Αρχική > πολιτική > Πού είναι η «Ελευθεροτυπία»;

Πού είναι η «Ελευθεροτυπία»;

clip_image002

Του Νίκου Τσούλια

Βλέπουμε γύρω μας και μέσα μας την ερήμωση της προοπτικής, αντικρίζουμε άνεργους οικογενειάρχες, άνεργους νέους και νέες, αισθανόμαστε τα μελαγχολικά πρόσωπα, τα σκυμμένα κεφάλια, είναι δίπλα μας η σκιά της φτώχειας, προσπερνάμε κλειστά μαγαζιά. Καθετί που χάνεται μας στεναχωρεί, το αισθανόμαστε δικό μας, όχι μόνο γιατί μπορεί να έλθει η σειρά μας, αλλά να υπάρχουν πράγματα και πράγματα που πορευτήκαμε μαζί.

Ξεκίνησε από μια μεγάλη απεργία, από έναν μεγάλο αγώνα εργαζομένων τη δεκαετία του 1970, τότε που η δημοσιογραφία ήταν μαχητική και ανεξάρτητη και είχε αρκετά περιθώρια κριτικού και αντι – εξουσιαστικού λόγου, ήταν η εφημερίδα των συντακτών, στην αρχή ήταν για αρκετό διάστημα αυτοδιαχειριζόμενη από τους δημοσιογράφους υπόθεση. Ήταν ένα ρεύμα ριζοσπαστικής δημοσιογραφικής αντίληψης, ήταν μια μεγάλη φρέσκια και ορεξάτη ομάδα άφθαρτων δημοσιογράφων, ήταν η «Ελευθεροτυπία». Η πρώτη της εστία (αν θυμάμαι καλά) ήταν στην Πανεπιστημίου και Ε. Μπενάκη (σε αυτό το κτίριο που ήταν γιαπί την περίοδο της εισβολής των τανκς στο Πολυτεχνείο είχαμε ανέβει κυνηγημένοι, αν και ήταν πολύ επικίνδυνο, πάρα πολλοί πολίτες χωρίς να καταλάβω το γιατί – άντε να βρεις λογική συμπεριφορά σε στιγμές πανικού), η δεύτερη εστία ήταν στην Κολοκοτρώνη και μετά έφυγε από το κέντρο της Αθήνας (δεν μου άρεσε καθόλου η φυγή της) και εδραιώθηκε στη Βουλιαγμένης (στο Νέο Κόσμο). Εκεί ανεστάλη και η κυκλοφορία της.

Αλλά η κρίση των εφημερίδων δεν προέκυψε από την οικονομική κρίση της χώρας, αυτή απλώς την επιτάχυνε. Προέκυψε από τις σαρωτικές αλλαγές στο χώρο των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, από την ανάδυση των ηλεκτρονικών μέσων, από την έντονα πληθωρική παρουσία κάθε πηγής ενημέρωσης, από τη μαζική πλέον χρήση του Διαδικτύου. Κάθε ηλεκτρονικό εργαλείο είναι και μέσο ενημέρωσης. Δεν υπάρχει πολίτης που δεν κρατά στα χέρια του κάποιο μέσο που θα τον βοηθήσει να μάθει σχεδόν ό,τι συμβαίνει τη στιγμή που συμβαίνει. Τα ρήγματα στη δημοσιογραφία είχαν έλθει νωρίτερα. Η ιδιοκτησία των εφημερίδων πάντα είχε σχέσεις οικονομικής όψης με την εξουσία και αυτό προσδιόριζε την αλλοιωμένη σχέση και τον κίβδηλο ρόλο και των δύο πλευρών. Προϊόντος του χρόνου αυτή η διαπλοκή δηλητηρίαζε την αντικειμενική δημοσιογραφία αλλά και την ίδια την πολιτική ζωή. Η άλωση γεννήθηκε και intramuros και etxramuros.

Είχα και μια ιδιαίτερη σχέση με την “Ελευθεροτυπία”. Αρθρογράφησα αρκετές φορές. Το πρώτο μου άρθρο δημοσιεύτηκε (το υπέγραφα ως καθηγητής του 12ου Λυκείου Περιστερίου) στις αρχές της δεκαετίας του 1990, στη συνέχεια μου φιλοξένησε άρθρα μου με την ιδιότητα του προέδρου της ΟΛΜΕ αλλά και μετά από αυτή την ιδιότητα δημοσίευσα άρθρα με τελευταίο ένα σχετικά με το ζήτημα της Γνώσης τον περασμένο Αύγουστο. Στη διάρκεια που ήμουνα στην ΟΛΜΕ, ένιωσα την «Ελευθεροτυπία» αρκετά κοντά στο πλευρό των εκπαιδευτικών – δεν ήταν τυχαίο που ένας πολύ μεγάλος αριθμός εκπαιδευτικών διάβαζε αυτή την εφημερίδα. Υπήρχε το δίδυμο Ολυμπίας Λιάτσου – Έλενας Βαρίνου στο εκπαιδευτικό ρεπορτάζ με πολύ καλή (πλήρη και αντικειμενική) κάλυψη των θεμάτων. Φυσικά δεν κάνω κάποιου είδους απολογισμού, όχι μόνο γιατί δεν «μου πέφτει λόγος», αλλά και γιατί εκτιμώ ότι η «Ελευθεροτυπία» θα ξαναβγεί στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας. Εδώ κυκλοφορούν έντυπα και έντυπα χωρίς ίχνος αξιοπιστίας με 100 και 200 φύλλα πανελλαδικά (δηλαδή αγορασμένα από οργανισμούς κτλ), χωρίς να τα αγοράζει ούτε ένας πολίτης!

Η έντυπη έκδοση ανεστάλη, η ψηφιακή πλατφόρμα πάγωσε και οι δεκάδες εργαζόμενοι ζουν το δικό τους μαρτύριο της οικονομικής θηλιάς και της προσωπικής και οικογενειακής αβεβαιότητας. Οι εργαζόμενοι μέσα από τη διαδικασία των συλλογικών αποφάσεών τους αναγκάστηκαν να προχωρήσουν σε απεργιακές κινητοποιήσεις που ως σκοπό είχαν αφενός μεν την αποπληρωμή των οφειλών περίπου πέντε μηνών της εταιρείας προς όλο το προσωπικό και αφετέρου τη διαμόρφωση πρότασης για τη βιωσιμότητα της επιχείρησης.

Στη σχετική ανακοίνωσή τους μάλιστα αναφέρεται: «Το περιβόητο «μπίζνες πλαν» μιλούσε για περικοπή του κόστους κατά 50%, δηλαδή προέβλεπε μαζικές απολύσεις, θεωρώντας ως μοναδικό πρόβλημα το υψηλό εργατικό κόστος. Έστω και έτσι, οι εργαζόμενοι αποδέχονταν ότι η κατάσταση θα εξομαλυνθεί, για όσους τυχερούς απέμεναν μετά την επιλογή. Κι ας μην έφταιγαν οι εργαζόμενοι, ούτε για την ευρύτερη οικονομική κρίση που δεν θα μπορούσε να αφήσει αλώβητες τις επιχειρήσεις των ΜΜΕ, ούτε για την όποια κακοδιαχείριση στην εταιρία, ούτε για τις επιλογές της εκδότριας, που στις συνεχείς εκκλήσεις των εργαζομένων να βρει λύση άμεσα στο πρόβλημά τους, παρέπεμπε στο τραπεζικό δάνειο που δεν ερχόταν και το οποίο έθετε η ίδια ως βασική προϋπόθεση για να συνεχιστεί η έκδοση της εφημερίδας. Στις συνεχείς εκκλήσεις της εργασιακής επιτροπής ότι από την εφημερίδα ζουν πάνω από 800 εργαζόμενοι, ότι η υπομονή τους εξαντλήθηκε κλείνοντας πλέον πέντε μήνες απλήρωτοι, ότι ο κόσμος δεν έχει να φάει, χρωστά νοίκια, δάνεια, υποχρεώσεις, η εργοδοσία σήκωνε τα χέρια ψηλά, φορτώνοντας το πρόβλημα στις τράπεζες». Τελικά η εργοδοσία προχώρησε σε προσφυγή στο άρθρο 99 και το όλο σκηνικό είναι γκρίζο.

Η χώρα μας έχει πέντε με έξι έγκυρες εφημερίδες. Είναι δυνατόν να χάνεται μια απ’ αυτές; Είναι δύσκολο να βρεθεί μια λύση, ώστε να μην πληγεί η δυνατότητα έγκριτης και υπεύθυνης ενημέρωσης του λαού μας και ιδιαίτερα των νέων; Είναι δυνατόν να μετεξελιχθεί το πολιτικό μας σύστημα σε πιο ορθολογική και πιο προοδευτική κατεύθυνση, όταν ο χώρος της δημοσιογραφίας συρρικνώνεται, όταν παύει η φωνή της «Ελευθεροτυπίας»;

 

clip_image002[68]

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: