Αρχική > αποδελτιώσεις > Κριτική του καθαρού λόγου

Κριτική του καθαρού λόγου

Καντ, Ι. (1979), Κριτική του καθαρού λόγου
Αθήνα: Παπαζήσης, σ.

[Οι αποδελτιώσεις δεν αντικαθιστούν το διάβασμα των βιβλίων, αντίθετα το κεντρίζουν. Προσφέρονται ως πρόταση μελέτης του σχετικού βιβλίου και για διευκόλυνση στη δική σας αποδελτίωση. Ο χρόνος γι’ αυτούς που διαβάζουν έχει … άλλη αξία.
Θεωρώ πως κάθε διάβασμα βιβλίου απαιτεί κορφολόγημα του κειμένου για καλύτερη μελέτη και για βιβλιογραφική χρήση]

Επιμέλεια: Νίκου Τσούλια

τ. Α΄

Πρόλογος:

Η εποχή μας είναι η καθαυτό εποχή της κριτικής, στην οποία πρέπει να υποβάλλονται τα πάντα. Η Θρησκεία προβάλλοντας την αγιότητά της και η νομοθεσία της μεγαλειότητά της ζητούν συνήθως να της ξεφύγουν. 28

Γιατί κάθε γνώση που πρόκειται να εδραιωθεί εκ των προτέρων διαδηλώνει μόνη της ότι θέλει να θεωρείται ως απόλυτα αναγκαία… 31

… γιατί το κύριο πρόβλημα παραμένει τούτο: τι και πόσο μπορούν η διάνοια – νόηση και ο λόγος να γνωρίσουν ανεξάρτητα από κάθε είδος εμπειρίας και όχι: πώς είναι δυνατή η δύναμη του νοείν καθαυτή. 32

… πολλά βιβλία θα ήσαν πολύ πιο σαφή, αν δεν ήθελαν να είναι τόσο σαφή. 34

Ότι η Λογική είχε πορευτεί από τα παλαιότατα χρόνια τον ασφαλή δρόμο, αυτό καταφαίνεται από τούτο, ότι από την εποχή του Αριστοτέλη δε χρειάστηκε να κάμη ούτε ένα βήμα προς τα πίσω… 37

… έτσι ανοίχτηκε και χαράκτηκε μια για πάντα και σε άπειρα μάκρη ο ασφαλής δρόμος μιας επιστήμης. 40

Η Μεταφυσική, μια ολότελα απομονωμένη επιστήμη του θεωρητικού λόγου, που αίρεται κυριολεκτικά πάνω από τα διδάγματα της εμπειρίας και μάλιστα στηριζόμενη σε ψιλές έννοιες… 43

… ότι δηλ. η γνώση αυτή φτάνει μόνο ως τα φαινόμενα, ενώ το πράγμα αυτό καθεαυτό παραμένει μεν αυτοδύναμα πραγματικό, αλλά αδιάγνωστο από εμάς. 48

… μιας νεολαίας κατεχόμενης από το πάθος της γνώσης… 57

Εισαγωγή:

Έτσι από την άποψη του χρόνου δεν έχουμε καμιά γνώση μέσα μας που να προηγείται από την εμπειρία – όλες αρχίζουν με αυτήν. 71

Τέτοιες γνώσεις τις ονομάζουν a priori και τις διαστέλλουν από τις εμπειρικές, που έχουν την πηγή τους a posteriori, δηλαδή μέσα στην εμπειρία. 72

Άρα αναγκαιότητα και αυστηρή καθολικότητα αποτελούν ασφαλή γνωρίσματα μιας a priori γνώσης και είναι στενά αλληλένδετες μεταξύ τους. 75

Η φιλοσοφία έχει ανάγκη μια επιστήμης που να καθορίζει τη δυνατότητα, τις αρχές και την έκταση όλων των a priori γνώσεων. 77

Τα αναπόφευκτα αυτά προβλήματα του καθαυτού καθαρού λόγου είναι ο θεός, η ελευθερία και η αθανασία. 78

Η γοητεία από τη διεύρυνση των γνώσεων είναι τόσο μεγάλη, ώστε δεν μπορεί να ανακόψει κανένας την πορεία του παρά μόνο άμα σκοντάψει σε καθαρή αντίφαση. 79

Το ανάλαφρο περιστέρι, σχίζοντας με το ελεύθερο πέταγμά του τον αέρα, που νοιώθει την αντίστασή του, θα μπορούσε να πλάσει την παράσταση ότι αυτό θα το πετύχαινε πολύ πιο καλά μέσα στον κενό από αέρα χώρο. 80

..οι κυρίως μαθηματικές προτάσεις είναι πάντα κρίσεις a priori και όχι εμπειρικές, γιατί παρακολουθούνται από αναγκαιότητα, που δεν μπορεί να αντληθεί από τη εμπειρία. 87

Αρχή της αιτιότητας = principium causalitatis 92

Λόγος είναι η δύναμη, που μας προσπορίζει τις αρχές της a priori γνώσης. 96-97

Καθαρή ονομάζεται κάθε γνώση που δεν είναι καθόλου σύμμικτη με κατιτί ξένο προς αυτή. 96

… ότι δηλαδή υπάρχουν δύο κορμοί της ανθρώπινης γνώσης που ίσως να ξεφυτρώνουν από μια κοινή, ωστόσο σε εμάς άγνωστη ρίζα, δηλ. το αισθάνεσθαι και το νοείν – με τη βοήθεια του πρώτου μας δίνονται αντικείμενα, με τη βοήθεια του δεύτερου όμως αυτά νοούνται. 102

Κείμενο:

…το αντικείμενο μας είναι δυνατό, μόνο εφόσον το αντικείμενο προσβάλλει κατά κάποιον τρόπο το πνεύμα μας. 105

…γι’ αυτό το λόγο ναι μεν η ύλη των φαινομένων μας είναι δεδομένη μόνο a posteriori, η μορφή τους όμως πρέπει να βρίσκεται a priori στο πνεύμα μας έτοιμη για να εφαρμοστεί σε όλα τα φαινόμενα και συνεπώς να γίνει αντικείμενο θεωρήσεως ανεξάρτητα από κάθε αίσθημα. 107

Το ακαθόριστο αντικείμενο μιας εμπειρικής εποπτείας ονομάζεται φαινόμενο. 106

Ονομάζω καθαρές (με την υπερβατική σημασία του όρου) όλες τις παραστάσεις, στις οποίες δεν απαντά τίποτα που να ανήκει στην αίσθηση. 107

Αποκαλώ την Υπερβατική Αισθητική επιστήμη όλων των a priori αρχών της αισθητικότητας. 107-108

Ο χώρος είναι μια αναγκαία a priori παράσταση που υπόκειται ως βάση σε όλες τις εξωτερικές εποπτείες μας. 111-112

Ο χώρος δεν είναι τίποτα άλλο παρά η μορφή όλων των φαινομένων των εξωτερικών αισθήσεων, δηλ. ο υποκειμενικός όρος της αισθητικότητας, που μόνο αυτός μας καθιστά δυνατή την εξωτερική εποπτεία. 116

Ο χρόνος είναι δεδομένος a priori. 121

Μέσα σε αυτόν είναι δυνατή κάθε πραγματικότητα των φαινομένων. 121-122

Ο χρόνος δεν είναι τίποτα άλλο παρά η μορφή [το είδος] της εσωτερικής αίσθησης, δηλ. της εποπτείας του εαυτού μας και της εσωτερικής μας κατάστασης. 125

Άρα ο χρόνος και ο χώρος είναι δύο πηγές γνώσης, απ’ όπου μπορούν να αντλούνται διάφορες συνθετικές γνώσεις a priori, όπως το φανερώνει εξαίρετα το λαμπρό παράδειγμα των καθαρών μαθηματικών, σε ό,τι αφορά τις γνώσεις περί χώρου και περί των σχέσεών του. 131

..ποτέ δε θα γνωρίζαμε αυτό που μπορεί να είναι τα αντικείμενα αυτά καθ’ εαυτά, ακόμη και με την πιο αποσαφηνισμένη γνώση του φαινομένου των ίδιων, που είναι άλλωστε και η μόνη σε εμάς δεδομένη γνώση. 135

τ. Β΄

Άρα εποπτεία και έννοιες απαρτίζουν τα στοιχεία της όλης μας γνώσης έτσι ώστε ούτε έννοιες χωρίς αντίστοιχη κατά κάποιο τρόπο προς αυτές εποπτείες, ούτε εποπτεία χωρίς έννοιες μπορούν να προσπορίσουν γνώση. 15

Ο νους δεν έχει τη δυνατότητα να εποπτεύσει κάτι και οι αισθήσεις δεν έχουν τη δυνατότητα να νοήσουν κάτι. Μόνο από την ένωσή τους μπορεί να εκπηγάσει γνώση. 17

Τον ονοματικό ορισμό της αλήθειας, ότι δηλαδή είναι η συμφωνία της γνώσεως με το αντικείμενό της… 23

Την ιδέα αυτή την καθιστά δυνατή μόνο η ι δ έ α του ό λ ο υ της a priori νοητικής γνώσεως και η ακριβής διαίρεση [κατάταξη] των εννοιών που τη συναποτελούν, άρα μόνο η συνοχή των εννοιών μέσα σ’ ένα Σύστημα. 30

… ο κόσμος υπάρχει ως αποτέλεσμα ή τυφλής τύχης ή εσωτερικής αναγκαιότητας ή κάποιας εξωτερικής αιτίας. 42

Πίνακας των κατηγοριών:

  1. Του ποσού: ενότητα, πολλότητα, ολότητα.
  2. Του ποιού: πραγματικότητα, άρνηση, περιορισμός.
  3. Της αναφοράς: ενύπαρξη και αυθύπαρξη, αιτιότητα και εξάρτηση, κοινωνία.
  4. Του τρόπου: δυνατότητα – μη δυνατότητα, υπάρχειν – μη υπάρχειν, αναγκαιότητα – τυχαιότητα. 49

Όταν έχει κανένας τις πρωταρχικές και πρωτογενείς έννοιες, τότε μπορούν εύκολα να προστεθούν σ’ αυτές και οι παράγωγες και οι υπάλληλες κι έτσι να σχεδιαστεί ολόκληρο το γενεαλογικό δέντρο του καθαρού νου. 51

Όσο πιο αληθινές ακολουθίες συνάγονται από μια δεδομένη έννοια, τόσο πιο πολλά είναι τα γνωρίσματα της αντικειμενικής της πραγματικότητας. 58

Αλλά ανάμεσα στο πολυποίκιλο υφάδι της ανθρώπινης γνώσεως υπάρχουν μερικές, που προορίζονται και για την καθαρή a priori χρήση… 62

Γι’ αυτό την εξήγηση του τρόπου με τον οποίο μπορούν έννοιες να αναφέρονται a priori σε αντικείμενα την ονομάζω υπερβατική παραγωγή των εννοιών αυτών και τη διαστέλλω από την εμπειρική παραγωγή, η οποία δηλώνει τον τρόπο με τον οποίο μια έννοια αποκτάται δια της εμπειρίας και του στοχασμού… 62

… το αποτέλεσμα δεν προστίθεται απλώς στην αιτία αλλά τίθεται δι’ αυτής και προκύπτει από αυτή. 69

Κατά συνέπεια το αντικειμενικό κύρος των κατηγοριών ως a priori εννοιών θα έγκειται σε τούτο, ότι μόνο μέσω αυτών (κατά τη μορφή της νοήσεως) είναι εμπειρία δυνατή. 71

… κάτω από την ενότητα της καταλήψεως, πράγμα που αποτελεί την ύψιστη θεμελιώδη αρχή σε όλη την ανθρώπινη γνώση. 86

Νους είναι η ικανότητα για γνώση. 90

Γνώσεις δεν μπορούν να γεννηθούν μέσα μας [ούτε ] καμιά σύνδεση και ενότητα των ίδιων μεταξύ τους, χωρίς εκείνη την ενότητα της συνείδησης, η οποία προηγείται από όλα τα δεδομένα των εποπτειών και που μόνο σε αναφορά προς αυτή είναι δυνατή κάθε παράσταση αντικειμένων. 98

Υπάρχει μια εμπειρία, όπου όλες οι κατ’ αίσθηση αντιλήψεις παριστάνονται ως [ευρισκόμενες] σε παντελή και νομοτελειακή συνάφεια, όπως ακριβώς υπάρχει μόνο ένας χώρος και χρόνος, όπου απαντούν όλες οι μορφές του φαίνεσθαι και κάθε σχέση του είναι και του μη είναι. 104

Ώστε το νοείν ένα αντικείμενο και το γιγνώσκειν ένα αντικείμενο δεν είναι ένα και το αυτό. Το γιγνώσκειν προϋποθέτει δύο παράγοντες – πρώτα την έννοια με την οποία νοείται γενικά ένα αντικείμενο (η κατηγορία) και δεύτερο την εποπτεία, με την οποία δίνεται το αντικείμενο… 107

… το νοείν είναι δυνατό σε εμάς να γίνει τότε μόνο γνώση, όταν το αντικείμενο αυτό συσχετιστεί προς αντικείμενα των αισθήσεων. 108

Υπάρχουν τρεις υποκειμενικές πηγές της γνώσεως, στις οποίες στηρίζεται η δυνατότητα μιας εμπειρίας εν γένει και η γνώση των αντικειμένων αυτής της εμπειρίας: η αίσθηση, η φαντασία και η κατάληψη – καθεμία από αυτές μπορεί να θεωρηθεί ως εμπειρική, δηλ. στην εφαρμογή της σε δεδομένα φαινόμενα, αλλά όλες αποτελούν και a priori στοιχεία η θεμέλια, τα οποία καθιστούν δυνατή αυτή την ίδια την εμπειρική χρήση. 113

Η αίσθηση παριστάνει τα φαινόμενα εμπειρικά στην κατ’ αίσθηση αντίληψη, η φαντασία στο συνειρμό (και την ανάπλαση), η κατάληψη στην εμπειρική συνείδηση της ταυτότητας αυτών των αναπλαστικών παραστάσεων με τα φαινόμενα, με τις οποίες [παραστάσεις] αυτά είχαν δοθεί, συνεπώς στην αναγνώριση. 114

Είναι λοιπόν απόλυτα αναγκαίο η συνείδηση που έχω σε κάθε γνώση να αναφέρεται σε μια συνείδηση (του εαυτού μου). 117

Η ενότητα της καταλήψεως σε σχέση προς τη σύνθεση της φαντασίας είναι η νόηση και αυτή ακριβώς η ενότητα σε σχέση προς την υπερβατική σύνθεση της φαντασίας είναι η καθαρή νόηση. 120

Και οι δύο ακραίοι όροι, δηλ. αισθητικότητα και νόηση, πρέπει να εναρμονίζονται κατ’ αναγκαιότητα μέσω αυτής της υπερβατικής λειτουργίας της φαντασίας – γιατί διαφορετικά και οι δύο θα έδιναν μεν φαινόμενα αλλά όχι αντικείμενα εμπειρικής γνώσης, συνεπώς όχι εμπειρία. 131

Το «εγώ νοώ» εκφράζει το ενέργημα που καθορίζει την ύπαρξή μου. 131

Η αισθητικότητα μας δίνει μορφές (της εποπτείας) αλλά ο νους κανόνες. Αυτός ασχολείται πάντα με το να εξερευνά τα φαινόμενα με σκοπό ν’ ανακαλύψει κανένα κανόνα σ’ αυτά. 136

Κανένα αντικείμενο δε μπορούμε να νοήσουμε παρά μόνο διαμέσου κατηγοριών – κανένα νοητό αντικείμενο δεν μπορούμε να το κάνουμε γνώση παρά μόνο διαμέσου εποπτειών, οι οποίες αντιστοιχούν σε εκείνες τις έννοιες. 144

…οι κατηγορίες από την άποψη του νου περιέχουν τις αρχές της δυνατότητας κάθε εμπειρίας εν γένει. 146

Άρα ο μόνος λόγος για τον οποίο οι καθαρές έννοιες του νου είναι a priori δυνατές και μάλιστα, κατ’ αναφορά προς την εμπειρία, αναγκαίες, είναι ότι η γνώση μας έχει να κάμη μόνο με φαινόμενα, που η δυνατότητά τους ενοικεί σε μας τους ίδιους, η σύνδεση δε και η ενότητά τους βρίσκονται απλώς μέσα μας… 148-149

Η έλλειψη κριτικής δύναμης είναι αυτό που λέμε βλακεία και μια τέτοια ατέλεια δεν θεραπεύεται καθόλου. 153

Αυτή η σχηματοποίηση του νου μα εν σχέσει προς τα φαινόμενα και την ψιλή μορφή τους είναι μια τέχνη κρυμμένη στα κατάβαθα της ανθρώπινης ψυχής, που το αληθινό μυστικό της θα είναι δύσκολο να αποσπάσουμε ποτέ από τη φύση και να το παρουσιάσουμε ξέσκεπο μπροστά στα μάτια μας. 161

Η καθαρή εικόνα όλων των μεγεθών μπροστά στην εξωτερική αίσθηση είναι ο χώρος – αλλά η εικόνα όλων των αντικειμένων των αισθήσεων γενικά είναι ο χρόνος. 162

Ο χρόνος δεν χάνεται κυλώντας παρά μόνο εκείνο που χάνεται μέσα του κυλώντας είναι η ύπαρξη του μεταβλητού. 164

Η δυνατότητα της εμπειρίας είναι εκείνο που προσδίδει αντικειμενική πραγματικότητα σε όλες τις a priori γνώσεις μας. 178

Οι θεμελιώδεις αρχές του καθαρού νου είναι:

  1. Αξιώματα (της εποπτείας),
  2. Προλήψεις (της κατ’ αίσθηση αντιλήψεως),
  3. Αναλογίες (της εμπειρίας),
  4. Αιτήματα (της εμπειρικής σκέψης εν γένει). 184

Η βασική αρχή των αξιωμάτων της εποπτείας είναι: όλες οι εποπτείες είναι εκτατά μεγέθη ( η παράσταση των μερών καθιστά δυνατή την παράσταση του όλου). 186

Η αρχή που διέπει τις προλήψεις της κατ΄ αίσθηση αντιλήψεως είναι: σε όλα τα φαινόμενα το πραγματικό, το οποίο είναι ένα αντικείμενο της αίσθησης, έχει ένα εντατό μέγεθος, δηλ. ένα βαθμό [εντάσεως]. 191

Πρόληψη μπορεί κανείς να ονομάσει κάθε γνώση που μας επιτρέπει να γνωρίζουμε και να καθορίζουμε a priori εκείνο που ανήκει σε κάθε εμπειρική γνώση και αυτή είναι χωρίς αμφιβολία η σημασία με την οποία χρησιμοποιούσε ο Επίκουρος την έκφρασή του πρόληψη. 192-193

Ο χώρος και ο χρόνος είναι ποσά συνεχή (quanta continua), γιατί κανένα μέρος από αυτά δεν μπορεί να δοθεί χωρίς να περικλείεται σε πέρατα (σημεία και στιγμές), συνεπώς μόνο έτσι ώστε το ίδιο αυτό μέρος να αποτελεί πάλι ένα χώρο ή ένα χρόνο. 195

Η αρχή που διέπει τις αναλογίες της εμπειρίας είναι: Η εμπειρία είναι δυνατή μόνο μέσω της παραστάσεως μιας αναγκαίας συνδέσεως των κατ’ αίσθηση αντιλήψεων. 202

Οι τρεις τρόποι του χρόνου είναι η διάρκεια, η διαδοχή και το σύγχρονο. 204

Η θεμελιώδης αρχή της μονιμότητας της ουσίας: Η ουσία διατηρείται μόνιμα σε κάθε μεταβολή των φαινομένων και το ποσόν της μέσα στη φύση ούτε αυξάνεται ούτε μειώνεται. 209

Η μεταβολή είναι ένας τρόπος του υπάρχειν, ο οποίος επακολουθεί ως αποτέλεσμα ενός άλλου τρόπου υπάρξεως του ίδιου ακριβώς αντικειμένου. 215

Θεμελιώδης αρχή της χρονικής ακολουθίας σύμφωνα προς τον νόμο της αιτιότητας: Όλες οι μεταβολές λαμβάνουν χώρα σύμφωνα προς το νόμο της συνδέσεως της αιτίας και του αποτελέσματος. 217

Γιατί εμείς έχουμε να κάμουμε μόνο με τις παραστάσεις μας – το πώς μπορεί να είναι τα πράγματα αυτά καθ’ εαυτά (ανεξάρτητα από τις παραστάσεις με τις οποίες επιδρούν επάνω μας) αυτό βρίσκεται ολότελα έξω από τη γνωστική μας σφαίρα. 220

Γιατί μόνο τα φαινόμενα είναι εκείνα που μας επιτρέπουν να γνωρίσουμε εμπειρικά αυτή τη συνέχεια στην αλληλουχία των χρόνων. 229

Έτσι κάθε μεταβολή είναι δυνατή μόνο με μια συνεχή δράση της αιτιότητας, η οποία, εφόσον είναι ομοιόμορφη ονομάζεται ροπή. 239

Θεμελιώδης αρχή της συγχρονικότητας σύμφωνα προς τον νόμο της αμοιβαιότητας ή της κοινωνίας: Όλες οι αιτίες, εφόσον είναι δυνατό να γίνουν αντιληπτές ως σύγχρονες μέσα στο χώρο, βρίσκονται σε καθολική αλληλεπίδραση. 242

Η συγχρονικότητα είναι η ύπαρξη του πολλαπλού σ’ ένα και τον αυτό χρόνο. 243

Έτσι οι τρεις δυναμικές σχέσεις, από όπου απορρέουν όλες οι άλλες, είναι η σχέση της ενυπάρξεως, της ακολουθίας και της συνθέσεως. Αυτές είναι οι τρεις Αναλογίες της εμπειρίας. 248

Η απλή αλλά εμπειρικά καθορισμένη συνείδηση της ίδιας μου της υπάρξεως αποδεικνύει την ύπαρξη των αντικειμένων εν χώρω εκτός από μένα. 261

Γι’ αυτό και η πρόταση: τίποτε δε συμβαίνει [δε γίνεται] από τύχη (in mundo non datur casus = μέσα στον κόσμο δεν επιτρέπεται να υπάρχει τύχη) είναι ένας a priori φυσικός νόμος – το ίδιο [και η πρόταση]: καμιά αναγκαιότητα μέσα στην φύση δεν είναι τυφλή αλλά εξαρτημένη, και συνεπώς κατανοητή αναγκαιότητα (non datur fatum = δεν επιτρέπεται να υπάρχει πεπρωμένο). 267

Η υπερβατική χρήση μιας έννοιας σε μια οποιαδήποτε θεμελιώδη αρχή έγκειται σε τούτο, ότι δηλ. η χρήση αυτή αναφέρεται σε πράγματα εν γένει και αυτά καθ’ ευατά, ενώ η εμπειρική χρήση αναφέρεται μοναχά σε φαινόμενα, δηλ. αντικείμενα δυνατής εμπειρίας. 285

Το νοείν είναι η πράξη με την οποία επιτελείται η αναφορά μιας δεδομένης εποπτείας προς ένα αντικείμενο. 294-295

Νους κα αισθητικότητα μπορούν σε μας [τους ανθρώπους] μόνο σε αλληλοσύνδεση να καθορίζουν αντικείμενα. 311

Με μια λέξη: ο Leibniz νοητικοποιούσε τα φαινόμενα, όπως ο Locke είχε αισθητικοποιήσει όλες τις έννοιες του νου με το σύστημά του της Νοογονίας, δηλ. τις είχε θεωρήσει μόνο ως εμπειρικές ή ως αφηρημένες έννοιες του νου. 324

Γιατί δεν είμαστε σε θέση να κατανοούμε παρά μόνο αυτό που μέσα στην εποπτείας μας συνεπάγεται κατιτί το ανταποκρινόμενο στις λέξεις μας. 330

…μολονότι τα φαινόμενα δε συμπεριλαμβάνονται ως πράγματα καθ’ εαυτά ανάμεσα στα αντικείμενα του καθαρού νου, εντούτοις αυτά είναι τα μόνα, ως προς τα οποία η γνώση μας μπορεί να έχει αντικειμενική πραγματικότητα, δηλ. [τα μόνα] όπου η εποπτεία ανταποκρίνεται στις έννοιες. 332

Κατηγορίες:αποδελτιώσεις Ετικέτες:
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: