Αρχική > κοινωνία > Ποια είναι η στρατηγική του εκπαιδευτικού κινήματος;

Ποια είναι η στρατηγική του εκπαιδευτικού κινήματος;

clip_image002

Του Νίκου Τσούλια

Οι εποχές έχουν αλλάξει. Η βαθιά και πολύπλευρη κρίση της χώρας έχει μακρύ χρονικό ορίζοντα. Μετασχηματίζει θεμελιώδη κοινωνικά, οικονομικά, πολιτισμικά και πολιτικά χαρακτηριστικά του τόπου μας. Ως εκ τούτου απαιτείται διεισδυτική ανάλυση των γεγονότων για να μπορεί να διατυπωθεί μια στέρεα πρόταση αντιμετώπισης του πρωτόγνωρου φαινομένου της ευρείας αποδόμησης των παραγωγικών και κοινωνικών, σχέσεων και δομών. Υπάρχει, λοιπόν, κάποια στρατηγική από το οργανωμένο εκπαιδευτικό κίνημά μας ή κινείται με τις παλιές μεθόδους που αντιστοιχούσαν σε άλλες «πραγματικότητες»;

clip_image002[5]Η άποψή μου είναι αρνητική. Δυστυχώς κινούμαστε αντανακλαστικά στις αποφάσεις που παίρνουν «κυβερνήσεις» και κυρίως Δ.Ν.Τ. και Ε.Ε. Ίσως να είναι μια πρωτόγνωρη εποχή, όπου καμιά εμπειρία των κινημάτων δε λογίζεται ως στοιχειωδώς αποτελεσματική. Και τελικά αντιδρούμε σα να έχουμε πετρώσει από το πρόσωπο της Μέδουσας. Όταν, όμως, σε τόσο σκληρές εποχές για τους εργαζόμενους δεν υπάρχει συσπείρωση στους συνδικαλιστικούς φορείς (στις συνελεύσεις συγκεντρωνόμαστε λιγότεροι από ό,τι στο σπίτι ενός που γιορτάζει), τότε οφείλουμε να αναρωτηθούμε όχι «τι δεν πάει καλά», αλλά «τι δεν κάνουμε καλά». Ποιες όμως μπορεί να είναι οι παράμετροι με τις οποίες πρέπει να κινηθούμε;

α) Η όλη παρέμβαση του εκπαιδευτικού κινήματος δεν μπορεί παρά να εντάσσεται στο γενικότερο αγώνα όλων των εργαζομένων, στον αγώνα κατά της εξαθλίωσης του ελληνικού λαού και της ομηρείας της χώρας. Γιατί κανείς δεν μπορεί να είναι τόσο αφελής που να θεωρεί ότι μόνος του θα βρει λύσεις. Δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι, όταν επιχειρήθηκε κλαδική παρέμβαση, συνάντησε παγερή αδιαφορία από τους εκπαιδευτικούς και αποσύρθηκε κακήν κακώς. Οι ιδιαιτερότητες της εκπαίδευσης και των εκπαιδευτικών μπορούν να αναδεικνύονται μέσα στο γενικό πλαίσιο συνολικά των εργαζομένων.

β) Το πεδίο δράσης δεν μπορεί να είναι το εκάστοτε κυβερνητικό πλαίσιο. Μια παρακολουθητική λειτουργία αποδεικνύει με το πιο εναργή τρόπο την αδυναμία μας στο να διαμορφώσουμε πρωτογενή και συνολική πρόταση για τους εκπαιδευτικούς. Η άποψή μου ως προς αυτό το σημείο είναι σαφής. Οφείλουμε, ιδιαίτερα σήμερα σε περίοδο πολύπλευρης κρίσης, να καταθέσουμε τη γενική μας πρόταση για το σχολείο. Στις δύσκολες περιόδους της χώρας η εκπαίδευση ως θεσμός πάντα ήταν στην πρώτη γραμμή των δρώμενων. Το ότι σήμερα δεν συμβαίνει κάτι ανάλογο, είναι πρωτίστως αδυναμία των οργανωμένων συλλογικών θεσμών του χώρου μας. Και αυτή η πρόταση για το σχολείο δεν αρκεί σε καμιά περίπτωση να είναι ένα γραπτό πόνημα, αλλά θα πρέπει να πάρει τη μορφή πρότασης αιχμής για τα κοινωνικά κινήματα γενικότερα. Να είναι η συλλογική φωνή συνείδησης εκπαιδευτικών και εργαζομένων. Μόνο με μια τέτοια δυναμική μπορεί να αποτελέσει μαγιά για μια εκπαιδευτική μεταρρύθμιση επί του περιεχομένου του σχολείου.

γ) Σε συνθήκες βαθιάς οικονομικής κρίσης οι εκπαιδευτικοί φορείς οφείλουν να πάρουν πρωτοβουλίες που θα στηρίζουν τους οικονομικά ασθενέστερους. Είναι δυνατόν σε τέτοια μείωση μισθών, να μην παίρνουμε θέση για το πώς μπορούμε να βοηθήσουμε και να σιωπούμε για τη λαίλαπα των ιδιαίτερων φροντιστηρίων; Στο διάστημα που υπήρξα πρόεδρος της ΟΛΜΕ έκανα με απόλυτα σαφή τρόπο την αντίθεση του κλάδου των εκπαιδευτικών στην παρακμιακή λειτουργία των ιδιαίτερων φροντιστηρίων που συχνά παίρνουν τη μορφή συναλλαγής αφού γίνονται ακόμα και σε μαθητές του σχολείου που είναι οι εκπαιδευτικοί. Τώρα δεν γίνεται ούτε καν φραστική αναφορά!

Είναι δυνατόν να μην αναπτύσσουμε πρωτοβουλίες δημιουργίας «κοινωνικών φροντιστηρίων» σε συνεργασία με τους Δήμους και άλλους κοινωνικούς φορείς; Μάλιστα σε μια φοβερή αντίθεση με τη γενικότερη κοινωνική αντίληψη, έχουν εκδηλωθεί και συλλογικές και παραταξιακές παρεμβάσεις κατά των φροντιστηρίων αυτής της μορφής, προφανώς για να μη μειωθεί ο τζίρος των ιδιαίτερων, της παρανομίας και της φοροδιαφυγής! Είναι τόσο συντεχνιακή και τόσο κοντόφθαλμη η αντίληψη της ηγεσίας; Αντί να προχωρήσει σε ειδικές (επί τούτου και μόνο) Γενικές Συνελεύσεις σε όλη τη χώρα με σκοπό αφενός μεν να παροτρύνει τους εκπαιδευτικούς στο να αφιερώσουν 2 – 4 ώρες την εβδομάδα από το απόγευμά τους για να στηριχτούν οι μαθητές μέσω της δωρεάν παροχής μαθημάτων και αφετέρου να καλέσει τους όποιους εκπαιδευτικούς ασχολούνται με ιδιαίτερα να σταματήσουν αυτή τη δραστηριότητα που τόσο πολύ αφαιμάσσει την ελληνική οικογένεια, αναδεικνύει ως «μητέρα των μαχών» τη μη αξιολόγηση των εκπαιδευτικών!

Με αυτές τις αντι – κοινωνικές συμπεριφορές χάνεται η ιστορική δυνατότητα του εκπαιδευτικού κινήματος να ενισχύσει αποφασιστικά τον κοινωνικό του ρόλο και τη δημοκρατική και παιδαγωγική φυσιογνωμία του εκπαιδευτικού. Πρόκειται για μια αντίληψη μη κατανόησης των μηνυμάτων καιρών μας, πρόκειται για μια άκρως συντεχνιακή δράση που οδηγεί το κίνημα σε απομείωση του ρόλου του. Αντί να δημιουργούμε τους δικούς μας δημιουργικούς και πρωτοποριακούς καιρούς, υποτασσόμαστε στα κελεύσματα της παρακμής. Αντί να διαπαιδαγωγούμε με τη δράση μας, γινόμαστε απλοί διεκπεραιωτές παρωχημένων αντιλήψεων και πρακτικών.

 

clip_image002[7]

Maple Tree, Utah, USA

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: