Αρχική > σχολείο > Πολλαπλές οι προκλήσεις για το σχολείο

Πολλαπλές οι προκλήσεις για το σχολείο

 clip_image002[1]

Μιχάλης, Ιστιοπλοϊκή γαλέρα του 1700

Αλλαγές παντού, αλλαγές βαθιές και διαρθρωτικές, αλλαγές στην κοινωνία, στην οικονομία, στον πολιτισμό. Και το σχολείο; Το σχολείο προσπαθεί να παρακολουθήσει τα δρώμενα, αλλά είναι μόνο του. Δύσκολα αναπτύσσονται μεταρρυθμίσεις και ως εκ τούτου ακόμα πιο δύσκολα ευδοκιμούν τα “νέα μηνύματα” στους σχολικούς θεσμούς. Τι σχολείο θέλουμε;

Επιμέλεια: Νίκου Τσούλια

Οδηγός για το νέο σύστημα εισαγωγής

ΕΘΝΟΣ 15.2.12

Οι αλλαγές θα γίνουν σταδιακά

Αλλαγές με… δόσεις θα βρουν μπροστά τους οι μαθητές και των τριών τάξεων του λυκείου καθώς και όσοι φέτος φοιτούν στην Γ΄ γυμνασίου, αφού θα είναι οι πρώτοι που θα εξεταστούν με το νέο εξεταστικό σύστημα.

Οδηγός για το νέο σύστημα εισαγωγής

Σε μια προσπάθεια να ρίξουμε φως στις άγνωστες πτυχές του νέου εξεταστικού συστήματος αλλά και στις αλλαγές που θα γίνονται χρόνο με τον χρόνο έως την πλήρη εφαρμογή του, το «ΕΘΝΟΣ-ΠΑΙΔΕΙΑ» παρουσιάζει έναν χρήσιμο οδηγό για όλους τους μαθητές.

Οι φετινοί υποψήφιοι των Πανελλαδικών Εξετάσεων θα αρχίσουν να βρίσκουν στον δρόμο τους διάφορες αλλαγές, που σχετίζονται με το μηχανογραφικό, αλλά και τις θέσεις των ειδικών κατηγοριών (τρίτεκνοι, πολύτεκνοι κ.ά.).

Σύμφωνα με τις πρόσφατες ανακοινώσεις του υπουργείου Παιδείας για το νέο σύστημα εισαγωγής στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, οι μαθητές που πηγαίνουν τη φετινή χρονιά στην Α΄ λυκείου, θα δώσουν Πανελλαδικές Εξετάσεις με ένα σύστημα, που θα συνδυάζει στοιχεία του ισχύοντος αλλά και του νέου. Βασική αλλαγή για τους συγκεκριμένους μαθητές, είναι η μείωση των εξεταζόμενων μαθημάτων σε 4 από 6.

Ωστόσο, οι μαθητές οι οποίοι θα κληθούν να εξεταστούν με το νέο εξεταστικό είναι όσοι πηγαίνουν φέτος στη Γ΄ γυμνασίου, και θα δώσουν Πανελλαδικές το σχολικό έτος 2014-15.

Γι΄ αυτούς, οι αλλαγές που θα ισχύσουν κωδικοποιημένα είναι οι εξής:

Θα εξεταστούν σε 3 έως 5 μαθήματα για την εισαγωγή στα πανεπιστήμια και στα ΤΕΙ.

Οι μαθητές και των τριών τάξεων του λυκείου (θα αρχίσει να εφαρμόζεται από του χρόνου) θα δίνουν απολυτήριες εξετάσεις σε εθνικό επίπεδο.

Στη Γ΄ λυκείου θα διεξάγονται διπλές εξετάσεις την ίδια ημέρα (απολυτήριες και εισαγωγικές).

Προβλέπεται εισαγωγή χωρίς εξετάσεις για τα τμήματα (κυρίως ΤΕΙ της περιφέρειας) χαμηλής ζήτησης.

Το υπουργείο Παιδείας εξετάζει το ενδεχόμενο να μπορούν οι υποψήφιοι να δίνουν και δεύτερη ή και τρίτη φορά πανελλαδικές εντός του ίδιου έτους, με στόχο να βελτιώσουν τη βαθμολογία σε ένα ή περισσότερα μαθήματα.

Τα μαθήματα στα οποία θα εξετάζονται οι υποψήφιοι αλλά και οι συντελεστές βαρύτητας, θα επιλέγονται από τα τμήματα των ΑΕΙ-ΤΕΙ υποδοχής.

ΘΑ ΚΑΤΑΘΕΤΟΥΝ ΔΥΟ ΜΗΧΑΝΟΓΡΑΦΙΚΑ

Οι υποψήφιοι θα καταθέτουν δύο φορές μηχανογραφικό. Το πρώτο θα υποβάλλεται τον Φεβρουάριο και θα αφορά τις σχολές χαμηλής ζήτησης στις οποίες θα μπορούν να εισάγονται χωρίς εξετάσεις. Το δεύτερο θα συμπληρώνεται μετά τις πανελλαδικές και την ανακοίνωση των βαθμολογιών.

«Κλειδί» και ο βαθμός του απολυτηρίου

Το νέο εξεταστικό θα εφαρμοστεί πλήρως το σχολικό έτος 2014-15 και αφορά όσους μαθητές φοιτούν φέτος στη Γ΄ γυμνασίου.

Για τους συγκεκριμένους μαθητές, θα συνυπολογίζεται ο βαθμός του απολυτηρίου για την εισαγωγή στα ΑΕΙ-ΤΕΙ, χωρίς όμως ακόμη να έχει προσδιοριστεί το ποσοστό συμμετοχής στον τελικό βαθμό. Διευκρινίζεται ότι ο βαθμός του απολυτηρίου θα προκύπτει από τον μέσο όρο της βαθμολογίας και των τριών τάξεων του λυκείου. Ως εκ τούτου, εφιστάται η προσοχή στους μαθητές που την ερχόμενη χρονιά θα πάνε στην Α΄ λυκείου, αφού το απολυτήριο που θα λάβουν στο τέλος του χρόνου θα έχει συμμετοχή στη διαδικασία εισαγωγής στα πανεπιστήμια και τα τεχνολογικά ιδρύματα.

Κατά τα λοιπά, στο τέλος της Γ΄ λυκείου οι μαθητές δίνουν πανελλήνιες εξετάσεις για την εισαγωγή τους στην ανώτατη εκπαίδευση. Η τελική γραπτή εξέταση ανά μάθημα περιλαμβάνει δύο ομάδες θεμάτων. Η επίδοση των μαθητών στην πρώτη ομάδα θεμάτων καθορίζει τον βαθμό που λαμβάνεται υπόψη για την απόκτηση του απολυτήριου Λυκείου στο συγκεκριμένο μάθημα, ενώ η επίδοση στη δεύτερη ομάδα θεμάτων καθορίζει την εισαγωγή στην ανώτατη εκπαίδευση. Οι πανελλήνιες αυτές εξετάσεις διεξάγονται σε όλα τα μαθήματα της Γ’ λυκείου με μόνες εξαιρέσεις το σχέδιο έρευνας (project) και τη Φυσική Αγωγή που αξιολογούνται μόνο ενδοσχολικά. Η συμμετοχή στις εξετάσεις της πρώτης ομάδας είναι υποχρεωτική.

Οι μαθητές που θα εξεταστούν και στη δεύτερη ομάδα θεμάτων, θα επιλέγουν σε ποια μαθήματα θα δώσουν εξετάσεις με βάση τα τμήματα στα οποία επιθυμούν να εισαχθούν. Στο πλαίσιο αυτό, τα τμήματα των ΑΕΙ και ΤΕΙ θα δημοσιοποιούν τα κριτήρια που έχουν υιοθετήσει μόνα τους (π.χ. ποια μαθήματα και με ποιους συντελεστές βαρύτητας) για την εισαγωγή φοιτητών σ’ αυτά. Ο αριθμός των εξεταζόμενων μαθημάτων θα είναι από 3 έως 5, ενώ το μάθημα της Ελληνικής Γλώσσας είναι υποχρεωτικά ένα από αυτά.

Χωρίς εξετάσεις

Επίσης, οι μαθητές θα μπορούν να εισάγονται χωρίς εξετάσεις, σε ορισμένα τμήματα τα οποία δεν καλύπτουν όλες τις προσφερόμενες θέσεις. Σε πρώτη ανάγνωση, τα τμήματα αυτά θα αφορούν κυρίως σχολές ΤΕΙ της περιφέρειες και ενδεχομένως και ορισμένα πανεπιστημιακά τμήματα τα οποία δεν συγκεντρώνουν πολλές προτιμήσεις. Σύμφωνα με το υπουργείο Παιδείας, τα τμήματα θα μπορούν να θέτουν ελάχιστες προϋποθέσεις εισαγωγής, οι οποίες θα σχετίζονται με τις επιδόσεις των μαθητών στο λύκειο.

Αξίζει να σημειωθεί ότι για τα συγκεκριμένα τμήματα, οι μαθητές της Γ΄ λυκείου θα υποβάλλουν ένα πρώτο μηχανογραφικό δελτίο από τον Φεβρουάριο, στο οποίο θα προσδιορίζονται τα τμήματα χαμηλής ζήτησης στα οποία επιθυμούν να εισαχθούν χωρίς εξετάσεις.

Μετά τις Πανελλαδικές και την ανακοίνωση των βαθμολογικών επιδόσεων, οι υποψήφιοι θα υποβάλλουν το τελικό μηχανογραφικό.

Τι αλλάζει για τους φετινούς υποψηφίους

Για τους φετινούς υποψηφίους οι αλλαγές που θα ισχύσουν θα είναι μικρής κλίμακας και δεν θα επηρεάσουν την ουσία των Πανελλαδικών Εξετάσεων.

Θεωρείται πάντως βέβαιο ότι θα υπάρξουν ορισμένες αλλαγές προς όφελος των μαθητών στο μηχανογραφικό δελτίο ενώ στις φετινές εξετάσεις καταργείται η κατηγορία του 10% των θέσεων (όσοι υποψήφιοι δηλαδή παλαιότερων ετών συμπλήρωναν το μηχανογραφικό για να εισαχθούν σε καλύτερο τμήματα χωρίς να συμμετέχουν στις εξετάσεις). Αγνωστο παραμένει εάν αυτές οι θέσεις που δίνονταν κάθε χρόνο, θα μεταφερθούν στην κατηγορία της γενικής σειράς.

Πάντως, για τη φετινή χρονιά, όπως είχε αποκαλύψει το «ΕΘΝΟΣ» με πρόσφατο δημοσίευμα, αναμένεται νέο «ψαλίδι» στον αριθμό των εισακτέων το οποίο δεν φαίνεται να «ακουμπά» τις πρωτοκλασάτες σχολές.

Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, στο φετινό μηχανογραφικό δελτίο οι υποψήφιοι θα βρουν 25 λιγότερα τμήματα, καθώς το υπουργείο Παιδείας αναμένεται το προσεχές διάστημα να ανακοινώσει συγχωνεύσεις και καταργήσεις ορισμένων τμημάτων, τα οποία δεν έχουν «ελκυστικά» γνωστικά αντικείμενα.

Τι θα ισχύσει για τους μαθητές της Α’ Λυκείου

Σύμφωνα με τις αρχικές προθέσεις του υπουργείου Παιδείας, οι φετινοί μαθητές της Α΄ λυκείου θα ήταν εκείνοι που θα εφάρμοζαν πρώτο το νέο εξεταστικό σύστημα. Τελικά, και προκειμένου να μην αιφνιδιαστούν οι μαθητές, όσοι πηγαίνουν φέτος στην Α΄ τάξη του λυκείου, θα δώσουν Πανελλαδικές με ένα μεταβατικό σύστημα, το οποίο συνδυάζει στοιχεία από το νυν και το καινούργιο. Ειδικότερα, θα προβλέπει μεταξύ άλλων Πανελλαδικές Εξετάσεις σε 4 μαθήματα από 6 που ισχύει σήμερα.

Οι συγκεκριμένοι μαθητές, θα παρακολουθούν τα ενδεικτικά προγράμματα σπουδών με τις αντίστοιχες προσαρμογές των υφιστάμενων αναλυτικών προγραμμάτων των μαθημάτων. Στο τέλος της Γ΄ λυκείου θα διεξαχθούν Πανελλήνιες Εξετάσεις όπως οργανώνονται και σήμερα από το υπουργείο Παιδείας.

Σημειώνεται ωστόσο, ότι η τελική εξέταση ανά μάθημα περιλαμβάνει και εδώ δύο ομάδες θεμάτων (η πρώτη υποχρεωτική για την απόκτηση του απολυτηρίου και η δεύτερη για εισαγωγή στα ΑΕΙ-ΤΕΙ).

Οι μαθητές που εξετάζονται και στη δεύτερη ομάδα θεμάτων, θα δίνουν τέσσερα μαθήματα που θα καθορίζονται από τα τμήματα ΑΕΙ-ΤΕΙ ανάλογα με το ενδεικτικό πρόγραμμα σπουδών που έχουν παρακολουθήσει. Τα τμήματα θα προσδιορίζουν αυτά τα τέσσερα μαθήματα μέχρι το τέλος Μαΐου. Και οι συγκεκριμένοι υποψήφιοι, πάντως, θα μπορούν να εισάγονται χωρίς εξετάσεις σε τμήματα χαμηλής ζήτησης.

ΚΡΙΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΛΛΑΓΕΣ

Αύξηση της παραπαιδείας προβλέπουν οι καθηγητές

Φόβοι ότι το νέο εξεταστικό σύστημα θα οδηγήσει σε αύξηση της παραπαιδείας και θα σημάνει για τους μαθητές έναν ατελείωτο εξεταστικό μαραθώνιο, εκφράζει η ομοσπονδία των καθηγητών Μέσης Εκπαίδευσης.

«Πέρα από τα ωραία και μεγάλα λόγια και τις διακηρύξεις για αποδέσμευση του λυκείου από την πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, σε τελευταία ανάλυση όλες οι τελικές γραπτές εξεταστικές διαδικασίες, και στις τρεις τάξεις του λυκείου, μετατρέπονται ουσιαστικά σε πανελλαδικού χαρακτήρα. Με αυτό τον τρόπο οι εξεταστικοί φραγμοί γίνονται ακόμα πιο ισχυροί», υπογραμμίζει σε σχετική ανακοίνωσή της η ΟΛΜΕ.

Στην ίδια ανακοίνωση, η ομοσπονδία των καθηγητών επισημαίνει τις πρώτες παρατηρήσεις για τις εξαγγελίες του υπουργείου Παιδείας:

Ορισμένες πρώτες παρατηρήσεις για τις εξαγγελίες:

Η δήθεν μείωση μαθημάτων ουσιαστικά προκύπτει από τη συνένωση γνωστικών αντικειμένων.

Οι φυσικές επιστήμες εκδιώκονται από τον «πυρήνα μαθημάτων γενικής παιδείας».

Η καθιέρωση των ερευνητικών ή συνθετικών εργασιών δεν συνοδεύεται από άλλα αναγκαία μέτρα και υποδομές (π.χ. βιβλιοθήκες, επιμόρφωση κ.λπ.).

Τα μαθήματα επιλογής ουσιαστικά θα περιορίζονται δραματικά λόγω των ελάχιστων προσλήψεων εκπαιδευτικών. Εξάλλου, ο εξετασιοκεντρικός χαρακτήρας του συστήματος κάνει σχεδόν υποχρεωτική την «εμβάθυνση» φροντιστηριακού τύπου στα μαθήματα που οδηγούν στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση.

Ο Σχολικός Επαγγελματικός Προσανατολισμός ουσιαστικά καταργείται.

Για μια ακόμη φορά οι εξαγγελίες για το γενικό λύκειο γίνονται χωριστά από το τεχνολογικό, παρά το γεγονός πως το υπουργείο Παιδείας διακηρύσσει την ισοτιμία των λυκείων.

Αφαιρείται από το υπουργείο Παιδείας η διαδικασία των εξετάσεων για την πρόσβαση στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. Το ΥΠΔΒΜΘ δημιουργεί έναν «ανεξάρτητο οργανισμό εξετάσεων», παραγνωρίζοντας τον θετικό ρόλο και την πολυετή και πλούσια εμπειρία των εκπαιδευτικών δευτεροβάθμιας.

Σε ό,τι αφορά τις ενδοσχολικές εξετάσεις για την προαγωγή από τάξη σε τάξη, αφαιρείται η δυνατότητα να εξετάζονται οι μαθητές με βάση τη δουλειά που έχει γίνει στο συγκεκριμένο σχολείο, κοντά στις ανάγκες τους. Ο εκπαιδευτικός μετατρέπεται από δάσκαλος σε διεκπεραιωτής κεντρικών κατευθύνσεων, μια διαδικασία που δεν έχει σχέση με τη σχολική πράξη.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΝΙΒΟΛΙΑΝΙΤΗΣ

Σχολείο

Γιάννης Α. Μυλόπουλος Πρύτανης ΑΠΘ, ΤΟ ΒΗΜΑ 5.2.12

Η Παιδεία και το σύνδρομο των μωρών παρθένων

Το χειρότερο που μας συμβαίνει σήμερα δεν είναι αυτή καθεαυτή η οικονομική κρίση. Το χειρότερο είναι ότι το σύνδρομο των μωρών παρθένων με το οποίο υποδεχθήκαμε την κρίση, ως εάν επρόκειτο για ακραίο και μη προβλέψιμο φυσικό φαινόμενο που ενέσκηψε αιφνιδίως, σε συνδυασμό με την υπερβολική προσήλωση στην αγωνιώδη προσπάθεια εκταμίευσης κάθε τόσο και νέας δόσης, δεν επέτρεψαν ως τώρα ούτε να συνειδητοποιήσουμε γιατί φτάσαμε ως εδώ, ούτε όμως και να σχεδιάσουμε την έξοδο από τη ζοφερή σημερινή συγκυρία.

Ακόμη κι αν το γεγονός ότι η σωτηρία της χώρας ανατέθηκε στους ίδιους που την οδήγησαν στην καταστροφή αποδοθεί στην αμηχανία μιας κοινωνίας να αντιδράσει στον αιφνιδιασμό, παραμένει αναπάντητο τόσο το ερώτημα της αδυναμίας να αναζητήσουμε τις πραγματικές αιτίες του κακού όσο και της ανικανότητας να συλλάβουμε σχέδιο διάσωσης.

Μια ψύχραιμη παράθεση βέβαια των επίσημων αναφορών στο ζήτημα αποδυναμώνει σημαντικά το ελαφρυντικό του αιφνιδιασμού και το άλλοθι της συλλογικής αμηχανίας. Από την ελαφρότητα του «λεφτά υπάρχουν», που προκάλεσε ρίγη ευφορίας το 2009, και από την κυνική παραδοχή τού «μαζί τα φάγαμε», που επιδίωξε τον συμψηφισμό των ευθυνών, έως και την προσποιητή αφέλεια των υπουργών που δεν διάβαζαν τους νόμους που ψήφιζαν και γι’ αυτό σήμερα μπορούν συμπολιτευόμενοι να… αντιπολιτεύονται, όλα οδηγούν στο συμπέρασμα ότι σ’ αυτή τη χώρα ούτε γεννήθηκαν αλλά ούτε και διδάχθηκαν ο Ομηρος, ο Ηρόδοτος και ο Θουκυδίδης. Ο μόνος που φαίνεται πράγματι να δικαιώνεται είναι ο Αριστοφάνης…

Καμία αναφορά στο παγκοσμιοποιημένο μοντέλο της επιθετικής οικονομικής ανάπτυξης που επιβλήθηκε τις τελευταίες δεκαετίες και το οποίο με πρόσχημα την καθολική ευημερία έκανε τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους, υποβαθμίζοντας επιπλέον και το οικοσύστημα που στηρίζει την ανάπτυξη. Καμία νύξη για έναν πολιτισμό με υλιστικό προσανατολισμό, που για δεκαετίες αναγόρευσε την κατανάλωση πάνω από την παραγωγή και τοποθέτησε το κέρδος πάνω από τις αξίες. Καμία κριτική σ’ ένα εκπαιδευτικό σύστημα που για χρόνια εμπέδωνε την ιδιοτέλεια και την ιδιωτικότητα και το οποίο για δεκαετίες εκπαίδευσε την ελληνική κοινωνία να αποδέχεται την εύκολη απόλαυση και να αποφεύγει τη χαρά της κοπιώδους προσπάθειας. Καμία αναφορά στο έλλειμμα μόρφωσης που δημιούργησε η εκπαίδευση της εξειδίκευσης και της κατάρτισης. Κουβέντα δηλαδή για όλα αυτά που δημιούργησαν μια οικονομία του χρέους και του δανεισμού, μια κοινωνία άπληστη και αντιπαραγωγική και ένα πολιτικό σύστημα φαύλο και ανεπαρκές.

Αλλά και σήμερα, που είναι σαφές ότι ο δρόμος που ακολουθήσαμε μας οδήγησε στη χρεοκοπία, ποια είναι τα αντανακλαστικά προσαρμογής μας στη νέα πραγματικότητα; Ποιο όραμα Παιδείας αποπνέει η άκριτη αντιγραφή ξένων εκπαιδευτικών προτύπων; Τι κοινωνικά μηνύματα εκπέμπει μια αυταρχική εκπαιδευτική μεταρρύθμιση που καταργεί ακαδημαϊκές ελευθερίες; Και ποιο νέο μοντέλο ανάπτυξης μπορεί να υποστηριχθεί, με ελλειμματική επένδυση στην έρευνα και στην καινοτομία;

Ο κ. Γιάννης Α. Μυλόπουλος είναι πρύτανης στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Σχολείο

Σχολείο δίχως αίθουσες!
 

ΤΑ ΝΕΑ 04 Φεβρουαρίου 2012

Το ενδιαφέρον των Δανών για την παιδεία και η βαθιά πίστη της κοινωνίας ότι οι πολιτιστικές, αρχιτεκτονικές και κοινωνικές αναζητήσεις ξεκινούν από τα θρανία του σχολείου, καθρεφτίζονται στο κτίριο – στολίδι της περιοχής – του Γυμνασίου του Ορεσταντ. Οι χρωματιστοί εξωτερικοί τοίχοι φτιάχνουν τη διάθεση αμέσως μόλις αντικρίζεις το κτίριο. Στο εσωτερικό, μια εντυπωσιακή σκάλα από λευκό ξύλο σε σχήμα μπούμερανγκ διασχίζει τους τρεις ορόφους. Το λαμπερό μαύρο τσιμέντο στα πατώματα έρχεται σε αντίθεση με τα λεμονί, γαλάζια και ροζ φωτιστικά καθώς και με τους ολόλευκους καναπέδες που έχουν τοποθετηθεί σε δύο σημεία του δευτέρου ορόφου, δίπλα σε μεγάλα ξύλινα τραπέζια, στα οποία είναι ενσωματωμένοι ηλεκτρονικοί υπολογιστές.

Στο σχολείο υπάρχουν ειδικά προγράμματα σπουδών για μίντια, επικοινωνίες και πολιτισμό. Στο συγκρότημα δεν υπάρχουν παραδοσιακές αίθουσες διδασκαλίας. Το κτίσμα εσωτερικά προβάλλει το πόσο σημαντικές είναι η διαφάνεια και η ευελιξία, όσον αφορά τα μεγέθη μιας ομάδας η οποία ποικίλλει από ένα άτομο μέχρι μια ολόκληρη τάξη. Στόχος τους είναι επίσης να αναδείξουν τις ικανότητες των μαθητών ώστε να αναλάβουν την ευθύνη για την προσωπική τους μάθηση και να εργαστούν είτε ατομικά είτε ομαδικά.

Το σχολείο συνδέεται οριζοντίως και καθέτως. Τα τέσσερα επίπεδά του περιστρέφονται γύρω από τον ελικοειδή διάδρομο δημιουργώντας μια δυναμική, ευέλικτη δομή. Κάθε ζώνη μελέτης από τις τέσσερις καταλαμβάνει και ένα επίπεδο. Το γεγονός ότι αποφεύγονται οι αλλαγές επιπέδων προσφέρει οργανωτική ευελιξία, δίνοντας με αυτόν τον τρόπο τη δυνατότητα διαφορετικών μεθόδων διδασκαλίας. Ετσι, οι χώροι διδασκαλίας και μελέτης αλληλοκαλύπτονται και αλληλεπιδρούν χωρίς διακριτά όρια.

Σχολείο

Γιώργος Πουλιόπουλος, ΤΟ ΒΗΜΑ 15.12.11

Μια τάξη πολύ ψηφιακή!

Ένας δάσκαλος, στο Πειραματικό Δημοτικό του Πανεπιστημίου Αθηνών συστήνει το σχολείο της ψηφιακής εποχής

Μια τάξη πολύ ψηφιακή!

Ο κ. Κώστας Πανούσης «ξεφυλλίζει» με το δάχτυλό του το ηλεκτρονικό βιβλίο

Οι όροι «εποπτικά μέσα» και «χρήση των νέων τεχνολογιών» είναι μάλλον από τους πιο ταλαιπωρημένους στην σχολική εκπαιδευτική διαδικασία. Έως πριν όχι και τόσο πολλά χρόνια, συνήθως μεταφράζονταν σε έναν προτζέκτορα ο οποίος έμενε κλειστός ή χρησιμοποιούνταν ως…έπιπλο της τάξης. «Πέρα από την έλλειψη διάθεσης πολλών εκπαιδευτικών, έχει σημασία να ειπωθεί πως τα συγκεκριμένα μηχανήματα δεν προσέφεραν και ιδιαίτερες εφαρμογές με πρακτική αξία Αυτό εδώ και λίγα χρόνια έχει πάψει να ισχύει» λέει ο κ. Κώστας Πανούσης δάσκαλος στο εξαθέσιο Πειραματικό Σχολείο του Πανεπιστημίου Αθηνών στην οδό Σκουφά ή http://www.daskalosk.gr/ όπως είναι γνωστός σε μαθητές και φίλους μέσω Διαδικτύου.

Ο κ. Πανούσης έχει μετατρέψει εδώ και λίγα χρόνια την τάξη που διδάσκει (φέτος στην Ε’ δημοτικού) σε… ψηφιακή, χρησιμοποιώντας την διαδικτυακή πλατφόρμα της moodle.org η οποία προσφέρει μια σειρά εφαρμογών για τον εκπαιδευτικό που θέλει να εντάξει την τεχνολογία στην εκπαιδευτική διαδικασία. «Ολόκληρα βιβλία έχουν μετατραπεί σε e-book και εφαρμογές για το i-pad. Υπάρχουν βίντεο σε δικό μας κανάλι στο YouTube, ενώ οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας οι μαθητές έχουν την δυνατότητα να επιστρέψουν (από τον υπολογιστή τους) στην ψηφιακή τάξη και να μελετήσουν» λέει ο κ. Πανούσης που περιγράφει την ψηφιακή τάξη σαν «διαφανή και πορώδη».

«Διαφανής γιατί το υλικό της είναι προσβάσιμο στον κάθε μαθητή οποιαδήποτε στιγμή. Πορώδης γιατί είναι ανοιχτή στις νέες ιδέες» σχολιάζει γελώντας. Όλα αυτά βέβαια πέρα από τις απαιτούν χρόνο. «Για να κάνω 45 λεπτά μάθημα μπορεί να χρειαστεί να προετοιμαστώ έως και δέκα ώρες, σε κάθε περίπτωση τουλάχιστον δύο ώρες. Νομίζω όμως ότι αξίζει τον κόπο» σχολιάζει ο κ. Πανούσης.

Το «Βήμα» τον συνάντησε μαζί με τους μαθητές του την προηγούμενη Παρασκευή στην πλατεία Συντάγματος. Βρέθηκαν εκεί προκειμένου να βοηθήσουν στον στολισμό των δέντρων της πλατείας. Τα στολίδια κατασκευάστηκαν από τους μαθητές του πειραματικού δημοτικού και άλλων 34 σχολείων της Αθήνας. Αρκετοί από τους μαθητές φωτογραφίζουν τις στολισμένες… νεραντζιές με τα i-pad τους.

Σημειωτέων, ότι τα i-pad και τα λάπτοπ των μαθητών της τάξης του κυρίου Πανούση δεν είναι δωρεά κάποιου εύπορου υποστηρικτή της ψηφιακής τάξης, ούτε αγοράστηκαν με την οικονομική υποστήριξη κάποιου κρατικού φορέα. «Οι γονείς έδωσαν τουλάχιστον 500 ευρώ που απαιτούνται για την αγορά ενός i-pad, άλλοι αγόρασαν στα παιδιά τους λάπτοπ. Και αυτό γιατί πείστηκαν ότι εδώ γίνεται καλή δουλεία οπότε δεν δίστασαν να ξοδέψουν» τονίζει ο κ. Πανούσης. Παραδέχεται ότι όντας δάσκαλος σε πειραματικό σχολείο το έργο του ήταν κάπως ευκολότερο. «Αυτό δε σημαίνει ότι οι μαθητές προέρχονται από πλούσιες οικογένειες. Απλά εδώ είναι δεδομένο πως οι γονείς δίνουν απόλυτη προτεραιότητα στην εκπαίδευση των παιδιών».

Η ψηφιακή τάξη λειτουργεί ήδη από το 2008, στην αρχή πιο δειλά, πλέον δουλεύοντας σε φουλ ρυθμούς. Οι πρώτοι… απόφοιτοι της είναι αυτή τη στιγμή μαθητές γυμνασίου. «Με βάση αυτά που μας λένε οι καθηγητές τους οι βάσεις που τους έδωσε η ψηφιακή τάξη τους βοήθησε και με το παραπάνω», λέει ο κ. Πανούσης. «Στόχος της ψηφιακής τάξης δεν είναι να κάνει απλά τους μαθητές ικανούς χρήστες της τεχνολογίας, τέτοιοι είναι και από μόνοι τους» λέει ο κ. Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος , ένας άλλος δάσκαλος του πειραματικού δημοτικού που επιμένει ψηφιακά. «Αυτό που κάνουμε εδώ είναι να τους κινήσουμε το ενδιαφέρον για μάθηση και έρευνα. Με την χρήση της πληροφορικής υπάρχουν μαθητές που δείχνουν ενδιαφέρον σε μαθήματα που ως τώρα αδιαφορούσαν όπως π.χ. τα μαθηματικά» λέει ο κ. Κωνσταντόπουλος

Μια φορά το τρίμηνο οι πόρτες της τάξης στην οποία διδάσκει ο κ. Πανούσης, ανοίγουν για τους γονείς των μαθητών που έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν μια πλήρη σχολική μέρα. Φέτος επιχειρείται το παραπάνω βήμα. «Την επόμενη εβδομάδα θα παρευρεθούν στο μάθημα και οι παππούδες και γιαγιάδες των μαθητών. Επιπλέον, κατά καιρούς επισκέπτονται το σχολείο άνθρωποι όπως συγγραφείς ή επιστήμονες προκειμένου να μιλήσουν στα παιδιά. Θέλουμε να είμαστε ένα σχολείο στο οποίο οι μαθητές του πηγαίνουν ευχάριστα και όχι αναγκαστικά, οποιαδήποτε ώρα και μέρα της εβδομάδας».

Καλά όλα αυτά. άλλα, πόσο όμως μπορεί η συγκεκριμένη πρωτοβουλία να αποτελέσει παράδειγμα προς μίμηση ή έστω να δώσει απλά κάποιες ιδέες για ευρύτερη εφαρμογή, ειδικά σε μια τέτοια περίοδο. «Πάνω από όλα είναι θέμα εκπαίδευσης και επιμονής των εκπαιδευτικών», υποστηρίζει ο κ. Πανούσης «Αυτό που πρέπει να κάνει η πολιτεία είναι να στηρίζει τέτοιες έμπρακτα τέτοιες ή άλλες παρόμοιες πρωτοβουλίες, κάτι που ως τώρα δε συμβαίνει».

Σχολείο

The new anti-science assault on US schools

In a disturbing trend, anti-evolution campaigners are combining with climate change deniers to undermine public education

Charles Darwin

Charles Darwin, circa 1854: 12 February, his birthday, is marked by International Darwin Day. Photograph: Corbis

You might have thought it was all over after the 2005 decision by the US district court of Middle Pennsylvania (pdf), which ruled in the case of the Dover Area schools that teaching intelligent design is unconstitutional. You might have guessed that they wouldn’t come back after the 1987 US supreme court decision in Edwards v Aguillard, which deemed the teaching of creationism in Louisiana schools unconstitutional. Or maybe you figured that the opponents of evolution had their Waterloo in the 1925 Scopes "monkey" trial in Tennessee.

They are back. There are six bills aimed at undermining the teaching of evolution before state legislatures this year: two each in New Hampshire and Missouri, one each in Indiana and Oklahoma. And it’s only February.

For the most part, the authors of these bills are singing a song we’ve heard before. Jerry Bergevin, the Republican sponsor of one of the New Hampshire bills, says of evolution that "It’s a worldview and it’s godless." He blames the teaching of evolution for Nazism and Columbine. Josh Brecheen, the sponsor of the Oklahoma bill, wants to stop the teaching of "the religion of evolution." These legislators, and their colleagues in Missouri and Indiana, trot out the hoary line that evolution is "just a theory" and that real science means saying that every point of view is just as good as any other.

Most of these bills aren’t likely to get anywhere. The Indiana bill, which specifically proposes the teaching of "creation science", so obviously falls foul of the supreme court’s 1987 ruling that it’s hard to imagine it getting out of committee. The same could be said for the Missouri bill, which calls for the "equal treatment" of "biological evolution and biological intelligent design".

Still, it’s worth asking: why is this happening now? Well, in part, it’s just that anti-evolution bills are an indicator of the theological temperature in state houses, and there is no question that the temperature has been rising. New Hampshire, Indiana, Oklahoma, and Missouri turned deeper shades of red in the 2010 elections, as did the US Congress.

But there are a couple of new twists that make this same-old story more interesting than usual. One has to do with the temperature in a less metaphorical sense. The Oklahoma bill isn’t properly speaking just an "anti-evolution" bill; it is just as opposed to the "theory" of "global warming". A bill pending in Tennessee likewise targets "global warming" alongside "biological evolution". These and other bills aim their rhetoric at "scientific controversies" in plural, and one of the New Hampshire bills does not even bother to specify which controversies it has in mind.

The convergence here is, to some degree, cultural. It just so happens that the people who don’t like evolution are often the same ones who don’t want to hear about climate change. It is also the case that the rhetoric of the two struggles is remarkably similar – everything is a "theory", and we should "teach the controversy". But we also cannot overlook the fact is that there is a lot more money at stake in the climate science debate than in the evolution wars. Match those resources with the passions aroused by evolution, and we may have a new force to be reckoned with in the classroom.

The other significant twist has to do with the fact that the new anti-evolution – make that anti-science – bills are emerging in the context of the most vigorous assault on public education in recent history. In Oklahoma, for example, while Senator Brecheen fights the forces of evolution and materialism, the funding for schools is being cut, educational attainments are falling, and conservative leaders are agitating for school voucher systems, which, in the name of "choice", would divert money from public schools to private schools – many of them religious. The sponsor of Indiana’s anti-science bill, Dennis Kruse, who happens to be chairman of the Senate education committee, is also fighting the two battles at once.

The Heartland Institute – which has received funding in the past from oil companies and is a leading source of climate science skepticism – also lobbies strongly for school vouchers and other forms of "school transformation" that are broadly aimed at undermining the current public school system. The Discovery Institute – a leading voice for intelligent design – has indicated its support of exactly the same "school reform" initiatives.

If you can’t shut down the science, the new science-deniers appear to be saying, you should shut down the schools. It would be a shame if they succeeded in replacing the teaching of science with indoctrination. It would be worse if they were to close the public school house doors

Σχολείο

Teachers, stop being so defensive. It’s time to embrace the no-excuses culture

Instead of bridling about criticism, teachers should take on board Michael Wilshaw’s plans for improving schools

Will Hutton, The Observer, Sunday 12 February 2012

Ofsted Chief Inspector visits school

An agent for change: Sir Michael Wilshaw, the new head of Ofsted. Photograph by Dominic Lipinski/PA

Britain’s teachers deserve more sympathy. Any conversation about our economic and social ills almost always ends with the lowest common denominator agreement that education must be improved. Too many British children are not educated creatively to solve problems and are not in command of the basics. So runs the allegation and such failings are disguised by allegedly soft exams and grade inflation. Our teachers, by almost universal agreement, are letting the next generation down.

Yet there is one statistic that haunts me. A report last year found that five schools – St Paul’s boys and girls, Westminster, Eton and Hills Road sixth form college in Cambridge (this last, unlike the others, in the state sector) – sent more students to Oxbridge over a period of three years than 2,000 other secondary schools combined. Around 35,000 children every year get the three As that could make them a candidate for our top universities; too few of them come from those 2,000 schools – the single biggest obstacle to promoting social mobility. Meanwhile, a third of this eligible pool of applicants come from private schools.

These are such alarming figures that much more is at work than any inadequacy on the part of our teachers. The army of teachers’ critics too rarely acknowledges the many heartbreaking barriers to teaching well in so many of our schools – the children’s disillusion and poverty, endemically disrupted classes and the recognition that however hard a pupil works he or she will never get a good job locally. The pupils and their schools are trapped.

But yet. To concede everything to broader economic and social forces is a counsel of despair. There are examples of brilliant schools in these areas; a well-led, dynamic school can become a site of hope and the unleashing of possibility. If the depressed parts of Britain are to break out of their spiral of decline, we have to start somewhere.

So it was good to hear Sir Michael Wilshaw, the incoming head of Ofsted, announcing in his first major speech last week that he would not tolerate the educational mediocrity that so besets Britain. Too many schools had been labelled as "outstanding" by Ofsted when they were not; he wanted outstanding to mean just that.

Wilshaw’s aim is to create a "no-excuses" culture and he sees the indispensable means as stronger leadership in schools. Heads and their senior team should show their passion and commitment to teaching in everything they say or do, he said. They must be committed to professional development; they must ensure that performance management robustly rewards those who teach well. Equally, they must make sure something is done about those who consistently underperform.

Some individual heads rallied to his side, but then came the ritualistic condemnation from the teachers’ unions. Chris Keates, general secretary of NASUWT, said Wilshaw "is trashing the school system, trashing the reputation of Ofsted… this is puerile game-playing at the expense of schools, their teachers and pupils". Even Malcolm Trobe, deputy general secretary of ASCL (which represents many heads), declared that Wilshaw’s comments were "demoralising dedicated professionals… this is no way to improve our education system, nor to treat hard-working professionals".

So the battle lines are drawn. Keates and Trobe do speak for many teachers and heads who feel beleaguered and misunderstood. But defensive aggression in protection of the status quo, the default mode of so much contemporary trade unionism, will not advance the teachers’ cause, the cause of education or the interests of their pupils. I know I dream, but imagine if the teachers’ collective response had been to welcome Wilshaw’s call to arms; to say that they agreed that it was a disgrace that thousands of our schools produced such woeful results; wanted to work wholeheartedly to improve leadership and agreed fully that good teachers should be acknowledged and rewarded; and action would be taken against poor performers. The nation would have applauded.

They could then have built on that bridgehead of support to argue that teachers could not fight this battle alone; that to inspire kids while doing so little to create possibilities for them once they leave school is betrayal; that to try and make any progress in the face of swingeing cuts in capital budgets and frozen teacher pay is to ask close to the impossible. They would do their part, but others should do theirs. In this way, teachers could transform themselves into the formidable leaders of a coalition pressing for broad-based economic and social improvement.

There will be teachers and heads who are desperate to open up such a national conversation, but their voices are drowned out. The heart of the problem is that teachers as a profession are reluctant to embrace the idea that there must be rewards and consequences for good and bad performance – the operational guts of what Wilshaw proposes when he argues for a no-excuses, performance-orientated culture in schools.

He has unexpected allies. The young Karl Marx criticised the utopian egalitarianism of the German socialists’ Gotha programme by saying that socialists had to accept that good workers would expect the appropriate rewards, but would also expect the problem of shirkers and poor workers to be addressed.

Confronting poor performance is tough. It means establishing a framework so that teachers know what is expected, one that allows for tough conversations when those expectations are not met. It offers the chance of professional development but if that fails, teachers might lose not just pay but their jobs.

It also means that those who do well get quicker opportunities for promotion and salary hikes. To deliver such a regime demands incredible fortitude and determination from heads, along with the inspiration to show that it matters. Inevitably, they will be charged with being unfair and of victimising weaker colleagues. It is hard to marry performance with the collegiality of a staff room.

It is understandable why teacher unions are so resistant to performance-management: the doctrine is that teaching is a vocation and every teacher wants to do a good job. Performance-management is divisive. But yes, while everyone might want to do a good job, not everyone can or does. Not to manage performance is itself an extraordinary statement; it means giving up on trying to establish a framework for what good might look like and means selling the pass to state education’s many enemies. Education, like the country, is at a crossroads. Having hundreds of underperforming schools is unacceptable. Wilshaw is right, and while his proposed changes won’t alone do the job, they are a start. And they should be backed.

Σχολείο

Why is school such a hard place to be gay?

Despite the high profile of young characters such as Kurt and his boyfriend in TV show Glee, two-thirds of gay teenagers are still bullied at school. Charlie Condou, who plays a gay character in Coronation Street, considers why – and what is being done to stop it

Out and proud Kurt (centre) is confonted by in-the-closet jock bully Karofsky (right) in Glee.

Out and proud Kurt (centre) is confonted by in-the-closet jock bully Karofsky (right) in Glee. Photograph: Planet Photos

The teenage years are tough. Fuelled by hormones, laced with uncertainty, they are the years when we try to work out who we are and find our place in the world. We can swing from intense excitement to extreme embarrassment in a heartbeat, while all the time wanting nothing more than to make friends and fit in. It’s hard for everybody but, without a doubt, for gay teens it can be a lot harder. When even the word "gay" has become a synonym for "crappy" or "pathetic", it’s clear that the problems are incredibly deep-rooted.

Some shocking statistics: according to Stonewall, 92% of LGBT teens have been verbally abused because of their sexuality; 41% have been physically bullied; 17% have had death threats. For many gay kids, school doesn’t feel like a very safe place. I didn’t come out until after I left school and, while I was never bullied directly, I can still remember the paranoia I felt at not having a girlfriend, and the casual lies I would throw out, hoping to deflect attention from my sexuality. I was lucky in that I was popular and confident and, as a "drama geek", mainly attached to the one department where theatricality and flamboyance were an asset, not a problem.

But I went to a fairly rough London comprehensive school where survival was Darwinian. I had already been expelled from my first school, so came with kudos attached and somehow the bullies left me alone. I was lucky. My school days were a long time ago, when gay role models consisted of Larry Grayson and John "I’m free!" Inman. I certainly didn’t fit into those stereotypes, so the other kids probably assumed I was straight. The idea, at that time, that a pop star could launch a career while being openly queer, as Jessie J has done, or that a transsexual could win a national popularity contest such as Big Brother, as Nadia Almada did in 2004, was utterly laughable.

There is no doubt that, in many ways, things have got better for us queer folk and yet, despite all the progress, we still live in a country where two-thirds of gay teenagers are bullied at school. Why are things so slow to change?

There are plenty of role models for young LGBT people to look up to now, and that has to be a positive thing, but I wonder sometimes if there’s a huge point that we’re missing. Gay teenage characters have started to appear in wildly popular (especially among the young) shows such as Ugly Betty and Glee. And, while we do see these characters being bullied and struggling for acceptance with peers and family, we also see that they have a clear and powerful sense of themselves. They may be bullied and ostracised, but they are not conflicted. Most gay characters in shows for teenagers are portrayed as heroes, learning to stand tall and be proud of who they are, and that’s great, it really is. But I wonder how realistic it is.

Ironically, I suspect that the gay character that most closely reflects reality in Glee is not the out and proud Kurt, but the closeted jock bully, Karofsky, who is struggling in denial over his sexuality. Not that I’m trying to suggest his violent nature is typical, far from it, but his confusion and distress surely is. And while some great work has been done with the It Gets Better campaign (where gay adults make videos for struggling gay kids, telling them to hang in there), and one can imagine a kid like Kurt taking great comfort from hearing that message, it seems unlikely that the Karofskys of the world would have a clear enough sense of self to seek it out.

There’s other help available to LGBT kids too, such as the Albert Kennedy Trust, which works with young people who are the victims of domestic violence, and Stonewall’s fantastic Youth Volunteering Programme, which gets kids involved in fighting homophobia in their local communities. Then there’s the London Lesbian and Gay Switchboard offering advice and support at the end of a phone. The help is there; not enough, of course, never enough, but it’s there.

However, and here’s the rub, a kid’s got to feel confident enough to ask for help. It’s easy to reach the Kurts, but how do you help the Karofskys? They’ve got to have reached a point where they’re clear enough about who they are to identify as gay – and many bullied kids are a long way from that point. In fact, they may even be reluctant to talk to the people closest to them for fear of triggering a conversation they’re simply not ready to have. How many confused kids are ready to tell their parents: "Everyone else thinks I’m gay"? They may not even be gay.

It’s important to recognise that homophobic bullying doesn’t just affect gay kids. It can happen to girls who don’t conform to their classmates "girly" ideal and boys who are lousy at sport. Anyone, in fact, who doesn’t fit rigidly defined gender stereotypes. Damilola Taylor, the child who was stabbed to death near his home in 2000, had been relentlessly bullied, beaten and called "gay" and "faggot" in the months leading up to his fatal attack. He’d even had to ask his mother what the word "gay" meant. He was 10 years old when he died, and while his killing may have been nothing to do with his perceived sexuality, it’s clear that his final months were made difficult because of it. Was he gay? Who knows? Probably not. But he was bullied as though he was.

So what’s the answer? How do we help the kids that are being bullied – gay, straight or still undecided? I think there are a number of ways of challenging the toxic homophobia that is present in many schools. First, I do think that role models are important; the more gay actors, sports stars and public figures who are living their lives openly and honestly, the better. I may be biased but I think that the soaps do a much better job of normalising (oh, how I hate that word) LGBT issues than some of the shows that cover gay issues more ostentatiously. All the big soaps have gay characters, integrated into their communities and getting on with their lives. While they are sometimes seen dealing with issues that are particular to their sexuality (coming out, struggling for acceptance), they are most often seen dealing with the same everyday life issues as the straight characters. It’s political, but in a non-confrontational way. Shows such as EastEnders, Emmerdale and Coronation Street do an amazing job of helping people see beyond stereotypes, all of which helps in the general fight against homophobia.

But we need to more work directly with kids, and we need to start young. I believe prejudice is taught behaviour. Young children are remarkably accepting and tolerant and they have a deep, innate sense of justice. Diversity Role Models is an organisation that runs workshops with positive role models in both primary and secondary schools. They’ve found that kids are incredibly open to thinking about bullying and language (specifically the use of the word "gay" as a general insult) when they hear first-hand how it has impacted on adults. Diversity Role Models has grownup Kurts and Karofskys as speakers, along with plenty of heterosexual role models who simply don’t want bullying to affect their kid’s education. Just talking to kids about these ideas and discussing the rights and wrongs of prejudice goes a long way towards tackling it. So much bigotry stems from ignorance; education is key to overcoming it. We are a long way from the point where schools take homophobia as seriously as they take racism, but groups such as Diversity Role Models are working hard to bridge that gap.

Homophobia kills. LGBT kids are two to three times more likely to commit suicide than their straight peers. They are also more likely to self-harm and suffer from depression or substance abuse. And that’s before we begin to count those who are harmed by others, attacked because of their sexuality, real or perceived. Stonewall’s Education for All campaign aims to raise awareness of a problem that is often trivialised or ignored by schools. Let’s hope that message finally gets through.

For more information, go to anti-bullyingalliance.org.uk. Follow Charlie Condou on Twitter: @charliecondou

Σχολείο

Doubts grow over the success of Sweden’s free schools experiment

Students at ProCivitas school, Malmö, SwedenSome parents and education experts believe the programme has failed to raise standards and caused segregation

Richard Orange in Malmö

guardian.co.uk, Saturday 10 September 2011

Students at ProCivitas free school in Malmö, Sweden. Young Swedes are used to coming near the top of just about every human development index.
Photograph: Richard Orange for the Observer

All over the Swedish port city of Malmö last week there were gaggles of students clutching brand-new laptops given to them on loan for the start of the school year. As schools fight over what, due to a demographic blip, is a declining number of students, the device you get has become a keen area of competition.

"I’ve just got a mini-HP, but you can pay a bit more and get a Mac or an iPad," says Mua Stanbery, 16, who has just started at ProCivitas, the most popular of the town’s profit-making free schools.

Students arriving at the Thoren Business School have to make do with a Dell. But Pauli Gymnasium, the biggest municipal-run school, this year decided to give MacBooks to all its students to stave off private competition.

What few of the students know is that the ultimate cause of their good fortune – the competitive system of free schools Sweden pioneered in the early 1990s – is under assault.

SNS, a prominent business-funded thinktank, issued a report last Wednesday that sharply reversed its normal pro-market stance. The entry of private operators into state-funded education, it argued, had increased segregation and may not have improved educational standards at all.

"The empirical evidence showing that competition is good is not really credible, because they can’t distinguish between grade inflation and real gains," Dr Jonas Vlachos, who wrote the report on education, told the Observer.

The report had a huge impact. It was a top story on Swedish television, and was hotly debated the next day in the newspapers. How the debate plays out will be watched carefully by education experts in the UK, where 24 free schools, built on the Swedish model, opened this year.

Peje Emilsson, the founder of Kunskapsskolan, a private school company, attacked the research, deriding it as the worst report the thinktank had produced in 20 years.

But Vlachos, an associate professor of economics at Stockholm University, is standing his ground. His argument is based on his finding that students who entered gymnasium [sixth form] from free secondary schools on average went on to get lower grades over the next three years than those who had entered with the same grade from municipal secondary schools.

Vlachos suspects that, because schools rather than external examining boards mark students, free schools are more generous than municipal schools in the grades they give. "There’s been tremendous grade inflation in Swedish schools," he said.

Sweden’s path-breaking educational reforms of the 1990s have come under question since last December when the Organisation for Economic Cooperation and Development published the 2009 Programme for International Student Assessment.

This showed that Swedish students had dropped to 19th place out of 57 countries for literacy, to 24th in maths, and to 28th in science. This compared with 9th, 17th and 16th in studies done in 2000, 2003 and 2006 respectively.

And Swedes, used to coming near the top of just about every human development index, were appalled.

Jan Björklund, the minister of education, moved to tighten central control over schools and is soon to launch a parliamentary inquiry into competition and free schools.

"Loopholes in the legislation have meant that free schools can elect not to have a library, student counselling and school nurses," he complained. "And as they get just as much money as the municipal schools, the owners have been able to withdraw the surplus."

For now, Swedish parents and students still support the 1990s reforms and neither Björklund, nor the opposition Social Democratic party, are considering reversing them. But a poll carried out this year by Synovate found that Swedes who want to ban companies from operating schools for profit now outnumber those that don’t.

Vlachos believes that the economic thinking underlying free schools is simply wrong. "It’s very difficult for people to make an informed choice of what’s a good school and that’s not conducive to a well-functioning market," he said. Part of the problem is that students’ priorities aren’t always economic priorities. "There’s been an explosion of media courses and arts courses such as singing and dancing," Vlachos said. "They’re not necessarily bad, but it’s not obvious that all these things are stuff that we want to subsidise with taxpayers’ money."

The other problem is unintended side-effects that damage society, such as increased segregation. This issue becomes glaringly obvious if you visit the two sixth forms in Malmö’s Western Harbour, a development of IT office space and tasteful eco-housing built on the city’s redundant shipyards.

The first, ProCivitas, has some of the highest entry grades of any school in the city, and draws in some of the most ambitious teachers. There are only a few immigrant faces, teachers wear suits and the atmosphere in its bright, airy central lobby is like that of a trendy design company.

At Kunskapsgymnasiet, just five minutes’ cycle ride away, the atmosphere could hardly be more different.

Students lounge around in groups smoking and playing cards. Well over 60% are from immigrant or refugee families. Kristoffer Osterman, one teacher I spoke to, sports a hippie beard, long ginger hair, jeans and clumpy boots.

ProCivitas students have an average of 280 out of 320 points, the highest in the city, whereas at Kunskapsgymnasiet the average for social sciences is only 180, with some students getting in with just 65 points.

This has nothing to do with the schools’ managements. In Sweden, schools are only allowed to say how many places they have free. Each student gets their grades at the end of secondary school and lists the sixth forms they want to go to. The Malmö municipality fills the places in each school, both free and municipal, in order of grade. So if ProCivitas has 300 places, but 1,000 students want to attend it, then the municipality gives the places to the 300 students with the best marks. If on the other hand Kunskapsgymnasiet has 400 places and only 360 students want to go, the municipality will give them all places, even if they have rock-bottom marks.

Per Ledin, Kunskapsskolan’s managing director for Sweden, argues that it is unfair to judge his company’s 32 schools by Kunskapsgymnasiet.

"We have a surplus of capacity in Malmö, so we get people coming into our school who can’t get into other schools," he said, adding that on average his students get 11 points higher than would be predicted by their socio-economic background.

But when I visited the Malmö school, it was hard to see how. It was so noisy that I thought it must be break time. "Students here, they don’t have to do every task if they can show that they know it," a teacher said. "English for example, they can learn from the TV and other places."

Much of the learning at the 32 schools in Sweden run by the company is done alone by students, using an online system, with one-on-one guidance from teachers once a week, interspersed with lectures in classes of up to 60 students.

If students prefer to play cards and chat all day, it’s up to them.

In his study, Vlachos argued that such systems were brought in as much to save costs as to improve education.

Kunskapsgymnasiet’s IT-based teaching system allows it to cut the number of teachers it employs in Malmö to 5.1 teachers per 100 students, compared to an average of 8.2 teachers per 100 students at municipal schools.

"Many municipal schools are horrendously bad," Vlachos said. "But the difference between the free schools and the municipal schools is that the free schools actually have a profit incentive to reduce quality."

Kunskapsskolan can point to strong evidence that it works, but according to Daniel Rosen, a Spanish teacher at a state-run sixth-form college in the city of Uppsala, some Kunskapsskolan graduates who come to him have alarming gaps in their knowledge.

"Some do have problems with handling their freedom," admitted Osterman. "Freedom gives them less fact-based knowledge."

Peter Connée, who runs ProCivitas, argued that segregation was an unavoidable side-effect of the system. "Fifteen years ago in Sweden, we had segregation based on where you live, now it’s based on ambition and ability."

Osterman also doesn’t believe it’s necessarily a bad thing. "We are becoming a school for ambitious immigrants," he said.

But as I was leaving his school, one of his students, Mohammed Mahmoud, put it differently. "This is a school for criminals," he declared, to laughter. "Nobody’s working in this school, because no one here has any future."

clip_image002[3]

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: