Αρχική > πολιτική > Το Ιστορικό Λάθος της κυβέρνησης

Το Ιστορικό Λάθος της κυβέρνησης

imageΤου Νίκου Τσούλια

Η κυβέρνηση έκανε βαρύ ιστορικό λάθος. Αντί το κυβερνητικό κόμμα να εκθέσει στο λαό το πρόγραμμα που θα εφάρμοζε, παρουσίασε μια αντίθετη πολιτική πρόταση.
Χειρίστηκε και θα χειριστεί καθ’ όλη τη κυβερνητική θητεία του ουσιαστικά μόνο το «Μνημόνιο», που επηρεάζει και θα επηρεάσει τη δημόσια ζωή και την οικονομική πορεία της χώρας για πολλά χρόνια. Όφειλε να θέσει πρόταση στο λαό γι’ αυτή την πολιτική που εφαρμόζει ή έστω για το περίγραμμά της πριν τις εκλογές. Κινήθηκε σαν να ήταν σε άλλη χώρα, σε άλλα χρόνια, σε ξένους τόπους, σε αλλοτινούς καιρούς…

Ως απόρροια αυτού του Ιστορικού Λάθους προκύπτει και το εξής πολιτικό παράδοξο: Ενώ συμμετείχε στη δημιουργία αυτής της κρίσης πάρα πολύ λιγότερο από ό,τι οι προηγούμενες κυβερνήσεις, κινδυνεύει να χαρακτηρισθεί ως η κύρια υπεύθυνη ακριβώς γιατί συνδέεται με τη λήψη και την εφαρμογή των “σημερινών” μέτρων! Αντί να γίνει, δηλαδή, δύναμη υπέρβασης της κρίσης – όπως ιστορικά μάλλον προέκυπτε – γίνεται μέρος της κρίσης. 

Από το «λεφτά υπάρχουν και δε θα μειωθούν μισθοί και συντάξεις», μάς πήγε στους μισθούς – επιδόματα, στην ανεργία, στις συνταγές του σκληρού πυρήνα του νεο-φιλελευθερισμού, σε μια μεγάλη οικονομική θηλιά.
Δεν ήξεραν το τοπίο πριν τις εκλογές; Είναι πολιτικά απαράδεκτο. Το ήξεραν και κινήθηκαν με τακτική στρέβλωσης του προεκλογικού προγράμματος σε σχέση με την πολιτική που θα εφάρμοζαν; Εξίσου πολιτικά απαράδεκτο.

Δεν έχουν από κάθε άποψη πολιτική νομιμοποίηση. Δεν έχουν δημοκρατική νομιμότητα. Δεν έχουν ηθικά ερείσματα. Δεν έχουν κοινωνική αναφορά.

Και σε άλλες χώρες, σε ανάλογο πρόβλημα μικρότερης έντασης από ό,τι στην Ελλάδα, είχαμε και έχουμε προγράμματα λιτότητας. Αλλά εκεί παρουσιάζονται σχετικές προεκλογικές προτάσεις και εγκρίνονται ή όχι από το λαό. Υπάρχει μια κοινωνική – πολιτική συζήτηση και εκλογική συμφωνία ή περίπου συμφωνία ή ανοχή.

Τώρα τι γίνεται; Η χώρα είναι σε ομηρία. Η θηλιά που έχει στηθεί αφορά όλη την κοινωνία. Δεν είναι μόνο το δάνειο και οι όροι του. Είναι το μοντέλο ανάπτυξης σε κρίση. Είναι το μοντέλο διακυβέρνησης σε κρίση. Η μόνη πολιτική που εφαρμόζεται είναι οι επιταγές της τρόικα, πολιτική των διαρκών περικοπών στα βασικά δικαιώματα των εργαζόμενων – δεν ξέρουν κάθε πρωί τι θα τους ξημερώσει, πολιτική που δεν μπορεί καν να αγγίξει τη φοροδιαφυγή και το μαύρο πολιτικό χρήμα.

Και το πιο οδυνηρό. Δεν υπάρχει, μέχρι σήμερα τουλάχιστον, πρόταση διεξόδου από κανένα κόμμα. Συνθήματα, γενικότητες, αοριστολογίες, καταγγελίες, αφελείς προτάσεις, ιδεολογήματα, θεωρητικές επινοήσεις – ακόμα και αλλαγής του «συστήματος» εκτίθενται με τόση ευκολία και προχειρότητα, που οι πολίτες δεν μπαίνουν ούτε καν στον κόπο να ακούσουν όλες αυτές τις «φαντασιακές κατασκευές».
Το πολιτικό σύστημα θα υποστεί μετασχηματισμό, τουλάχιστον το μέρος εκείνο του πολιτικού συστήματος που έχει στο πεδίο της δράσης του τη διακυβέρνηση της χώρας. Αλλά και τα υπόλοιπα δε νομίζω ότι μπορούν να επιχαίρονται. Η πρότασή τους δε συσπειρώνει τους πολίτες και τους εργαζόμενους. Γιατί είναι μια πρόταση “καταγγελίας”, μια πρόταση για αύξηση των εκλογικών τους ποσοστών. Αλλά έχει αυτό καμιά σχέση με τα προβλήματα και τις ανησυχίες των πολιτών; Τους είναι φοβερά αδιάφορο!

Η χώρα δεν μπορεί να κυβερνηθεί πρώτον λόγω της έντασης και έκτασης του σημερινού εθνικού προβλήματος και δεύτερον λόγω αδυναμίας των κυβερνητικών κομμάτων να δώσουν μια νέα πνοή, να γυρίσουν σελίδα στη δική τους πολιτική υπο-κουλτούρα που τροφοδότησε τη σημερινή κρίση. Έχω δε τη γνώμη ότι η αξιωματική αντιπολίτευση είναι εκτός τόπου και χρόνου. Έχει την αίσθηση ότι δεν είναι μέσα στο κάδρο της κρίσης, ότι δεν προκάλεσε την κρίση! Έχει την εντύπωση ότι μπορεί να αποκτήσει πλειοψηφία!! Έχει την εντύπωση ότι μπορεί να κυβερνήσει!!! Το τέλειο σχήμα του πολιτικού αυτισμού…

Φρονώ ότι η ευθύνη των πολιτών και των εργαζομένων είναι μπροστά μας. Δεν αρκούν οι καταγγελίες, οι αφορισμοί, οι συνθηματολογίες, οι κλαδικοί αγώνες. Σήμερα απαιτούνται δύο βασικά στοιχεία.
Πρώτον, η ανάπτυξη γενικών αγώνων από όλους τους εργαζόμενους. Αυτό θα είναι το ελπιδοφόρο μήνυμα, το μήνυμα στην κυβέρνηση, στην όποια κυβέρνηση και στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Δεύτερον, η ενεργός παρέμβαση στους κομματικούς – πολιτικούς θεσμούς. Μπορεί κανείς να αγωνίζεται σήμερα μόνο μέσα στα κοινωνικά κινήματα, για να υπάρξει πολιτική λύση και πολιτική προοπτική; Θεωρώ πως δεν είναι αρκετό. Τα κοινωνικά κινήματα δεν μπορούν εξ ορισμού να παίξουν τέτοιο ρόλο.

Απαιτείται και παράλληλη δράση για το μετασχηματισμό του σημερινού πολιτικού συστήματος. Άλλωστε, το σχήμα και η έννοια του πολίτη και του εργαζόμενου δεν αρτιώνονται μόνο ή, μάλλον, κυρίως στους επαγγελματικούς χώρους αλλά στη σφαίρα της πολιτικής και των βασικών της θεσμών.

Κατηγορίες:πολιτική Ετικέτες: , ,
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: