Αρχική > πολιτική > Και τώρα τι κάνουμε;

Και τώρα τι κάνουμε;

clip_image002

Γκουέρνικα, του Πικάσο

Του Νίκου Τσούλια

Όταν οι εποχές είναι συνηθισμένες, ξέρεις πώς να διαβαίνεις. Όταν οι συνθήκες είναι ευνοϊκές, ξέρεις ότι το μέλλον έρχεται μόνο του και είναι δικό σου. Όταν δημιουργείς εσύ τους δικούς σου καιρούς, ξέρεις πώς να κινείσαι. Τι γίνεται όμως όταν το σκηνικό της ζωής – προσωπικής και δημόσιας – ανατρέπεται προς το χειρότερο, προς το … πολύ χειρότερο;

Όλη σου η εμπειρία αχρηστεύεται, έχει ήδη αχρηστευθεί. Γιατί, όταν νιώθεις ότι μια κοινωνική κατάσταση «πέφτει από τον ουρανό», δίκην φυσικού φαινομένου, σημαίνει ότι δεν είχες επαρκή ερμηνευτικά εργαλεία της προηγούμενης κατάστασης που οδήγησε σε αυτή την κατάσταση, στην κατάσταση της πλήρους ανατροπής. Ωστόσο, η ζωή κυλάει και όσο μένεις στην απορία και στο ανεξήγητο της προέλευσης της αρνητικής εικόνας, τόσο βυθίζεσαι σε περιοχές πανικού. Είναι και αυτό το εφιαλτικό σχήμα του Νίτσε «όσο κοιτάς την άβυσσο, τόσο της μοιάζεις», που σε στοιχειώνει και σε παραλύει.

Μήπως, λοιπόν, πρέπει να γυρίσουμε σελίδα; Να σταματήσουμε να λέμε τα ίδια και τα ίδια, το πώς μάς προέκυψε η σκιά της φτώχειας, το πόσο πολύ ευθύνονται οι πολιτικοί και το πολιτικό μας σύστημα (και όχι μόνο), το πόσοι πρέπει να φύγουν όσοι έχουν ιστορική και πολιτική ευθύνη για την κατάντια της χώρας μας; Ή, αν δεν σταματήσουμε αυτή τη συζήτηση – είτε γιατί είναι εύκολη είτε γιατί εκτονώνει το θυμό μας και την οργή μας είτε γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε καθόλου τους αίτιους και τις αιτίες –, μήπως πρέπει να ζυγίσουμε το ενδιαφέρον μας στο τι κάνουμε τώρα και εφεξής; Φυσικά και δεν κατέχω κάποια ιδιαίτερα στοιχεία. Απλά και μόνο απλές σκέψεις, σκέψεις που μπορεί να είναι καρποφόρες για έναν και μόνο λόγο, είναι σκέψεις που γεννιούνται όταν η πίεση της εύρεσης λύσης αγγίζει τον γυμνό πυρήνα της έννοιας του συμφέροντος και της αυτοσυντήρησης.

Πρώτη και καλύτερη σκέψη για μένα είναι η ενίσχυση κάθε μορφής συλλογικότητας και η γενναιόδωρη έκφραση αλληλεγγύης. Υπάρχει ένα φοβερό δεδομένο που του θυμόμαστε από τις προηγούμενες γενιές, των εποχών της φτώχειας. Στους καιρούς της ανέχειας και στη γενικευμένη αίσθηση της ανάγκης του ενός από τον άλλον – που τόσο πολύ ευδοκίμησε τα χωριά της Ελλάδας στις δεκαετίες του 1950 και του 1960 – αναπτυσσόταν μια εντυπωσιακή ατμόσφαιρα αλληλοστήριξης. Και ήταν αυτή η ανάγκη (ή η κουλτούρα;) που γέννησε ουμανιστικές συνειδήσεις και καλλιέργησε ουσιαστικές ανθρώπινες σχέσεις. Μπορεί να συνέβη και το αντίθετο. Δεν έχει σημασία που δεν μπορείς να διακρίνεις την αιτία από το αποτέλεσμα, γιατί όλα αυτά τα γεννήματα των στενών κοινωνικών δεσμών επωάζονται και μεγαλώνουν αγκαλιά και δεν ξεχωρίζουν οι επιμέρους μορφές τους. Οι κοινωνικοί φορείς οφείλουν να προωθήσουν δίκτυα κοινωνικής αλληλεγγύης. Μια τέτοια αντίληψη και πρακτική μπορεί να αποτελέσει και πηγή ανανέωσης των σχέσεων και των δεσμών μεταξύ των συνδικαλιστικών οργανώσεων (και των άλλων κοινωνικών φορέων) και των εργαζομένων που αντιπροσωπεύουν.

Δεύτερον, οι κοινωνικοί φορείς δεν μπορούν να επιδίδονται σε κλαδικούς αγώνες σ’ αυτή τη συγκυρία. Κοινά αντίληψη και καθολική δράση είναι στοιχεία ενότητας και αποτελεσματικότητας των κοινωνικών αγώνων. Γιατί, όταν πλήττεται όλη η κοινωνία, η έννοια του κλαδικού οφείλει να εντάσσεται σ’ αυτή. Γιατί η κοινωνία δεν είναι άθροισμα των επιμέρους επαγγελματικών κλάδων και χώρων. Η λογική και η πρακτική των καταλήψεων ως εργαλεία δράσης από κάποιους επαγγελματικούς φορείς και η προσπάθεια αυτών των φορέων να αυτο – αναγορευτούν ως τιμητές του κοινωνικού «ορθώς πράττειν» με βάση τη δική τους δράση και ειδικά τη δράση των καταλήψεων πλήττουν ευθέως τα συμφέροντα των εργαζομένων και απομειώνουν τη κοινωνική τους δυναμική.

Τρίτον, η προαγωγή κυβερνήσεων συνεργασίας σε προγραμματική βάση με δημοκρατικούς προσανατολισμούς, κυβέρνηση που θα αντιταχθεί στις νεο-φιλελεύθερες οικονομικές πολιτικές, ακριβώς γιατί αυτές οι πολιτικές δημιούργησαν το πρόβλημα στη χώρα μας. Τελείωσε η περίοδος των μονοκομματικών κυβερνήσεων. Απαιτείται συνένωση δυνάμεων, πολιτική μετριοπάθεια και διαμόρφωση ουσιαστικού σχεδίου ανόρθωσης της χώρας, σχεδίου με προοδευτική στοχοθεσία και με προτεραιότητα: το πέρασμα από την ύφεση στην ανάπτυξη και προστασία των κοινωνικών ομάδων που πλήττονται ήδη από τη φτώχεια.

Τέταρτον, ανάδειξη του προβλήματος της χώρας μας ως πρόβλημα πολιτική της συγκρότησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ε.Ε.). Η Ε.Ε. έχει έλλειμμα δημοκρατίας ή, πιο ορθά, δεν έχει δημοκρατική συγκρότηση στους θεσμούς της. Η Ε.Ε. έχει αποικιστεί από το κεφάλαιο σε όλες τις λειτουργίες και εκφράσεις της. Ουσιαστικά υπηρετεί αποκλειστικά τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου. Ως εκ τούτου, λύση ουσιαστική και για το πρόβλημα της χώρας μας είναι η ανάπτυξη πρωτοβουλιών και αγώνων των λαών σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Το πρόβλημα της χώρας είναι ήδη πρόβλημα και άλλων χωρών. Κανένας λαός δεν θέλει την επικυριαρχία του κεφαλαίου και τη συρρίκνωση και την ακύρωση των βασικών κοινωνικών δικαιωμάτων. Κανένας λαός δεν θέλει Γερμανική Ευρώπη και Γερμανική κατοχή. Κανένας λαός δεν θέλει την τοκογλυφία και την οικονομική κατοχή σε βάρος εθνών και κρατών. Το κίνημα αλληλεγγύης προς τη χώρα μας που αναπτύσσεται σε όλη την Ευρώπη δεν είναι μόνο αλληλεγγύη για τη χώρα μας, είναι κίνημα για μια δημοκρατική Ευρώπη, είναι κίνημα κατά του καπιταλισμού. Αυτό το κίνημα οφείλουμε να το αναπτύξουμε και να το αναδείξουμε.

 

clip_image002[62]

Βολανάκης Κωνσταντίνος, Αραγμένα ιστιοφόρα

Κατηγορίες:πολιτική Ετικέτες: , ,
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: