Αρχική > πολιτική > Πολιτική ατζέντα διαρκώς μεταβαλλόμενη

Πολιτική ατζέντα διαρκώς μεταβαλλόμενη

A protester holds up a Greek flag during a demonstration against anti-austerity measures in Athens

Η πολιτική ατζέντα αλλάζει κάθε μέρα, κάθε ώρα. Τα γεγονότα τρέχουν και συχνά είναι ανατρεπτικά. Ακόμα και μια “διαγώνια ανάγνωση” της πολιτικής αρθρογραφίας είναι άκρως απαραίτητη. Η πολιτική μας στάση  σε αυτές τις δύσκολες στιγμές για όλους μας και για τη χώρα μας πρέπει να είναι απόρροια σοφής στάσης και συμπεριφοράς. Τα στερεότυπα και οι αποφάσεις θυμού δεν είναι αρκετά στοιχεία για να διαμορφώσουμε το μέλλον μας.

Επιμέλεια: Νίκου Τσούλια 

«Ας σώσουμε τον ελληνικό λαό από τους σωτήρες του!»

ΤΑ ΝΕΑ 22 Φεβρουαρίου 2012

«Ας σώσουμε τον ελληνικό λαό από τους σωτήρες του!», είναι ο τίτλος άρθρου που δημοσιεύτηκε χθες στη γαλλική εφημερίδα «Λιμπερασιόν» και υπογράφεται από ευρωπαίους διανοούμενους και καλλιτέχνες. Οι υπογράφοντες, στους οποίους περιλαμβάνονται ο διευθυντής και η αρχισυντάκτρια του περιοδικού «Αληthεια» Δημήτρης Βεργέτης και Βίκη Σκουμπή, καθώς και οι φιλόσοφοι Αλέν Μπαντιού, Ετιέν Μπαλιμπάρ και Ζακ Ρανσιέρ, υποστηρίζουν πως η Ελλάδα γίνεται «το εργαστήριο μιας κοινωνικής αλλαγής που σε δεύτερο χρόνο θα γενικευθεί σε όλη την Ευρώπη» με τη δημιουργία κοινωνιών χωρίς δημόσιες υπηρεσίες, με ερειπωμένα σχολεία και νοσοκομεία, με την υγεία να είναι προνόμιο των πλουσίων και με τους ευάλωτους πληθυσμούς καταδικασμένους σε ακραίες μορφές φτώχειας και ανασφάλειας. «Είναι δυνατόν να μην υψώσει κανείς τη φωνή του κατά της θεσμικής δολοφονίας του ελληνικού λαού;», αναρωτιούνται και καταλήγουν: «Να τι προτείνουμε: να προχωρήσουμε πολύ γρήγορα στον σχηματισμό μιας ευρωπαϊκής επιτροπής διανοουμένων και καλλιτεχνών σε αλληλεγγύη με τον ελληνικό λαό που αντι-
στέκεται. Αν όχι εμείς, τότε ποιος; Αν όχι τώρα, πότε;».

Σχολείο

imageΓαβράς: «Σταματήστε να ταπεινώνετε τους Ελληνες»

Εκκληση του διάσημου σκηνοθέτη μιλώντας στους γάλλους δημοσιογράφους

Επιμέλεια Γιώργος Αγγελόπουλος

ΤΑ ΝΕΑ 22 Φεβρουαρίου 2012

«Σταματήστε να ταπεινώνετε τον ελληνικό λαό»: ο Κώστας Γαβράς απηύθυνε χθες την έκκληση αυτή μιλώντας στους δημοσιογράφους στους διαδρόμους της γαλλικής Εθνοσυνέλευσης,αφού προηγουμένως είχε απευθυνθεί προς τους βουλευτές του Σοσιαλιστικού Κόμματος (PS). Η Γαλλία μπορεί «να κάνει πολλά», υπογράμμισε.

«Αυτό δεν είναι ένα μήνυμα, είναι μια έκκληση: σταματήστε να ταπεινώνετε τον ελληνικό λαό, ο οποίος υποφέρει τρομερά, κυρίως οι πιο φτωχοί, οι πιο στερημένοι. Η Γαλλία μπορεί να κάνει πολλά», δήλωσε ο διάσημος ελληνογάλλος σκηνοθέτης απευθυνόμενος σε δημοσιογράφους και έχοντας δίπλα του τον επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Σοσιαλιστικού Κόμματος Ζαν-Μαρκ Ερό και την ελληνογαλλίδα βουλευτή Μαριέττα Καραμανλή.

Ο διάσημος σκηνοθέτης εξήγησε πως ζει στη Γαλλία εδώ και σχεδόν εξήντα χρόνια, αλλά η Ελλάδα εξακολουθεί να τον αγγίζει βαθιά. Και τώρα ακούει «τρομερά πράγματα» γι’ αυτήν: «για ανθρώπους που δεν έχουν να φάνε, για γονείς που αφήνουν τα παιδιά τους στο σχολείο επειδή στο σπίτι δεν έχουν να τους δώσουν φαγητό». «Δεν μπορούμε να δεχόμαστε τέτοια πράγματα στην Ευρώπη», υπογράμμισε. Ερωτηθείς σχετικά με τις θέσεις του υποψηφίου του Σοσιαλιστικού Κόμματος στις προεδρικές εκλογές, του Φρανσουά Ολάντ, ο Κώστας Γαβράς είπε ότι «είναι πολύ πολύ καλές για την Ελλάδα». «Ο Σαρκοζί είχε επίσης, σε ορισμένες στιγμές, καλές θέσεις για την Ελλάδα. Δεν ξέρω τώρα ποια είναι η θέση του, έρχονται εκλογές, συνεπώς τα κόμματα έχουν άλλη λογική απ’ ό,τι όταν έχουν εκλεγεί», πρόσθεσε.

Η πρόεδρος του Ελληνικού Πολιτιστικού Κέντρου στο Παρίσι Αλεξάνδρα Μητσοτάκη προειδοποίησε από την πλευρά της για «τον κίνδυνο να μη γίνει κατανοητό πως πίσω από τη δημοσιονομική αποτυχία της Ελλάδας ίσως να διαγράφεται η αποτυχία του κράτους δικαίου, πράγμα που θα ήταν πολύ πιο σοβαρό».

Ο Ζαν-Μαρκ Ερό εξήγησε πως, με την πρόσκλησή του προς τον Κώστα Γαβρά να μιλήσει στους Σοσιαλιστές βουλευτές, επιδίωξε «να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας με τον ελληνικό λαό και να πούμε ότι θέλουμε έναν άλλο τρόπο για να αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα του χρέους και του ελλείμματος». «Αυτό που είναι οδυνηρά αισθητό στην Ελλάδα είναι πως πάντα ζητείται από τους ίδιους να καταβάλλουν προσπάθειες», υπογράμμισε ο πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Σοσιαλιστικού Κόμματος.

Σχολείο
Promote Greek entrepreneurship to turn this crisis into an opportunity

Greece could struggle to meet the strict conditions of the second bailout if it doesn’t rebuild its wobbly foundations of productivity

Restoration work takes place on the Parthenon in Athens

Greece’s chance to rebuild … restoration work takes place on the Parthenon in Athens. Photograph: Oli Scarff/Getty Images

Greece is safe from a disorderly default, but not out of the woods yet. The European Union and the International Monetary Fund approved Greece’s second rescue package – worth €130bn – after 13 hours of difficult deliberations. This is the good news.

The bad news is that Greece is still wading neck-deep in murky waters. Worse still, the country’s economic crisis (the worst since the second world war) can be transformed into a crisis of confidence between its people and the state – regardless of which party is in government.

Greeks are starting to question whether their economy can ever be revived. They are losing faith and growing increasingly pessimistic about whether the sacrifices they are making will be enough to end the crisis.

How possible is this? The real economic situation in Greece is worsening. The unemployment rate has hit a record high, currently 17.7% and close to 50% for young people. Pensions and salaries are being cut. Businesses are shutting down every day. New taxes are being levied. The "informal" labour market is swelling – it’s pushing 50% of the country’s potential workforce.

And as fear and insecurity spread, many Greeks are packing their bags again and leaving their country. They want a new political system. Dissatisfaction crosses party lines, as people are no longer willing to play by the old rules of empty pre-election promises. They want to see results.

Even the smallest amount of progress, however, will require politicians to roll up their sleeves and propose viable reforms that can and will be implemented. What we need is radical structural reforms that will help us to rebuild the country’s wobbly foundations of productivity. We need reforms that will promote entrepreneurship and generate new ideas.

We need a new set of rules that will allow for the smooth transition from the informal to the formal economy. One example is through the simplification of process and deregulation of markets – a simple and fair taxation administration system would be more efficient and would create a friendlier business environment. This would increase the investment possibilities in Greece not only for foreign investors, but also for local ones.

The country was brought to the brink of bankruptcy. Though safe – for now – Greece could find itself struggling to meet the strict conditions outlined in the second bailout memorandum if these key structural reforms don’t take place.

Let’s not forget, however, that there are no quick fixes for the Greek economy. Any viable solution will require a lot more than just another round of bailout and austerity measures. The new measures include an immediate 22% cut to the minimum wage and the elimination of 150,000 public sector jobs by 2015.

The alternative, however, would have been a messy default – a nightmare scenario that would have opened the floodgates and piled on more misery. It would also guarantee our ousting from the world markets for at least 20 years – our partners would make sure punishment would take place.

As such, a solution would directly benefit the eurozone. This is why we need to focus on the structural and institutional reforms. Though these reforms will take time to bear fruit, they will eventually yield the best results.

Success depends on how well we can reform the Greek state. What we need to do is simplify judicial services and enforcement of rules and laws. We also need to apply quality control on goods and services, eliminate organisations with overlapping mandates and rationalise the public sector.

It’s not too late for the crisis to serve as an opportunity. It might, however, be Greece’s best chance to make all the necessary changes and put the country back on the path of prosperity.

• Follow Comment is free on Twitter @commentisfree

Σχολείο

 
H άνιση ανάπτυξη

Η Ελλάδα και οι οικονομίες των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου

Του Σάββα Γ. Ρομπόλη, ΤΑ ΝΕΑ, 20.2.12

Οι δυσμενείς εξελίξεις στην Ελλάδα και στις άλλες μεσογειακές χώρες συνοδεύονται από ερμηνευτικές προσεγγίσεις αναλυτών και πολιτικών στη χώρα μας και στην Ευρώπη ότι η κρίση χρέους αποτελεί την προδιαγεγραμμένη έκβαση της δανειακής ανάπτυξης που γνώρισαν η Ελλάδα και οι άλλες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου ιδιαίτερα κατά τις τελευταίες τρεις δεκαετίες. Με άλλα λόγια, υποστηρίζουν ότι η Ελλάδα και οι άλλες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου μετέτρεψαν τις οικονομίες τους, διά μέσου του δανεισμού, σε οικονομίες της ζήτησης, δεδομένου ότι στη χώρας μας το 74% του ΑΕΠ το 2008 προερχόταν από τη ζήτηση και την καταναλωτική δαπάνη. Ομως κατ’ αυτόν τον τρόπο οι αναπτυγμένες χώρες της Βόρειας Ευρώπης οργάνωσαν τους όρους και τις προϋποθέσεις της άνισης ανάπτυξης στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ενωσης μεταφέροντας σημαντικούς πόρους από τη Νότια στη Βόρεια Ευρώπη, είτε διά μέσου της εξόφλησης των δανείων, είτε διά μέσου της κατανάλωσης εισαγόμενων από τον Βορρά προϊόντων και υπηρεσιών. Βασικός μοχλός και συγκροτημένος μηχανισμός εγκαθίδρυσης και ενδυνάμωσης του μοντέλου της άνισης ανάπτυξης αποτέλεσε ο ευρωπαϊκός καταμερισμός εργασίας που τοποθέτησε την Ελλάδα και τις άλλες μεσογειακές χώρες στον δρόμο της σταδιακής τεχνολογικής, καινοτομικής, οργανωτικής και ποιοτικής απαξίωσης της παραγωγικής υποδομής στη μεταποίηση και στη γεωργία, με την κυρίαρχη επιλογή του τουρισμού, των κατασκευών και των υπηρεσιών. Αυτή η ευρωπαϊκή στρατηγική της άνισης ανάπτυξης οδήγησε την ελληνική οικονομία στην αξιοποίηση κυρίως της ανειδίκευτης και όχι ειδικευμένης εργασίας, στην παραγωγή προϊόντων χαμηλής ποιότητας, χαμηλής προστιθέμενης αξίας και χαμηλής διαρθρωτικής ανταγωνιστικότητας στις διεθνείς αγορές, με αποτέλεσμα τη δημιουργία «δίδυμων ελλειμμάτων» στα δημόσια οικονομικά (δημόσιο έλλειμμα και χρέος) και στις εξωτερικές συναλλαγές της χώρας (έλλειμμα εμπορικού ισοζυγίου).

Με αφετηρία αυτά τα δεδομένα η Βόρεια Ευρώπη, οι διεθνείς οργανισμοί, το διευθυντήριο της Ευρωπαϊκής Ενωσης, αναλυτές και πολιτικοί υποστηρίζουν ότι το μοντέλο αυτό της άνισης δανειακής ανάπτυξης χρεοκόπησε λόγω, μεταξύ των άλλων, της αδυναμίας να μεταφέρονται πόροι από τον Νότο στον Βορρά και ως εκ τούτου επιβάλλεται η οικονομική μεταμόρφωση της Ελλάδας και των άλλων μεσογειακών χωρών, με τη μετατροπή τους από οικονομίες της ζήτησης σε οικονομίες της προσφοράς. Αυτή η «νέα» αναπτυξιακή στρατηγική που επιβάλλεται στις μεσογειακές χώρες από τους τρεις διεθνείς οργανισμούς (ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ) και ειδικότερα στην Ελλάδα (Μνημόνιο 1 και Μνημόνιο 2) με το πρόγραμμα της εσωτερικής υποτίμησης, της λιτότητας, της ύφεσης, της ανεργίας (1 εκατ. άτομα στο τέλος του 2011) και της ελεγχόμενης χρεοκοπίας, οδήγησε τους εργαζομένους και τους συνταξιούχους στη σημερινή δυσμενή κατάσταση και σε αυτή που διαγράφεται μέχρι το 2020 (ακρίβεια, ιδιωτικοποιήσεις, απολύσεις, μείωση των εισοδημάτων, απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, αποδόμηση του κοινωνικού κράτους, συρρίκνωση των κοινωνικών δικαιωμάτων κ.λπ.). Ετσι, την περίοδο 2009-2011 η εγχώρια ζήτηση μειώθηκε κατά 16,4% υποχωρώντας στα επίπεδα του 2003 και η μεταφορά εισοδημάτων, με την επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου, από τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους (2009-2012) προς το κράτος και τις επιχειρήσεις ανέρχεται στο επίπεδο των 13,2 δισ. ευρώ. Τα δεδομένα αυτά σημαίνουν ότι η μετάβαση του οικονομικού σχηματισμού στην Ελλάδα και στις άλλες μεσογειακές χώρες σε οικονομίες της προσφοράς, διά μέσου της διαδικασίας της εσωτερικής υποτίμησης, αποτελεί ουσιαστικά μια νέα εκδοχή μεταφοράς πόρων, διά μέσου της ασιατοποίησης, των ιδιωτικοποιήσεων, των αναπτυξιακών δυνατοτήτων και της εκμετάλλευσης των πλουτοπαραγωγικών πόρων, από τον Νότο στον Βορρά, στα πλαίσια του μοντέλου της άνισης ανάπτυξης. Η παρατήρηση αυτή σημαίνει ότι το διακύβευμα για την έξοδο από την κρίση της ελληνικής οικονομίας καθώς και αυτής των άλλων μεσογειακών χωρών δεν είναι προσφορά ή ζήτηση που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο αναπαράγει και εμβαθύνει το μοντέλο της άνισης ανάπτυξης στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Αντίθετα, το διακύβευμα είναι άνιση ή ισομερής ανάπτυξη με την αποκατάσταση σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο της αναδιανομής των πόρων και του εισοδήματος και τη διαμόρφωση ενός νέου ευρωπαϊκού και ισομερούς αναπτυξιακού προτύπου ποιοτικής παραγωγικής – καινοτομικής ανάπτυξης και εξόδου από την κρίση της ελληνικής, μεσογειακής και της ευρωπαϊκής οικονομίας.

Ο Σάββας Ρομπόλης είναι καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, επιστημονικός διευθυντής του ΙΝΕ ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ

Σχολείο

image

Παράξενο…

Του Ρούσσου Βρανά, ΤΑ ΝΕΑ 20.2.12

… πώς επιστρέφει κάθε τόσο η Ιστορία των ανθρώπων, τότε ακριβώς που όλοι τη νομίζουν ξεχασμένη. Τον διάλογο των Μηλίων με τους Αθηναίους, όπως αυτός διασώθηκε στις μέρες μας από τον Θουκυδίδη, σκέφτηκε να στείλει στην εφημερίδα «Ντέιλι Τέλεγκραφ» ένας αναγνώστης με αφορμή όσα συμβαίνουν σήμερα στη «Συμμαχία του ευρώ»: τα πάθη της χώρας μας κάνουν τους φτωχότερους λαούς αυτής της συμμαχίας να νιώθουν φιλέλληνες και να βλέπουν τους ηγέτες των πλουσιότερων χωρών της σαν μισέλληνες.

Η Αθήνα…

… όταν ήταν η υπερδύναμη του αρχαίου κόσμου, θέλησε να υποτάξει τους Μηλίους στην Αθηναϊκή Συμμαχία εναντίον της Σπάρτης. Εκείνοι αρνήθηκαν. Και οι Αθηναίοι τους συνέτριψαν. Οι άνδρες τους κατεσφάγησαν. Τα γυναικόπαιδά τους δουλώθηκαν. Ομως, η σφαγή των Μηλίων κατατρόμαξε άλλες ελληνικές πόλεις-κράτη, σπρώχνοντάς τες στην αγκαλιά της Σπάρτης. Η αλαζονεία των Αθηναίων επέσπευσε το τέλος της κυριαρχίας τους. Και σύντομα οι μήλιοι εξόριστοι ανακτούσαν πάλι το νησί τους. Αν και αθηναίος στρατηγός, ο Θουκυδίδης κατέγραψε με συμπάθεια τη δοκιμασία των Μηλίων και τις διαπραγματεύσεις με τους απεσταλμένους των Αθηναίων.

Αθηναίοι:…

… «Δεν υπάρχει κανείς λόγος να εξακολουθήσουμε αυτές τις συζητήσεις, αν επιμένετε απλώς να κάνετε εικασίες για το μέλλον και να μην αντικρίζετε το πραγματικό ζήτημα, δηλαδή πώς μπορείτε να σώσετε την πατρίδα σας από την καταστροφή. Δεν πρόκειται να πούμε πως έχουμε κανένα δίκιο να κυριεύσουμε αυτό το μέρος του κόσμου. Ούτε θα σας φανεί χρήσιμο σε τίποτα να λέτε πως μείνατε ουδέτεροι. Το ζήτημα, όπως καλά ξέρετε, είναι πως το δίκιο μπαίνει στην κουβέντα μονάχα ανάμεσα σε εκείνους που είναι ισοδύναμοι και πως, πράγματι, οι ισχυροί κάνουν ό,τι μπορούν να κάνουν και οι ανίσχυροι αποδέχονται ό,τι είναι να αποδεχθούν». Μήλιοι: «Υπάρχει όμως μια κοινή αρχή που διακυβεύεται και που έχουμε σε αυτήν κοινό συμφέρον, η αρχή της δίκαιης μεταχείρισης και της δίκαιης συναλλαγής. Εχει και για σας το ίδιο ενδιαφέρον όπως και για όλους, αφού την πτώση σας θα μπορούσε να συνοδεύσει η πιο τρομερή εκδίκηση, ένα παράδειγμα για τον κόσμο». Αθηναίοι: «Είμαστε προετοιμασμένοι να πάρουμε το ρίσκο. Τώρα, είστε μαζί μας ή εναντίον μας;». Μήλιοι: «Δεν θα μπορούσαμε, λοιπόν, να παραμείνουμε ουδέτεροι». Αθηναίοι: «Ασφαλώς όχι. Ετσι θα δείχναμε αδύναμοι». Μήλιοι: «Μα έτσι δεν θα γίνουν εχθροί σας όλοι όσοι μένουν τώρα ουδέτεροι, αφού αμέσως θα υποθέσουν πως θα επιτεθείτε και σε αυτούς; Θα δυναμώσετε τους εχθρούς σας και θα σπρώξετε και άλλους να στραφούν εναντίον σας».

Ούτε μισέλληνες…

… ούτε φιλέλληνες λοιπόν. Απλώς, οι λαοί των φτωχότερων χωρών του ευρώ βλέπουν στα πάθη της χώρας μας τον προάγγελο των δικών τους παθών. Και αναρωτιούνται ποιοι είναι και τι θέλουν πραγματικά οι ηγέτες της «Συμμαχίας του ευρώ» που επιμένουν να αποδιώχνουν τους φίλους της, αδιαφορώντας αν έτσι δυναμώνουν τους εχθρούς της.

Σχολείο

Οι μάσκες και οι κουκούλες

Tου Παντελη Mπουκαλα, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 20.2.12

Τρεις δεκαετίες πριν, όταν ηγεμόνευε το ΠΑΣΟΚ, ο κ. Μητσοτάκης δήλωνε επιμόνως πως, αν βρεθεί στα πράγματα, θα ξηλώσει τη «17 Νοέμβρη» σε λίγα εικοσιτετράωρα. Ηταν η εποχή που κυριαρχούσαν σενάρια περί εμπλοκής υψηλών (ή και υψηλότατων) στελεχών του ΠΑΣΟΚ στην προστασία της τρομοκρατικής οργάνωσης. Ορισμένοι μάλιστα διατείνονταν ότι οι πράσινοι όχι απλώς την προστάτευαν, αλλά και την καθοδηγούσαν, χρησιμοποιώντας την για άθλιους σκοπούς. Και ήρθε κάποτε στα πράγματα ο κ. Μητσοτάκης, αλλά το αίνιγμα της «17Ν» παρέμεινε άλυτο και η τρομοκρατική οργάνωση συνέχισε την αιματηρή δράση της, ώσπου εξαρθρώθηκε επί ΠΑΣΟΚ – τυχαία.

Το πνεύμα της παλιάς μητσοτακικής δήλωσης ζήλεψε ο νυν πρόεδρος της Ν.Δ., ο οποίος, μετά τη νέα καταστροφή του αθηναϊκού κέντρου από ωμούς πυρπολητές, που, όπως και στη Μarfin, αδιαφορούσαν για το αν έθεταν σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές, είπε ότι, μόλις έρθει στα πράγματα, θα βγάλει την κουκούλα των «γνωστών αγνώστων» σε λίγα εικοσιτετράωρα. Οπως και ο ενδοπαραταξιακός πολέμιός του, ο κ. Σαμαράς μάς αφήνει να καταλάβουμε ότι κάποιοι στον κρατικό μηχανισμό ή στα (πράσινα) κυβερνητικά κλιμάκια ξέρουν ποιοι σαρώνουν την Αθήνα, δεν τους αποκαλύπτουν όμως. Και όχι μόνο δεν τους αποκαλύπτουν, αλλά τους καθοδηγούν, εκμεταλλευόμενοι τη δράση τους και εντάσσοντάς την σε σχέδια σκοτεινά.

Σαν πολιτευόμενοι που είναι, ο κ. Μητσοτάκης και ο κ. Σαμαράς θα έχουν μπει βέβαια σε καφενείο για δυο χειραψίες και τρία χαμόγελα. Και ακόμα κι αν εξαντλείται εκεί η σχέση τους με τους ιερούς χώρους του καφέ, της τράπουλας και της πολιτικολογίας, σίγουρα θα ξέρουν ότι κάθε θαμώνας οφείλει με τη σειρά του να πει με πάθος τη μοιραία φράση: «Μωρέ, κάντε με εμένα πρωθυπουργό για μια βδομάδα και θα δείτε». Και είναι τόσο σίγουροι ότι θα φέρουν τα πάνω κάτω, που δεν τους τρομάζει το απειλητικό τραγούδι του Μάρκου Βαμβακάρη, ξέρετε: «Οσοι γινούν πρωθυπουργοί όλοι τους θα πεθάνουν, τους κυνηγάει ο λαός απ’ τα καλά που κάνουν». Αλλο πράγμα ωστόσο είναι η μικρή και ανεπίσημη Βουλή των καφενείων, όπου η συνείδηση όλων είναι ελεύθερη, και άλλο η επίσημη Βουλή, όπου οι αρχηγοί επιτρέπουν στη συνείδηση των βουλευτών τους να λειτουργεί μόνο καθ’ υπαγόρευση.

Οταν λοιπόν ένας πολιτικός που κατά τα γκάλοπ βρίσκεται κοντά στην πρωθυπουργία λέει δημόσια, με ύφος πολεμικό, «κάντε με εμένα πρωθυπουργό και θα αποκαλύψω αμέσως τους κουκουλοφόρους», πρέπει η στάση του να ανταποκρίνεται στο βάρος των λόγων του. Πρέπει δηλαδή να εξηγήσει δυο–τρία τινά εδώ και σήμερα, όχι μετεκλογικά: τους ξέρει ήδη τους κουκουλοφόρους αλλά θα τους αποκαλύψει όταν ανέβει στον θώκο, αφήνοντάς τους έτσι με λυμένα χέρια ένα δίμηνο, μπορεί και παραπάνω; Και είναι υπεύθυνη μια τέτοια στάση; Ή μήπως θα τους μάθει μόλις γίνει πρωθυπουργός και πάρει στα χέρια του τους απόρρητους φακέλους, μόλις σπάσει τους κωδικούς και «ανακρίνει» τους επικεφαλής των αστυνομικών και των μυστικών υπηρεσιών; Οπότε, προς τι τα υπονοούμενα για τους κυβερνητικούς εταίρους του;

Η ιδέα του κ. Σαμαρά για τους «γνωστούς αγνώστους» είναι η ιδέα των ΜΜΕ: απολιτική, κομφορμιστική, μηχανιστική, αστυνομικίστικη. Είναι σαν να πιστεύουν όλοι τους πως αυτοί οι «τρακόσιοι–τετρακόσιοι», όπως λέγεται συνήθως, είναι ίδιοι με τα χρόνια, με ελάχιστες προσθαφαιρέσεις. Είναι δηλαδή μισή χιλιάδα μπαχαλόμαγκες που, ευκαιρίας δοθείσης, παίζουν το παιχνιδάκι της επανάστασης και μιας απαλλοτρίωσης που σε τίποτα δεν διαφέρει από το πλιάτσικο, και οι οποίοι ούτε αριθμητικά διαφοροποιήθηκαν ούτε ως προς τα γνωρίσματά τους. Και όμως. Και περισσότεροι είναι πια, και η ηλικία εισόδου στα κλειστά γκρουπ κατέβηκε από τη μια και ανέβηκε από την άλλη (αφού βγήκαν στο κουρμπέτι, από ανία ή απόγνωση, δεκαπεντάχρονοι αλλά και σαρανταπεντάχρονοι), και οι Ελληνες δεν είναι μόνοι, αφού δρουν μαζί με αλλοδαπούς, ορισμένους εκ των οποίων τούς μισθώνουν ενίοτε ημεδαπά ρεμάλια που εκτός από κουκούλα φορούν και μάσκα αντιεξουσιαστή.

Μόνο ο χαρακτηρισμός, «γνωστοί άγνωστοι», έχει μείνει ίδιος με τα χρόνια κι εκείνη η μιντιακή υπόνοια πως κάποιοι τους ξέρουν μα δεν τους αποκαλύπτουν. Γιατί οι «γνωστοί άγνωστοι» του ’80 δεν είναι ίδιοι με τους απλώς συνονόματούς τους του μιλένιουμ, των Ολυμπιακών, του 2008, τους σημερινούς. Τίποτα δεν έχει μείνει ίδιο. Ολα έχουν ανατραπεί, μαζί και οι αυταπάτες. Γιατί να μείνουν ίδιοι αυτοί; Ουδείς άλλωστε μπορεί να πιστεύει ότι γεννιούνται εκτός κόσμου και δεν ανατρέφονται από την ίδια την κοινωνία, σύμφωνα με τους δρόμους που παίρνει ή αποκλείει αυτή κάθε φορά και σύμφωνα με τις αξίες που λατρεύει. Σε ηθικοπνευματικό επίπεδο, η κοινωνική αδιαφορία ενός κουκουλοφόρου για κάποιο κτίριο είναι ίδια με την εθνική αδιαφορία ενός «ευγενούς» που, όσο φλυαρεί περί χρέους φορώντας τη μάσκα του πατριώτη, ασφαλίζει τα λεφτά του στο εξωτερικό.

Αν ο κ. Σαμαράς έβγαζε πενήντα ή εκατό κουκούλες, δεν θα βλέπαμε πενήντα ή εκατό ανθρώπους–ρεπλίκες, όμοιους στα πάντα – και σίγουρα δεν θα βλέπαμε εξωγήινους, πλάσματα δηλαδή που δεν είναι εικόνες της δικής μας κοινωνίας και δεν της μοιάζουν. Και πρακτοράκια θα αναγνωρίζαμε (αλλά δεν είναι αποκλειστικά δουλειά του παρακράτους η υπόθεση αυτή, όπως με τη δική της ιδεολογική μηχανική πιστεύει η Αριστερά), και ποινικούς θα βλέπαμε, και κοινούς εκβιαστές καταστηματαρχών, και απελπισμένους νεόπτωχους που εννόησαν κυριολεκτικά το παπανδρεϊκό «θα μας πάρουν με τις πέτρες», και εφήβους μαγεμένους από το θέαμα του εξεγερμένου εαυτού τους, και άστεγους με όλες τις σημασίες της λέξης, και αρχηγίσκους που ορκίζονται στην αντιεξουσία εξουσιάζοντας, και σπεσιαλίστες του δρόμου δοσμένους στο ατέλειωτο παιχνίδι της εκδίκησης. Θα βλέπαμε επίσης πολλούς, μάλλον όλο και περισσότερους, αφοσιωμένους στη βία, αλλά πια σε μια βία χωρίς κανένα ιδεολογικό περιτύλιγμα ή επίχρισμα.

Επιστρέφουν στην κοινωνία τον κυνισμό που εισέπραξαν; Αν συμβαίνει αυτό, δέκα θα «αποκαλύπτει» ο κ. Σαμαράς, εκατό θα κατεβαίνουν στους φραγμένους από τα εξαθλιωτικά Μνημόνια δρόμους, ίσως και δίχως κουκούλα.

Σχολείο

Growing Air of Concern in Greece Over New Bailout
 

Yves Herman/Reuters

From left, Christine Lagarde, managing director of the I.M.F.; Prime Minister Jean-Claude Juncker of Luxembourg; and Olli Rehn, the European monetary affairs commissioner, at a news conference on Tuesday.

By RACHEL DONADIO, The New York Times, February 21, 2012

ATHENS — Even as the European Union signed off Tuesday on a sweeping new arrangement to help avert a Greek default and stabilize the euro, many people here on the streets saw no end to their country’s woes.

Related

Yves Herman/Reuters

Finance Minister Evangelos Venizelos, left, and Prime Minister Lucas Papademos of Greece at a news conference in Brussels on Monday.

“They don’t want to kill us but keep us down on our knees so we can keep paying them indefinitely,” said Eva Kyriadou, 55, as she stood in a square in downtown Athens where the smell of tear gas and the smashed facades from last week’s violent riots still lingered.

Indeed, the deal was reached amid a growing air of stalemate and concern. Greece’s foreign lenders expressed doubts that the new austerity measures the Greek Parliament passed last week — including a 22 percent cut to the private-sector benchmark minimum wage — would actually be carried out, at least before early national elections as soon as April.

Others are concerned that in the fine print of the 400-plus-page document — which Parliament members had a weekend to read and sign — Greece relinquished fundamental parts of its sovereignty to its foreign lenders, the European Commission, the European Central Bank and the International Monetary Fund.

“This is the first time ever that a European and probably an O.E.C.D. state abdicates its rights of immunity over all its assets to its lenders,” said Louka Katseli, an independent member of Parliament who previously represented the Socialist Party, using the abbreviation for the Organization for Economic Cooperation and Development. She was one of several independents who joined 43 lawmakers from the two largest parties in voting against the loan agreement.

Ms. Katseli, an economist who was labor minister in the government of George Papandreou until she left in a cabinet reshuffle last June, was also upset that Greece’s lenders will have the right to seize the gold reserves in the Bank of Greece under the terms of the new deal, and that future bonds issued will be governed by English law and in Luxembourg courts, conditions more favorable to creditors.

While their country’s fate is being decided in abstract, high-level negotiations in Brussels, Berlin and Paris as much as in Athens, many Greeks said they had begun to feel that the debt writedown and new loan is aimed at saving the banks more than the country and its citizens.

On Tuesday, Finance Minister Evangelos Venizelos defended the new debt agreement, calling it “the most significant deal in Greece’s postwar history” and asserting that it had “averted a nightmare scenario.”

Under the terms of the deal, Greece’s private lenders will agree to write down 100 billion euros of Greek public debt and take a loss of more than 70 percent in exchange for longer-term bonds. “I wonder what would be happening today in Greece, in the euro zone and in the global economy if a deal had not been reached, what prospects there would be for banks, for savings, for the wages of Greeks,” Mr. Venizelos said.

But many Greeks were not buying it. “In my simple mind, it seems crazy,” said Dionysius Tsoukalas, 35, as he served customers at a downtown Athens coffee bar. “They took off 100 billion, but now we took a new loan for 130 billion. Why would we do that? It’s crazy.”

Mr. Tsoukalas said he had a master’s degree in industrial product design but worked in the coffee bar five days a week to make ends meet. He said he earned around 700 euros a month, or about $927, and could barely get by, with his mortgage and new tax increases.

He was upset that Greek politicians had not followed through on their plans to make structural changes. “In two years they haven’t done anything,” he said. “They didn’t open the closed professions, they didn’t touch the cartels,” he added, referring to the powerful groups that control the import of consumer goods in Greece’s import-driven economy.

Privately, Greek and European officials said they did not believe that Greece’s increasingly weak political class would have the will or the time to carry out the new austerity measures, which they say require complex legal expertise and cooperation among ministries in a state that lags in administrative capacity.

Parliament already approved the measures in principle and is expected to pass specific implementation bills before the end of the month, even amid growing concern among Parliament members that the measures will push the country further into recession. At the same time, politicians are fighting for what little political capital they have left after two years of austerity has drained them of popular support.

Growing political instability is another wild card affecting Greece’s public finances. Opinion polls say that the center-right New Democracy party is leading in the polls, but that combined, left-wing parties that are opposed to the loan agreement also have significant support.

On Tuesday, Antonis Samaras, leader of New Democracy, who has been pushing for elections and is the front-runner to become the next prime minister, said the new agreement “eliminates the risk of bankruptcy for the country, secures its prospects within Europe, creates the possibility for debt to become sustainable, and opens the road for elections.”

Niki Kitsantonis and Dimitris Bounias contributed reporting.

Σχολείο

Eurozone crisis live: More protest in Greece over rescue deal

Germany and the Netherlands divided over bailout fund
Fitch downgrades Greece to C
Pensioners march in Athens
Disappointing data hints at euro recession

Employees of the Labor Housing Organisation (OEK) chant slogans in front of the Athens parliament.

Employees of the Labor Housing Organisation (OEK) chanting slogans in front of the parliament in Athens. The placards read "OEK builts, the Troika destroys"; "houses of OEK belong to people not to banks and IMF"; "Layoff. layoff you will save Greece without the Greeks". Photograph: Louisa Gouliamaki/AFP/Getty Images

5.46pm: In the absence of any other major developments, time to call it a day. Pensioners are marching in Athens, fears of a eurozone recession have intensified after some disappointing economic numbers and Greece has been downgraded by Fitch from CCC to C – the level that indicates default is inevitable. Good night – we’ll be back tomorrow.

Live blog - France flag

5.11pm: In France, the Socialists’ abstention in a parliamentary vote on Europe’s future bailout fund has fuelled concerns about how a possible left-wing presidential election victory would affect the eurozone crisis.

The Socialist Party, whose candidate François Hollande leads opinion polls for the April-May election, sat out Tuesday’s lower house vote to create a permanent fund called the European Stability Mechanism (ESM) in protest at austerity measures across Europe. This did not stop the the bill passing in the conservative-led National Assembly, though.

President Nicolas Sarkozy’s conservative government called the move a "historic error" and berated the Socialists. Even the left-leaning newspaper Liberation was critical in an editorial, comparing them to ostriches.

Some of them quibbled, most found the most pressing thing to do was not decide and others stepped up their vindictive jibes. If the left wins power, it needs to do better. And know what it wants.

Government spokeswoman Valerie Pecresse told Reuters:

A vote today against the ESM is a vote against Europe, a vote against the euro and a vote against European solidarity, and it’s not behaviour fitting to the gravity of the situation.

Prime Minister François Fillon accused the Socialists of bringing election campaign tactics into parliament. Hollande has pledged to seek to amend an EU fiscal compact agreed last month to add clauses on growth and investment. While he is staunchly pro-European and advocates fiscal discipline, his stance raised questions about the compatibility of his views with Germany’s in resolving the euro zone’s sovereign debt crisis.

George Magnus, senior economic advisor at UBS, told Reuters:

I don’t think this is a game changer. But it can be interpreted as revealing a part of the Socialist platform – that to be European we have to be very pro-growth – which is at odds with the Germanic view on what solidarity means.

If we see more instances like this in the run-up to the election, they could be perceived as marking out a political and negotiating position vis-a-vis Germany which would be seen as quite different and potentially capable of causing uncertainty about how the process would evolve.

A protester holds up a Greek flag during a demonstration against anti-austerity measures in Athens
A protester holds up a Greek flag during an anti-austerity demonstration in front of the parliament in Athens February 22, 2012. Photograph: Yannis Behrakis/Reuters

5.03pm: The Greek parliament finance committee has approved the debt swap bill, news aggregation service RANsquawk reported.

European stock markets have closed. The FTSE 100 in London edged down 0.2%, or 11.65 points, to 5916.55. Germany’s Dax lost 0.9% and France’s CAC shed 0.5%.

4.42pm: If you’re interested in footage from the streets of Athens, there’s a live feed on Stop Cartel.

Live blog: substitution

And I’m now handing this blog over to Julia Kollewe for the final push. Thanks all.

4.35pm: In the currency markets the pound hit a 10-week low against the euro, of €1.1825, which means one euro buys 84.56p.

William Poole of FC Exchange blamed this morning’s Bank of England minutes, which showed that two policymakers wanted an even larger injection of quantitative easing:

Everyone is well aware that the UK economy is in dire straits, and today’s central bank report only serves to reinforce this view. A disparity in opinion, in those charged with dictating policy to help the UK economy grow, merely highlights the struggles faced by the UK.

4.23pm: In the bond markets, Greece’s five-year bond yield has passed 56% today – a sign that the bailout has lost yet more credibility, says economist Shaun Richards.

He blogged yesterday about how the economic accumptions behind the bailout are flawed (and worthy of Alice in Wonderland) here:

Live blog: Finland flag

3.52pm: One of Finland’s lawmakers has told Dow Jones this afternoon that he expects the Finnish parliament to approve the new Greek package.

That comes a few hours after a German MP, Wolfgang Bosbach said he would oppose it when the Bundestag votes next week.

Many Greeks, of course, would welcome the idea of the package being voted down by the German parliament. There’s some dark humour out there.

Here’s how regular reader James Wilkins of Kalamaria responded to the new plan, and the news the new bailout fund would be placed in an escrow account and dolled out to Greece by troika officials:

A deal of such mind-boggling complexity can never work. The people who made it should be kept in a special escrow account in Brussels and released in stages, but only when ordinary, hard-working Greeks are sure their lives are improving.

3.33pm: Makis Sinodinos, a journalist in Athens, reports that 10 people have been temporarily detained by police in Athens so far today.

People on the streets are also talking of a stronger than usual presence of undercover police on the streets,

3.25pm: Now hearing from Athens that the marches are well underway, but the turnout is (as feared at 3.15pm) poor.

3.11pm: Developments from Athens where our correspondent Helena Smith says unionists have just told her that – contrary to earlier expectations – they are not expecting a great turnout today.
Helena reports:

Organisers of the demonstrations planned outside the Greek parliament now say they are not anticipating a mass turn out, partly because of the weather (the rain has stopped but its still damp and very wet) and partly, I sense, because of protest fatigue. Earlier today there were several spontaneous protests outside the ministries of labour and health.

A demonstrator outside the Parliament in Athens
An employee of the Labour Housing Organisation (OEK), which will be closed down by the government. Photograph: Alexandros Vlachos/EPA

Helena continues:

"We expect it to be very small mostly because it’s raining and people spent most of the morning protesting," said Ilias Iliopoulos, general secretary of the civil servants’ union Adedy. But while today’s demonstrations were likely to end up being symbolic, Iliopoulos said this would not be the case in future.
"At first we were demonstrating about cuts but now they want to take away everything. People are literally hungry and the number of homeless is growing every day " he said. Greek authorities, he claimed, now had one tactic when dealing with crowds: stun grenades and tear gas.

"As we have seen the tactic whenever crowds gather is ‘disperse them with chemicals, tear gas. The demonstration Sunday before last was outrageous. It had hardly began when police started toxic chemicals into the crowd. Well, you can do that once or twice but with people so angry that tactic is soon not going to work. Honestly I don’t rule out a popular revolt."

Iliopoulos also explained that trade unions were in the process of joining up with other "forces and movements" to make "more of an impact."….

2.57pm: There’s a rumour this afternoon that Greece’s general elections might be postponed, rather than being held in April.

Environment minister George Papaconstantinou set the hare running by telling Die Zeit that a delay would give PM Papademos "a bit more time" to implement economic reform plans.

Papaconstantinou said:

It would be good if the government of Lucas Papademos got a bit more time. People must feel that things have changed. But that depends on our partners.

The comments have been seized on by Greek media today. A few thoughts:

1) Any delay would infuriate those already angry that an unelected prime minister is running Greece. When Papademos was installed, the agreement was that the former ECB vice-president would only run the show until April.

2) "A bit more time" probably won’t make any difference, when people are facing austerity for at least the next five years

3) George Papaconstantinou is a member of Pasok, who are on track to be routed at the polls. A delay would give them a chance to rebuild their popularity. [But 2) also applies]

UPDATE: Our correspondent Helena Smith points out that Papaconstantinou is echoing the views of his boss and close friend George Papandreou:

Papandreou, whose leadership of the socialist Pasok party is not expected to last long (elections for the post are expected to take place in March) has made it very plain he would like to see Papademos, for whom Papandreou stepped aside last November, stay in the position until October 2013 when his own tenure would have run out. That would indeed give the Pasok party time to improve its dismal ratings in the polls — at last take hovering aroud 12%. Not since the creation of the party by Papandreou’s own father, Andreas, has its popularity been so low.

Speaking of George Papandreou…he has given an interview to the BBC in which he demands "more respect" from Greece’s critics.

Papandreou sad:

Speculation over whether Greece will stay in the euro has created ‘great pain’ and even contribued to the recession by deterring people from investing.

2.39pm: Prime minister Lucas Papademos met with the Greek president today to discuss the country’s second rescue package. He issued a statement after the talks (see it here in Greek)

Greece's PM Papademos makes statements after a meeting with President Papoulias in Athens
Photograph: John Kolesidis/Reuters

The statement doesn’t include much new (so don’t start swotting up on your Greek specially). Papademos basically said Greece now needs to pass legislation approving the programme, and complete the PSI agreement.

He added that the decisions taken will create conditions that are

conducive to growth and the recovery of the Greek economy.

Regular readers might remember that Greek president Karolos Papoulias surrended his €286k salary a week ago, in solidarity with the workers. They might also recall that we reported his salary as €400k (bigger than Barack Obama’s). That was a mistake, I’m afraid, which was later corrected. Sorry about that.

2.20pm: Bank shares in Athens have fallen sharply today, after rallying strongly in recent days.

National Bank of Greece is down 10%, while Piraeus Bank’s lost 11%.

The selloff is driven by the expectation that the recapitalisation of Greece’s banking sector will cost even more than previously feared, which would leave existing shareholders owning even less.

2.10pm: Another photo from the first protests of the day:

Protesters shout slogans during anti-austerity rally by the Workers Housing Organisation in Athens.
Protesters shout slogans during anti-austerity rally by the Workers Housing Organisation in Athens. Photograph: Yiorgos Karahalis/Reuters

….Here, protesters shout slogans during an anti-austerity rally by employees of the Workers Housing Organisation in front of the Athens parliament.

1.47pm: Apologies if you’re having trouble accessing the blog. We are experiencing technical issues on our website at the moment.

I"m assured that we’re looking into it urgently.

Update: The best bit of the blog has vanished. Hopefully your comments will be back very soon.

1.24pm: We have news on Greece’s debt swap, which is meant to cut its total borrowings by €107bn.

Finance minister Evangelos Venizelos has told the Athens parliament that the formal offer to bondholders will begin on February 24 at the latest (so perhaps not today after all), with the exchange occuring on March 12.

However, Greek bonds that were issued under British law (which make up a small proportion of the total debt pile) will not be swapped until early April.

The main difference between those British-law securities, and those issued locally, are that they contain "Collective Action Clauses" allowing the government to automatically declare a default if creditors don’t take part in a voluntary restructuring.

12.56pm: A reminder that we have a flickr account that covers protests in Greece (click here).

Also, if you are there, we’d be grateful for any contributions from the streets today – it really complement’s Helena’s reporting from the ground. My email address is graeme.wearden@guardian.co.uk, and/or you could post in the comments below.

12.47pm: Athens is gearing up for this afternoon’s protest marches (details here)

Several subway stations were due to close at 3pm local time (or 1pm GMT)

And on the streets, employees from the state-run Workers’ Housing Organization have marched, peacefully, in Athens.

Employees at the state-run Workers' Housing Organization walk in central Athens on Feb. 22, 2012.
Photograph: Dimitri Messinis/AP

As you can deduce, it’s still raining in Athens.

12.09pm: The European Commission is withholding €495m of EU development funds from Hungary after the country failed to reduce its deficit.

These funds are means to support the EU’s poorer regions. It is the first time the European Commission has proposed to suspend development funds from one of its members over an excessive deficit.

David Gow reports from Brussels:

The EC flexed its new fiscal surveillance muscles by threatening to suspend almost €0.5bn in structural aid to Hungary for persistently breaching budget deficit rules.

Olli Rehn, EU economic and monetary affairs commissioner, said: "Today’s decision has to be regarded as a incentive to correct a deviation (from fiscal prudence) and not as a punishment."

He told reporters that Hungary had been in "excessive deficit" – breaching the 3% of GDP ceiling – since it joined the EU in 2004 despite repeated warnings to get its fiscal house in order.

Rehn was also dismissive of Budapest’s argument that it brought its deficit below the 3% ceiling in 2011, arguing it was due to one-off factors.

11.38am: Just in. Fitch has cut its credit rating on Greece from CCC to C, the level that indicates default *is inevitable*.

It explained that the debt-swap deal will constitute a "distressed debt exchange". Once the swap is completed, it will lower Greece’s rating to RD (for restrictive default), and then re-rate the country "at a level consistent with the agency’s assessment of its post-default structure and credit profile".

You can read the full statement here.

What’s not clear, though, is whether this move means that insurance policies on Greek bonds will pay out, as Chris Adams of the FT was quick to point out:

11.22am: The German government has insisted that it will not support an expansion of Europe’s bailout fund, despite growing pressure from other countries.

Speaking in Berlin, Angela Merkel’s press spokesman Steffen Seibert said that Germany saw no need to increase the upper limit of the European Stability Fund beyond €500bn.

The move puts Germany on a collision course with other countries, including the Netherlands, whose finance minister today said he favoured an expansion to €750bn.

Seibert said:

The German government’s position has not changed — that means no, it is not necessary….What was agreed with partners was that in March there would be an examination of the size.

As we reported this morning, European diplomats believe that next week’s EU summit would be asked to endorse proposals to merge the lending capacity of the existing eurozone bailout fund, the EFSF, with that of the new European Stabilisation Mechanism – giving a firewall of between €650bn and €750bn.

Dutch finance minister Jan Kees de Jager told Le Monde today that his government is ready to combine the two funds, to create a pool worth €750bn.

Seibert also insisted that Portugal and Ireland will not be offered more generous terms on the back of Greece’s new deal (under which the interest payment on its first package are cut).

11.09am: One demonstration has already taken place in Greece today.

Pensioners during an anti-austerity rally in front of the Athens parliament. February 22, 2012.
Photograph: Yiorgos Karahalis/Reuters

Pensioners marched outside the Athens parliament this morning, as the photo above shows. Pensions have already been hit by previous austerity measures, and many face further cuts as the price of the deal agreed on Monday.

But (obviously) it’s not just pensioners who are suffering. CNN has published a piece on the human cost of the crisis, with teachers, students and IT workers explaining how their lives have changed

10.45am: There are also reports this morning that the IMF is planning to contribute as little as a tenth of the new Greek package.

Süddeutsche Zeitung reports from New York that Christine Lagarde is playing hardball, proposing that the IMF should contribution at most €13bn or a tenth compared with 27% of the first €109bn package. The IMF’s managing director, moreover, won’t press the release button for this – as the Guardian reported today – until the EU/Eurogroup agree to combine the two bailout funds, the current EFSF and pending ESM, to produce a firewall against contagion of up to €750bn.

Lagarde at EU press conference
Christine Lagarde, pictured in Brussels on Tuesday morning. Photograph: Georges Gobet/AFP/Getty Images

As David Gow reports, this idea is not popular in Berlin:

The Munich-based left-liberal daily suggests that Lagarde favours eurobonds – more anathema for the Fatherland – and is unimpressed by austerity at all costs. It detects the influence of David Lipton, her deputy and ex-director for international economic questions in the White House which is sharply critical of the EU’s dilatoriness and, well, stinginess in solving the euro crisis.

Lipton wants a growth strategy rather than "a downward spiral of loss of confidence, stagnation and fewer jobs" in one of the richest regions of the world.

10.33am: It’s not only in Greece that the protests against the second Greek bailout are mounting: Spiegel-Online reports that the chairman of the Bundestag’s home affairs committee, Wolfgang Bosbach, will vote against when the package comes up for approval – probably on February 27.

Bosbach says it’s a huge step towards a mutual liability union "burdening future generations with risks" that are "intolerable."

The German taxpayers’ federation is calling on deputies to reject the package, claiming German taxpayers are liable for up to €320bn – "and an exit of Greece from the euro should not be taboo". Werner Hoyer, former Liberal (FDP minister, now president of the European Investment Bank, says Greece needs a new Marshall Plan as well as a savings programme.

None of this is helped, say Spiegel, by news from the Greek parliament that the budget deficit this year will be 6.7% rather than the original forecast/planned 5.4%. Further proof, if any were needed, that austerity equals recession equals more debt equals a third rescue package – or bust…. (my colleague David Gow writes)

Police officers secure a street during an anti-austerity rally by pensioners in Athens
Police officers secure a street in Athens today. Photograph: Yiorgos Karahalis/Reuters

10.17am: Union leaders are expecting a large turnout at this afternoon’s demonstrations (details here), even though it’s raining in Athens.

Adedy spokeswoman Tania Karayiannis told Helena that:

If the weather doesn’t prevent people from coming we expect the demonstration to be big.

Karayiannis added that this afternoon’s protests, which will converge on the Athens parliament, will be followed by many more.

This is just the beginning. There will be lots of strikes and protests and we are in the process of deciding exactly when they will take place.

10.12am: After this morning’s disappointing PM data, some better news on the eurozone industrial sector.

New industrial orders across the region jumped by 1.8% in December, reversing November’s 1.1% fall. Capital goods orders (which includes heavy duty machinery) jumped by 4.2%, while the only big fall was for ‘durable consumer goods’, which dropped by 2.7%.

I don’t believe there’s a country-by-country breakdown, though.

9.55am: News in from Athens where Helena Smith, our correspondent, says unions have gone on the war path barely a day after Greece’s new rescue programme was announced.

Mass protests are planned for 4pm (2pm GMT) local time outside the Greek parliament – around the time it will vote on controversial legislation that will further erode wages and pensions (we blogged the timings here).

Helena explains:

The Greek Federation of workers (GSEE), which represents the country’s largest work force and Adedy, the civil serrvants’ union, have announced demonstrations in what is set to be a new wave of protests against a new wave of austerity measures that are the trade off for yet aid more for debt-straddled Greece. Pame, the communist-aligned unionist, will stage a separate protest rally at 5pm. The legislation has been submitted as an emergency bill – part of a barrage of reforms that technocrat prime minister Lucas Papademos has pledged to fast track before the next EU summit on March 1.

In a statement, the unions attacked:

The demolishment of labour law, the new cuts in principle and supplementary pensions, the demolishment of the welfare state, the eradication of public services … and new lay offs in the public sector constitute the new barbaric measures which the coalition government is hastily voting through to win favour with the troika [EC, ECB and IMF] and lenders.

Helena continues:

Commentators this morning say the "big bet is on" with the passage of a barrage of reforms the prelude to overhauling the way Europe’s weakest link works.
"We will live in a very different Greece from now. The country is changing. It’s a new reality, new era, we all have to change," said news anchor Nikos Evangelatos.
The big question was not so much whether the country would meet its debt repayments, now that it had secured emergency funds, but whether with the internal devaluation it was going through Greeks would be "saved" by prices also going down.

9.34am: Breaking – two members of the Bank of England’s MPC wanted a bigger quantitative easing injection this month.

Minutes from the meeting, just released, showed that the committee was split 7-2. Adam Posen and David Miles wanted the electonic money-creating programme increased by £75bn, but the rest of the committee voted for a £50bn increase.

The news has sent the pound falling 0.7 of a cent, to $1.5705.

The Bank of England
Photograph: Graham Turner for the Guardian

My colleague Simon Goodley explains:

The news is likely to re-open the debate about whether the central bank will add further QE in May, especially as the minutes showed that other MPC members saw a case for doing no further stimulus at all this month.

Miles and Posen argued there was a risk of a prolonged period of depressed demand causing inflation to fall materially below target in the medium term. Moreover, extra QE now would reduce the risk of a spiral of increasing unemployment and scrapping of capacity by firms.

However, most MPC members argued a bigger increase than £50bn "risked sending a signal that the committee thought the economic situation was weaker than it was".

The MPC members who voted for 50 billion more QE were not wholly united. "For some members … a case could be made for maintaining the stance of policy at this meeting," the minutes said.

9.16am: The latest economic data from the eurozone is a disappointment.

The Composite PMI (a survey of purchasing manager conducted by Markit) came in at 49.7, down from the 50.4 recorded in January. That covers the region’s manufacturing and services sectors.

A figure below 50 shows a contraction, and will fuel fears that the eurozone will officially fall into recession this quarter.

Chris Williamson, chief economist at Markit, commented:

A retreat back below the 50.0 no-change level for the euro-zone PMI is a disappointment, and highlights the ongoing risk that the region may be sliding back into recession.

9.05am: Three seperate rallies are scheduled to take place in Athens today. Here’s the details, via Living In Greece.

The ADEDY and GSEE unions (the two biggest in Greece) have called a rally set for 16:00 EET (2pm GMT) outside Parliament in Athens.• Insurance Fund employees to rally at 12:00 EET (10am GMT) outside OEK Patission and Solomou in Athens.

• PAME Communist workers group will begin a rally at 17:00 EET (3pm GMT), starting from Omonia and converging with union protest outside Parliament in Athens

• A second rally is being organised in Thessaloniki begins at 18:30 EET (4.30pm GMT) at the Venizelos statue.8.52am: Grzegorz Kolodko, the former deputy prime minister and minister of finance of Poland, has come out firmly against the €130bn package today.

Kolodko, who now teaches at Kozminski University in Warsaw, is the latest senior politician to argue that Greeces’s economy cannot return to strong growth in the face the measures that are being piled on. Society is being pushed to its limits:

In three years of austerity Greece’s debt has risen from 113 per cent of gross domestic product to 163 per cent. Homelessness has jumped by 25 per cent. Unemployment has risen to 21 per cent, among the highest in the industrialised world, with 48 per cent of young people out of work. It is naïve to think they will watch TV, not demonstrate or fight in the streets. This policy is senseless.

Kolodko advocates wiping out 80% of Greece’s external debt, plus an EU loan at zero interest rate.:

The easiest solution would be for the European Central Bank to buy new issues of Greek government bonds, but its hyper-liberal statutes and German ethos will not allow it to do so. The ECB has off-balance sheet resources of €3.3tn, equivalent to the current value of its seigniorage. If it is only used properly, the issue of eurozone sovereign debt can be resolved.

The full comment piece is here.

8.41am: Europe’s stock markets opened flatly this morning, with the FTSE 100 down 9 points at 5919 in London. Other markets are more or less flat.

Traders say that the uncertainty over whether the Greek pacakge will a) be agreed, and b) work, means shares aren’t heading higher (despite the Dow Jones index hitting its highest level since 2008 last night)

Chris Weston of IG Index explained:

The sights of the market are firmly fixed on the level of private sector involvement and how the market will take the prospect of hedge funds or investment banks claiming insurance from their credit-default swaps held over Greek debt if they aren’t one of the potential 66% that are going to participate on a ‘voluntary’ basis.

We actually feel that the use of the CAC (collective action clauses) and subsequent triggering of CDS (credit default swaps) would not be that negative, and would show the system actually works.

8.27am: "Whatever eurozone finance ministers were smoking in their all-night marathon talks it must have been something strong".

That’s the verdict of m’learned colleague Larry Elliott this morning. Our economics editor says that it’s theoretically possible that the rescue package could succeed. After all:

It is all so simple: for a new wonder economy to arise in the Aegean what has to happen is for Greece’s recession to end immediately, for the economy to have six consecutive years of strong growth from 2014 onwards; for the Greeks to submit to their eurozone partners’ humiliating terms; for the bailout to be given the thumbs-up by the sceptical parliaments in Germany, Finland and the Netherlands, and for the assorted hedge funds, banks and insurers that make up Greece’s private-sector creditors to accept a 53% "haircut" on their investments.

And if that happens…. Greece will still have a debt-to-GDP ratio of 120%, the equivalent of Italy today.

Larry concludes that Greece will ultimately leave the euro. But, as IfigEusLannuon points out below, he doesn’t give a date. Any predictions?

Elsewhere, the Daily Telegraph’s Jeremy Warner is scathing about the Charles Dellara (or Doolally, as he dubs him), for suggesting that Greece will return to growth despite official forecasts showing that the country faces five years of austerity.

Unfortunately, growth is one of the many things the Greeks don’t have, and, according to the eurozone’s own analysis, are most unlikely to get – in large part as a direct result of the eurozone’s own policy prescription of never-ending austerity.

Mr Dallara must surely know that the plan is based on completely unrealistic economic assumptions, and therefore cannot succeed on the terms proposed.

8.15am: Greece’s two largest unions have organised demonstrations in Athens this afternoon, beginning at 4pm local time. I’ll blog more details in a moment.

On the economics front, we’re getting new data showing how the eurozone’s services and manufacturing sectors performed in January. France’s data is already out, showing a surprise upturn. Industrial orders data is also due.

In the UK, the Bank of England minutes will also show whether its Monetary Policy Committee was unanimous in expanding its quantitative easing programme by another £50bn this month.

8.00am: Good morning, and welcome to our rolling coverage of the eurozone debt crisis.

Greece is still top of the agenda today. Its €130bn financial assistance package may have been agreed yesterday morning, but a growing band of critics are questioning whether the plan will work.

Protests are expected on the streets of Athens today, at a demonstration organised by trade unions. That should show the depth of public anger over the plan, which will mean years of IMF-directed austerity for Greece.

With just nine days to secure the new package, Greece may also open its bond swap with private creditors today.

Σχολείο

Greece wants to stay in eurozone but financial markets remain on guard

Rising share prices and stronger euro suggest growing confidence but Greek default and exit still a possibility

Larry Elliott, guardian.co.uk, Monday 20 February 2012

Euro, eurozone, Brussells

Greece wants to remain in the single currency but whether it is safe from default is not yet clear. Photograph: Virginia Mayo/AP

The Bank of Greece chose its moment well and apparently without irony. Late last week, with a €130bn bailout hanging in the balance, it announced that Greeks would have only until 1 March to exchange their old pre-monetary union drachmas for euros. Surely, the wags in the financial markets said, anybody with drachmas stuffed under the mattress for the past decade should hang on to them on the grounds that they might soon be useful again?

For all Athens’ loathing of the austerity being imposed by the EU, the European Central Bank and the International Monetary Fund, most of the population wants to remain in the single currency. Even so, the chances of Greece defaulting and exiting the euro are high. Departure is unlikely to be this month or next, and – if it happens at all – may be delayed until after the German elections next year.

Rising share prices and a stronger euro suggest the financial markets are confident enough has been done to isolate Greece, even if the country is pretty much bust. Policymakers, by contrast, have become more cautious about claiming success; for them the events of the past two years have been as daunting as the labours of Hercules.

In Brussels, Frankfurt and Washington, they have struggled to find a way of cleansing the Greek stables of the financial rottenness discovered when the books were opened in late 2009; the spread of the crisis to Portugal, Ireland, Spain and Italy has been a bit like trying to kill the Hydra; every time they lopped a head off two more have sprung back.

There are three reasons why the financial markets have cause to be more confident, but also three reasons why they should remain on their guard. The good news is that the ECB under Mario Draghi has been far more interventionist than it was under Jean-Claude Trichet. Cheap money has been coursing round the European banking system courtesy of the ECB’s long-term refinancing operation – cash available for three years at ultra-cheap rates.

Secondly, the news from the eurozone economy, while poor, has not been as dreadful as was feared late last year.

Finally, there have been encouraging signs from the US, where unemployment has been coming down and the housing market has bottomed out.

What’s far less encouraging is that past deals have started to unravel almost as soon as the prime ministers and presidents left Brussels at the end of their summits. One reason that could happen again is that the austerity is hurting but not working. Growth rates are being crushed in Greece, Portugal, Italy and Spain – only to be expected given the scale of the cuts in wages, pensions and public spending. But weaker activity is also making it much harder for the debt-ridden countries to bring down their deficits as quickly as expected.

French politics present the second big threat to the new mood of euro optimism. François Hollande, the socialist candidate for this spring’s presidential election, has pledged to renegotiate the terms of the proposed eurozone fiscal pact, while Nicolas Sarkozy has said he will put the deal to a referendum. Those with long memories will recall that 20 years ago it was a French referendum on the Maastricht Treaty that created the instability in the financial markets that paved the way for the pound’s departure from the Exchange Rate Mechanism on Black Wednesday.

Finally, of course, there’s the risk of a random event, like the Japanese tsunami last year. So far in 2012 the likeliest candidate has been the stand-off between the west and Iran, which has already sent oil prices above $120 a barrel. Hercules completed 10 labours only to be given two more. Similarly, the modern Greek saga may not yet be over.

Σχολείο

Νέες εποχές: Εφθασε το τέλος του δικομματισμού;

ΤΟ ΒΗΜΑ 19/02/2012,

Κυριακής στη Βουλή έκαναν πολλούς να μιλήσουν για «τέλος εποχής» για τα πολιτικά κόμματα της Μεταπολίτευσης. Με τη γλώσσα των αριθμών: στις εκλογές του 2009 το ΠαΣοΚ εξέλεξε 160 βουλευτές και η ΝΔ 91. Μετά τις διαγραφές της Κυριακής, η κοινοβουλευτική δύναμη του ΠαΣοΚ ανέρχεται σε 131 βουλευτές και της ΝΔ σε 63. Μπορούν να επιζήσουν έπειτα από τόσο βαρύ τραυματισμό τα δύο κόμματα εξουσίας; Στις σημερινές συνθήκες σίγουρα όχι, απαντά ο κ. Ανδρέας Πανταζόπουλος, προσθέτοντας όμως πως μια ατμόσφαιρα κοινωνικού φόβου θα μπορούσε να λειτουργήσει συσπειρωτικά για ένα τμήμα της παλιάς εκλογικής τους βάσης. Θα πρέπει ίσως να ξεχάσουμε για κάποιο διάστημα τις σταθερές κυβερνήσεις που εξασφάλιζε το δικομματικό σύστημα εναλλαγής στην εξουσία, παρατηρεί ο κ. Νίκος Μαραντζίδης. Αναπόφευκτα όμως κόμματα και πολιτικοί θα κληθούν να βρουν μια νέα ισορροπία μεταξύ τους και με τους εκλογείς, επισημαίνει η κυρία Βασιλική Γεωργιάδου.

Σχολείο

Ανδρέας Πανταζόπουλος

Αναζητώντας έναν νέο πολιτικό εαυτό

Μεταφορικά μιλώντας, την προηγούμενη Κυριακή οι δύο πολιτικοί αρχηγοί, του ΠαΣοΚ και της ΝΔ, διέγραψαν τα κόμματά τους! Διέγραψαν ωστόσο ένα μεταπολιτευτικό παρελθόν που είναι πάντα παρόν, με την έννοια ότι η έντονη κοινωνική δυσφορία εξακολουθεί σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό να εκφράζεται όπως και πριν, όταν βέβαια δεν επιλέγει τα μέσα μιας μηδενιστικής βίας.

Το παρελθόν, επομένως, αντιστέκεται και κυρίως εμπλουτίζεται από ένα νέο κοινωνικό ρήγμα τις διαστάσεις του οποίου δεν μπορούμε ακόμη να μετρήσουμε. Για την ώρα, η σύγχυση και τα ερωτήματα είναι πολλά, όπως: ποιες σχέσεις αντιπροσώπευσης θα έχουν στο εξής τα δύο «μεγάλα» κόμματα με την κοινωνία; Είναι αλήθεια ότι οι παραδοσιακές διαιρέσεις κατέρρευσαν και ότι σήμανε, όπως λέγεται, το «τέλος των πολυσυλλεκτικών κομμάτων»; Οδεύουμε, πράγματι, προς πλήρη αναδιαμόρφωση της πολιτικής σκηνής;

Εύγλωττα ερωτήματα, «αφελή» και «σοβαρά», που δείχνουν την αναπόφευκτη σύγχυση που επικρατεί μέσα σε ένα ρευστό κοινωνικό και πολιτικό τοπίο. Προπάντων ερωτήματα που δεν μπορούν να απαντηθούν, παρά μόνον αν επιχειρήσουμε να ξαναδιαβάσουμε τη σημερινή συγκυρία της εθνικής και κοινωνικής κρίσης. Το ΠαΣοΚ, ως κυβέρνηση, αγνόησε πλήρως τον παράγοντα της πολιτικής και συμβολικής της διαχείρισης. Η θηριώδης κοινωνική του αποξένωση, όπως αυτή καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις, είναι προϊόν και αυτού του μείζονος ελλείμματος. Επειδή δεν μπόρεσε να επεξεργασθεί ένα οπωσδήποτε δύσκολο πρόγραμμα, μια «εθνική στρατηγική», μακρόχρονης έστω, εξόδου από την κρίση, παραγνώρισε και τη ζωτική ανάγκη μιας πειστικής αφήγησής της. Προσανατολισμένη αποκλειστικά η προηγούμενη κυβέρνηση σε ένα διαρκές επείγον και θεωρώντας ότι η «σωτηρία» θα έλθει απ’ έξω, κατανόησε την κρίση μόνον ως οικονομικό πρόβλημα, χωρίς να αναζητεί κοινωνικά ερείσματα στο εσωτερικό. Ο επείγων και οδυνηρός εκσυγχρονισμός, επιβεβλημένος από ανεξέλεγκτες περιστάσεις, λειτούργησε παραλυτικά, απώθησε κάθε πρωτοβουλία για την εκπόνηση ενός στοιχειώδους εθνικού σχεδίου και υπονόμευσε την αναγκαία απεύθυνση σε κοινωνικές δυνάμεις που θα μπορούσαν να το στηρίξουν.

Η σημερινή κρίση του ΠαΣοΚ δεν εξηγείται μόνον από το γεγονός ότι με τη «μνημονιακή» πολιτική του «πρόδωσε» τα συμφέροντα και τις έξεις των πάλαι ποτέ μη προνομιούχων του, αλλά και από τη ριζική αδυναμία του να προσαρμοσθεί εγκαίρως στις νέες εξελίξεις. Η βασική αιτία αυτής της αδυναμίας συνίσταται σε μια πλάνη: πίστεψε ότι τα πάντα κρίνονται έξω, ότι όλα είναι θέμα διαπραγματεύσεων με τους εταίρους και δανειστές μας, ενώ στην πραγματικότητα, παρά τους αναντίρρητους εξωτερικούς καταναγκασμούς, η όποια επιτυχία δοκιμάζεται και κρίνεται στο εσωτερικό της χώρας. Με άλλα λόγια, το ΠαΣοΚ μπορεί να ήταν στην κυβέρνηση, ταυτοχρόνως όμως ήταν εκτός πολιτικής.

Η Νέα Δημοκρατία ακολούθησε την αντίστροφη φορά. Ο βολικός αντιπολιτευτικός λαϊκισμός της την προστάτευσε από τη θεομηνία που έπληξε τον αντίπαλό της, η τωρινή ωστόσο πρόσκρουση με την πραγματικότητα μπορεί να αποδειχθεί εξίσου οδυνηρή και γι’ αυτήν. Κυριολεκτικά μέσα σε μία νύχτα έχασε την αίγλη της λαϊκής Δεξιάς, την «κινηματική» και «λαϊκή» ταυτότητα που θέλησε η ηγεσία της να προσδώσει σε ένα τραυματισμένο κόμμα. Η ΝΔ έπεσε θύμα της αντίστροφης πλάνης: έδειξε ότι αγνοεί επιδεικτικά τους εξωτερικούς καταναγκασμούς, υπερτιμώντας, για δικούς της λόγους, τους εσωτερικούς παράγοντες. Η αναζήτηση κοινωνικών ερεισμάτων στην αντιπολιτευτική πολιτική της έγινε εις βάρος μιας ισόρροπης και ορθολογικής αντιμετώπισης της κρίσης. Με άλλα λόγια, το πρόβλημα της λαϊκής ταυτότητας του κόμματος, έτσι όπως αυτό έγινε αντικείμενο διαχείρισης, δεν σκόρπισε μόνο ψευδαισθήσεις αλλά, υπονομεύοντας τα προγραμματικά του καθήκοντα σε περίοδο μείζονος εθνικής κρίσης, το έθεσε εκτός πολιτικής.

Με δυο λόγια, και τα δύο κόμματα φαίνεται να πληρώνουν την κρίση εμπιστοσύνης με την κοινωνία (κρίση ορατή στο ΠαΣοΚ, διαφαινόμενη στη ΝΔ) για τον ίδιο ακριβώς λόγο: γιατί και τα δύο βρέθηκαν εκτός πολιτικής. Το ΠαΣοΚ μπορεί να επαίρεται ότι πληρώνει τον «αντι-λαϊκισμό» του, την αγνόηση του πολιτικού κόστους, στην πραγματικότητα όμως πληρώνει την πολιτική αμεριμνησία του. Η Νέα Δημοκρατία μπορεί να επαίρεται για τη σημερινή επίδειξη υπευθυνότητας, αλλά είναι πολύ πιθανόν να πληρώσει ακριβά τον ανεπεξέργαστο «λαϊκισμό» της, που δεν ήταν παρά η φυγή εξόδου της από την πολιτική πραγματικότητα.

Αραγε υπάρχει δυνατότητα γι’ αυτά τα δύο κόμματα να ανακάμψουν; Σε συνθήκες κοινωνικής πόλωσης και τιμωρητικών συμπεριφορών, η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι αρνητική. Παρ’ όλα αυτά, η απουσία αξιόπιστων εναλλακτικών λύσεων θα μπορούσε να υπονομεύσει εν μέρει και αυτήν ακόμη τη φαινομενικά «λογική» απάντηση. Επιπλέον, μια ατμόσφαιρα κοινωνικού φόβου θα μπορούσε επίσης να λειτουργήσει συσπειρωτικά για ένα τμήμα της παλιάς εκλογικής βάσης των δύο κομμάτων. Η πραγματική τους όμως αναζωογόνηση, αν αυτή μπορούσε να επιτευχθεί, θα προϋπέθετε μάλλον την άρνηση του σημερινού μη πολιτικού εαυτού τους. Πράγμα που σημαίνει την επικέντρωση στα ουσιώδη της εθνικής κοινότητας, σε μια τολμηρή και αλληλέγγυα αντίληψη του κοινού συμφέροντος. Και τα δύο κόμματα θα έπρεπε να ξαναφτιάξουν τον λαό τους, να φτιάξουν πολιτικό λαό. Αραγε, αν το επιχειρούσαν, θα μπορούσαμε ακόμη να μιλάμε για τα ίδια κόμματα;

Ο κ. Ανδρέας Πανταζόπουλος είναι επίκουρος καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Σχολείο

Νίκος Μαραντζίδης

Παράγοντας πολιτικής σταθερότητας

Χρειάστηκαν δύο δικτατορίες, δύο πόλεμοι και ένας εμφύλιος για να καταρρεύσει το κομματικό σύστημα δύο φορές από το 1936 μέχρι το 1967. Την πρώτη φορά η δικτατορία του Μεταξά, ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος και ο Εμφύλιος συνέβαλαν στην εξαφάνιση των κομμάτων του Μεσοπολέμου, του Λαϊκού Κόμματος και του Κόμματος Φιλελευθέρων. Οι νέοι πολιτικοί σχηματισμοί αναπτύχθηκαν μεταπολεμικά πάνω στη διαίρεση που προκάλεσαν το τραύμα της εμφύλιας σύγκρουσης και ο Ψυχρός Πόλεμος. Τριάντα χρόνια αργότερα, η δικτατορία των Συνταγματαρχών και η τραγωδία της Κύπρου έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στην κατάρρευση των παλαιών κομμάτων. Το νέο πολιτικό σύστημα της Μεταπολίτευσης επιδίωξε την παγίωση των δημοκρατικών θεσμών και την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας.

Ευτυχώς πάντως, αν καταρρεύσει τώρα το κομματικό σύστημα, δεν θα είναι απόρροια αιματοκυλίσματος ή εξαιτίας κάποιας ερπύστριας. Ευτυχώς σίγουρα, αλλά κάπου εδώ τελειώνουν τα καλά νέα.

Αρκετοί εκτιμούν πως το κομματικό σύστημα της Μεταπολίτευσης πιθανόν να ζει τις τελευταίες του στιγμές. Η εξασθένηση των κομματικών σχηματισμών εντός του Κοινοβουλίου είναι αναμφίβολα πρωτοφανής. Μέσα σε δύο μόλις χρόνια οι ανεξάρτητοι βουλευτές έχουν γίνει αξιωματική αντιπολίτευση! Οι πολιτικές ηγεσίες χρησιμοποιώντας παραδοσιακές μεθοδολογίες, όπως αυτή της κομματικής πειθαρχίας, αδυνατούν να συγκρατήσουν τις απώλειες. Τόσο το μαστίγιο της διαγραφής όσο και το καρότο της εκ νέου τοποθέτησης στη λίστα δείχνουν να έχουν χάσει μεγάλο μέρος της αξίας τους.

Πάντως κανείς δεν είναι σε θέση να προβλέψει με ακρίβεια τι μπορεί να συμβεί στο κομματικό σύστημα μέσα στους επόμενους μήνες. Η αιτία είναι πως πολλά εξαρτώνται, πρώτα και κύρια, από μια σειρά πολύπλοκες αποφάσεις σε διεθνές και ευρωπαϊκό επίπεδο. Μια αποτυχία της χώρας να ξεπεράσει τους σκοπέλους που θα βρεθούν μπροστά της θα έδινε το τελειωτικό χτύπημα στο παραπαίον κομματικό σύστημα. Μια ανεξέλεγκτη χρεοκοπία θα ήταν κάτι που θα ισοδυναμούσε με πολιτικό σεισμό ισοδύναμου μεγέθους με αυτόν της Μικρασιατικής Καταστροφής.

Ακόμη όμως και αν δεν συμβεί κάποιο ατύχημα στα δημόσια οικονομικά της χώρας τους επόμενους μήνες, τα πράγματα παρουσιάζονται ιδιαίτερα αβέβαια για το κομματικό σύστημα. Η δημοσκοπική φθορά των δύο μεγάλων κομμάτων τα τελευταία χρόνια είναι εντυπωσιακή (κυρίως βέβαια του ΠαΣοΚ). Οι έρευνες γνώμης καταγράφουν την ύπαρξη μιας Βουλής με 7 ή και 8 κόμματα και με το άθροισμα ΝΔ και ΠαΣοΚ να μην ξεπερνάει το 50%. Τα παλιά μεγάλα κόμματα δεν είναι πια ελκυστικά.

Τι σημαίνει όμως πρακτικά μια τέτοια κατάσταση; Είναι απολύτως βέβαιο πως έτσι εισερχόμαστε ως κοινωνία στον κόσμο της πολιτικής αβεβαιότητας και ανασφάλειας. Θα πρέπει ίσως να ξεχάσουμε για κάποιο διάστημα τις σταθερές κυβερνήσεις και κυρίως τις ισχυρές πολιτικές ηγεσίες.

Το ζουμί πάντως της υπόθεσης βρίσκεται στο παρακάτω απλό ερώτημα: Το πιθανό τέλος του δικομματισμού θα αποτελέσει μια θετική εξέλιξη για τη χώρα; Η απάντηση δεν είναι εύκολη, και το πιο σώφρον θα ήταν να απαντήσει κάποιος: Εξαρτάται. Εξαρτάται κυρίως από την ποιότητα και τα γενικότερα χαρακτηριστικά των κομμάτων που θα εισέλθουν στο ελληνικό Κοινοβούλιο ως αποτέλεσμα της απώλειας ισχύος των μεγάλων κομμάτων.

Ο κατακερματισμός όμως του κομματικού συστήματος έχει σήμερα αριστερόστροφη διεύθυνση. Η ενίσχυση των κομμάτων της άκρας Αριστεράς (ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ) στο Κοινοβούλιο, σε συνδυασμό με την ανάδυση των κομμάτων της δυσαρεστημένης σοσιαλδημοκρατίας (ΔΗΜΑΡ, νέο κόμμα από τον χώρο των διαγραμμένων του ΠαΣοΚ) και την ενίσχυση – έστω και χωρίς κοινοβουλευτική παρουσία – ακραιφνών ακροδεξιών και ρατσιστικών κομμάτων (Χρυσή Αυγή), θα έχει ως συνέπεια να ενταθούν οι αντισυστημικές πιέσεις. Είναι χαρακτηριστικό πως το ΚΚΕ έφτασε πλέον να δηλώνει ανοιχτά πως επιδιώκει την άμεση μετατροπή της χώρας σε Λαϊκή Δημοκρατία. Είκοσι μόλις χρόνια μετά την πτώση του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού, η ευκολία με την οποία ένα πολιτικό κόμμα μιας χώρας, που συνόρευε με ένα από τα αθλιότερα παραδείγματα του διεθνούς κομμουνιστικού συστήματος (Αλβανία), διατυμπανίζει δημόσια τέτοιου είδους στόχους είναι, το λιγότερο που μπορεί να πει κανείς, εντυπωσιακή.

Είναι σαφές, κατά τη γνώμη μου, λαμβάνοντας υπόψη την κουλτούρα της ελληνικής πολιτικής ζωής, ότι ένα τοπίο αριστερόστροφου ακραίου και πολωμένου πολυκομματισμού είναι δύσκολο να εγγυηθεί στους πολίτες μερικά βασικά δημόσια αγαθά, όπως είναι η πολιτική σταθερότητα και η ασφάλεια. Η ανησυχία για την ικανότητα να διακυβερνηθεί η χώρα σε ένα τέτοιο κοινοβουλευτικό περιβάλλον πρέπει να θεωρηθεί λοιπόν απολύτως κατανοητή.

Μας αρέσει ή όχι, ο δικομματισμός, που απέτυχε παταγωδώς σε πολλά άλλα, πέτυχε για τρεις δεκαετίες να διατηρήσει ένα επίπεδο πολιτικής και κοινωνικής σταθερότητας. Ενσωματώνοντας αιτήματα και κοινωνικές δυνάμεις μέσα στους δημοκρατικούς πολιτικούς θεσμούς και λειτουργώντας με κεντρομόλο τρόπο, ο δικομματισμός κατάφερε να περιορίσει τις επικίνδυνες συγκρούσεις. Απλώς αυτό έγινε με λάθος τρόπο.

Ο κ. Νίκος Μαραντζίδης είναι αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.

Σχολείο

Βασιλική Γεωργιάδου

Το τέλος των «κομμάτων-καρτέλ»

Στη μαζική δημοκρατία τα κόμματα επικαλούμενα το «κοινό καλό» προωθούν τα συμφέροντα των κοινωνικών ομάδων που τα στηρίζουν, ευρισκόμενα σε ανταγωνισμό μεταξύ τους και σε διαδραστική σχέση με την οργανωμένη βάση και τους οπαδούς τους. Αυτή η διττή σχέση (ανταγωνισμός με τους κομματικούς αντιπάλους, συναίνεση με τους φυσικούς κοινωνικούς συμμάχους) μεταβάλλεται καθώς στη μαζική δημοκρατία περιορίζονται οι κοινωνικές ρήξεις και αυξάνεται η ευημερία για περισσότερες ομάδες. Ετσι τα κόμματα από οργανώσεις που προωθούν την ικανοποίηση μακροπρόθεσμων συμφερόντων συγκεκριμένων ομάδων γίνονται μηχανισμοί που ικανοποιούν μεταβαλλόμενα αιτήματα εκλογέων τους. Οσο πιο πολύ όμως τα κόμματα μετασχηματίζονται σε εκλογικές μηχανές τόσο μεγαλώνει ο πειρασμός, αντί να ανταγωνίζονται για την προσωρινή κατάκτηση του κράτους προς όφελος των ψηφοφόρων τους, να συμφωνήσουν στον έλεγχο και στη διανομή των κρατικών πόρων προς το δικό τους πρωτίστως όφελος.

Τα παραπάνω αποτελούν σύντομη περιγραφή της διαδρομής που διανύουν τα κόμματα από την εκβιομηχάνιση ως τον χρηματοπιστωτικό καπιταλισμό, στη διάρκεια της οποίας από «μαζικά» έγιναν «πολυσυλλεκτικά», για να μεταμορφωθούν σε «κόμματα καρτέλ» (R. Katz/P. Mair). Προτού όμως βιαστούμε να καταδικάσουμε τα κόμματα ότι εγκαταλείπουν τους εκλογείς διοχετεύοντας κρατικούς πόρους στην κομματική νομενκλατούρα, ας λάβουμε υπόψη ότι και οι εκλογείς εγκαταλείπουν τα κόμματα υιοθετώντας τον κυνισμό από την πολιτική δράση. Ή, προτού κατηγορήσουμε τα κόμματα για υπαγωγή τους στη λογική των μίντια και «μεσοποίηση της πολιτικής», ας υπολογίσουμε την αμφίδρομη πλαισίωση των αντιλήψεων των πολιτών από τα ΜΜΕ.

Εκλογείς και κόμματα διανύουν περίοδο βαθιάς δυσπιστίας. Η κομματική δημοκρατία, ωστόσο, με όποιους θεσμικούς νεωτερισμούς είναι αναγκαίο να συμπληρωθεί (αντίβαρα), εξακολουθεί να αποτελεί sine qua non για την έκφραση της λαϊκής θέλησης. Τα κόμματα μπορεί να μην αποτυπώνουν επαρκώς τη θέληση του λαού και οι εκλογείς να μην τα εμπιστεύονται σε ικανοποιητικό βαθμό, σε συνθήκες όμως μαζικής (μετα-)δημοκρατίας η απουσία ή αδυναμία διαμεσολαβητικών θεσμών αυξάνει τον κίνδυνο χειραγώγησης των πολιτών από παράγοντες μιας μη νομιμοποιημένης μιντιακής-οικονομικής εξουσίας.

Τα ελληνικά κόμματα κινήθηκαν μέσα σε μια σκληρή λογική «καρτέλ». Προπάντων τα κόμματα του δικομματισμού παρέμειναν πελατειακά, ένα γνώρισμα που ευνοεί την εμφάνιση κομματικού καρτέλ. Επιπλέον, όλα τα κόμματα αντλούσαν πόρους από το κράτος, γεγονός σημαντικό για τη συντήρηση του καρτέλ. Πρόκειται για πόρους υλικούς που σχετίζονται με την πλουσιοπάροχη κρατική χρηματοδότηση των κομμάτων και τις παροχές στο πολιτικό προσωπικό• για πόρους μιντιακούς που εκτείνονται από την επιβολή ποσόστωσης στην κατανομή ραδιοτηλεοπτικού χρόνου στα κόμματα ως τον κομματικό έλεγχο της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης• πρόκειται, επίσης, για πόρους εκλογικούς που αφορούν την επέκταση της δημόσιας διοίκησης με διορισμούς κομματικών πελατών.

Εχει σημασία να επισημανθεί ότι ούτε οι ιδεολογικές διαφορές ούτε ο δικομματισμός εμπόδισαν τη συμμετοχή στο κομματικό καρτέλ: τα κυβερνώντα κόμματα (ΠαΣοΚ – ΝΔ) μετέχουν σε αυτό προνομιακά λόγω της πρόσβασής τους στην εξουσία, τα κόμματα της αριστερής αντιπολίτευσης δικαιολογούν τη συμμετοχή τους στο καρτέλ με το επιχείρημα της διεύρυνσης της κρατικής αγοράς εργασίας, ενώ στα ακραία δεξιά κόμματα ο αντιφιλελεύθερος προσανατολισμός τους δημιουργεί ευνοϊκές προϋποθέσεις ένταξης στο καρτέλ.

Σήμερα, που το κράτος της Μεταπολίτευσης καταρρέει, το καρτέλ κλυδωνίζεται. Τις άμεσες συνέπειες της κατάστασης αυτής νιώθουν τα κυβερνητικά κόμματα, που βιώνουν τη μεγαλύτερη εκροή ψηφοφόρων από το 1977. Την εκροή ψηφοφόρων συνειδητοποιούν πρωτίστως στελέχη και βουλευτές των κυβερνητικών κομμάτων. Εχοντας συνηθίσει να ανταλλάσσουν κρατικούς πόρους με εκλογική υποστήριξη, βλέπουν με τρόμο τη σπάνι των πόρων να τους εκτοπίζει από την πολιτική κονίστρα. Κάποιοι επιχειρούν ηρωική έξοδο προβάλλοντας – ενίοτε με αφελή προσχηματικότητα – την εναντίωσή τους στη «μνημονιακή» πολιτική.

Ενώ ΠαΣοΚ και ΝΔ αντιμετωπίζουν τις συνέπειες από την κομματική έξοδο του πολιτικού προσωπικού, τα μικρότερα κόμματα λειτουργούν ως πόλος έλξης απροσανατόλιστων πολιτικών και απογοητευμένων εκλογέων. Για πόσο καιρό; Οσο το «αντιμνημονιακό μέτωπο» διαρκεί, το κομματικό περιβάλλον που το καλλιεργεί θα λειτουργεί ως συλλέκτης και ενισχυτής της διαμαρτυρίας. Οταν όμως το διακύβευμα φθαρεί, τότε και τα κόμματα διαμαρτυρίας θα βιώσουν τις συνέπειες της «αποκαρτελοποίησης» της κομματικής σκηνής.

Το κομματικό σύστημα της Μεταπολίτευσης βρίσκεται σε αποσυνάρθρωση. Η επόμενη Βουλή θα είναι διαφορετική από τη σημερινή αλλά θα είναι μεταβατική – ο «εκλογικός σεισμός» θα διαρκέσει τόσο όσο ώστε όλοι να αντιληφθούν ότι τα «λάφυρα» έχουν εξαντληθεί. Τότε κόμματα και πολιτικοί θα κληθούν να βρουν μια νέα ισορροπία μεταξύ τους και με τους εκλογείς. Ενας συνδυασμός από υπευθυνότητα και συναίνεση μπορεί να λειτουργήσει ως συνετή οδηγητική αρχή• οποιαδήποτε άλλη επιλογή θα ήταν καιροσκοπική και θα έβαζε όλους και τη χώρα σε νέες περιπέτειες.

Η κυρία Βασιλική Γεωργιάδου είναι αναπληρώτρια καθηγήτρια Πολιτικής Επιστήμης στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Σχολείο

Γιώργος Βέλτσος, ΤΟ ΒΗΜΑ 19.2.12

Αυτή η νύχτα μένει

Την περασμένη Κυριακή το πολιτικό σύστημα συνθηκολόγησε με την αρρώστια του. Η αποσύνθεση άρχισε επισήμως με τις διαγραφές. Πολλοί όμως από τους καρατομημένους έθεσαν εκ των υστέρων το κατ’ εξοχήν πολιτικό ζήτημα: πώς ένας πολιτικός καθιστά αντικείμενο διερώτησης της πολιτικής του την ίδια τη ζωή. Και συγχρόνως είναι σε θέση να αντιληφθεί ότι δεν μπορεί να τη διαφυλάξει από τη συντριβή της.

Παρακολούθησα στη Βουλή έναν αγώνα θηρίων και μονομάχων. Δεν είδα όμως κανέναν αρχηγό να αυτοπυρπολείται. Την ώρα που πολλοί βουλευτές παρακολουθούσαν στο Εντευκτήριο μπάσκετ, είδα δύο γέροντες – τον Γλέζο και τον Θεοδωράκη – να λάμπουν σαν μάρτυρες από τα δακρυγόνα. Ελλείψει Νέρωνος, το Κολοσσαίο, για όσους Ελληνες δεν ήσαν στον δρόμο, ήταν πάλι η τηλεόραση.

Ο Σαμαράς, αν το επιτρέψει ο Σόιμπλε, θέλει να μας πάει σε εκλογές. Πιστεύει πως πιστεύουμε ακόμη σε μεγαλομανείς που σ’ όλη τους τη ζωή ακούν φωνές σε διατεταγμένη πατριωτική έκσταση. Ο Παπανδρέου, απολογητής ο ίδιος σαν τον Αγγελο Σιλέσιο, δείχνει να τον απασχολεί αποκλειστικά ο δικός του Θεός. Οδήγησε όσους τον λάτρεψαν σε ανεξήγητες κινήσεις πατροκτονίας. Ελπίζω το κόμμα του να τον υποβιβάσει στην κατηγορία των επαιτών όπως θα επιθυμούσε ο Αγιος Φραγκίσκος, σ’ έναν κόσμο από ψίχουλα και πουλιά.

Οι Ελληνες είναι θυμωμένοι με τους πολιτικούς και με τους εαυτούς τους. Ο,τι τους είπαν για την άτακτη χρεοκοπία τεκμηριώθηκε βιαστικά για όσα δεν τους είπαν για την τακτική. Βλέπουν την τρόικα να εγκαλείται από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και τον κοινοβουλευτισμό τους να φθείρεται σαν τριμμένο φράκο που έδωσε παλαιός πολιτευτής να το γυρίσουν μέσα-έξω. Στα πρόσωπα των αρχηγών διαγράφεται το αδιέξοδο της Δημοκρατίας χωρίς αδιέξοδα, όπως συνηθίζουν να λένε. Αλλά τα καταστήματα «Αγοράζω χρυσό» στην Ακαδημίας εμφανίζονται με την ίδια ταχύτητα σαν εκείνα τα «Γυρίζω-ράβω» στην Ιπποκράτους.

Οποιος αντιλαμβάνεται την επερχόμενη συντριβή γιατί να μην επιλέξει την αποχή; Γιατί να τον εμπνεύσει ο Κουβέλης ως πρόεδρος των ατάκτων του ΠαΣοΚ;

Οι Ευρωπαίοι κατάφεραν να μας καταθλίψουν συνθλίβοντάς μας. Εχω κατά νου τον εκχριστιανισμό αγρίων από ιεραποστόλους. Ας μιμηθούμε λοιπόν τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες αλαλάζοντας γύρω από μεγάλη φωτιά στο Σύνταγμα προκειμένου να δικαιολογήσουμε το ευρώ. Ποτέ δεν θα παραστήσει καλύτερα ο Βενιζέλος τον Ευρωπαίο στο Eurogroup, όσο τώρα με τις χάντρες που του προσέφερε ο Γιούνκερ. Αυτός ο σαμάνας του Κοινοβουλίου απέδειξε ότι μόνο τα τοτέμ (Εθνος, Πατρίδα) εγγυώνται τη μετατροπή των πάντων στα πάντα. Η αποικιοκρατία επέστρεψε σε μια καμένη ζούγκλα του Αμαζονίου και της Σταδίου. Του λοιπού, μόνο η ανθρωπολογία θα είναι σε θέση να εξηγήσει πώς βγήκαμε από την Ιστορία πιστεύοντας πως ήμασταν μέσα. Το χειρότερο, πώς η Ευρώπη μάς έβαλε ενώ ουδέποτε είχαμε μπει.

Τι να κάνουμε; Τι να μην κάνουμε. Να μην εξαπατηθούμε πως έχουμε να κάνουμε κάτι άλλο έξω από έναν εσωτερικό εκπολιτισμό. Αλλιώς ο πάτος που θέλουμε να βάλουμε στο βαρέλι θα είναι η μεσοτοιχία με την Κόλαση.

Σχολείο

Γιάννης Ζουμπουλάκης, ΤΟ ΒΗΜΑ 19.2.12

Στη σκέψη όλων η Ελλάδα

Η ελληνική κρίση μονοπώλησε το ενδιαφέρον στην 62η Μπερλινάλε

Στη σκέψη όλων η Ελλάδα

Σκηνή από την ταινία του Τόνι Γκάτλιφ «Indignados», τραβηγμένη στην πλ. Συντάγματος το καλοκαίρι του 2011. Ο Γκάτλιφ αποπειράθηκε έναν δραματοποιημένο απολογισμό των εξεγέρσεων σε όλη την Ευρώπη μέσα από τα μάτια της Μπέτι, μιας αφρικάνας λαθρομετανάστριας στην Ευρώπη. Οι εικόνες προέρχονται από εξεγέρσεις στη Γαλλία, στην Ισπανία και στην Ελλάδα

«Auguri, signore» («Συγχαρητήρια, κύριε»). Δευτέρα μεσημέρι στον τέταρτο όροφο της «καρδιάς» του Φεστιβάλ, στην αίθουσα Μπερλινάλε Πάλαστ. Ο Βιτόριο Ταβιάνι βγάζει την τραγιάσκα του και μου λέει τα παραπάνω λόγια καθώς με αποχαιρετά σφίγγοντάς μου δυνατά το χέρι. Εχει προηγηθεί η συνέντευξή μας μαζί με τον αδελφό του Πάολο.

Το αχώριστο ντουέτο των βετεράνων ιταλών δημιουργών («Πατέρας αφέντης», «Χάος», «Αλονζανφάν») βρέθηκε στο Βερολίνο για την παρουσίαση και προώθηση της ταινίας «Ο Καίσαρας πρέπει να πεθάνει». Οταν όμως άκουσαν ότι κάποιος από το μικρό γκρουπ των δημοσιογράφων μπροστά τους ήταν Ελληνας, έδειξαν αμέριστο ενδιαφέρον. «La Grecia, la Grecia…» μουρμούρισε με παράπονο ο Βιτόριο.

Είχαν προηγηθεί μόλις λίγες ώρες από τη βραδιά που η Αθήνα μετατράπηκε σε κόλαση. Οι εφιαλτικές εικόνες είχαν μεταφερθεί σε ολόκληρο τον πλανήτη και οι Ταβιάνι ήταν ενήμεροι, όπως όλοι άλλωστε. «Πολλά κακά στην Ελλάδα αυτή την εποχή» μου είπε ο Πάολο Ταβιάνι. «Ακόμη θρηνώ τον καλό, τον πολύ καλό μου φίλο, αυτόν τον σπουδαίο σκηνοθέτη και άνθρωπο, τον Θόδωρο Αγγελόπουλο. Και τώρα αυτή η καταστροφή… Στην Ιταλία φοβόμαστε. Φοβόμαστε για τα όσα βλέπουμε να γίνονται στην Ελλάδα και για τα όσα δεν μπορούμε να προβλέψουμε ότι θα γίνουν. Ισως να είμαι αφελής, εξακολουθώ όμως να πιστεύω στην Ευρώπη, στην Ευρωπαϊκή Ενωση και στην ικανότητα αυτού του θεσμού, μέσω του κεφαλαίου και των τραπεζών, να λύσει το πρόβλημα του χρέους και της οικονομικής κρίσης».


«Η θέση της Ισπανίας είναι χειρότερη»

Εφέτος στο Βερολίνο, κάθε φορά που έλεγες ότι είσαι από την Ελλάδα, τα βλέμματα άλλαζαν. Αλλοι έκαναν χιούμορ (μαύρο), άλλοι έπαιρναν ύφος θρηνητικό, άλλοι απορούσαν που με έβλεπαν εκεί, ενώ κάποιοι ήταν της γνώμης ότι η Ελλάδα υπήρξε ο εύκολος στόχος, ο αδύναμος κρίκος, ο αποδιοπομπαίος τράγος της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Μιλώντας με τον ισπανό ηθοποιό Χουάν Ντιέγκο Μπότο, ο οποίος ερμήνευσε τον ιεροεξεταστή στο «Ελ Γκρέκο» του Γιάννη Σμαραγδή (και τον οποίο θα δούμε στην επόμενη ταινία του τελευταίου «Και ο Θεός αγαπάει το χαβιάρι»), εξεπλάγην από την αυστηρότατη κριτική που άσκησε προς τη δική του χώρα: «Η θέση μας είναι χειρότερη από τη δική σας, γιατί σήμερα στην Ισπανία η γνώμη του λαού δεν μετρά καθόλου» είπε ο Μπότο φέρνοντας ως παράδειγμα την απαίτηση της Ευρωπαϊκής Ενωσης να εντάξει η χώρα του στο Σύνταγμά της τον έλεγχο του ελλείμματός της.

«Το Σύνταγμα της Ισπανίας απαγορεύει τις αλλαγές αν δεν ψηφιστούν από τον λαό. Αυτό που έκαναν λοιπόν ήταν να αλλάξουν το Σύνταγμα έτσι ώστε να μη χρειάζεται να ρωτηθεί ο λαός. Αλλαξαν το Σύνταγμα για να μπορούν… να αλλάζουν το Σύνταγμα. Μετά από αυτό σταμάτησα να πιστεύω σε ένα σύστημα απάτης».


«Η μόνη λύση, να καούν οι δρόμοι»

«Η γνώμη μου είναι ότι η κατάρρευση του κομμουνιστικού συστήματος δεν μπορεί παρά να οδηγήσει στην κατάρρευση και του καπιταλιστικού» μου είπε ο γερμανός σκηνοθέτης Κρίστιαν Πέτσχολντ, ο οποίος επίσης διαγωνιζόταν με την ταινία «Barbara», την ιστορία μιας ανατολικογερμανίδας γιατρού (Νίνα Χος) που είναι αποφασισμένη να διαφύγει στη Δύση. «Η μόνη πραγματική ευκαιρία για να αλλάξουν τα πράγματα και να πεθάνει το σάπιο σύστημα που δεν ταλαιπωρεί μόνο την Ελλάδα αλλά ολόκληρο τον κόσμο βρίσκεται στα χαμηλά στρώματα, στον ίδιο τον λαό. Αυτή όμως θα είναι μια πολύ αιματηρή επιχείρηση και ο κόσμος τη φοβάται, όπως τη φοβάμαι και εγώ».

Ο Πέτσχολντ πάντως είναι υπέρ των ακραίων διαδηλώσεων στην Ελλάδα. «Πρέπει να καούν οι δρόμοι, αυτή είναι η μόνη σας ευκαιρία» είπε αναφερόμενος στα γεγονότα της περασμένης Κυριακής. «Είδατε πώς αντέδρασε το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Γερμανίας; Είναι εναντίον της καταπίεσης που δέχεται η Ελλάδα. Εμείς οι Γερμανοί πρέπει να δείξουμε αλληλεγγύη απέναντι στους Ελληνες. Οι εργάτες πρέπει να σταθούν στο πλευρό των εργατών. Αυτός δεν είναι ένας πόλεμος κρατών αλλά μια ένδειξη αλληλεγγύης ανάμεσα στους εργάτες όλων των λαών».

«Η απελπισία δεν αποτελεί επιλογή»

Το θετικό μέσα σε όλη αυτή τη δυσοίωνη κατάσταση είναι ότι μια ταινία που μιλάει ελληνικά εκπροσώπησε τη χώρα μας στο επίσημο διαγωνιστικό πρόγραμμα του 62ου Φεστιβάλ Βερολίνου. Τα «Μετέωρα» του Σπύρου Σταθουλόπουλου, συμπαραγωγή Ελλάδας / Γερμανίας, αναφέρονται στον έρωτα ενός μοναχού και μιας μοναχής των Μετεώρων (Τέο Αλεξάντερ Ταμίλα Κουλίεβα). «Ο καθένας έχει την άποψή του για την κρίση» είπε ο νεαρός σκηνοθέτης μιλώντας στους δημοσιογράφους. «Εγώ μπορώ να είμαι αντικειμενικός μόνο όταν βλέπω και ακούω ό,τι γίνεται μέσα στο ίδιο μου το σπίτι. Τα αυστηρά μέτρα λιτότητας έχουν επηρεάσει τους πάντες στην Ελλάδα, γεγονός που βίωσα βλέποντας τη σύνταξη της γιαγιάς μου να μένει μισή. Γι’ αυτό και αποφάσισα να της δώσω έναν ρόλο στην ταινία μου» κατέληξε προκαλώντας αρκετά γέλια στην αίθουσα. Αναφερόμενος στη δυσάρεστη φάση που περνά η Ελλάδα ο Τέο Αλεξάντερ στην ίδια συνέντευξη είπε την πιο ελπιδοφόρα κουβέντα. Ο ηθοποιός, ο οποίος αυτή την περίοδο κάνει καλή καριέρα στην Αμερική (παίζει ένα από τα βαμπίρ της επιτυχημένης τηλεοπτικής σειράς «True blood»), βρήκε τον τρόπο να συνδυάσει την ταινία με την πραγματικότητα: «Νομίζω ότι στην καρδιά τους τα "Μετέωρα" λένε πως στις σκοτεινές στιγμές που ζούμε αυτή την εποχή η απελπισία δεν είναι επιλογή. Είμαστε τυχεροί που βρισκόμαστε ανάμεσα στους ζωντανούς. Και ως ζωντανοί έχουμε χρέος να μην το βάλουμε κάτω και να παλέψουμε».

Σχολείο

«Είμαστε όλοι Έλληνες», φώναξαν χιλιάδες Ευρωπαίοι

ΤΑ ΝΕΑ 18 Φεβρουαρίου 2012

Διαδηλώσεις υπέρ της Ελλάδας πραγματοποιήθηκαν το Σάββατο σε όλη την Ευρώπη. «Είμαστε όλοι Έλληνες», φώναξαν χιλιάδες πολίτες, διαμαρτυρόμενοι για την οικονομική κρίση που πλήττει την Ελλάδα και την στάση που τηρεί απέναντί της η διεθνής κοινότητα. Μαθητές και νέοι πραγματοποίησαν συγκέντρωση και στο Σύνταγμα. Τα κοινωνικά δίκτυα του Ίντερνετ, μέσα από τα οποία οργανώθηκαν οι συγκεντρώσεις, κατακλύστηκαν από μηνύματα συμπαράστασης στους Έλληνες.

Στο Παρίσι έγινε μία από τις μεγαλύτερες πορείες υπέρ της Ελλάδας. Υπολογίζεται ότι περίπου 2.000 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στην πλατεία του Τροκαντερό και κινήθηκαν προς την ελληνική πρεσβεία. Μεταξύ τους ήταν και ο σκηνοθέτης Κώστας Γάβρας.

Η ατμόσφαιρα ήταν μαχητική και ενθουσιώδης χωρίς βιαιότητες. Όταν αντήχησε η ελληνική μουσική, αυθόρμητα το πλήθος πιάστηκε στο χορό κάτω από το βλέμμα των χρυσοποίκιλτων αγαλμάτων που στολίζουν την πλατεία.

Αρκετοί διαδηλωτές χόρεψαν συρτάκι και μπροστά στον Πύργο του Άιφελ.

Συμμετείχαν πάνω από 20 οργανώσεις κάτω από το συντονισμό της Union Syndicales de Solidarite (Ένωση Συνδικαλιστικών Οργανώσεων Αλληλεγγύης). Ανάμεσά τους πολλές συνδικαλιστικές και άλλες αριστερές οργανώσεις· συμμετείχε επίσης και το «Μέτωπο της Αριστεράς» που δημιουργήθηκε με τη συνεργασία του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος και των άλλων αντικαπιταλιστικών κομμάτων.
Ακούστηκαν συνθήματα όπως: «προσοχή, αύριο θα γίνει και εδώ Αθήνα», «Σήμερα η Ελλάδα, αύριο εσύ», «Κάτω το ΔΝΤ», «Αλληλεγγύη για την Ελλάδα και ενάντια στις τράπεζες», «Οχι σε Μέρκελ και Σαρκοζί που στραγγαλίζουν τους λαούς».
Μετά από περίπου δύο ώρες στην πλατεία του Τροκαντερό, ξεκίνησε πορεία με προορισμό την ελληνική πρεσβεία, το κτίριο του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας που είναι σε μικρή απόσταση. Η λεωφόρος Ιενά μαζί με τη λεωφόρο Κλεμπέρ είχαν αποκλειστεί από την κυκλοφορία.
Η παρουσία της γαλλικής αστυνομίας ήταν ιδιαίτερα αισθητή, αλλά η πορεία εξελίχθηκε χωρίς επεισόδια.

Διαδηλώσεις υπέρ της Ελλάδας έγιναν ακόμη:

– Στο Βερολίνο, όπου δεκάδες Ελλήνων, αλλά και Γερμανών, συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Βίτενμπεργκ, έξω από το ελληνικό Προξενείο, προκειμένου να διακηρύξουν τη συμπαράστασή τους στον ελληνικό λαό. Στη διάρκεια της συγκέντρωσης ακούστηκαν τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη και συνθήματα όπως «Διεθνής Αλληλεγγύη», ενώ διαβάστηκαν μηνύματα συμπαράστασης. Ανάλογες εκδηλώσεις έχουν προγραμματιστεί στη Λειψία και την Κολονία.

Διαδηλώσεις έγιναν ακόμη:

– στο Λονδίνο συγκέντρωση πραγματοποιήθηκε έξω από την ελληνική πρεσβεία, συγκέντρωση έγινε και στο Εδιμβούργο,

– στο Άμστερνταμ συγκεντρώθηκαν μερικές εκατοντάδες 200 άνθρωποι,

– στις Βρυξέλλες συγκεντρώθηκαν 100-200 άτομα έξω από την ελληνική πρεσβεία,

– στη Ρώμη, το Μιλάνο και την Μπολόνια

– στη Βαρκελώνη.

Το συμβολικό της «παρών» έδωσε και η Κύπρος με εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στη συμβολή των οδών Λήδρας και Ονασαγόρου στη Λευκωσία.
Κρατώντας την ελληνική σημαία, πολλοί πολίτες εξέφρασαν τη συμπαράστασή τους προς τον ελληνικό λαό κρατώντας πλακάτ με συνθήματα όπως «Είμαστε όλοι Έλληνες», «Συμπαράσταση στην Ελλάδα», «Αλληλεγγύη στον ελληνικό λαό».
Χαρακτήρισαν δε «επαίσχυντα τα μέτρα» κατά της Ελλάδας και δήλωσαν εξοργισμένοι. Επίσης, τόνισαν ότι η στάση των Ευρωπαίων ηγετών «στρέφεται όχι μόνο κατά της κυριαρχίας της Ελλάδας, αλλά και της κυριαρχίας άλλων λαών».
Κινητοποίηση έγινε και στη Νέα Υόρκη, στο πάρκο Ζουκότι όπου επί μήνες είχαν κατασκηνώσει τα μέλη του κινήματος Occupy New York.

Όπως επισήμαινε το διαδικτυακό κάλεσμα προς το διεθνές κοινό, τα μέτρα που ψηφίστηκαν την Κυριακή 12 Φεβρουαρίου επιβάλλουν μεγάλες μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις ενώ προβλέπονται και απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων.
Η Ελλάδα «χρησιμοποιείται σαν εργαστήριο πριν γενικευτούν αυτά τα μέτρα» τα οποία χαρακτηρίζονται κοινωνικά άδικα και αντιδημοκρατικά. «Ο ελληνικός λαός χρειάζεται διεθνή αλληλεγγύη και ζητούν την υποστήριξή μας. Ας απαντήσουμε στο κάλεσμά τους. Είμαστε όλοι Έλληνες!», τονίζεται.

Η κίνηση αποτελεί πρωτοβουλία των διαχειριστών του ιστότοπου international.democraciarealya.es.

Η λίστα με τις πόλεις που ήδη έχουν δηλώσει συμμετοχή βρίσκεται στην ιστοσελίδα: https://www.facebook.com/events/300173683376937/.

Η πρωτοβουλία αλληλεγγύης προς την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό ξεκίνησε στη Γαλλία, όταν πολίτες ζήτησαν την ελληνική υπηκοότητα από την ελληνική πρεσβεία με το σύνθημα «Είμαι κι εγώ Έλληνας».

Στο ιστολόγιο «jesuisgrec.blogspot.com» Ευρωπαίοι υπογράφουν κείμενο αλληλεγγύης προς την Ελλάδα και ζητούν την ελληνική υπηκοότητα, θέλοντας να δηλώσουν μ΄ αυτόν τον τρόπο τη συμπαράστασή τους στον ελληνικό λαό που δοκιμάζεται από την οικονομική κρίση.

Κατηγορίες:πολιτική Ετικέτες: , , ,
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: