η WSJ. Αναφορά γίνεται επίσης και στις παρελάσεις για την 25η Μαρτίου, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν «σε μια κλειδαμπαρωμένη πόλη, την Αθήνα, από χιλιάδες αστυνομικούς ώστε να αποτραπούν επεισόδια από διαδηλωτές», αλλά και στη διακοπή της παρέλασης στο Ηράκλειο. Παρά την αντίδραση του κόσμου στη λιτότητα, «πολλοί λίγοι βλέπουν διέξοδο εκτός του ευρώ», όμως την ίδια στιγμή «περισσότεροι από το 60% θεωρούν ότι η χώρα οδεύει προς χρεοκοπία παρά το δεύτερο πακέτο διάσωσης».

Η Ευρώπη δείχνει πολιτικά ανίκανη να διαχειριστεί μια κρίση, που τώρα έχει γίνει μεταδοτική. Επειδή δεν μπορείς να φορτώνεις συνεχώς με νέα χρέη μια αφερέγγυα χώρα, που δεν έχει καμιά ελπίδα να τα ξεπληρώσει, ώστε να ξαναβγεί στις αγορές. Και επειδή τους κουτόφραγκους τους πιάσαμε κορόιδα όχι μία, αλλά τρεις φορές, μία για να μπούμε στο ευρώ, μία για να πάρουμε το πρώτο δάνειο και άλλη μία για τη συμφωνία του Οκτωβρίου, έθεσαν οι ίδιοι τους όρους του δεύτερου Μνημονίου και θα επιβλέψουν την εκτέλεσή τους.

Η φαρσοκωμωδία της εικονικής συναίνεσης των δύο κομμάτων λειτουργεί ως προπέτασμα καπνού έναντι των εξαιρετικά επικίνδυνων εξελίξεων. Ομως, ουδείς δείχνει να αντιλαμβάνεται το δράμα. Δείχνει να αγνοεί το γεγονός ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την Ελλάδα δεν είναι η χρεοκοπία αυτή καθαυτή. Οι «λεονταρισμοί» ορισμένων παραπέμπουν στον ήρωα του Μπρεχτ, ο οποίος, αν και έχει βουτηχτεί μέχρι τον λαιμό στον βούρκο, πασχίζει να κρατήσει τη χωρίστρα του στη θέση της!..

Η διαπίστωση ότι, ακόμα και με τη μεγαλύτερη προσπάθεια και με τις μεγαλύτερες θυσίες, που θα προστεθούν σε αυτές που ήδη έχουν γίνει, η κατάσταση θα είναι αβίωτη με την εφαρμογή του κύκλου ζωής του νέου Μνημονίου, εξαναγκάζει τους δανειστές μας σε πολιτικά εκβιαστικές επιταγές, να ζητούν βίαια μέτρα και περαιτέρω αποδιάρθρωση της αγοράς εργασίας στον ιδιωτικό τομέα. Να λοιπόν ο φαύλος κύκλος: η Ελλάδα δανείστηκε για να σωθεί, τώρα αντιλαμβάνονται τις μαύρες τρύπες που οδηγούν σε νέο δανεισμό.

Σχολείο

Περιμένοντας να αλλάξει το εκκρεμές

Του Μιχάλη Μητσού, ΤΑ ΝΕΑ 28.3.12

Ο Γιοχάνες Λίντβαλ, από το Πανεπιστήμιο του Λουντ στη Σουηδία, διεξήγαγε πρόσφατα μια έρευνα για τις επιπτώσεις της Υφεσης του 1929 στις εκλογικές αναμετρήσεις που ακολούθησαν. Το συμπέρασμά του είναι ότι τα επόμενα δύο με τρία χρόνια τα κόμματα της Κεντροαριστεράς γνώρισαν πτώση. Αυτό συνέβη συγκεκριμένα στην Αυστραλία, την Ιρλανδία και τη Βρετανία. Μετά το 1932, όμως, τα κόμματα αυτά άρχισαν να σημειώνουν εκλογικές επιτυχίες, με μεγαλύτερη τη νίκη των Δημοκρατικών του Ρούζβελτ στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Κάτι ανάλογο ενδέχεται να συμβεί και σήμερα. Ανάμεσα στην κρίση της Lehman Brothers, το 2008, και το 2011, η Αριστερά ηττήθηκε στη Βρετανία, την Ολλανδία, την Πορτογαλία και την Ισπανία. Νίκησε μόνο στη Δανία. Τα συντηρητικά κόμματα κυβερνούν έτσι σήμερα με μεγαλύτερη άνεση απ’ ό,τι πριν από την κρίση, παρόλο που εκείνα υπερασπίζονται κατεξοχήν το σύστημα του απελευθερωμένου καπιταλισμού που οδήγησε στην κρίση. Με τις εκλογές που θα γίνουν στη Γαλλία σε τρεις εβδομάδες, το εκκρεμές μπορεί να αρχίσει πάλι να κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση. Να επαναληφθεί δηλαδή το παράδοξο του 1929: το πρώτο σοκ ευνοεί τη Δεξιά, αλλά η παράταση της κρίσης ευνοεί την Αριστερά.

Μια εξήγηση του φαινομένου αυτού, γράφει στη «Λιμπερασιόν» ο γάλλος καθηγητής Οικονομικών Επιστημών Μπρινό Αμάμπλ, θα μπορούσε να είναι ότι η κρίση σπρώχνει τους ψηφοφόρους στη Δεξιά επειδή οι οικονομικές δυσκολίες τούς κάνουν λιγότερο γενναιόδωρους απέναντι στους φτωχούς και πιο απαιτητικούς απέναντι στους ανέργους. Δύο βρετανοί ερευνητές όμως, η Λούσι Μπαρνς και ο Τίμοθι Χικς, απέδειξαν ότι από το 2005 ώς το 2010 οι ψηφοφόροι στο Ηνωμένο Βασίλειο στράφηκαν μάλλον υπέρ της οικονομικής πολιτικής της Αριστεράς. Ο λόγος λοιπόν που οι Τόρις κέρδισαν τους Εργατικούς στις τελευταίες εκλογές δεν ήταν ότι οι ψηφοφόροι έγιναν πιο «δεξιοί», αλλά ότι οι Εργατικοί θεωρήθηκαν λιγότερο ικανοί να αντιμετωπίσουν την κρίση. Αν όμως η ικανότητα είναι ένας παράγων που συμβάλλει αποφασιστικά στο εκλογικό αποτέλεσμα, η παράταση της κρίσης τείνει να τιμωρεί τις απερχόμενες κυβερνήσεις. Και δεδομένου ότι πριν ξεσπάσει η κρίση οι περισσότερες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ήταν κεντροδεξιές, στις εκλογές που ακολουθούν βρίσκονται σε μειονεκτική θέση (η Ελλάδα βέβαια αποτελεί εξαίρεση, για λόγους που όλοι καταλαβαίνουν).

Σε κάθε περίπτωση, συνεχίζει ο Αμάμπλ, για να προτιμήσουν οι ψηφοφόροι την Αριστερά από τη Δεξιά, θα πρέπει η πρώτη να έχει ένα διαφορετικό πρόγραμμα από τη δεύτερη. Για να επωφεληθεί εκλογικά η Αριστερά από την κρίση, πρέπει οι περισσότεροι ψηφοφόροι να πειστούν ότι η κρίση είναι κρίση του καπιταλισμού και ότι απαιτείται μια αλλαγή της οικονομικής πολιτικής ανάλογη με αυτή που γνώρισε ο πλανήτης μετά τη δεκαετία του ’30. Αν η επιλογή είναι ανάμεσα σε μια πολιτική λιτότητας και μια άλλη πολιτική λιτότητας, πολλοί ψηφοφόροι θα προτιμήσουν να πάνε εκδρομή.

Σχολείο

Μη γνώτω η δεξιά σου

Tου Παντελή Μπουκάλα, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 28.3.12

Εντάξει, οι ταχυδακτυλουργοί καταφέρνουν να κλειδώσουν το ντουλάπι τους και να πετάξουν μέσα το κλειδί – ή καταφέρνουν απλώς, με τις ταχύτατες κινήσεις τους και την όλη σκηνοθεσία, να υποβάλλουν στους θεατές την εντύπωση ότι κλείδωσαν το ντουλάπι προλαβαίνοντας να ρίξουν μέσα το κλειδί. Οι πολιτικοί όμως, όσο κι αν επιδίδονται εκ παραδόσεως σε ταχυδακτυλουργίες και μαγικά, δεν είναι Χουντίνηδες αλλά δευτεροκλασάτοι ταχυδακτυλουργοί, όπως όσοι γυρνούν στα πανηγύρια για ένα μεροκάματο.

Κι αν εκείνοι αποσπούν τη συμπάθειά μας για τη βιοποριστική τους αγωνία, δεν συμβαίνει το ίδιο με τους πολιτικούς. Ηταν αναμενόμενο ότι η μανιώδης προσπάθεια της Ν.Δ. να παριστάνει ότι είναι μέσα στην κυβέρνηση (για ό,τι καλό) και ταυτοχρόνως έξω (για ό,τι κακό), η διαρκής μέριμνά της να δείχνει ότι μετέχει αλλά συγχρόνως ελέγχει, θα της προκαλούσε σοβαρά προβλήματα κάποια στιγμή, εκθέτοντάς τη στον γενικό καγχασμό. Μια χαρά μέθοδος μπορεί να είναι για το θέατρο η μπρεχτική αποστασιοποίηση, όχι όμως για την πολιτική, εκτός και οι θεράποντές της ομολογήσουν ευθαρσώς ότι στην πραγματικότητα θέατρο κάνουν κι αυτοί, σαν μπουλούκι ατάλαντων ηθοποιών. Και ιδού τώρα οι «αποστασιοποιημένοι» στο δόκανο που οι ίδιοι έστησαν: Να καταγγέλλουν με αντιπολιτευτική οξύτητα τον κυβερνητικό εαυτό τους. Και να μη γνωρίζει η δεξιά τους τι ποιεί η ακροδεξιά τους.

Κατήγγειλε λοιπόν δριμύτατα ο εκπρόσωπος της Ν.Δ. Γ. Μιχελάκης (που εξακολουθεί να παίζει τον ρόλο του με το πάθος νεοφώτιστου ο οποίος πρέπει να αποδεικνύει συνεχώς ότι έμαθε καλά το ποίημα) το ΠΑΣΟΚ για ρουσφετολογικές προσλήψεις στα ΕΛΤΑ. Και απείλησε ότι θα τις επανεξετάσει όταν έλθει εν τη βασιλεία της η Ν.Δ. Δεν είχε φροντίσει όμως να ψάξει κάπως σοβαρά τα πράγματα ώστε να μην προτρέξει η γλώσσα της διανοίας του. Και ακούει τώρα τον πασοκικό εξάψαλμο, ότι δηλαδή εκείνος που ζήτησε επιμόνως να εγκριθούν οι προσλήψεις ήταν ο κ. Βορίδης, που ανήκει πια στο νεοδημοκρατικό δυναμικό, μαζί με τον έτερο πρώην αστερίσκο του ΛΑΟΣ, τον κ. Γεωργιάδη. Και ο οποίος δεκαπλασίασε τον στόμφο του αφότου κατέλαβε τον θώκο του υπουργείου Υποδομών, σαν εξαπτέρυγο τότε του κ. Καρατζαφέρη.

Δεν είναι άγιοι οι Πασοκτζήδες. Τη δουλίτσα τους έκαναν. Και προκάλεσαν έτσι τη ζηλοφθονία της Ν.Δ. Που κι αυτή τη δουλίτσα της ήθελε να κάνει. Και εκνευρισμένη έβαλε μπρος το φωτοτυπικό μηχάνημα των καταγγελιών χωρίς να προσέξει ότι καταγγέλλει το καινούργιο στέλεχός της. Εκτός κι αν συμβαίνει κάτι απλούστερο: Κάποιοι στη Ν.Δ. φρόντισαν να εκθέσουν τον κ. Βορίδη, να του κόψουν τα φτερά. Κι όχι επειδή είναι ριζωμένος στην ακροδεξιά, πολύ που τους στενοχωρεί, αλλά επειδή μπορεί να κατέβουν υποψήφιοι στην ίδια περιφέρεια. Δεν γίνονται τέτοια πράγματα; Την ίδια ακριβώς απάντηση, «δεν γίνονται τέτοια πράγματα», θα έδινε οποιοσδήποτε ένα χρόνο πριν σε όποιον προφήτευε ότι ο κ. Βορίδης θα γίνει υπουργός.

Σχολείο

Το Γούντστοκ των αθέων
 

Του Μιχάλη Μητσού, ΤΑ ΝΕΑ 27.3.12

Αυτό πια ήταν άνω ποταμών. Είναι κατανοητό να διαδηλώνουν οι μαύροι επειδή ένας αυτόκλητος φρουρός μιας γειτονιάς της Φλόριδας δολοφόνησε χωρίς λόγο έναν 17χρονο μαύρο και κανείς δεν έκανε τον κόπο να τον συλλάβει. Είναι ανεκτό να διαδηλώνουν οι γκέι ζητώντας να τους μεταχειρίζονται όπως όλους τους ανθρώπους. Αλλά όχι να βγαίνουν από την παρανομία και οι άθεοι! Οχι και να παίρνει δημοσίως τον λόγο δίπλα στο Κογκρέσο και τον Λευκό Οίκο αυτός ο φονταμενταλιστής ο Ρίτσαρντ Ντόκινς για να κηρύξει τα δικαιώματα των αγνωστικιστών!

Οι διοργανωτές είχαν ονομάσει την εκδήλωση Reason Rally, Συγκέντρωση του Ορθού Λόγου. Κάποιοι άλλοι μίλησαν για το Γούντστοκ των αθέων. Η Ουάσιγκτον Ποστ είχε προαναγγείλει τη μεγαλύτερη διαδήλωση των απίστων στην ιστορία. Τελικά το περασμένο Σάββατο εμφανίστηκαν στο National Mall κάπου 10.000 άνθρωποι, ίσως και λίγο περισσότεροι. Το κεντρικό πανό απεικόνιζε ένα σταυρό και έγραφε: «Πετάξτε τις Δέκα Εντολές στον σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας!». Αλλα πανό έγραφαν: «Είμαι οκέι χωρίς θεό» και «Εϊ, μάνα, είμαι άθεη!».

«Είμαστε πολύ περισσότεροι από ό,τι νομίζουν», δήλωσε ο κεντρικός ομιλητής, που δεν θα μπορούσε να είναι άλλος από τον βρετανό γενετιστή Ρίτσαρντ Ντόκινς. Πράγματι, σύμφωνα με την Αμερικανική Ερευνα για τη Θρησκεία ο αριθμός των Αμερικανών που δεν δηλώνουν μέλη καμιάς θρησκείας υπολογίζεται σε 34 εκατομμύρια, δηλαδή το 15% του πληθυσμού. Αυτό σημαίνει ότι είναι περισσότεροι από δύο φορές τους Εβραίους, τους Μουσουλμάνους από τους Ινδουιστές και τους Βουδιστές μαζί. Υπολογίζεται δε ότι τα τελευταία 20 χρόνια έχουν διπλασιαστεί. «Πρόκειται πιθανότατα για την ταχύτερα ανερχόμενη θρησκευτική κατηγορία στις Ηνωμένες Πολιτείες», λέει ο κοινωνιολόγος Ντέιβιντ Ρούζεν από το Ινστιτούτο Θρησκευτικών Ερευνών του Κονέτικατ.

Η κατηγορία αυτή του πληθυσμού έχει συγκεκριμένες πολιτικές πεποιθήσεις: το 2008, οι άθεοι, οι αγνωστικιστές και οι άπιστοι ψήφισαν Ομπάμα σε ποσοστό 75%. Παρ’ όλα αυτά, οι πολιτικοί της Αριστεράς τούς αγνοούν εντελώς. Εκτός από τους Ρεπουμπλικανούς προέδρους που έχουν στενή σχέση με τη χριστιανική Δεξιά, τους πιστούς τους φλέρταραν ανέκαθεν και οι πρόεδροι από το Δημοκρατικό Κόμμα, είτε επρόκειτο για τον Κάρτερ είτε για τον Κλίντον είτε τον Ομπάμα. Μόλις ένας εκλεγμένος πολιτικός, ο Δημοκρατικός βουλευτής Πιτ Σταρκ από την Καλιφόρνια, τόλμησε να παραστεί στη συγκέντρωση του Σαββάτου. Ηταν εκεί όμως και μίλησε ο Νέιτ Φελπς, γιος του διαβόητου πάστορα της Εκκλησίας των Βαπτιστών Φρεντ Φελπς, ο οποίος πηγαίνει στις κηδείες των στρατιωτών κρατώντας ένα πανό που γράφει: «Ο Θεός τούς ήθελε νεκρούς για να τιμωρήσει την Αμερική για τις αμαρτίες της. Ο Θεός μισεί τις αδερφές».

Πάντως, από το National Mall ο μπαμπάς δεν πέρασε. Τον εκπροσώπησαν κάτι γραφικοί τύποι που καλούσαν τους συγκεντρωμένους να μελετούν και να υπακούουν τη Βίβλο. «Ο Ιησούς είναι η μόνη σας ελπίδα», φώναξε ένας με μια ντουντούκα. Αλλά γρήγορα βαρέθηκαν κι έφυγαν.

Σχολείο

 
Greece on the Breadline: the end of the journey

Jon Henley on the impact of the financial crisis on the people of Greece. You can reach him at @jonhenley or jon.henley@guardian.co.uk

I’m flying back from Greece and want to thank everyone who helped to make the voices in this series heard

Greek crisis

A man pushes a trolley filled with scrap past graffiti in the Plaka old town area of Athens. Photograph: Cathal Mcnaughton/Reuters

I’m afraid that’s the end of this journey – I’m heading off to the airport on Monday, but I’ll be writing a longer and more considered article pulling together much of what I’ve seen and heard over the past seven days. It should appear some time later this week.

The response to Greece on the Breadline has been extraordinary: many hundreds of people have tweeted and emailed their interest and support.

Others have suggested stories I should cover, forwarded me links to websites, passed on the addresses and phone numbers of friends and family members I could talk to, answered my appeals for help in finding contacts and information, and written eloquently of their own experiences.

I’d like to thank everyone concerned; it’s a cliched thing to say, but the series would not have been what it was without your involvement and practical help. Some stories have been told, and voices heard, that otherwise might not have been.

 

clip_image002[32]

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: