Αρχική > πανεπιστήμιο > Απόψεις για το Πανεπιστήμιο

Απόψεις για το Πανεπιστήμιο

clip_image002

Το πανεπιστήμιο βρίσκεται σε κρίση, αντιμετωπίζει πολλαπλές προκλήσεις, αναζητά  νέους ρόλους. Σε όλο τον κόσμο οι ιδιωτικοποιήσεις μαστίζουν την ουσία και την προοπτική της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης. Είναι δυνατόν να θεωρούμε ότι εισερχόμαστε σε εποχές των κοινωνιών της γνώσης και της μάθησης και να “δοκιμάζονται πολιτικά” τα πανεπιστήμια; Είναι προφανές ότι η κυρίαρχη ιδεολογία προσπαθεί να αναδείξει άλλες ιδιωτικές πηγές γνώσης ή να κάνει τα πανεπιστήμια να λειτουργούν με ιδιωτικά κριτήρια. Αλλά αυτό δε σημαίνει το τέλος της μόρφωσης ως κοινωνικού αγαθού. Άρθρα για το πανεπιστήμιο, λοιπόν, άρθρα παλιά και νέα, άρθρα ελληνικά και ξένα…

Επιμέλεια: Νίκου Τσούλια

clip_image002[65]
Τα ΑΕΙ και η δημοκρατία

Η κοινωνία οφείλει να προστατέψει τα πανεπιστήμιά της

Του Ορέστη Καλογήρου, ΤΑ ΝΕΑ 9.2.12

Εκπληκτη αλλά και αδύναμη να αντιδράσει, παρακολουθεί η πανεπιστημιακή κοινότητα το χρονικό ενός προαναγγελθέντος πραξικοπήματος ελάχιστων μειοψηφιών για τη ματαίωση των εκλογών ανάδειξης Συμβουλίων στα ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας. Οι μειοψηφίες αυτές, που δεν έχουν κατορθώσει ποτέ να καταγράψουν πάνω από 5% ανάμεσα στα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας, επιχειρούν να δημιουργήσουν εφιαλτικό σκηνικό με στόχο να ακυρώσουν το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης των πανεπιστημιακών. Και αν αυτό είναι αναμενόμενο για μια εξωκοινοβουλευτική ομάδα, δεν μπορεί να εκπορεύεται από κόμματα του Κοινοβουλίου. Η ιστορική Αριστερά ύστερα από αγώνες κατέκτησε το 1974 τη θέση της εντός του συνταγματικού και κοινοβουλευτικού τόξου. Με τις πρακτικές αυτές ένα μεγάλο τμήμα της τείνει να βρεθεί εκτός, αλλά αυτή τη φορά με δική του αυτοκαταστροφική επιλογή. Ο μόνος τρόπος να προστατευθεί το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης των πανεπιστημιακών είναι η δημοσιοποίηση των απειλών, η ενημέρωση όλων των πολιτών και η δημιουργία μιας ειρηνικής, δημοκρατικής ασπίδας, που θα αποτρέψει τα σχέδια της θεσμικής εκτροπής.

Πέραν των απειλών που εκτοξεύουν οι μειοψηφίες, είναι λυπηρό ότι σε ορισμένα πανεπιστήμια της χώρας οι πρυτανικές Αρχές εφευρίσκουν φανταστικά προβλήματα και τεχνητά εμπόδια, που ξεπερνούν τα όρια της σοβαρότητας και που αντικειμενικά τείνουν στο ίδιο αποτέλεσμα, τη ματαίωση των εκλογών. Σε ανακοίνωσή τους πρυτανικές Αρχές μεγάλου πανεπιστημίου αναφέρουν πως «διαβεβαίωσαν την Οργανωτική Επιτροπή των εκλογών ότι θα παρασχεθούν αυστηρά τα προβλεπόμενα, όπως αυτά ορίζονται στις διατάξεις…». Με νεότερη απόφαση τους, όμως, έκαναν σαφές ότι η έκφραση «αυστηρά τα προβλεπόμενα», στην πραγματικότητα σημαίνει πως η πρυτανική Αρχή θα παραχωρήσει μεν κτίριο, σφραγίδες και βουλοκέρι γιατί αυτά «ορίζονται στις διατάξεις», αλλά δεν θα παραχωρήσει υπολογιστές, δεν θα τυπώσει τα ψηφοδέλτια, δεν θα παραχωρήσει προσωπικό για τις εφορευτικές επιτροπές στα εκλογικά τμήματα ούτε προσωπικό φύλαξης, γιατί αυτά «δεν ορίζονται στις διατάξεις»! Είναι επίσης λυπηρό ότι μέρος της νέας σύνθεσης του υπουργείου Παιδείας εκπέμπει τα λάθος μηνύματα πρόωρης και άκαιρης αναθεώρησης του νόμου. Σύμφωνα με τον νέο νόμο που ψηφίστηκε από τα 4/5 των βουλευτών τον περασμένο Αύγουστο, οι καθηγητές και οι καθηγήτριες των ΑΕΙ/ΤΕΙ καλούνται να εκλέξουν τα εσωτερικά μέλη των νέων Συμβουλίων. Σε όλα τα πανεπιστήμια της χώρας έχουν κατατεθεί δεκάδες υποψηφιότητες και έχει δημιουργηθεί μια δυναμική που ευνοεί τη μεγάλη συμμετοχή της κοινότητας στις εκλογικές διαδικασίες. Σε ορισμένα μάλιστα, όπως το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, οι νυν πρυτάνεις και αντιπρυτάνεις είναι όλοι υποψήφιοι για το νέο Συμβούλιο. Μια στάση ευθύνης και πραγματικού ήθους απέναντι στο πανεπιστήμιό τους, που εξασφαλίζει την ακαδημαϊκή ηρεμία και συνέχεια.

Από το 2006 όταν επιχειρήθηκε η λεγόμενη μεταρρύθμιση Γιαννάκου και ύστερα από πολλά χρόνια αναστάτωσης και αναταραχής, που πηγάζει από τις μειοψηφικές αλλά πάντοτε ισχυρές δυνάμεις αδράνειας και αντίστασης σε κάθε αλλαγή και μεταρρύθμιση, η μεγάλη πλειονότητα της πανεπιστημιακής κοινότητας βλέπει την ανάδειξη των Συμβουλίων ως μια λύτρωση από την παρατεταμένη και χρόνια διοικητική εκκρεμότητα και απραξία. Οι καθηγητές ζητούν να εισέλθει επιτέλους το ελληνικό πανεπιστήμιο σε μια περίοδο ηρεμίας, να σκύψει πάνω στα πραγματικά του προβλήματα, να επανεξετάσει τα προγράμματα σπουδών, να αναζητήσει τρόπους ώστε να αντιμετωπίσει τη σκληρή οικονομική πραγματικότητα, που δημιούργησαν οι μεγάλες περικοπές ανθρώπινων και υλικών πόρων. Οι καθηγητές και οι καθηγήτριες της χώρας θέλουν να εργαστούν ώστε το ελληνικό πανεπιστήμιο να ανασυντάξει τις τεράστιες δυνάμεις και δυνατότητες που διαθέτει, προς όφελος της κοινωνίας. Ενα πανεπιστήμιο που θα εμποδιστεί να εκφράσει ελεύθερα τη βούλησή του είναι ένα αδύναμο πανεπιστήμιο. Και αυτό είναι εις βάρος των φοιτητών και φοιτητριών του, εις βάρος της κοινωνίας. Για αυτό και μόνο, η κοινωνία πρέπει να στηρίξει με κάθε τρόπο τα πανεπιστήμιά της και να συμβάλει στην απομόνωση των πρακτικών βίας ή απειλής βίας από όπου και αν προέρχονται. Είναι αλήθεια ότι η κοινωνία είναι, δικαιολογημένα, απορροφημένη από τα τεράστια προβλήματα που έχει προκαλέσει η κρίση, αλλά και επιφυλακτική απέναντι στα πανεπιστήμιά της. Είναι καιρός να αλλάξει αυτή η σχέση. Στο ελληνικό πανεπιστήμιο υπάρχουν ισχυρές δυνάμεις που το επιθυμούν, το ίδιο και στην κοινωνία. Είναι καιρός οι δυνάμεις αυτές να συναντηθούν.

Ο Ορέστης Καλογήρου είναι καθηγητής στο ΑΠΘ

Σχολείο
 
Καιρός για παγκόσμιο πανεπιστήμιο

Η e-διδασκαλία θα δίνει τη δυνατότητα στους φοιτητές να παρακολουθούν διαλέξεις των κορυφαίων καθηγητών

Γ. ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ, ΤΑ ΝΕΑ 8.2.12

Ενας από τους κορυφαίους ακαδημαϊκούς των ΗΠΑ και πρώην υπουργός Οικονομικών, ο Λόρενς «Λάρι» Σάμερς, έχει ένα τολμηρό όραμα για το πώς πρέπει να αλλάξει η Τριτοβάθμια Εκπαίδευση στην εποχή της υψηλής τεχνολογίας. Στον γενναίο καινούργιο κόσμο του, τα πανεπιστήμια θα καταργήσουν τις διαλέξεις ντόπιων καθηγητών στα αμφιθέατρα• αντ’ αυτών, οι καλύτεροι ειδικοί σε κάθε τομέα θα απευθύνονται μέσω βίντεο σε φοιτητές οι οποίοι θα βρίσκονται οπουδήποτε στον κόσμο.

«Είναι ελαφρώς παράλογο το γεγονός ότι, στον αγγλόφωνο κόσμο, δίνεται κάθε χρόνο με 15.000 διαφορετικές ευκαιρίες μια διάλεξη η οποία παπαγαλίζει τα θεμελιώδη του καπιταλισμού», λέει στους κυριακάτικους «Τάιμς» του Λονδίνου ο Σάμερς, ο οποίος ήταν πρύτανης του Χάρβαρντ όταν ο Μαρκ Ζάκερμπεργκ δημιουργούσε εκεί το facebook και εμφανίζεται μάλιστα στην ταινία «The Social Network». «Δεν θα ήταν καλύτερα να δουν ένα βίντεο με τον ειδικό για το συγκεκριμένο θέμα; Η τεχνολογία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να δημιουργηθούν καλύτερες μαθησιακές εμπειρίες».

Το 2008, μια έρευνα που έγινε στο Χάρβαρντ έδειξε πως οι φοιτητές που παρακολουθούσαν βιντεοδιαλέξεις μάθαιναν γρηγορότερα απ’ ό,τι αυτοί που παρακολουθούσαν τις διαλέξεις στα αμφιθέατρα. Με τον τρόπο αυτό γίνονται επίσης οικονομίες σε χρηματικό κόστος και σε χρόνο: αν οι φοιτητές παρακολουθούν κορυφαίους ειδικούς για ένα συγκεκριμένο θέμα σε βίντεο, οι ακαδημαϊκοί δάσκαλοί τους θα μπορούν να αφιερώσουν περισσότερο χρόνο σε περαιτέρω συζήτηση του θέματος αυτού.

ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ. Ο Σάμερς αναφέρθηκε στους «Τάιμς» σ’ ένα πείραμα που άρχισε μια ομάδα με την επωνυμία «The Floating University» («Το Πλωτό Πανεπιστήμιο»). Η ομάδα βιντεοσκόπησε ακαδημαϊκούς διεθνούς κύρους, ανάμεσα στους οποίους ο φυσικός Μιτσίο Κάκου, ο ψυχολόγος Πολ Μπλουμ, ο γνωστικός επιστήμονας Στίβεν Πίνκερ και ο ίδιος ο Σάμερς, να μιλούν για τις πιο νεωτεριστικές ιδέες στον τομέα τους. Οι βιντεοσκοπημένες διαλέξεις θα διατεθούν στο Χάρβαρντ, στο Γέιλ και στο Κολέγιο Μπαρντ στην Πολιτεία της Νέας Υόρκης. Είναι η πρώτη φορά που ένα τέτοιο μάθημα θα υπάρχει και στα τρία αυτά εκπαιδευτικά ιδρύματα.

Η έκρηξη της γνώσης και η δυνατότητά μας να έχουμε πρόσβαση σ’ αυτή μέσω ηλεκτρονικών υπολογιστών απαιτούν αλλαγές στον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν τα πανεπιστήμια, λέει ο Σάμερς. Οταν τα γεγονότα μπορούν να ελεγχθούν γρήγορα ονλάιν, είναι λιγότερο σημαντικό να τα έχει κάνει κανείς κτήμα του ατομικά. Πράγματι, οι διαθέσιμες πληροφορίες είναι τόσο πολλές, ώστε γίνεται δύσκολο για οποιονδήποτε να κατέχει περισσότερο από ένα κλάσμα τους.

Ο Σάμερς τονίζει ότι αυτό που τα πανεπιστήμια πρέπει πλέον να διδάσκουν στους φοιτητές είναι πώς να αναλύουν και να χρησιμοποιούν τα δεδομένα. «Αυτό που πρέπει να κάνουν τα πανεπιστήμια όλο και περισσότερο είναι να επισημαίνουν αρχές, τρόπους σκέψης, κοινές αξίες και κοινές πλευρές της εμπειρίας, παρά να προσπαθούν να διδάξουν ό,τι υπάρχει για να μάθει κανείς, επειδή ουδείς μπορεί να γνωρίζει όλα όσα υπάρχουν για να γνωρίζει κανείς», εξηγεί. «Ολοένα και περισσότερες ερωτήσεις, για παράδειγμα ποιους ποδοσφαιριστές να προσλάβεις, πώς να σχεδιάσεις καλύτερα μια διαφημιστική εκστρατεία ή πώς να αντιμετωπίσεις καλύτερα τη φαρυγγίτιδα, απαιτούν ικανότητα να συγκεντρώνεις δεδομένα, να ελέγχεις τα τεκμήρια και να εντοπίζεις μονοπάτια προς την επιτυχία».

Το γεγονός αυτό έχει κάνει τους ανθρώπους να εργάζονται περισσότερο σε ομάδες. «Η ικανότητα να δουλεύεις με άλλους γίνεται ολοένα και σημαντικότερη», λέει ο Σάμερς. «Ολο και περισσότερο η συνεργασία κατευθύνει την οικονομία – εντούτοις στο σχολείο και το πανεπιστήμιο η συνεργασία με άλλους θεωρείται το τελευταίο πράγμα που πρέπει να κάνει κανείς».

Ο Σάμερς λέει πως τα πανεπιστήμια θα πρέπει να δώσουν μεγαλύτερη έμφαση στη συνεργασία, αντί να την αντιλαμβάνονται ως μορφή εξαπάτησης. Ολα αυτά είναι ιδιαίτερα προκλητικά – από την άλλη, όμως, οι προκλήσεις δεν είναι κάτι άγνωστο στον Σάμερς. Το 2006 παραιτήθηκε από επικεφαλής του Χάρβαρντ, αφού είπε ότι η μικρή παρουσία των γυναικών στις φυσικές επιστήμες και τα μαθηματικά μπορεί να οφείλεται σε συγγενείς διαφορές ικανοτήτων μεταξύ των φύλων…

Μια άλλη από τις θέσεις του Σάμερς είναι ότι «η διεθνής εμπειρία είναι απαραίτητη σε κάθε πανεπιστημιακό φοιτητή». Αυτό δεν σημαίνει εκμάθηση γλωσσών, αλλά ανακάλυψη πολιτισμών, οι οποίοι πρόκειται να αναδειχθούν μέσω της εργασίας στον παγκοσμιοποιημένο κόσμο μας.

«Σ’ έναν κόσμο στον οποίο ομιλείται πολύ η αγγλική, μπορεί κανείς να έχει μια ισχυρή διεθνή εμπειρία χωρίς να μιλάει τη γλώσσα του τόπου που επισκέπτεται», λέει. «Είναι καλύτερα να έχεις την εμπειρία της Κίνας χωρίς να ξέρεις κινέζικα από το να μην έχεις καθόλου την εμπειρία της Κίνας, δεδομένης της επίδρασης που θα έχει η Κίνα στον σύγχρονο κόσμο».

Σ’ αυτούς που λένε πως οι προτάσεις του είναι υπερβολικά φουτουριστικές, ο Σάμερς επισημαίνει έναν χρήσιμο κανόνα ζωής: τα πράγματα χρειάζονται για να συμβούν περισσότερο χρόνο απ’ όσο φαντάζεσαι και μετά συμβαίνουν ταχύτερα απ’ ό,τι θα πίστευες ποτέ.

Η ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ. Δεν συμφωνούν όμως όλοι με τη συνταγή του Λάρι Σάμερς. Σ’ ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε αυτόν τον μήνα με τίτλο «Σε τι χρειάζονται τα πανεπιστήμια;», ο Στέφαν Κολίνι, καθηγητής της Ιστορίας της Διανόησης και Αγγλικής Λογοτεχνίας στο Κέμπριτζ, υποστηρίζει ότι τα πανεπιστήμια πρέπει να επιβραδύνουν τη συμβολή τους στην οικονομική ανάπτυξη. Ο Κολίνι θεωρεί κοντόφθαλμη βαρβαρότητα τον περιορισμό των ανθρωπιστικών επιστημών και των τεχνών στα πανεπιστημιακά προγράμματα. Αντίθετα, υποστηρίζει, πρέπει να αναγνωρίσουμε τη συγγενή αξία της καθαρής πνευματικής αναζήτησης.

Η Αλισον Γουλφ, καθηγήτρια Δημόσιας Διοίκησης στο King’s College του Λονδίνου, είναι επίσης επιφυλακτική όσον αφορά την πίστη του Σάμερς στις μεθόδους υψηλής τεχνολογίας. «Η ιδέα ότι η τεχνολογία μπορεί και πρέπει να φέρει επανάσταση σε διάφορα πράγματα κυκλοφορεί εδώ και δεκαετίες», λέει. «Ομως οι άνθρωποι μαθαίνουν από ανθρώπους, ακόμη περισσότερο όταν έχουν εξατομικευμένη ανάδραση».

Σχολείο
 
ΑΕΙ στα όρια της ανταρσίας

Οι κυβερνητικές πρακτικές και η ακαδημαϊκή κοινότητα

Του Μιχαήλ Ζουμπουλάκη, ΤΑ ΝΕΑ 6.2.12

O νέος νόμος-πλαίσιο γεννήθηκε έπειτα από 10 μήνες κυοφορίας, στις 25 Αυγούστου 2011. Πρωτοφανές: καμία οργανωμένη συλλογική συνιστώσα της ακαδημαϊκής κοινότητας (σύλλογοι, ομοσπονδίες, σύγκλητοι, πρυτανικές Αρχές) δεν συμφώνησε με αυτόν. Κατά την ταπεινή μου άποψη, η ομοθυμαδόν απόρριψη της νέας αλλαγής από το εσωτερικό του Πανεπιστημίου και η ομοφωνία στους εκτός εξηγείται μόνον από την έλλειψη στοιχειώδους αλληλοκατανόησης και αλληλοσεβασμού. Οι κυβερνήσεις ουδέποτε εμπιστεύτηκαν τα πανεπιστήμια και το αυτοδιοίκητό τους. Παρενέβαιναν κομματικά σε κάθε συλλογική διαδικασία, σε πρυτανικές και φοιτητικές εκλογές, ακόμη και σε εκλογές προέδρων τμημάτων! Και κυρίως, μαζικοποίησαν αυθαίρετα την ανώτατη εκπαίδευση πολλαπλασιάζοντας «εις κάθε χωρίον» τα ιδρύματα, εισάγοντας καραβιές νέων φοιτητών χωρίς σχέδιο, μελέτη αγοράς εργασίας, πρόνοια για πολλές εκατοντάδες αποφοίτους. Από κοντά σε αυτές τις εγκληματικές κυβερνητικές πρακτικές και οι τοπικές κοινωνίες, απαιτούσαν και από ένα τμήμα ΤΕΙ και ΑΕΙ έξω από την πόρτα τους για τους δικούς τους μικροπολιτικούς λόγους.

Αυτά για τους εκτός. Γιατί και οι εντός έχουμε ευθύνες: ανεχθήκαμε τις κομματικές παρεμβάσεις, χαϊδέψαμε τα αυτιά των φοιτητών, αφήσαμε τη συστηματική κατάργηση του ασύλου ατιμώρητη, εκθρέψαμε την αυθαιρεσία των κομματικών νεολαιών και δυστυχώς δεν επιδιώξαμε πάντοτε την αριστεία, τη διεθνή καταξίωση, την ακαδημαϊκή πρωτοπορία.

Και τώρα; Ο νέος νόμος-πλαίσιο είναι εδώ. Στις ακαδημαϊκές εξελίξεις και κρίσεις εφαρμόζεται. Στην οργάνωση των σπουδών άρχισε να εφαρμόζεται. Στην εσωτερική και την εξωτερική διαδικασία αξιολόγησης, στα περισσότερα ιδρύματα σχεδόν ολοκληρώθηκε. Μένει το μείζον ζήτημα της εκλογής των μελών του Συμβουλίου. Γιατί είναι μείζον; Επειδή τα εσωτερικά μέλη συγκεντρώνουν στο πρόσωπό τους υπερβολικές εξουσίες: καθορίζουν τις στρατηγικές του ιδρύματος, καταρτίζουν οργανισμούς και κανονισμούς εσωτερικής λειτουργίας, εγκρίνουν προϋπολογισμούς και απολογισμούς, αποφασίζουν για την ίδρυση νέων σχολών και προγραμμάτων, διαλέγουν κοσμήτορες και υποψηφίους πρυτάνεις, «οργανώνουν την ασφάλεια/προστασία των μελών της ακαδημαϊκής κοινότητας και της περιουσίας του ιδρύματος». Σύνολο 13 αρμοδιότητες που μέχρι σήμερα είχε η Σύγκλητος ή το Πρυτανικό Συμβούλιο, το οποίο – δυνητικά – ελεγχόταν από την ακαδημαϊκή κοινότητα. Εδινε λόγο σε αυτήν. Τώρα δεν θα δίνει πλέον, ούτε θα ρωτάει τη γνώμη της, αν δεν το κρίνει απαραίτητο.

Για όλους τους παραπάνω λόγους η επιλογή των μελών του Συμβουλίου, ιδίως των πρώτων, είναι εξαιρετικής σημασίας. Οποιος ενδιαφέρεται για το μέλλον του πανεπιστημίου του δεν μπορεί να λέει «ευχαριστώ δεν θα πάρω». Οποιος έχει συναίσθηση της ακαδημαϊκής του ευθύνης δεν μπορεί γενικά και αόριστα να επικαλείται το συμφέρον του «δημόσιου πανεπιστήμιου» και να αδιαφορεί για το ποιος θα εκλεγεί και με ποιες επιδιώξεις. Για τους ίδιους ακριβώς λόγους που συμμετέχουμε στις βουλευτικές και δημοτικές εκλογές, παρά τις όποιες αντιρρήσεις μας για το «σύστημα», πρέπει να συμμετέχουμε και σε αυτές τις εκλογές, όσο και αν διαφωνούμε με το πλαίσιο του νόμου. Λένε ορισμένοι «όχι στην εφαρμογή ενός νόμου που καταργεί το δημόσιο πανεπιστήμιο και εισάγει επιχειρηματικές λογικές». Εξαρτάται από το ποιος θα εκλεγεί: αν εκλεγούν συνάδελφοι με ισχυρό ακαδημαϊκό προφίλ, πραγματικά «πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης» με αποδεδειγμένη εμπειρία σε εκλεγμένες θέσεις διοίκησης, τότε και οι επιλογές τους θα είναι ανάλογες. Αν αντίθετα εκλεγούν «συνάδελφοι» χωρίς ακαδημαϊκό προφίλ, περαστικοί και ιπτάμενοι, χωρίς διοικητική εμπειρία, ανάλογες θα είναι και οι επιλογές τους.

Υπάρχουν ωστόσο και ορισμένοι, λίγοι αλλά δυναμικοί, που έχουν αναλάβει εργολαβικά τον ρόλο του αυτόκλητου προστάτη του δημοσίου συμφέροντος. Δεν αποτελούν πλειοψηφία ούτε στις φοιτητικές εκλογές ούτε στις εκλογές των συλλόγων διδασκόντων και εκπροσωπούν μια εξαιρετικά μειοψηφική άποψη στην κοινωνία. Αυτοί ξέρουν το καλό του Πανεπιστημίου και το δικό μας και «θα εμποδίσουν με κάθε μέσο» οτιδήποτε δεν συμφωνεί με τη δική τους συνείδηση. Στο μυαλό τους δεν είναι νόμιμο τι αποφασίζεται στα επίσημα θεσμικά όργανα, νόμιμο είναι ό,τι λένε μεταξύ τους στις «γενικές» συνελεύσεις. Εστω και αν μένουν τριάντα «παλικάρια» που ψηφίζουν 16 υπέρ και 14 κατά της όποιας απόφασης. Και αν 20χρονοι πολίτες που φοιτούν σε ένα ΑΕΙ δεν γνωρίζουν ότι οι νόμοι στη δημοκρατία δεν είναι αυθαίρετοι αλλά εκφράζουν την εκάστοτε κοινωνική πλειοψηφία, τότε είναι τραγικό το επίπεδο της παιδείας μας. Να το παραβλέπουν όμως αυτό πανεπιστημιακοί δάσκαλοι που ορκίστηκαν «υπακοή στο Σύνταγμα και τους νόμους», είναι μια καρικατούρα: «δημόσιος αντάρτης αορίστου χρόνου»!

Ο Μιχαήλ Ζουμπουλάκης είναι αντιπρύτανης του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

 Σχολείο

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Πόλος έλξης για αλλοδαπούς φοιτητές το Διεθνές Πανεπιστήμιο

ΤΑ ΝΕΑ Φεβρουαρίου 2012

«Η αριστεία είναι η μοναδική απάντησή μας στους δύσκολους καιρούς που περνάμε». Με αυτή τη φράση ο πρόεδρος της διοικούσας επιτροπής του Διεθνούς Πανεπιστημίου Ελλάδας (ΔΙΠΑΕ) που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη Κων. Γραμμένος έδωσε το στίγμα για το μέλλον του μοναδικού ελληνικού πανεπιστημίου που δημιουργήθηκε ειδικά για να καταστεί κέντρο εκπαίδευσης ιδίως αλλοδαπών, καθώς η διδασκαλία γίνεται στην αγγλική γλώσσα έναντι διδάκτρων.

ΤΡΕΙΣ ΣΧΟΛΕΣ. Το ΔΙΠΑΕ αποτελείται από τρεις Σχολές: Οικονομίας και Διοίκησης, Ανθρωπιστικών Επιστημών και Επιστημών Τεχνολογίας. Στα λίγα χρόνια που λειτουργεί, προσφέροντας αποκλειστικά μεταπτυχιακές σπουδές διεθνούς κύρους με τη συνεργασία και ξένων διαπρεπών πανεπιστημιακών, κατόρθωσε να συγκεντρώσει – εκτός από τους Ελληνες – και αρκετούς αλλοδαπούς φοιτητές που προέρχονται κυρίως από βαλκανικές χώρες, από χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και της Αφρικής.

Από το ερχόμενο ακαδημαϊκό έτος θα ξεκινήσουν 4 νέα μεταπτυχιακά προγράμματα σπουδών, ενώ σχεδιάζονται ακόμα πέντε. Επίσης στον μακροπρόθεσμο σχεδιασμό είναι και η παροχή προπτυχιακών σπουδών, αλλά αφού προηγουμένως τα μεταπτυχιακά προγράμματα βοηθήσουν το ίδρυμα να εδραιώσει τη θέση του διεθνώς.

Για τον σκοπό αυτόν, στο ΔΙΠΑΕ δραστηριοποιήθηκε πρώτα η Σχολή Οικονομίας με τρία καθιερωμένα στα πανεπιστήμια του εξωτερικού προγράμματα (Executive MBA, MSc in Management και MSc in International Banking and Finance) λαμβάνοντας υπόψη τις ανάγκες για υψηλής ποιότητας εξειδικευμένο προσωπικό των πλέον των 2.800 ελληνικών εταιρειών στα Βαλκάνια.

Στη συνέντευξη Τύπου που έδωσε χθες η διοικούσα επιτροπή του πανεπιστημίου για την παρουσίαση των νέων του προγραμμάτων στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του ιδρύματος Ωνάση, παρουσία του προέδρου του ιδρύματος κ. Αντ. Παπαδημητρίου και του δημάρχου Θεσσαλονίκης κ. Γιάννη Μπουτάρη, ο τελευταίος ζήτησε τη συνδρομή όλων στην προσπάθεια για διεθνή αναγνώριση των ελληνικών πανεπιστημίων και ιδίως του Διεθνούς.

Τα νέα μεταπτυχιακά προγράμματα του ΔΙΠΑΕ που θα αρχίσουν τον Οκτώβριο 2012:

Σχολή Οικονομίας και Διοίκησης

– Βιώσιμη Ανάπτυξη

– Στρατηγικός Σχεδιασμός Προϊόντων

– Διεθνικό και Ευρωπαϊκό Οικονομικό Δίκαιο και Εναλλακτικοί Τρόποι Επίλυσης των Διαφορών

Σχολή Ανθρωπιστικών Επιστημών

– Τέχνη, Δίκαιο και Οικονομία

 Σχολείο

Πόσο εξωστρεφές μπορεί να γίνει το ελληνικό Πανεπιστήμιο

Οι κλειστοί ορίζοντες των ΑΕΙ

Του Εμμ. Γ. Φραγκούλη, ΤΑ ΝΕΑ 2.2.12

Ποιος στ’ αλήθεια μπορεί να διαφωνήσει με τις απόψεις που κατέθεσε στα πανεπιστήμια η υπουργός Παιδείας Αννα Διαμαντοπούλου για την προώθηση της εξωστρέφειας; Αναμφισβήτητα οι περισσότερες είναι προς τη σωστή κατεύθυνση. Το ερώτημα όμως είναι με ποιον τρόπο τα μεγαλεπήβολα αυτά σχέδια θα υλοποιηθούν και δεν θα μείνουν απλές ιδέες.

Θα προσπαθήσω να παρουσιάσω μερικά από τα προβλήματα που υπάρχουν στο δημόσιο Πανεπιστήμιο και λειτουργούν ανασχετικά στις όποιες προσπάθειες καταβάλλονται.

Πρώτα τα καλά νέα. Στο παγκοσμίου αναγνώρισης επιστημονικό περιοδικό «Nature» δημοσιεύτηκε μια ανάλυση με τίτλο «Top countries 2011 Scientific publications». Οσο και να φαίνεται παράξενο, οι επιστήμονες που εργάζονται στην Ελλάδα και σε πολύ μεγάλο ποσοστό στα δημόσια Πανεπιστήμια δημοσίευσαν το 2011 έναν αριθμό εργασιών που, μετά την αναγωγή του στον πληθυσμό της χώρας, κατατάσσει την Ελλάδα στην 21 η θέση σε σύνολο 40 χωρών. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να υπογραμμιστεί ότι αυτό κατορθώθηκε με τα περιορισμένα χρήματα που δόθηκαν για έρευνα τα προηγούμενα χρόνια. Διότι δυστυχώς την τελευταία διετία με τις γνωστές/άγνωστες διαδικασίες που εφευρέθηκαν από αυτοανακηρυσσόμενους ζηλωτές της αξιοκρατίας και της διαφάνειας δεν έχει ακόμη κατορθωθεί να εκταμιευθούν χρήματα από το ΕΣΠΑ για ερευνητικά προγράμματα.

Ας προχωρήσουμε τώρα και στα δυσάρεστα για να προσγειωθούμε στην πραγματικότητα.

1. Τα δύο τελευταία χρόνια για διαφορετικούς λόγους ένας μεγάλος αριθμός μελών της πανεπιστημιακής κοινότητας έχει συνταξιοδοτηθεί ενώ λόγω της τραγικής οικονομικής κατάστασης της χώρας δεν γίνεται αναπλήρωση. Αποτέλεσμα, η καθημερινή λειτουργία των τμημάτων να αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα. Το προσωπικό δεν επαρκεί, οι διπλωματικές εργασίες καθυστερούν υπερβολικά, μεταπτυχιακά προγράμματα καταργούνται ή υπολειτουργούν. Αυτονόητο προβάλλει το ερώτημα πώς σε αυτή την πραγματικότητα θα μπορούσε να υλοποιηθεί η σωστή ιδέα να γίνουν μεταπτυχιακά προγράμματα στην Αγγλική που να απευθύνονται σε πτυχιούχους των Βαλκανίων και των Παραμεσόγειων χωρών. Μία εύκολη λύση θα ήταν να παραταθεί το όριο ηλικίας από τα 67 στα 70 για όσα μέλη ΔΕΠ το επιθυμούν. Είμαι βέβαιος ότι πολλοί θα ήταν εκείνοι που συναισθανόμενοι την κρίσιμη οικονομική κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα θα αποφάσιζαν να παραμείνουν και να βοηθήσουν με την εμπειρία τους για τον σκοπό αυτό. Πραγματικά δεν μπορώ να βρω μια δικαιολογία για ποιο λόγο μια τέτοια ρύθμιση δεν νομοθετείται.

2. Υποτροφίες για εκπόνηση διδακτορικής διατριβής δεν προσφέρονται ούτε από το κράτος ούτε από τα διάφορα ιδρύματα για αλλοδαπούς μεταπτυχιακούς φοιτητές. Ετσι το σύνολο σχεδόν των αιτήσεων προικισμένων νέων ξένων επιστημόνων για επιτέλεση διδακτορικών διατριβών στη χώρα μας απορρίπτεται, με όλες τις συνέπειες αυτής της διεθνούς απομόνωσης.

3. Σε πολλά από τα υπάρχοντα μεταπτυχιακά προγράμματα η λειτουργία εξασφαλίζεται με την εθελοντική προσφορά μελών ΔΕΠ και ερευνητών. Οι φοιτητές συχνά πληρώνουν με δικά τους χρήματα για τις μεταπτυχιακές τους εργασίες. Επειτα από τέσσερα εξάμηνα εντατικής δουλειάς εξέρχονται με αρκετά υψηλό επίπεδο γνώσεων, μόνο που στην πλειονότητα των περιπτώσεων δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη για κατοχύρωση επαγγελματικών δικαιωμάτων και ας μιλάμε για διπλώματα ειδίκευσης. Τρανό παράδειγμα, το μεταπτυχιακό δίπλωμα Κλινικής Βιοχημείας Μοριακής Διαγνωστικής.

4. Το νομικό πλαίσιο για τις πατέντες, τις καινοτομίες και τις εταιρείες τεχνοβλαστού (Spin off) που θα μπορούσαν να αποτελέσουν μοχλούς ανάπτυξης είναι τόσο ελλιπές που στην ουσία δεν λειτουργεί. Εάν στα πλαίσια του ειδικού λογαριασμού κονδυλίων Ερευνας επιχειρηθεί η πληρωμή της εισφοράς για την αξιολόγηση Πατέντας που ανέπτυξε μέλος ΔΕΠ ελληνικού Πανεπιστημίου από το γραφείο του Μονάχου ώστε να έχει ευρωπαϊκή ισχύ είναι βέβαιο ότι ο αρμόδιος αντιπρύτανης θα χάσει πάρα πολλές ώρες στο γραφείο του εισαγγελέως.

5. Το νομικό πλαίσιο για την αξιοποίηση της περιουσίας των πανεπιστημίων (σε πολλά ιδρύματα είναι αξιόλογη) είναι τόσο περίπλοκο, ώστε η περιουσία παραμένει ανεκμετάλλευτη.

6. Προτείνεται η δημιουργία επωνύμων θέσεων ΔΕΠ. Ιδέα εξαίρετη που υπάρχει σε πολλά πανεπιστήμια του κόσμου. Με ποια αντιμισθία όμως, με δεδομένο ότι οι θέσεις των καθηγητών στο Πανεπιστήμιο έπαψαν προ πολλού να είναι ελκυστικές; Ο μισθός του καθηγητού είναι περίπου ίσος με τον μισθό μεσαίου στελέχους στον ιδιωτικό τομέα. Ικανοί επιστήμονες της Διασποράς δεν ενδιαφέρονται ούτε για τις επώνυμες ούτε για τις μη επώνυμες θέσεις (και δεν αναφέρομαι βεβαίως στους μαϊντανούς που στολίζουν τα διάφορα ΜΜΕ). Με τις σημερινές απολαβές πάρα πολλοί είναι εκείνοι που κάνουν δεύτερη δουλειά για να μπορέσουν να ζήσουν τις οικογένειές τους. Η δυνατότητα διεθνούς παρουσίας για τους περισσοτέρους είναι πλέον όνειρο μακρινό.

Αν προβλήματα σαν αυτά δεν γίνει σοβαρή προσπάθεια να αναταχθούν, όσες ιδέες και να κατατεθούν, όσες εξαγγελίες και να υπάρξουν, όσες προσπάθειες και να γίνουν, η εξωστρέφεια δυστυχώς θα παραμείνει άπιαστο όνειρο.

Ο Μανώλης Φραγκούλης είναι καθηγητής Βιοχημείας, πρόεδρος του Τμήματος Βιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών

Σχολείο

Οι καταλήψεις και το κλίμα της ανομίας

Γρηγόρης Καλφέλης, Καθηγητής της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ

ΤΟ ΒΗΜΑ, 30/09/2011,

Η μαρξίστρια Ρόζα Λούξεμπουργκ έλεγε χαρακτηριστικά, ότι «η ελευθερία είναι μόνο για αυτούς που σκέφτονται διαφορετικά»!

Αυτή, βέβαια, την άποψη δεν τη συμμερίζονταν ατυχώς και οι φοιτητές που έσπευσαν να καταλάβουν – με μια δήθεν αριστερή λογική – το κτίριο της δημόσιας τηλεόρασης (γιατί κατά την άποψή τους η ΝΕΤ δεν μετέδιδε αντικειμενικά τις απόψεις των καταληψιών στα πανεπιστήμια).

Ουσιαστικά αυτό που προσπάθησαν να κάνουν οι φοιτητές με αυτό τον επιπόλαιο ακτιβισμό ήταν κάτι άλλο. Να μεταφέρουν και σε άλλα κοινωνικά πεδία τη συντηρητική και εξουσιαστική λογική που υιοθετούν και στα πανεπιστήμια.

Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει απλά ότι κλείνω τις σχολές για να νεκρώσω την εκπαιδευτική και τη γνωστική διαδικασία (και μάλιστα σε μια εποχή, όπου η γνώση είναι το μόνο συγκριτικό πλεονέκτημα των σύγχρονων ανταγωνιστικών κοινωνιών).

Γιατί το κάνουν αυτό οι φοιτητές; Γιατί διαφωνούν με τον καινούργιο νόμο για την Τριτοβάθμια εκπαίδευση και δεν σέβονται την ελευθερία των άλλων που σκέφτονται διαφορετικά από αυτούς (και προφανώς θεωρώντας ότι το Δημόσιο Πανεπιστήμιο ανήκει μόνο σε αυτούς και όχι και στους καθηγητές ή και την κοινωνία, η οποία σε τελευταία ανάλυση πληρώνει με τα λεφτά της για τη λειτουργία τους)!

Έτσι οι σπουδαστές ενεργούν ως μια συντηρητική ελίτ, ως μια αυθεντία που δεν δίνει δεκάρα για το τι σκέφτονται οι άλλοι!

Υπενθυμίζω, ότι πρόσφατα έγιναν κάποιες σύντομες καταλήψεις και σε ορισμένα αγγλικά πανεπιστήμια, λόγω της απαράδεκτης αύξησης των διδάκτρων στις δημόσιες σχολές από τη συντηρητική βρετανική κυβέρνηση.

Θέλω απλώς στο σημείο τούτο να σημειώσω, ότι και υπό αυτές τις συνθήκες η κατάληψη δεν σήμαινε νεκροταφείο ή πλήρη νέκρωση των πάντων.

Υπήρχε μια «ήσυχη γωνιά» για τους σπουδαστές που ήθελαν να τελειώσουν κάποιες επιστημονικές εργασίες (Economist, «The Lib Dems take a pasting», 2/12/2010).

Όμως οι έλληνες φοιτητές δεν σκέφτονταν έτσι και ήθελαν αυταρχικά να επιβάλλουν στη δημόσια τηλεόραση τη δικιά τους άποψη.

Βεβαίως θα πρέπει να ομολογήσουμε, ότι τα κρατικά κανάλια στην Ελλάδα λειτούργησαν – σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό – μεταπολιτευτικά ως αποκρουστικά κυβερνητικά φερέφωνα.

Και το ίδιο γινόταν και σε άλλες κοινωνίες. Υπενθυμίζω, ότι ο Χέρμπερτ Μαρκούζε είχε κατακρίνει ευθαρσώς το μοντέλο της χειραγωγημένης πληροφόρησης των κρατικών καναλιών επί σοβιετικής περιόδου.

Ωστόσο, οι φοιτητές επιθυμούσαν απλώς με τη κατάληψη της ΝΕΤ να μεταδώσουν ετσιθελικά ένα σκηνικό εντυπωσιασμού ή να κατασκευάσουν μια εικόνα με ανθρώπους που εξεγείρονται κατά του καινούργιου νόμου.

Όμως φοβάμαι, ότι το φαινόμενο τούτο δεν περιορίζεται μόνο στους φοιτητές. Στην Ελλάδα σήμερα επικρατεί γενικότερα ένα κλίμα ανομίας, όπου ο καθένας κάνει ότι θέλει και δεν σέβεται τους ψηφισθέντες νόμους και αυτό αποτελεί μια εμφανή διαστροφή αξιών!

Έτσι τα δημόσια σχολεία καταλαμβάνονται από μαθητές και γίνονται ζημιές χιλιάδων ευρώ, όπως στη Κομοτηνή, χωρίς κανείς να ενδιαφέρεται για αυτή την απίστευτη καταστροφή της δημόσιας περιουσίας (ευτυχώς αντέδρασε έστω και αργά ο Εισαγγελέας του ΑΠ)!

Επίσης, το καλοκαίρι ο πρόεδρος των ταξιτζήδων απειλούσε τους βουλευτές και διέπραττε, κατά την ταπεινή μου γνώμη, το αδίκημα της απειλής, χωρίς να τον ενοχλεί κανείς!

Με όλες αυτές τις παρατηρήσεις δεν προτάσσω την κουλτούρα του ποινικού δικαίου, ώστε να λύνουμε όλα τα κοινωνικά προβλήματα με την παρέμβαση των εισαγγελικών αρχών (γιατί και η κατάληψη δημόσιας υπηρεσίας είναι ποινικό αδίκημα, υπό τους όρους του άρθρου 334 παρ. 3 του Ποινικού Κώδικα).

Όμως, από την άλλη πλευρά, δεν μπορεί να επικρατεί ένα παρακμιακό κλίμα ανομίας, όπου ο καθένας θα κάνει ό,τι θέλει και όπως το θέλει (εφαρμόζοντας την πιο χυδαία εκδοχή της ελευθερίας και, μάλιστα, σε μια χώρα που προσπαθεί να αποφύγει αγωνιωδώς τη χρεοκοπία).

Γιατί; Γιατί καμία γνώμη δεν επιβάλλεται με την κατάληψη, αλλά με δημόσιες διαδικασίες συζήτησης και διαβούλευσης (Alain Renaut, «Το τέλος της αυθεντίας»).

Ποιο είναι το συμπέρασμα; Εκτός από την οικονομική κατάρρευση, βιώνουμε σήμερα και ένα απίστευτο κλίμα ανομίας!

Και αυτό πρέπει να σταματήσει, αν δεν θέλουμε να βουλιάξουμε στην πλήρη παρακμή!

 Σχολείο

E.U. Students Gain From Open Borders, but Some Host Nations See Burden

By CHRISTOPHER F. SCHUETZE, The New York Times, January 29, 2012

PARIS — When the Dutch education minister suggested late last year that Germany might be asked to reimburse the Dutch government for the cost of the many German students that study there, the news resonated in other European countries that host large number of foreign European students.

The suggestion, issued by Education Minister Halbe Zijlstra in a letter to Parliament, comes as Austria has been debating how to finance its own foreign students, who come to take advantage of its quality institutions, its relatively low academic barriers of entry and, of course, its state-paid tuition.

“If we want to keep European mobility in the coming years we need to find a financial solution,” Gabriele Burgstaller, the state president of Salzburg, said in an interview by telephone last week.

Under European Union guidelines, these cross-border students pay the same low tuition fees as native students — or in the case of Austria and some other nations, nothing at all — leaving governments to subsidize the education of other European countries’ students.

While experts say that such a free cross-border exchange of students is also beneficial to host countries, they agree that the real strength of the European Union policy rests on reciprocity.

“It’s about making mobility a more two-way street,” said Sander van den Eijnden, director general of Nuffic, a Dutch non-profit organization that promotes international cooperation for higher education.

“It’s not about one-way streets and then introducing a compensation mechanism. It’s about creating a circulation of students,” Mr. van den Eijnden said.

Though 24,000 German students study in the Netherlands and another roughly 25,000 in Austria, Germany itself actually educates more foreign students than the number of German students abroad.

“Overall, Germany’s student exchange balance sheet is positive,” said Ferdinand Knauss, a spokesman of the German Education Ministry.

Peter Stegelmann, who runs EDU-CON, a consultancy that helps attract German students to Dutch universities, dismissed the Dutch proposal as just a passing suggestion.

According to Mr. Stegelmann, the Netherlands profits from the many highly educated Germans who stay and work in the country after their studies. He suggests that the money German students who live in the Netherlands bring to the economy helps to offset the €90 million that the Dutch government says it spends on training German students.

Ms. Burgstaller would like a European-wide reimbursement system that would see countries pay for the cost of educating their own students, no matter where they study within the European Union. The financial solution should not be “a narrow-minded quota system, nor show resentment toward other countries,” she said. “It should simply be a financial solution.”

An agreement among Sweden, Denmark, Finland, Norway and Iceland shows how transfer payments between European Union countries might work.

The agreement, signed in 1996 by members of the Nordic Council, a working group comprised of the Scandinavian countries and Finland, stipulates that governments reimburse 22,000 Danish kroner, or $3,890, per student each year to other Nordic countries training that student.

Though this amount represents just a fraction of the cost of more expensive university programs, it does acknowledge that training foreign students should not be the sole responsibility of the host country.

“It is a way for our countries to show good faith, to make sure our students are welcomed in other Nordic countries,” said Jens Peter Jacobsen, director general of the Danish Agency for Universities and Internationalization at the Danish Ministry of Science, Innovation and Higher Education.

Another system of transfer payments can be found in the Britain, where devolved governments in Scotland, Wales and Northern Ireland decide how to allocate funds after the British treasury transfers a bulk sum. In Scotland, Scottish students are fully subsidized.

“Universities will look to the government for funding, not to the individual student,” said Stephen Crowe, a spokesman for the Scottish Funding Council.

British students from outside Scotland, however, will, starting next year, pay hefty tuition fees of up to £9,000, as set by the individual universities and colleges.

Similarly, students from Wales and Northern Ireland benefit from policies enacted by their countries’ governments and paid by the British treasury.

As a result of European Union agreements on higher education, non-British European Union students in Britain might pay far less than a transfer student from another country within Britain, as soon as the new tuition rules go into effect in the next academic year.

Officials at the European Commission on Education and Training say the commission is not against bilateral agreements that would allow reimbursement as long as they were reciprocal and voluntary. However, a spokesman for the commission, Dennis Abbott, said it would not coordinate such agreements.

“Freedom of movement is a in important element of the European Union,” Mr. Abbott said. “It is a very good thing to encourage student mobility.”

Σχολείο

U.K. Looks to ‘Rebalance’ Economy; Tech University Would Play Role

By D.D. GUTTENPLAN, nytimesworld, January 22, 2012

LONDON — When David Willetts, the minister for higher education in Britain, announced this month that the government was “inviting proposals for a new type of university with a focus on science and technology and on postgraduates,” a New Yorker could be forgiven for feeling that the plan sounded familiar.

Just a couple of weeks before, a collaboration between Cornell University and Technion-Israel Institute of Technology emerged as the winner of a competition to build a campus in New York dedicated to applied science; by nurturing engineering and high technology, city officials said, they hoped to reduce New York’s reliance on financial services.

Although the Industrial Revolution was born here, with James Watt’s improvements to the steam engine and George Stephenson’s locomotive, Britons have long worried about their country’s decline as a manufacturing power. In recent decades, it has been the City of London, Britain’s financial district, that has been the country’s main source of jobs and economic growth. But the lingering effects of the financial crisis have made British officials just as anxious as New Yorkers to, in Mr. Willetts’s phrase, “rebalance the economy.”

In a speech at the Policy Exchange, a London research organization, Mr. Willetts made his intellectual debt explicit, saying that a major city in Britain might want to donate land for the new university, “as Mayor Bloomberg has just done so successfully with his competition for a new graduate school.”

Borrowing government initiatives from New York has become something of a tradition here, and a rare area where both main political parties can agree. Ken Livingstone, London’s first elected mayor and a stalwart on the left of the Labour Party, brought Robert Kiley to London in 2001 to run the city’s public transportation system after being impressed by the policies that Mr. Kiley put in place in New York at the Metropolitan Transportation Agency. Last summer, after riots caused damage across the capital, Prime Minister David Cameron, a Conservative, turned to a former New York (and Los Angeles) police chief, William J. Bratton, for advice. But Mr. Cameron’s efforts to recruit Mr. Bratton to run the Metropolitan Police Service were thwarted by opposition from in the Conservative Party.

The early response to Mr. Willetts’s proposal suggest that he, too, may find that some New York products travel better than others. Scientists tend to focus on his declaration that “there will be no additional government funding” for the proposal; Mr. Willetts said it would instead rely on “private finance and perhaps sponsorship from some of the businesses that are keen to recruit more British graduates.”

Stephen Moss, a cell biologist at University College London who blogs for the journal Nature, wrote that the minister “made a lot of encouraging noises but had little to offer of real substance.” Kieron Flanagan, who teaches science and technology policy at the University of Manchester, called the proposal “half-baked,” according to the magazine Times Higher Education.

University administrators were a bit more welcoming. Stephen Caddick, a chemist in charge of the enterprise and strategy unit at University College London, called the proposal “not uninteresting” but said it was not clear whether the new university would be run as a business, for profit, or as a philanthropy.

Ian Walmsley, a physicist and chief research officer at the University of Oxford, described the announcement as “tantalizing but enigmatic.”

“We at Oxford feel that keeping the U.K. a world leader in science and research is a very important objective,” he said in an interview, “and we’re pleased that the government agrees with that.”

Sustainability would be crucial, Mr. Walmsley said. Without a clear source of continuing income from either fee-paying students or private donors Mr. Walmsley worried that any new institution might end up “just increasing competition for research funding from fixed resources.”

John O’Reilly, vice chancellor of Cranfield University, which has no undergraduates and specializes in engineering and science, said he thought that the proposal “demonstrates an understanding of the importance of linking research and innovation in business with postgraduate teaching.” Mr. Willetts cited Cranfield, which has extensive connections with British manufacturers, as the kind of institution he had in mind.

But Mr. O’Reilly warned that “businesses will want to see what the benefits might be” before backing any new university and said that “we are in a difficult place if there is no new funding available.”

Nigel Thrift, vice chancellor of the University of Warwick, said he and his colleagues “will be interested to see what further details emerge on this idea.” As the only British University to reach the New York competition finalists’ list, Warwick “would be happy to brief the minister on our experience of that process,” Mr. Thrift said, but so far they have not been approached by anyone in the government.

The British seem to be taking a far more laissez-faire approach to the whole process. The moment that Mayor Michael R. Bloomberg announced the competition in December 2010, New York issued a “request for expressions of interest,” resulting in 18 proposals from 27 educational institutions. A detailed “request for proposals” soon followed, along with an offer from the city to donate the land and finance as much as $100 million in infrastructure improvements.

That is not an offer Mr. Willetts is able to match. In an e-mailed response to a reporter’s questions, he did not exclude the possibility that other levels of government might be willing to offer a site, perhaps even as part of the legacy of the 2012 Summer Olympics.

“We will need to examine proposals,” he said. “I know that the Greater London Authority is interested in what has been happening in New York too, and I would be interested to see if other local authorities or local economic partnerships come forward with ideas.”

But there will be no more information from his department to guide them, Mr. Willetts said in his e-mail: “We are not intending to issue any guidelines. We want people to come to us with ideas.”

He also had little to say about where the money to fund such an ambitious project might be found.

American universities like Columbia, Stanford, Carnegie-Mellon and New York University — all finalists in the New York competition — have well-developed traditions of alumni giving at levels unmatched in Britain. And while Charles Feeney’s $350 million gift to Cornell, which is critical to building the new science campus, was unprecedented even in the United States, private philanthropy in Britain tends to be on a much smaller scale.

“Creating new institutions should not stop even when times are tough,” Mr. Willetts said. “What we’re saying to organizations is, come up with the ideas and we will consider them.”

Adrian Smith, the ministry’s director general for knowledge and innovation, would “act as the first point of contact for organizations with robust proposals,” he said.

So was his announcement anything more than a trial balloon? Even Mr. O’Reilly, who backs the proposal, said, “I take this more as the minister starting a conversation rather than something that is definitely going to happen.”

But Mr. Willetts insisted that “we are looking for serious proposals” and said they had already had indications of interest “including from private providers of higher education.”

Though he does not mention it, Mr. Willetts might point to his role in the recent controversy over proposals build a new royal yacht. Mr. Cameron initially opposed such an effort, but once Mr. Willetts, a major backer of the idea, made it clear that the ship could be financed by private donors, rather than taxpayers, Mr. Cameron changed his mind.

Σχολείο

Higher education review of 2011: the 10 best blogs of the year

A collection of our most popular, most debated and favourite pieces, here’s the GHEN team’s top blogs of the year

Kerry Eustice, Wednesday 28 December 2011,  Guardian Professional

 

Traders at the New York Stock Exchange (NYSE) in New York

Taking a look at 2011: from life after PhD go the impact Twitter has had on academic research. Photograph: Andrew Gombert/EPA

Life after a PhD: live chat

"Anyone else feel a bit lost when they submitted their beloved thesis?!"

That was just one of many questions and comments (325, if you want stats) that came flooding in when, back in April, we discussed life and careers post-PhD. By far our most read page of the year, PhD students past, present and future came together to discuss bizarre hiring practices in academia, post-doc career options, the value of blogging, the need to network and the importance of being able to communicate your research and your skills.

How Twitter will revolutionise academic research and teaching

You may have gathered by now that we’re fairly fond of Twitter. Perhaps our micro-blogging addiction is what drew us to this post by Ernesto Priego.

Reminding us all of the scholarly web’s mantra; its a conversation not a lecture, Ernesto argues for academics not only to consider Twitter as a publishing tool, but to look beyond its use in promoting work and recognise its ability to engage new audiences.

It was our biggest blog of the year and, suitably, it did well on Twitter too with 881 retweets.

Why I chose to join AC Grayling’s private university

This was an insight into Dr Suzannah Lipscomb’s decision to join the private New College of Humanities.

Suzannah said:

"I believe that in working at NCH I’ll be doing my bit to offer excellent education in the humanities to students, including the disadvantaged – but that doesn’t mean that I too won’t be hoping, and agitating, for a reversal of current government policy."

Written in the week that the NCH announced its launch (and came in for criticism for its £18,000 fees tag and roll call of high-profile teaching staff) the piece generated fierce debate in the comment thread.

Putting student engagement at the heart of HE: live chat

Bringing together a panel of contributors from the US, UK and Australia, we profiled the student engagement work going on at campuses across the globe. The discussion veered from the bigger picture stuff – the semantics of student engagement, for example – to the finer details, including ways to engage students before they arrive on campus and utilising virtual learning environments.

The panel also shared lots of useful resources and links, which we’ve compiled along with the highlights here.

Further reading: Mike Neary on University of Lincoln’s student as producer programme.

Is crowdsourcing dumbing down research?

I just need to get a little confession out the way first: as pointed out in the comments thread, this headline is a tad misleading. It isn’t about the negative impact crowdsourcing is having on research at all. It’s about how digital tools and engagement make gathering research data easier and more sophisticated. I’ll let commenter sheadling have the final say on this one:

"Most of the time in research is spent collecting data, it’s boring, tedious and expensive. If data collection can be made cheaper then more actual science can be done with those data… It’s not about dumbing down the science, you don’t need a PhD to count trees (or whatever) but as the article says, as long the quality control is strict then crowdsourcing can be a valuable tool."

The glamour and the grind of an international officer

Talking about the highs and lows of an international officer’s working life, our anonymous guest blogger made some observations that raised a few eyebrows:

"It can feel glamorous: you are travelling the world, being put up in good hotels, given a decent stipend and wined and dined; male international officers often act like they are James Bond while on trips."

But it was the insight into an international officer’s daily schedule that really touched a nerve:

"On private visits, where you meet with institutions on your own, the university you work for is keen that your trips aren’t perceived as business tourism. That means, in an attempt to maximise your time in-country, you end up cramming a five day visit into two days. In the Gulf for example, the working day is 7am to 2pm. That means you start with a breakfast meeting, then you have to meet in-country partners socially and could have back to back appointments until midnight. Some institutions also expect you to work as you would in the UK and clear all your emails. So you’d have to get back to the hotel and work before finally crashing out in the early hours."

In response to this, easyjobrob asked a pertinent question: "How can our employers better support us?"

Another one to explore in 2012.

Institutions have a duty to provide a professional future for their graduates

The ‘what is the purpose of higher education?’ debate is far from fresh. (It’s one of many subjects Tamson Pietsch has explored in her fascinating series of blog posts that trace the history of the knowledge economy.)

But it doesn’t mean that we don’t still enjoy it.

Business school manager Francois Therin stoked the embers of the long-running debate by arguing that it’s essential for HEIs to cultivate work-ready graduates.

Angry young academics: striving for more than consumerism

And, as a counterpoint to Francois’ piece, you must revisit Martin Eve and Jennifer Jones’ Angry young academics: striving for more than consumerism.
From flash-mob lectures to scholarly collectives imagining a radical university of the future, this piece profiles the learning-themed backlash from academics and students who are resisting the idea of HE being solely about employment. Or, as the authors, put it:

"Where education is presented as being something more than a commodity and students more than consumers; the university as other than a training for employment."

Leadership lessons from Tina Fey: women in higher education admin

To prepare for taking on new responsibilities as chair of her department, associate professor Janine Utell did two things; put a tweet out appealing for resources (the twitterverse delivered, as ever) and consulted comedy writer and actor Tina Fey’s book Bossypants. In the book Fey reveals what years of heading up improv teams taught her about management and motivating people.

In this post, Janine profiles some useful techniques and reveals encouraging, personal insights for anyone taking on a new leadership role in the new year.

10 Australian social media influencers in higher education

A list within a list, how very mise en abyme of us. From vice-chancellors to enterprise educators and research specialists, we asked our Twitter community to recommend 10 Australian social-media trailblazers. Here’s that list. We’re going to do some more of these in the new year too, so keep those recommendations coming.
And just a little bonus one. Simply for the joy of seeing University of East London VC Patrick McGhee’s reimagining of Mariah Carey’s Christmas staple, surely this must qualify: All I want for Christmas: the higher education wish list.

This content is brought to you by Guardian Professional. To get more articles like this direct to your inbox, sign up for free to become a member of the Higher Education Network.

Σχολείο

Higher education policy: what should we expect in 2012?

David Eastwood reflects on a very political year in higher education, and suggests which direction policy might take in 2012

David Eastwood, guardian.co.uk, Monday 19 December 2011 

A year that saw higher education move to 'the heart of a fiercely contested new politics'

A year that saw higher education move to ‘the heart of a fiercely contested new politics’. Photomontage: Sarah Habershon for the Guardian

Bismarck once remarked that there were two processes one shouldn’t observe: the making of sausages and the making of laws. He meant, of course, that close observation would lead to disaffection, so both were best left to more-or-less skilful butchery behind closed doors.

Actually, good sausages are rather a good metaphor for good laws. Use plenty of high-quality policy meat, resist the temptation to throw in off-cuts from previous initiatives, avoid bulking up with indigestible technicalities, and use ideological seasoning to draw out flavour rather than obscure bad taste.

Higher education policy used to be developed off-stage, with university leaders, mandarins and ministers locked in serious, often fierce, but apparently seemly debate – a bit like a game of croquet, really. The process might be leavened by the odd white paper, occasionally simmered in a Royal Commission, and legislation would finally pass, on the rare occasion it was necessary, without parliamentary debate boiling over.

Contrast the last 12 months: some debate contrived, some real, some ideologically synthetic, some evanescent, but all searingly public.

Higher education policy has been mired in the deep fissures within the coalition, a victim of the opposition’s veering between tactical point-scoring and strategic repositioning, and beset by an unusual distance between what is said freely, but confidentially, in private and what is deemed expedient to admit in public.

There has never been a more contested environment in which to make higher education policy. From the 1960s there had been a broad consensus that higher education should expand. This was there in reports by Robbins, Baker and Dearing. There has been a similar consensus over the last two decades, sometimes sotto voce, sometimes avowed, that students should contribute more and the taxpayer less to the cost of higher education.

That consensus held through Baker, Dearing, Blunkett, Clarke, the 2003 white paper, the 2004 Act, and into the establishment of the Browne review on higher education funding. Make no mistake, both political sides committed before the election to legislating Browne. The "Days of May" changed everything. Higher education was at the heart of a fiercely contested new politics.

With this, the verities of two generations were gone; higher education politics literally and metaphorically took to the streets. The coalition agreement, which specifically sought to address the issue of party differences on higher education, creaked, groaned (very loudly) and didn’t deliver what was intended.

Many made noise, some made trouble, and a few, sometimes too few, sought to make workable policy – notably, and laudably, the minister for higher education, David Willetts, and, in more circumspect ways, some of his predecessors.

In one paradoxical sense, the Browne report didn’t help. Many thought they knew what Browne would say, and built their reading of Browne on scraps of misrepresentation and half-truths, and then rushed to comment. Thus the debate on Browne was overlaid by a dissonant descant of misunderstanding.

Then, belatedly, people read Browne itself and were disconcerted by what they found. They found a coherent vision of a student-centred system: an ingenious balancing of the right to set fees and the obligation to share risk, which would have constrained fee levels far more effectively than a crude cap; and a system for financial aid that would have been much simpler and better-targeted than anything else on offer.

I have now lost count of the number of people who have told me, quietly, that "Of course, Browne was right" or that their policy prescriptions were designed "To get back to Browne".

Of course there are those who repudiate Browne, some because they want a wholly publicly-funded system, some because they believe that those who don’t benefit from higher education should still bear a disproportionate cost in supporting those who do, some because they believe in social mobility and genuinely hold that this can only be achieved by wholly public means, some because they want a system where the interests of institutions win out when they come into tension with those of the students, and some because they are convinced that Browne wouldn’t work.

Crucially, and sadly, the debate focused toxically on fees. Fees were never the real issue: financial aid was and is. Browne’s initial proposals, and the government’s subsequent legislation, has ensured mass higher education, and is affordable both to the public and to the student. There are no up-front fees, and repayments are proportionate to income, which is a proxy of sorts for personal benefit. This will balance access and public and private benefit. To make access real, financial aid (and please let’s start using that term, not paternalistic English circumlocutions such as bursaries), is critical.

Sadly, the concentration on the fee issue has actually reduced financial aid and thus real support to poor students. Revision of access agreements has sought to reduce headline fees by diminishing financial aid. Liam Burns, the NUS president, has rightly expressed his reservations, and like many well-informed observers, now understands that financial aid is the key issue.

The "core/margin" idea, in which universities charging less than £7,500 can bid for 20,000 students, coupled with freedom for universities to recruit as many students as they like with AAB grades in their A-levels, has introduced rebarbative new jargon into our discourse. It, too, is an example of working towards Browne, but in a way that is much more clunky. It will enhance choice for some applicants, but not all, and has brought some discipline into pricing, but not yet enough. The only way forward is for a rapid move towards substantial further deregulation of numbers control.

Browne’s emphasis on student choice and proportional regulation as drivers of quality is now partially accepted. Some still exaggerate fears of market failure to propose excessive interference by regulators. Hefce’s emergence as the "principal regulator" is welcome, but there remains an increasingly outdated view that one-size-fits-all regulation is appropriate for a massively diversified sector.

As we look ahead to 2012, I propose a neo-Bismarckian solution. Let’s attend again to sausage-making in higher education. The high-quality meat is an emphasis on appropriate financial aid, promoting access, properly linking quality and price, and getting the regulatory framework right. The discarded off-cuts will be outdated funding streams such as Hefce’s widening participation premium, which should now be superseded by all institutions’ financial aid commitments in their access agreements. The fund should be repurposed to support stem (science, technology, engineering and maths) subjects, which are teetering on a new crisis. And the seasoning should be left to those who really care about and understand higher education, rather than those who wish to use policy debates for other, generally transient, and often less noble purposes. Higher education is truly too important to be left to the ideologues.

• Professor David Eastwood is vice-chancellor of Birmingham University and former head of the Higher Education Funding Council for England. Eastwood was a member of the panel that produced the Browne review on higher education funding.

• This article was amended on 20 December 2011 to clarify the explanation of the "core/margin" idea. This article was further amended on 22 December 2011 to clarify that Eastwood was a member of the panel who produced the Browne report, which was a review of higher education funding and student finance.

Σχολείο

University guide 2012: University league table

All UK universities ranked by the Guardian according to teaching excellence

The Guardian University Guide covers courses at UK universities for students starting in 2012
Datablog: download the 2012 data

guardian.co.uk, Tuesday 17 May 2011 00.05 BST

University league table

More about the university guide

Go to: Agriculture, forestry and food American studies Anatomy and physiology Anthropology Archaeology and Forensics Architecture Art and design Biosciences Building and town and country planning Business and management studies Chemistry Classics Computer sciences and IT Dentistry Drama and dance Earth and marine sciences Economics Education Engineering: chemical Engineering: civil Engineering: electronic and electrical Engineering: general Engineering: materials and mineral Engineering: mechanical English Geography and environmental studies History and history of art Law Mathematics Media studies, communications and librarianship Medicine Modern languages and linguistics Music Nursing and paramedical studies Pharmacy and pharmacology Philosophy Physics Politics Psychology Religious studies and theology Social policy and administration Social work Sociology Sports science Tourism, transport and travel Veterinary science

Rating

Previous Year Rating

Name of Institution

Guardian score /100

Satisfied overall (%)

Satisfied with teaching (%)

Satisfied with feedback (%)

Student: staff ratio

Spend per student (FTE)

Ave entry tariff

Value added score/10

Career after 6 mths

1
2
Cambridge
100.0
91
90
72
11.7
9.76
556
6.0
82

2
1
Oxford
97.9
94
93
70
10.8
10
535
7.2
81

3
4
St Andrews
85.3
93
95
68
13.3
7.25
484
7.2
73

4
8
London School of Economics
84.7
80
81
63
11.8
8.45
512
6.0
81

5
5
UCL
82.5
87
87
62
9.7
8.43
474
7.5
77

6
3
Warwick
81.8
89
88
61
14.1
8.56
480
6.6
69

7
6
Lancaster
79.1
87
88
66
13.8
7.49
407
5.4
68

8
17
Durham
77.2
88
87
66
15.3
6.14
485
5.4
76

9
9
Loughborough
75.5
89
88
72
17.1
5.8
389
5.6
67

10
7
Imperial College
74.1
85
84
51
10.9
8.54
514
4.8
83

11
14
Exeter
73.8
90
91
71
20.0
4.97
437
7.2
64

11
15
Sussex
73.8
91
92
72
16.1
4.64
378
7.5
66

13
11
SOAS
73.7
84
88
65
11.1
7.02
418
6.9
62

14
13
Bath
73.6
86
86
61
16.1
5.33
456
6.4
75

15
9
York
72.7
87
90
69
14.9
6.63
434
5.3
64

16
15
Edinburgh
70.6
85
87
51
14.4
8.64
437
6.6
70

17
12
Leicester
70.4
89
88
71
14.7
6.78
398
5.2
67

18
19
UEA
69.8
90
90
68
14.9
7.12
381
5.8
61

19
21
Nottingham
69.5
87
87
62
14.2
6.39
426
5.0
74

19
20
Surrey
69.5
83
84
62
19.0
7.15
388
5.8
74

21
23
Glasgow
69.2
89
90
65
14.5
6.47
405
6.0
69

22
24
City
68.8
80
80
61
17.6
7.53
359
5.8
65

23
27
Kent
68.3
87
86
67
14.4
6.31
328
4.6
65

24
30
Birmingham
68.1
87
88
62
15.4
7.86
420
5.0
67

25
33
Bristol
67.9
84
89
57
13.5
6.32
465
5.7
75

26
22
Dundee
67.8
87
88
68
14.3
6
347
6.1
65

27
32
Heriot-Watt
67.7
87
84
62
19.1
7.31
334
6.6
68

28
18
Southampton
67.1
86
86
60
13.6
6.24
427
6.2
63

29
25
Strathclyde
66.9
85
85
60
18.0
6.16
391
6.8
66

30
25
King’s College London
66.6
85
87
61
12.0
6.35
444
6.0
79

31
37
Newcastle
66.3
87
87
63
15.3
5.55
409
5.5
72

32
45
Reading
65.4
87
86
63
15.5
5.87
367
5.4
63

33
31
Sheffield
64.5
88
88
63
14.9
4.83
425
5.5
69

34
36
Aston
64.2
83
81
59
17.1
5.9
369
5.3
73

35
41
Royal Holloway
63.7
85
87
65
15.7
4.83
378
4.9
59

36
46
Queen Mary
63.6
85
84
66
13.6
6.34
385
5.3
67

37
35
Leeds
63.0
83
85
61
14.9
6.28
408
5.9
63

38
27
Robert Gordon
62.6
83
83
65
19.0
4.23
294
6.7
76

39
46
Cardiff
61.5
86
87
58
15.0
5.96
404
4.9
71

39
43
Essex
61.5
87
86
67
15.6
6.22
304
4.9
54

41
51
Manchester
61.4
80
83
52
15.4
7.86
421
5.3
67

42
38
Bournemouth
60.8
77
82
65
23.6
6.94
295
6.6
58

42
48
Oxford Brookes
60.8
85
86
67
18.1
4.94
307
6.9
59

44
27
Stirling
60.7
89
88
69
19.3
4.25
296
7.0
60

45
33
Aberdeen
60.3
88
87
64
15.8
5.22
330
6.5
67

46
40
UC Falmouth
60.2
77
82
71
23.5
5.95
279
47

47
49
Plymouth
60.1
78
83
63
16.5
7.21
294
6.2
61

48
52
Sunderland
59.7
82
83
68
15.8
6.7
244
6.2
51

49
39
Liverpool
59.3
83
84
59
13.2
6.66
399
5.4
66

50
56
Queen’s, Belfast
58.8
85
86
59
14.8
5.6
361
5.5
63

50
49
Aberystwyth
58.8
92
92
72
18.1
4.77
297
4.5
51

52
55
Edinburgh Napier
58.5
80
81
62
21.6
3.58
296
8.3
66

53
54
Huddersfield
58.0
78
81
72
18.4
4.45
266
5.6
64

54
44
Keele
57.3
89
88
68
14.5
4.4
309
5.5
62

55
67
Northumbria
56.9
82
82
66
20.3
4.51
298
6.0
65

56
63
Queen Margaret
56.5
21.7
2.59
304
7.7
59

57
72
Lincoln
56.3
83
84
70
19.7
3.43
288
5.0
53

58
42
Chichester
56.2
84
87
70
16.6
3.34
286
4.4
51

59
62
UWE Bristol
55.5
80
83
64
20.7
3.82
276
6.8
58

60
79
Teesside
55.2
82
82
72
19.5
5.2
266
5.3
57

61
64
Gloucestershire
55.1
78
82
68
20.6
5.3
258
7.2
55

62
58
Goldsmiths
54.9
81
88
62
17.6
3.8
325
5.5
48

63
87
Coventry
54.5
78
80
65
15.7
3.33
294
7.2
56

63
94
Northampton
54.5
82
84
70
22.9
5.22
236
8.5
49

65
71
Sheffield Hallam
54.2
79
81
63
19.8
4.43
286
7.2
57

65
67
Bath Spa
54.2
79
86
71
21.1
4.07
290
7.6
43

67
53
Nottingham Trent
53.9
80
78
62
19.7
4.53
286
4.1
57

68
76
Glamorgan
53.7
78
81
67
20.2
4.6
278
5.5
48

69
96
Winchester
53.6
79
83
67
17.7
2.52
274
6.1
49

70
69
Central Lancashire
53.4
83
83
70
18.4
5.89
259
4.0
55

71
57
UWIC
53.1
82
81
68
20.7
4.1
266
6.1
51

72
60
Hertfordshire
52.9
82
83
65
18.5
4
242
8.0
54

73
78
Brighton
52.8
80
82
65
18.8
4.55
288
6.0
53

74
79
Glasgow Caledonian
52.5
83
82
60
20.9
3.85
299
7.3
53

75
59
Hull
52.2
87
87
68
20.1
4.55
306
3.5
60

75
112
Middlesex
52.2
78
78
66
21.0
7.23
206
6.4
51

77
69
Staffordshire
51.9
82
82
66
21.7
5.66
238
4.7
56

78
88
Edge Hill
50.9
83
86
74
18.5
3.26
258
3.4
59

79
65
Bangor
50.8
86
87
67
20.7
5.35
286
4.0
54

80
79
Chester
50.5
78
82
68
17.2
3.29
270
4.8
58

81
77
University of West London
50.2
67
73
62
7.74
217
4.4
49

82
86
St Mary’s UC, Twickenham
50.1
84
89
70
22.1
2.29
244
5.1
57

82
75
Brunel
50.1
75
76
59
20.2
4.32
325
6.7
54

84
110
Leeds Trinity University College
50.0
84
88
69
22.8
2.08
246
2.2
66

85
85
Portsmouth
49.9
84
85
66
20.5
4.94
282
3.3
52

86
74
Bradford
49.4
83
80
63
17.5
5.16
264
3.8
66

87
105
Westminster
49.0
73
75
60
17.1
3.99
271
7.5
49

88
79
Ulster
48.9
82
80
62
17.0
4.07
264
5.6
51

89
83
Cumbria
48.7
70
78
65
15.3
5.6
259
4.3
63

90
66
Birmingham City
48.4
73
78
63
20.9
5.34
261
5.5
65

91
84
Anglia Ruskin
47.8
70
77
67
22.7
7.7
252
5.2
50

92
98
Kingston
47.5
80
81
62
19.9
4.45
241
7.2
48

93
73
De Montfort
47.3
82
82
68
17.5
3.91
256
4.1
47

94
91
Derby
47.1
79
82
67
20.5
4.05
247
4.9
48

94
93
Swansea
47.1
84
84
64
16.5
3.93
311
4.3
56

96
90
York St John
46.5
81
84
72
21.2
5.84
280
4.0
48

97
89
Newman University College
45.8
83
86
74
17.7
3.53
235
3.3
63

97
106
Roehampton
45.8
79
82
60
18.8
3.39
258
5.4
54

99
102
Greenwich
45.7
84
84
72
23.3
4.45
209
5.0
50

100
114
London South Bank
45.3
81
82
65
23.3
3.96
198
6.5
44

101

Trinity Saint David
45.2
78
83
65
18.7
2.74
248
2.3
58

102
103
Bedfordshire
44.5
76
81
64
19.1
6.24
186
4.1
57

102
95
Glyndŵr
44.5
74
81
69
22.5
3.65
219
4.3
62

102
101
Leeds Met
44.5
77
78
62
20.6
4.05
267
4.4
51

105
92
Worcester
44.2
78
81
64
21.9
4.45
265
5.7
53

106
110
Abertay Dundee
43.2
19.4
2.68
242
4.6
55

107
107
Canterbury Christ Church
43.1
82
84
64
18.6
3.5
246
4.4
60

108
104
Manchester Met
42.7
75
79
63
20.6
3.21
270
4.8
52

109
108
Marjon (St Mark and St John)
41.7
83
86
67
26.2
2.23
237
4.1
59

109
100
Salford
41.7
78
80
64
23.8
3.52
278
4.3
51

111
109
Liverpool John Moores
40.6
77
77
61
20.9
4.03
258
5.7
48

112
113
Bucks New University
39.4
69
75
63
22.3
5.35
210
3.7
46

112
115
Southampton Solent
39.4
76
79
67
21.5
3.55
262
2.4
42

114
99
Newport
39.1
72
78
69
22.5
3.77
249
3.0
51

115
117
East London
36.9
76
77
63
23.3
3.89
197
5.4
43

116
116
Bolton
35.7
78
82
66
20.4
3.16
221
3.0
40

117

UC Suffolk
35.6
71
80
67
25.4
232
2.6
53

118

West of Scotland
34.5
20.1
3.57
239
2.4
54

119
118
London Met
29.2
67
72
53
19.7
3.23
216
5.0
39

Σχολείο

 

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: