Αρχική > κοινωνία > Αγαπώ το κέντρο της Αθήνας

Αγαπώ το κέντρο της Αθήνας

Του Νίκου Τσούλια

image

Αγαπώ το κέντρο της Αθήνας. Κάθε φορά που λείπω από την Αθήνα για αρκετές ημέρες (διακοπές του καλοκαιριού) το νοσταλγώ σαν να είναι μια εστία της μη παιδικής ηλικίας. Γεννήθηκαν ψευδαισθήσεις και άντε να τις βγάλεις από το μυαλό σου. Ριζώνουν και σε δεσμεύουν για πάντα. Αν λείπω αρκετά, νομίζω ότι λείπω από το επίκεντρο των γεγονότων, ότι δε συμμετέχω σε κάτι σημαντικό. Και όταν θα γυρίσω στην Αθήνα μετά από μακρά απουσία, θα είναι η επόμενη ημέρα που θα πάω σε κάποιο από τα στέκια μου με τα βιβλία και τις σημειώσεις μου για να γράψω κάποιο άρθρο για τις εφημερίδες που συνεργαζόμουνα. Μετά θα έλθει και η εποχή του laptop και του internet και θα αλλάξουν λίγο οι σταθμοί της γραφής και του διαβάσματος.

Αγαπώ το κέντρο της Αθήνας. Περιλαμβάνει την καλύτερη αρχιτεκτονική – τη νεοκλασική, ό,τι περισώθηκε από την ανάπτυξη του τσιμέντου κυρίως στις δεκαετίες του 1950 και του 1960. Πόσο διαφορετική θα ήταν η Αθήνα, αν δεν την έπνιγε το τσιμέντο, αν κτιζόταν περιφερειακά, όπως έγινε σε όλες σχεδόν τις ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις. Αλλά πρέπει να το ορίσουμε. Ή μάλλον πρέπει να δεχτούμε ότι υπάρχει ένα Κέντρο κοινώς αποδεκτό και ένα Κέντρο που μπορεί να αποτελεί προσωπική επιλογή και φυσικά το δεύτερο οφείλει να έχει σχέση με το πρώτο, να είναι σχετικά διαφοροποιημένο. Τακτοποιήσαμε την εισαγωγή και το μεθοδολογικό πρόβλημα.

image

Τούτων δοθέντων καταθέτω την προσωπική μου οριοθέτηση και προσέγγιση. Το κέντρο της Αθήνας είναι ο άξονας Ομόνοια – Σύνταγμα με κάποια προέκταση προς το Κολωνάκι και κάθετα σε αυτόν τον άξονα το δίπολο Σόλωνος – Μοναστηράκι. Για μένα η οριοθέτηση έχει και χρονική αναφορά. Παλιότερα θεωρούσα πιο … κέντρο την Ομόνοια και περίπου κέντρο το … Σύνταγμα. Ο λόγος είναι ότι περνούσα και σύχναζα πιο πολύ στην Ομόνοια γιατί ήταν ο δρόμος μου. Τότε δεκαετία του 1970 η Ομόνοια ήταν το κέντρο της αθηναϊκής συγκοινωνίας λόγω της στάσης του Ηλεκτρικού. Τότε η Ομόνοια ήταν το περίφημο στέκι με τα πηγαδάκια, ποδοσφαιρικά στην εποχή της δικτατορίας και πολιτικά στην εποχή ιδιαίτερα της πρώιμης μεταπολίτευσης. Τότε η Ομόνοια δεν ήταν τόσο υποβαθμισμένη συγκριτικά με τα άλλα κεντρικά σημεία της Αθήνας, είχε εμπορική κίνηση, είχε τριγύρω της και τους μεγάλους φροντιστηριακούς οργανισμούς που μάζευαν όλους τους υποψήφιους για τα πανεπιστήμια από μεγάλο μέρος της χώρας· μετά αποκεντρώθηκαν.

image

Αργότερα ο άξονας Ομόνοια – Σύνταγμα άρχισε να γέρνει προς το Σύνταγμα. Τέσσερα ήταν – κατά τη γνώμη μου -  τα καθοριστικά γεγονότα: α) η συγκέντρωση μεταναστών στις φτωχές περιοχές της Ομόνοιας (πλατεία Βάθη κλπ) και κατ’ επέκταση στην πλατεία, β) η παρουσία της Βουλής στο Σύνταγμα που αποτελούσε και τον τελικό προορισμό των απεργιακών και άλλων μαζικών πορειών, γ) οι διαρκείς παρεμβάσεις στην πλατεία της Ομόνοιας που κάθε φορά την … έφερναν πίσω  και δ) η δημιουργία στάσης του Μετρό στο Σύνταγμα. Στο δρόμο μάλιστα της Πανεπιστημίου οι επιρροές των δύο πλατειών είναι λίγο – πολύ προσδιορισμένες: ο κόσμος που κινείται μέχρι την Ιπποκράτους είναι επιρροής της Ομόνοιας, ενώ πάνω από τα Προπύλαια αρχίζει η σφαίρα επιρροής του Συντάγματος. Αυτά όσον αφορά μερικά πρόχειρα τοπολογικά και μικροκοινωνιολογικά χαρακτηριστικά.

image

Για μένα η περιοχή του Συντάγματος θα αποτελέσει για πολλά χρόνια την εστία του ενδιαφέροντός μου. Αρχικά θα είναι η εφημερίδα «ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΗ» που θα έχει τα γραφεία της στην Πανεπιστημίου 10, μέσα στη στοά του Απότσου. Το 1980 θα είναι η αρχή της εφημερίδας και από τότε μέχρι το 1986 θα είμαι τακτικός συνεργάτης. Έτσι σύχναζα και έγραφα συχνά στα πέριξ στέκια και ιδιαίτερα στου «Ζώναρς». Πάντα μου άρεσε να γράφω σε μέρη που είχαν κόσμο. Αγάπησα αυτά τα μέρη κυρίως λόγω της γραφής και του διαβάσματος. Αργότερα θα έλθει η σειρά της «ΕΞΟΡΜΗΣΗΣ» (1988 – 1996) και των συνδικαλιστικών γραφείων προς την περιοχή των Εξαρχείων, αλλά το Σύνταγμα θα παραμείνει η προνομιακή μου επιλογή. Στη συνέχεια θα προκύψει η ΟΛΜΕ (με τα γραφεία της στην Ερμού) και θα ενισχυθεί η περιδιάβασή μου προς το Σύνταγμα.

image

Θα έχει και τα αγκάθια της η σχέση μου με το κέντρο. Ο κλάδος των εκπαιδευτικών από το 1996 μέχρι το 2003 που διετέλεσα πρόεδρος της ΟΛΜΕ, θα έχει τη μεγάλη απεργία του 1997 και πολλές πορείες τα επόμενα χρόνια. Και θα μου κάνουν συχνά παράπονα οι μαγαζάτορες ότι ζημιώνονται και αισθανόμουνα άσχημα, αλλά δεν μπορούσε να γίνει και αλλιώς. Πού να ‘ξεραν τότε τα μαύρα σύννεφα που θα ακολουθούσαν τα τελευταία χρόνια. Όταν είχαμε τις καταστροφές στο κέντρο της Αθήνας και τα αποκαΐδια, μαύριζε η ψυχή μου και απέφευγα για μερικές ημέρες να κατεβαίνω για να μη δημιουργήσουν τη μαύρη εικόνα στις αποτυπώσεις της  θύμησης…

image

Σταθερό μου στέκι το «Brazilian», espresso τέλειο, η κυρία Ειρήνη στο ταμείο μέχρι που την έδιωξε ένας νέος ιδιοκτήτης γνωστός για τη φοροδιαφυγή του και τις παρανομίες του, οι οδηγοί που έχουν τις λιμουζίνες, σταθερή παρέα – ωραίοι τύποι – μου παραχωρούσαν και τη «θέση μου», «για να γράφεις πιο άνετα». Το βιβλιοπωλείο που περνώ χρόνια και χρόνια πιο τακτικά από οτιδήποτε άλλο είναι αυτό των αδελφών Ζαχαρόπουλου στη Σταδίου 5, με την κλασική λογοτεχνία και τα μικρά βιβλία τους, τα «ζαχαροπουλάκια». Εδώ θα γίνονται μεγάλες συζητήσεις, πολιτικές συζητήσεις, εδώ συγγραφείς θα αφήνουν τις ανησυχίες τους, εδώ θα περνάει τακτικά μια κορυφή της σύγχρονης ποίησης, ο Μιχάλης Κατσαρός και θα μας ταξιδεύει όχι σπάνια σε δρόμους συμβολισμού, σε μονοπάτια αλλόκοτου στοχασμού. Στη συνέχεια θα γίνει το καλύτερό μου στέκι, ο «Ελευθερουδάκης» στην Πανεπιστημίου και ο πέμπτος όροφος θα γίνει και κέντρο συζητήσεων με ομοιοπαθείς αναγνώστες.

Υπάρχει και η «διαδρομή του κέντρου». Από το Σύνταγμα, Ακαδημίας, Σόλωνος και τακτική περιδιάβαση στα πέριξ βιβλιοπωλεία, μετά από τη Στοά του Βιβλίου, για να δούμε και τους εκδότες της Θεσσαλονίκης, μετά Μοναστηράκι, παλαιοβιβλιοπωλεία, πεζόδρομος στο Θησείο, καφές με θέα την Ακρόπολη, ανηφορίζουμε προς την Πλάκα και τέρμα πάλι Σύνταγμα. Τώρα η εφημερίδα που συνεργάζομαι είναι εκτός κέντρου, αλλά εγώ θα παραμείνω σταθερός στα στέκια τα παραδοσιακά, στα οποία έχω προσθέσει κι άλλα. Θα επιμείνω σταθερός στις αξίες μου… Άλλωστε, άμα αγαπάς κάτι, το αγαπάς για πάντα…

image

Κατηγορίες:κοινωνία Ετικέτες:
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: