Αρχική > πολιτική > Ελλάδα και Ευρώπη, Οκτώβριος 2011

Ελλάδα και Ευρώπη, Οκτώβριος 2011

imageΝέο πολιτικό ξεκίνημα

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 23.10.11

Ολοι περιμένουμε ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα αρθούν στο ύψος των περιστάσεων κατά τις επόμενες ημέρες και θα λάβουν σημαντικές αποφάσεις οι οποίες θα αφορούν την Ελλάδα και την ευρωπαϊκή κρίση χρέους. Το βέβαιο είναι πως μετά τις αποφάσεις τους, θα ξεκινήσει μια εντελώς νέα και ιστορική περίοδος για τη χώρα μας.

Η πιθανολογούμενη σημαντική διαγραφή χρέους είναι απολύτως βέβαιο ότι θα συνοδευθεί από σαφείς και αυστηρούς όρους, με τους οποίους θα απαιτείται να πάει άμεσα η χώρα σε πρωτογενές πλεόνασμα και να μπορέσει σύντομα να επιβιώσει χωρίς εξωτερική βοήθεια. Αυτό δεν θα είναι καθόλου εύκολο και το σημερινό κυβερνητικό σχήμα δεν θα μπορέσει να τα βγάλει πέρα. Είναι μια κυβέρνηση διαλυμένη, με μια εξαντλημένη και διόλου ομονοούσα υπουργική και κοινοβουλευτική ομάδα. Κάτι πρέπει να αλλάξει άμεσα, την επόμενη ημέρα των μεγάλων ευρωπαϊκών αποφάσεων… Ο οδικός χάρτης για το ποιο δρόμο θα πρέπει να ακολουθήσει η Ελλάδα θα είναι δεδομένος. Οι λύσεις είναι επίσης δεδομένες: είτε μια κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας και ανασυγκρότησης είτε εκλογές για να αναλάβουν και ο λαός και όλες οι πολιτικές δυνάμεις τις ευθύνες τους. Σε κάθε περίπτωση, θα χρειασθεί ένα εντελώς νέο πολιτικό ξεκίνημα γιατί το σημερινό «σούρσιμο» δεν αποτελεί λύση.

ΣχολείοΣχολείοΣχολείο

Συνέντευξη Ζακ Ντελόρ

Δώστε χρόνο στην Ελλάδα

«Να μην αφήσουμε τις χώρες που αντιμετωπίζουν σοβαρά δημοσιονομικά προβλήματα να… πεθάνουν θεραπευμένες»

Των Alain Faujas και Claire Gatinois, ΤΑ ΝΕΑ 20.10.11

Η σωτηρία της Ελλάδας ισοδυναμεί με σωτηρία του ευρώ, υπογραμμίζει ο πρώην πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (1985-1994) Ζακ Ντελόρ, o οποίος δεν έχει πάψει να αγωνίζεται για μια πιο ισορροπημένη Ενωση. Προτείνει να διορθώσουμε τα λάθη που έγιναν κατά την οικοδόμηση της ευρωζώνης μετατρέποντάς την σε ζώνη ενισχυμένης συνεργασίας, κάτι που θα της έδινε μεγαλύτερες δυνατότητες στη λήψη αποφάσεων και στα διαθέσιμα μέσα.

Τι πιστεύετε για τα φάρμακα που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα;

Βλέπουμε να επιστρέφει δριμύτερο το πνεύμα συμβιβασμού της Ουάσιγκτον και οι παλιές πρακτικές του ΔΝΤ: «Να μάθουμε στις χώρες που αντιμετωπίζουν προβλήματα να πεθαίνουν θεραπευμένες». Μέσα σε τρία χρόνια, η Ελλάδα θα έχει χάσει περισσότερο από το 10% του ΑΕΠ της. Ποια λογική προσπάθεια μπορεί άραγε να κάνει σε αυτές τις συνθήκες για να μειώσει το έλλειμμά της; Της ζητούν να ιδιωτικοποιήσει, ποιος όμως δεν ξέρει τα όρνεα των αγορών; Πώς θέλετε μια χώρα που είναι στριμωγμένη να διαπραγματευτεί όσο το δυνατόν καλύτερα τις ιδιωτικοποιήσεις της; Θα έπρεπε οι δημόσιες επιχειρήσεις να ενταχθούν σε μια δομή, να γίνει εκτίμησή τους με ένα εύλογο τίμημα, να δοθούν τα αντίστοιχα χρήματα στους Ελληνες, να σταθεροποιηθούν αυτά τα ενεργητικά και να πωληθούν την κατάλληλη στιγμή. Αυτό είναι το λογικό.

Η διάσωση της Ελλάδας θα είναι επώδυνη;

Στην πραγματικότητα, αυτή η χώρα δεν είναι παρούσα παρά μόνο σε λίγες κυρίαρχες οικονομικές δραστηριότητες στο διεθνές εμπόριο. Το πρόβλημα της ανταγωνιστικότητάς της είναι συνεπώς πολύ συγκεκριμένο. Πρέπει να το λάβουμε υπόψη επειδή η σωτηρία του έλληνα στρατιώτη ισοδυναμεί με σωτηρία του ευρώ. Είναι η προϋπόθεση.

Οι επιφυλάξεις της Φινλανδίας ή της Σλοβακίας όσον αφορά τη βοήθεια προς την Ελλάδα, αναγγέλλουν άραγε μια εθνικιστική αναδίπλωση;

Η ατμόσφαιρα δεν είναι καλή και θυμίζει τη δεκαετία του 1930. Ο υφέρπων εθνικισμός, ο επιθετικός λαϊκισμός, ο φόβος της παγκοσμιοποίησης, όλα αυτά θέτουν υπό αμφισβήτηση το ευρωπαϊκό γαμήλιο συμβόλαιο. Εντούτοις, μπροστά στις απειλές για το ευρώ όπως και στους κινδύνους της ύφεσης, η απάντηση ήταν αυτονόητη. Για τα κράτη μέλη, η αναπόφευκτη λιτότητα – για την Ενωση, δράσεις ανάκαμψης. Δυστυχώς, βλέπετε τις επιφυλάξεις για τα δημοσιονομικά μέσα ή για τα ευρωομόλογα, τα οποία ζητούν ακόμη και οι αγορές!

Ποια είναι η ρίζα της κρίσης;

Η κρίση του ευρώ συνδέεται με την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση, αλλά και με τα ελαττώματα στην οικοδόμηση του συστήματος του ευρώ. Το 1997, αφού έφυγα από την Επιτροπή, είχα προτείνει, στο πνεύμα της έκθεσης Ντελόρ του 1989, να δημιουργηθεί δίπλα στον νομισματικό πόλο (η ανεξάρτητη κεντρική τράπεζα και ένα σύμφωνο σταθερότητας) ένας οικονομικός πόλος με ένα σύμφωνο συντονισμού των οικονομικών πολιτικών. Αν μια τέτοια ισορροπία είχε υπάρξει, το Συμβούλιο του ευρώ θα είχε αναρωτηθεί εγκαίρως για την κατάσταση της Ελλάδας, για το ιδιωτικό χρέος που αυξανόταν ανησυχητικά στην Ισπανία, στην Ιρλανδία και στην Ιταλία. Θα μπορούσε να είχε αντιδράσει.

Το γαλλογερμανικό δίδυμο υπήρξε ευεργετικό;

Αν το χτύπημα στο πόκερ πετύχει, κάτι που εύχομαι, θα έχει έναν χρήσιμο ρόλο στο μέτρο που οι αγορές θα έχουν ξαναβρεί την ηρεμία. Βλέπω όμως πως οι άλλες χώρες αρχίζουν να διαμαρτύρονται κατά του «ΜΕΡΚ-ΟΖΙ» ή της πολιτικής των τετελεσμένων. Είναι καιρός να δώσουμε και πάλι τον κεντρικό ρόλο της στην κοινοτική μέθοδο προετοιμασίας των αποφάσεων και να συνδέσουμε σε αυτή όλες τις χώρες μέλη.

Πρέπει να αλλάξουμε τη συνθήκη;

Βρίσκω ενθαρρυντική τη θέση της κυρίας Μέρκελ υπέρ μιας νέας συνθήκης. Από την πλευρά μου, θα έδινα προτεραιότητα στη μεταμόρφωση της ευρωζώνης με ενισχυμένη συνεργασία. Σε αυτή τη νέα συνθήκη, θα πρέπει να προβλέψουμε την πιθανότητα να βγει μια χώρα από τη ζώνη του ευρώ με ενισχυμένη πλειοψηφία 75%. Αν είχε υπάρξει μια τέτοια διάταξη, οι Φινλανδοί και οι Σλοβάκοι θα είχαν σκεφθεί δύο φορές πριν καθυστερήσουν τις αποφάσεις. Το να έχεις ένα κοινό νόμισμα σημαίνει και πιο απαιτητικά καθήκοντα.

ΣχολείοΣχολείοΣχολείο

Timothy Garton Ash

«Είναι η πολιτική και το κράτος δικαίου, ηλίθιε…»

ΤΟ ΒΗΜΑ 23/10/2011

Με µία ευπρόσδεκτη επίδειξη αποφασιστικότητας, οι ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ενωσης (ΕΕ) ανακάλεσαν την πρόσκληση του ουκρανού προέδρου Βίκτορ Γιανούκοβιτς σε σηµαντικές συναντήσεις που θα είχε στις Βρυξέλλες την περασµένη Τετάρτη. Οτιδήποτε άλλο θα συνιστούσε µία οικτρά ανεπαρκή απάντηση στην εξοργιστική «παρα-πουτινική» καταδίκη της πολιτικής αντιπάλου τού Γιανούκοβιτς, της Γιούλια Τιµοσένκο, σε επτά χρόνια φυλάκιση, 139 εκατ. ευρώ πρόστιµο και τρία χρόνια αποκλεισµό από οποιοδήποτε πολιτικό αξίωµα µετά την αποφυλάκισή της.

Νωρίτερα, όταν ερωτήθηκε για το προγραµµατισµένο ταξίδι του στις Βρυξέλλες, ο Γιανούκοβιτς φέρεται να είπε: «Θα πετάξω προς τα εκεί όπως και να έχει την Πέµπτη. ∆εν θα ικετεύσω κανέναν. Αν χρειαστεί θα πετάξω και πιο µακριά». Πιο µακριά; Αυτό το διφορούµενο σχόλιο ίσως αναφέρεται στο προγραµµατισµένο ταξίδι του στην Κούβα και στη Βραζιλία. Αλλά µήπως, µε τη δική του αντίληψη, τον οδηγήσει στη Μόσχα;
Η ΕΕ δεν θα πρέπει να δεχτεί να πέσει θύµα εκβιασµού από το Κίεβο και την υποκρυπτόµενη απειλή του: «Αν δεν µας δεχτείτε όπως είµαστε, θα πάµε µε τη Ρωσία».

Στην πραγµατικότητα, αν και οι µέθοδοι της πολιτικά ενορχηστρωµένης δικαιοσύνης είναι δικές του, ούτε ο Βλαντίµιρ Πούτιν είναι ευχαριστηµένος µε την καταδίκη της Τιµοσένκο. Καταδικάστηκε για µία βουτηγµένη στη διαφθορά συµφωνία για το φυσικό αέριο µε τη δική του Ρωσία. Κανένας δεν ανησυχεί περισσότερο για όλα αυτά από τον δυτικό γείτονα της Ουκρανίας, την Πολωνία, η οποία είναι η πιο σταθερή σύµµαχος του Κιέβου και υποστηρικτής της στην ΕΕ. Σε µία συµβολική έκφραση αυτής της φιλίας, η Πολωνία και η Ουκρανία θα φιλοξενήσουν από κοινού το ευρωπαϊκό πρωτάθληµα ποδοσφαίρου το 2012. Η Βαρσοβία εκµεταλλεύτηκε την πρώτη θητεία της στην κυλιόµενη προεδρία της ΕΕ προκειµένου να πιέσει την Ενωση να µην ξεχάσει τους γείτονές της στην Ανατολή, εν µέσω της κρίσης στην ευρωζώνη και της αναστάτωσης της Αραβικής Ανοιξης.

Εν µέρει µέσω της Βαρσοβίας ο Γιανούκοβιτς έστελνε στους ευρωπαίους ηγέτες µηνύµατα περί πιθα νών συµβιβασµών στην υπόθεση της Τιµοσένκο. Η αντίθεση µεταξύ της πορείας των δύο αυτών χωρών δεν θα µπορούσε να είναι πιο έντονη. Τη στιγµή που η Ουκρανία έκανε αυτή τη δίκη-παρωδία, η Πολωνία διεξήγαγε βουλευτικές εκλογές πιο φυσιολογικά, ήρεµα, ακόµη και βαρετά, από πολλές δυτικοευρωπαϊκές χώρες.

Το αποτέλεσµά τους ήταν η επιστροφή στην εξουσία του µετριοπαθούς κεντροδεξιού κόµµατος Πολιτική Πλατφόρµα, σε συνεργασία µε ένα µικρό αγροτικό κόµµα του οποίου ο ηγέτης σπανίως εµφανίζεται χωρίς το iPad του. Η οικονοµία αναπτύχθηκε κατά 3,8% τον περασµένο χρόνο. Η κυβέρνησή της µέχρι στιγµής διαχειρίστηκε τα ταπεινά καθήκοντα της κυλιόµενης ευρωπαϊκής προεδρίας µε αυτοπεποίθηση. Το να πάει κάποιος στη Βαρσοβία αυτή την εποχή είναι σαν να πηγαίνει στη Μαδρίτη ή στη Ρώµη, αν και είναι λιγότερο πιθανό να συ ναντήσει θυµωµένους διαδηλωτές κατά του καπιταλισµού και εκνευρισµένους αστυνοµικούς.

Γιατί αυτή η τροµερή απόκλιση µεταξύ των δύο χωρών, σηµαντικά τµήµατα των οποίων ανήκαν στις ίδιες αυτοκρατορίες ή κράτη για µεγάλο διάστηµα της Ιστορίας; Μερικοί δείχνουν στο διαφορετικό εξωτερικό σκηνικό: το αδύναµο κάλεσµα της ΕΕ και το στιβαρό χέρι της Ρωσίας, ειδικά στη ρωσόφωνη ανατολική Ουκρανία. Αλλοι υποστηρίζουν ότι είναι θέµα οικονοµίας – λες και γίνεται να τη διαχωρίσουµε από την πολιτική ή τους νόµους.

Αλλοι πάλι λένε ότι είναι ζήτηµα βαθέων πολιτισµικών διαφορών. Περπατώντας στα βήµατα του Σάµιουελ Χάντινγκτον, οι οπαδοί του υποστηρίζουν ότι η ανατολική, ορθόδοξη πολιτισµική παράδοση της Ουκρανίας την καταδικάζει σε δηµοκρατική αποτυχία, ενώ η δυτική, καθολική κληρονοµιά της Πολωνίας προκαθορίζει τη δηµοκρατική της επιτυχία. Υπάρχει ένας σπόρος αλήθειας σε όλες αυτές τις θεωρίες. Οµως ούτε η γεωγραφία, ούτε η οικονοµία, ούτε και ο πολιτισµός οδηγούν σε µία αναπόφευκτη πορεία. Η πολιτική µπορεί να αλλάξει έναν πολιτισµό και να τον σώσει από τον εαυτό του. Η καλή πολιτική, οι καλοί θεσµοί και τα καλά δικαστήρια µπορούν, δεδοµένης της εποχής και µε λίγη τύχη, να αλλάξουν την πορεία των πραγµάτων. Υποβαθµισµένες, αλκοολικές κοινωνίες – όπως έµοιαζε η Πολωνία στον επισκέπτη της πριν από 40 χρόνια – µπορούν να γίνουν σύγχρονες και ανοικτές.

Και το στοίχηµα της ελευθερίας είναι ότι οι ορθόδοξες, ισλαµικές και ασιατικές κοινωνίες µπορούν να µεταµορφωθούν επίσης. ∆εν πρόκειται απλά για τις σκέψεις ενός παρατηρητή: είναι ένα µάθηµα πολιτικής για την ΕΕ. Στη µετακοµµουνιστική, σηµερινή Ανατολική Ευρώπη, ο αφορισµός του Μπιλ Κλίντον αλλάζει: «Είναι η πολιτική, ηλίθιε…». Η πολιτική και το κράτος δικαίου. Η καταδίκη της Τιµοσένκο έχει σηµασία επειδή και η πολιτική και το κράτος δικαίου έχουν πάρει λάθος κατεύθυνση. Για αυτό η ΕΕ δεν πρέπει να δείξει επιείκεια. Αν ο πρόεδρος Γιανούκοβιτς θέλει να πετάξει πιο µακριά – στην Καµτσάτκα ας πούµε – πρέπει να του ευχηθούµε «καλό ταξίδι».

O κ. Τίμοθι Γκάρτον Ας είναι καθηγητής Ευρωπαϊκών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.

ΣχολείοΣχολείοΣχολείο

Ομορφοι θεσμοί όμορφα καίγονται

Του Μιχάλη Μητσού, ΤΑ ΝΕΑ 26 Οκτωβρίου 2011

«Η ομορφιά των θεσμών»: την είχαμε ανάγκη αυτή τη φράση, με την οποία τιτλοφορείται άρθρο του εξαίρετου Ρότζερ Κόεν στη χθεσινή Χέραλντ Τρίμπιουν. Είχαμε ανάγκη να σκεφτόμαστε την Ευρωπαϊκή Ενωση ως θεσμό που γεννήθηκε όχι για να μας οδηγήσει στον Παράδεισο, αλλά για να εμποδίσει μια άλλη κόλαση, έναν πόλεμο, μια καταστροφή. Πράγματι, η κόλαση που ξεκίνησε πριν από έναν αιώνα, το 1914, και δεν σταμάτησε μέχρι να μετατραπεί η Ευρώπη σε ερείπια, το 1945, βρίσκεται πίσω μας. Μας απειλεί όμως μια άλλη κόλαση, οικονομική, ανάλογη με εκείνη που εκτυλίχθηκε την τελευταία εβδομάδα του Οκτωβρίου του 1929. Και μάλιστα με τα ίδια αίτια: αναποφασιστικότητα, έλλειψη ιδεών, ατολμία, έλλειψη ηγεσίας.

Την είχαμε ανάγκη και αυτή την ανάλυση που έκανε πριν από λίγες ημέρες σε μια ομάδα γάλλων και γερμανών επιχειρηματιών ο Γιόσκα Φίσερ. «Κάθε βήμα της Ευρώπης γίνεται με την ευκαιρία μιας κρίσης», είπε ο πρώην υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας. «Αν λάβουμε υπόψη τη βιαιότητα του σημερινού σοκ, αντιλαμβανόμαστε ότι η Ευρώπη ετοιμάζεται να κάνει ένα μεγάλο άλμα προς τα εμπρός!» Μακάρι να έχει δίκιο. Ωστόσο, όλες οι ενδείξεις οδηγούν στο αντίθετο συμπέρασμα.

Η συζήτηση που γίνεται στους διαδρόμους των Βρυξελλών δεν έχει πολιτικό χαρακτήρα. Ολοι μιλούν για νούμερα και ποσοστά. Πόσο τοις εκατό θα είναι το κούρεμα του ελληνικού χρέους, στα πόσα τρισ. θα φτάσει η μόχλευση του EFSF. Η εντύπωση που αποκομίζει κανείς, γράφει ο Τζον Κάσιντι στον Νιου Γιόρκερ, είναι ότι για να λύσει το πρόβλημα του χρέους η Ευρωπαϊκή Ενωση προσέλαβε εκείνες τις αποτυχημένες διάνοιες από την Αμερική που μας κληροδότησαν τα περίφημα CDS, SIV, CDO και subprime. Αλλη μία φορά οι λύσεις που εξετάζονται κινούνται στον κόσμο της χρηματιστηριακής και όχι της πραγματικής οικονομίας. Οι Γερμανοί (και δεν εννοούμε μόνο τη Μέρκελ και τον Σόιμπλε, αλλά και τους Σοσιαλδημοκράτες) το έχουν δηλώσει απερίφραστα: λεφτά τέλος. Αν θέλετε να ενισχύσετε το EFSF για να είναι έτοιμο να αντιμετωπίσει μελλοντικές κρίσεις και να ησυχάσουν οι αγορές, βρείτε άλλους τρόπους.

Δηλαδή; Να, θα μπορούσε το Ταμείο να μετατραπεί σε ένα είδος ασφαλιστικής εταιρείας, που αντί για ανθρώπους ή αυτοκίνητα θα ασφαλίζει ομόλογα. Οι υπερχρεωμένες χώρες θα αγοράζουν ασφαλιστήρια συμβόλαια από το EFSF, τα οποία θα μπορούν να πωλούν στη συνέχεια σε επενδυτές, που θα έχουν τη δυνατότητα με τη σειρά τους να «τζογάρουν» πάνω σε αυτά. Σας θυμίζει κάτι; Φυσικά! Στην ίδια λογική στηρίχθηκαν και τα ενυπόθηκα δάνεια υψηλού κινδύνου (subprimes) με τα γνωστά αποτελέσματα. Τα δάνεια εκείνα ήταν εφοδιασμένα με έναν ειδικό επενδυτικό φορέα (SIV), ακριβώς τον ίδιο με εκείνο που θέλουν να δημιουργήσουν τώρα οι Ευρωπαίοι για να έχουν να επενδύσουν κάπου οι Κινέζοι και οι Βραζιλιάνοι που θα μας σώσουν…

ΣχολείοΣχολείοΣχολείο

ΔΡΟΜΟΙ

Του Ρούσσου Βρανά, ΤΑ ΝΕΑ 26 Οκτωβρίου 2011

Η Ευρώπη…

… είναι πια φανερό πως επιστρέφει στις ρίζες της. Στις πιο αρχαίες. Στα χρόνια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που για πρώτη φορά ένωσε τους δυτικοευρωπαϊκούς λαούς. Αυτοί οι λαοί διατήρησαν τους θεούς τους και τους θεσμούς τους. Ομως, όπως επισημαίνει ο δημοσιογράφος Ερβέ Νατάν στο περιοδικό «Μαριάν», ήταν όλοι υποταγμένοι σε μια ανώτατη αρχή: τη ρωμαϊκή Σύγκλητο που επέβαλλε τη θέλησή της σε όλους. Οπως έχουμε από καιρό καταλάβει, η Ρώμη δεν βρίσκεται πια στη Ρώμη αλλά στο Βερολίνο.

Τα Κοινοβούλια…

… της σύγχρονης Ευρώπης δεν είναι όλα ισότιμα μεταξύ τους. Ιδού η απόδειξη: για πρώτη φορά στην ιστορία της Ευρωπαϊκής Ενωσης, ένα ευρωπαϊκό συμβούλιο των αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων διέκοψε τις εργασίες του προκειμένου η Καγκελάριος Μέρκελ να συμβουλευτεί το γερμανικό Κοινοβούλιο αν η λύση που θα επιβάλει στα άλλα ευρωπαϊκά Κοινοβούλια για το χρέος της ευρωζώνης θα εξυπηρετεί τα γερμανικά συμφέροντα. Και τα συμφέροντα των υπόλοιπων χωρών; Ηγέτες υποτελείς, όπως ο Σαρκοζί, ο Θαπατέρο, ο Μπερλουσκόνι και άλλοι, έχουν αναλάβει την εναρμόνισή τους με τα γερμανικά συμφέροντα. Και σε αυτή την εναρμόνιση βρίσκουν διέξοδο και οι τοπικές πλουτοκρατικές ολιγαρχίες για τη μελλοντική κερδοφορία τους, με τη διαρκή λιτότητα που επιβάλλεται από το ευρωπαϊκό κέντρο στους λαούς της περιφέρειας.

Η ευρωπαϊκή…

… κρίση δεν είναι πια χρηματοπιστωτική, αλλά πολιτική. Το θέατρο όπου εκτυλίσσεται μοιάζει με ένα παιχνίδι πολιτικής ισχύος που παίζεται κυνικά από τους πολιτικούς του ευρωπαϊκού κέντρου, τους υποτελείς τους και τα ιδιωτικά συμφέροντα που εξυπηρετούν εις βάρος των λαών της περιφέρειας. Τι απεργάζονται; Τη μετατροπή των υπερχρεωμένων περιφερειακών χωρών της ευρωζώνης σε μικρές λατινικές αμερικές της εποχής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, σε ειδικές οικονομικές ζώνες που θα μπορεί να τις λυμαίνεται το μεγάλο ευρωπαϊκό κεφάλαιο χωρίς εμπόδια, χωρίς εργατική νομοθεσία, χωρίς εργασιακά δικαιώματα, σε ξέφραγα αμπέλια όπου κάθε κερδοσκόπος θα μπορεί να βάζει στο χέρι τις δημόσιες εθνικές περιουσίες. Αν σκεφτεί κανείς τις μακροχρόνιες θυσίες στις οποίες υποβλήθηκαν οι λαοί αυτών των χωρών προκειμένου να πετύχουν την ένταξή τους στην Ευρωπαϊκή Ενωση, εγκαταλείποντας ακόμη και το εθνικό τους νόμισμα, μόνο ως ειρωνεία της Ιστορίας θα μπορούσε να χαρακτηρίσει το γεγονός ότι η σημερινή δεινή τους κατάσταση είναι η συνέπεια αυτής της επιτυχίας τους.

Οι λαοί…

… των υπερχρεωμένων χωρών της Ευρώπης αξίζουν μια καλύτερη τύχη. Αν δεν την βρουν, και μάλιστα σύντομα, οι οικονομολόγοι Μάρσαλ Οερμπακ και Ρομπ Παρεντό προειδοποιούν για βιβλικές καταστάσεις: Δεν αποκλείεται να ζήσουμε τις τελευταίες μέρες του Σαμψών. Πολλοί ευρωπαϊκοί λαοί νιώθουν σήμερα δέσμιοι, τυφλωμένοι και τραυματισμένοι, όπως ήταν και εκείνος στα χέρια των Φιλισταίων. Με μια τελευταία τους απέλπιδα έκρηξη όσης δύναμης τούς έχει πια απομείνει, θα μπορούσαν να σωριάσουν σε συντρίμμια τον ναό (στην περίπτωσή μας τον ναό της ευρωζώνης), συμπαρασύροντας μαζί τους όλους εκείνους τους αλλοφύλους που έως τώρα παρίσταναν τους εταίρους τους.

ΣχολείοΣχολείοΣχολείο

Έκκληση γα τη σωτηρία των λαών της Ευρώπης από προσωπικότητες της Αριστεράς

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 27.10.11

Η «αυτοκρατορία του χρήματος», επιβάλλει σήμερα τη γρήγορη, βίαιη, βάρβαρη μετατροπή της Ελλάδας, σε τριτοκοσμική χώρα με ένα πρόγραμμα δήθεν «σωτηρίας» της, υποστηρίζουν σε κοινό κείμενο-έκκληση για τη σωτηρία των λαών της Ευρώπης, δεκάδες προσωπικότητες της πολιτικής, των γραμμάτων και των τεχνών από πολλές χώρες της Ευρώπης, μεταξύ των οποίων ο Μ. Θεοδωράκης, ο Α. Τσίπρας και ο Μ. Γλέζος.

Στην έκκλησή τους, με αφορμή την συμπλήρωση 65 ετών από την ήττα του ναζισμού και του φασισμού, δεκάδες προσωπικότητες της Αριστεράς υποστηρίζουν ότι "οι λαοί της Ευρώπης αντιμετωπίζουν σήμερα μια δραματική απειλή, όχι στρατιωτική αυτή τη φορά, αλλά οικονομική, κοινωνική και πολιτική".

Οι συνυπογράφοντες επισημαίνουν ότι η επίθεση των "αγορών" άρχισε με έναν πόλεμο κατά της Ελλάδας, η οποία εξελίχθηκε σε χρηματοπιστωτική κρίση, που κατέληξε στην υπαγωγή της Ελλάδας σε καθεστώς περιορισμένης κυριαρχίας.

Παρομοιάζουν, δε, την ασκούμενη πολιτική στην Ελλάδα με εκείνη του Πινοσέτ στη Χιλή και του Γέλτσιν στη Ρωσία και προειδοποιούν ότι θα έχει τα ίδια καταστροφικά αποτελέσματα αν δεν διακοπεί άμεσα. "Η Ελλάδα χρησιμοποιείται ως πειραματόζωο, για να μελετηθούν οι λαϊκές αντιδράσεις στον κοινωνικό δαρβινισμό και να τρομοκρατηθεί όλη η Ευρωπαϊκή Ένωση με αυτό που μπορεί να συμβεί σε ένα μέλος της", επισημαίνεται στο κείμενο.

Καταγγέλουν συστηματική επίθεση σε ευρωπαϊκές χώρες τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, και προσπάθειες καθησυχασμού των λαών που θυμίζουν τον τρόπο που αντιμετώπισαν τον φασισμό, στη δεκαετία του 1930. "

Πρέπει να δημιουργήσουμε ένα ισχυρό μέτωπο αντίστασης στην επελαύνουσα "Ολοκληρωτική Αυτοκρατορία της Παγκοσμιοποίησης", προτού είναι αργά", καταλήγει η ανακοίνωση, κάνοντας έκκληση για συλλογική αντίσταση.

Από την Ελλάδα το κείμενο συνυπογράφουν οι Γιάννης Μυλόπουλος, Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος, Θεοδόσης Πελεγρίνης, Κωνσταντίνος Τσουκαλάς, Κώστας Δουζίνας, Κώστας Βεργόπουλος, Κυριάκος Κατζουράκης και Κάτια Γέρου.

Από την Ιταλία ο εθνικός γραμματέας του κόμματος Κομμουνιστικής Επανίδρυσης Πάολο Φερρέρο, από την Ισπανία ο γ.γ., του κομμουνιστικού κόμματος Χοσέ Λουίς Κεντέλλα, από την Γαλλία ο γ.γ. του κομμουνιστικού κόμματος και πρόεδρος του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς, Πιέρ Λορέν, από τη Γερμανία ο Όσκαρ Λαφοντέν και οι συμπρόεδροι της Γερμανικής Αριστεράς (Die Linke), Κλάους Έρνστ και Γκεζίνε Λέτζ, κ.ά.

Κατηγορίες:πολιτική Ετικέτες: , , ,
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: