Αρχική > πολιτική > Κυβερνήσεις συνεργασίας

Κυβερνήσεις συνεργασίας

clip_image002

The boulevard de Clichy, Gogh, Vincent van

Του Νίκου Τσούλια

Κατά τη γνώμη μου, οι συζητήσεις που έχουν απλωθεί σε κάθε γωνιά της χώρας έχουν καθ’ εαυτό θετικό χαρακτήρα – αφού η καθολική ανάπτυξη του πολιτικού διαλόγου προκρίνει προοδευτικές και ελπιδοφόρες προοπτικές –, χωρίς φυσικά να λείπουν και τα αρνητικά σημεία. Για παράδειγμα αναφέρω ως αρνητικά σημεία: α) την αναγωγή όλων των ζητημάτων στο γενικό επίπεδο της πολιτικής, σαν μην έχουν κάποια στοιχειώδη αυτονομία τα τόσα και τόσα κοινωνικά, επιστημονικά, εκπαιδευτικά κλπ ζητήματα, β) την επιπόλαιη απλούστευση στις αναλύσεις μας, αφού σχεδόν όλες οι συζητήσεις καταλήγουν μόνο στο να καταδικάζουμε τους πολιτικούς ή γενικά και αόριστα το σύστημα, γ) την έλλειψη πρότασης για την υπέρβαση της κρίσης, αφού τα πάντα κινούμενα στον αστερισμό της οργής και του θυμού καταλήγουν – ορθώς αλλά και ελλιπώς – στην απόρριψη όλων των λύσεων.

Το να προτείνεις κάποια λύση είναι δύσκολο μεν αλλά άκρως απαραίτητο. Οι πολιτικές αποφάσεις και επιλογές θα κριθούν πρωτίστως από το τι θα προτείνουμε και όχι από το τι καταδικάζουμε. Αυτονόητο είναι το γεγονός ότι η πολιτική στάση και συμπεριφορά του κάθε πολίτη εξαρτάται κυρίως α) από την κοινωνική του τάξη και ομάδα, β) από την έννοια του συμφέροντός του, όπως αυτός το προσδιορίζει, γ) από την ιδεολογία του και την κοσμοθεωρία του, οι οποίες έχουν και αυτόνομα στοιχεία, δ) από επιμέρους συντελεστές όπως «κληρονομικές επιρροές», επαγγελματική λειτουργία, ιδιοτέλεια, προσωπικές σχέσεις, ειδικοί λόγοι κλπ.

Sur le plateau Ardéchois près de Lamastre, un cerisier en pleine floraison annonce le printemps. Sa floraison tardive due à l’altitude coïncide avec celle des merisiers. L’arboriculture se développe actuellement dans la région en raison de son altitude qui permet une maturité du fruit tardive.Παράλληλα με αυτά τα στοιχεία εκτιμώ ότι πρέπει να συζητήσουμε και επί του πεδίου του ορθολογισμού για τον προσανατολισμό των επιλογών μας. Γιατί αυτό το πεδίο δεν είναι πάντα δεδομένο. Για παράδειγμα, η άσκηση βίας κατά των πολιτικών θεωρώ ότι είναι απαράδεκτη, συσκοτίζει το πεδίο των λύσεων, είναι κίνηση βαρβαρότητας και δεν βοηθά πουθενά. Οι πολιτικοί και τα κόμματα μπορούν να κριθούν και να καταδικαστούν με πολιτικό τρόπο. Και αυτός ο τρόπος είναι ορθολογικός, γιατί συνάμα θα επιζητήσει και την πρόταση επίλυσης της κρίσης. Αν δούμε τον διαμορφούμενο πολιτικό χάρτη της χώρας μας με βάση τις δημοσκοπήσεις και τις σχετικές αναλύσεις, τότε μπορούμε να ισχυριστούμε με ισχυρή δόση βεβαιότητας ότι θα έχουμε κατακερματισμό των πολιτικών κομμάτων. Μάλλον θα έχουμε και την πιο πλουραλιστική σύνθεση της Βουλής της μεταπολιτευτικής περιόδου. Αυτό σημαίνει, εκτός των άλλων, ότι τελείωσαν για την επόμενη περίοδο οι μονοκομματικές κυβερνήσεις και εκ των πραγμάτων θα αναδυθούν κυβερνήσεις συνεργασίας. Μια τέτοια εξέλιξη δεν μπορεί εξ ορισμού είναι θετική ή αρνητική. Θα εξαρτηθεί από το περιεχόμενο της συνεργασίας αλλά και από την ανάπτυξη ανάλογης κουλτούρας. Στο παρελθόν η Ελλάδα είχε συναντήσει τέτοια κυβερνητικά σχήματα και ιδιαίτερα σε δύσκολες περιόδους.

Ας εξετάσουμε σε μια θεωρητική βάση τις δυνατότητες συνεργασίας που υπάρχουν. Ας ξεκινήσουμε από την αριστερή πλευρά του πολιτικού μας χάρτη. Τα πέραν της κομμουνιστικής αριστεράς κόμματα σαφώς και δεν προτίθενται να συνεργαστούν παρά μόνο στη δική τους ιδεολογική περιοχή με άλλα παρεμφερή σχήματα και πέραν τούτου τίποτα άλλο, αφού έχουν και αντισυστημικό προσανατολισμό. Η κομμουνιστική αριστερά, όπως έχει εκφράσει κατά επανάληψη τη θέση της, δεν πρόκειται να συμμετάσχει σε καμίας μορφής κυβερνητικής συνεργασίας. Εκτιμά, αν έχω κατανοήσει καλά, ότι δεν υπάρχουν σήμερα στην εποχή της κυριαρχίας των μονοπωλίων συνθήκες για σοσιαλιστική κυβέρνηση. Επίσης θεωρεί ότι πρέπει να δυναμώσει ο αντι – ιμπεριλιαστικός αγώνας με την ενίσχυση των δικών της και μόνο δυνάμεων.

Ο Συνασπισμός και τα περί αυτού κόμματα μετά την απόσχιση της Δημοκρατικής Αριστεράς, διατρέχεται από αντι – ευρωπαϊκούς προσανατολισμούς, αρνείται κάθε σκέψη συνεργασίας με την κεντρο – αριστερά και την κεντρο – δεξιά και επιζητεί τον μεγάλο κυβερνητικό συνασπισμό της μεγάλης αριστεράς. Δεδομένης όμως της αρνητικής θέσης της κομμουνιστικής αριστεράς σε αυτή την αντίληψη, η εν λόγω πρόταση είναι μετέωρη. Επομένως και ο Συνασπισμός θα βαδίσει μόνος και μετά τις εκλογές. Η Δημοκρατική Αριστερά γεννήθηκε για να εκφράσει το αριστερό περιεχόμενο ενός κόμματος με ευρωπαϊκό προσανατολισμό και για να λειτουργήσει σε ένα σκηνικό κυβέρνησης συνεργασίας με δημοκρατικό – προγραμματικό περιεχόμενο. Τα Οικολογικά πολιτικά ρεύματα θα κινηθούν σε συχνότητες ευρωπαϊκές και δεν φαίνονται να απορρίπτουν ευρύτερα δημοκρατικά σχήματα συνεργασίας.

Η κεντρο – αριστερά είναι η μεγάλη χαμένη αυτής της περιόδου. Καταγράφηκε στην πολιτική ιστορία του τόπου μας ως η κυβερνητική δύναμη που πήρε τα πιο σκληρά οικονομικά μέτρα κατά του κόσμου της εργασίας για όλη την μεταπολεμική περίοδο. Έτσι έχει βγει ήδη λαβωμένη, και μετά τις εκλογές θα προσπαθήσει να συμμαζέψει τις σκόρπιες κοινωνικές αναφορές της. Ωστόσο, θα εμφανιστεί στις εκλογές ως η μόνη συνεπής παράταξη για τη διαχείριση του μνημονίου, που δεν θα είναι απλά και μόνο μια απτή πραγματικότητα, αλλά και ίσως η πιο βασική πολιτική συνθήκη που θα επηρεάζει ούτως ή άλλως τα πολιτικά και κοινωνικά μας ζητήματα για αρκετά χρόνια.

Η Δημοκρατική Συμμαχία εμφανίζεται ως συνεπής ορθολογική φιλελεύθερη πολιτική δύναμη και φυσικά στα ζητούμενά της είναι και οι συνεργασίες. Η επίσημη κεντροδεξιά υπέστη μια στρατηγική μετάλλαξη σε απίθανα μικρό χρονικό διάστημα και, ενώ κρατούσε την αντι – μνημονιακή σημαία, βρέθηκε να γίνει ένας από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές της. Ουσιαστικά θα κινηθεί με ένα κράμα λαϊκισμού, πρωτόγονου πατριωτισμού και μπόλικου δημαγωγικού λόγου παλιάς κοπής. Δεν μιλάει για συνεργασίες, για να μην χάσει εκλογικές δυνάμεις (!), αν και η ηγεσία της ξέρει ότι έχουν τελειώσει οι παλιές συνταγές. Τέλος, ο Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός μετά τις ακατανόητες πολιτικές (περι) στροφές επιχειρεί να νομιμοποιηθεί ως δύναμη ευθύνης (!) και προφανώς επιθυμεί συνεργασίες όσο κανένας άλλος.

Διαπιστώνεται από την πρόχειρη ανάλυση που κάναμε ότι συνεργασίες επιδιώκουν τα περισσότερα κόμματα. Ωστόσο, κριτής των σχημάτων συνεργασίας θα είναι η λαϊκή ετυμηγορία, η οποία θα προσδιορίσει και τους συσχετισμούς και τις προοπτικές των πολιτικών σχημάτων. Θεωρώ ότι οι εκλογές δεν θα αποτιμήσουν μόνο (ή κυρίως) ευθύνες του παρελθόντος, αλλά πρωτίστως θα επιχειρήσουν να επιλύσουν το ζήτημα της διαχείρισης και της υπέρβασης της κρίσης. Και εδώ θα κριθεί και η προσωπική ευθύνη μας.

clip_image002[131]

Δημητρόπουλος Τάκης, Θάλασσα

Κατηγορίες:πολιτική Ετικέτες: , ,
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: