Αρχική > πολιτική > Απεργία 19 – 20 Οκτωβρίου 2011

Απεργία 19 – 20 Οκτωβρίου 2011

Τclip_image001ου Νίκου Τσούλια

Είναι απεργία  σταθμός.

Δεν είναι μια απλή απεργία.
Δεν τίθεται ούτε καν θεωρητικά το διαχρονικό ερώτημα: τι θα επιτύχω, θα έχει αποτέλεσμα η απεργία;
Δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία για την επίκληση της αποτελεσματικότητας ή όχι της απεργίας. Δεν διακυβεύεται κάτι «επιπλέον», κάτι από τα κεκτημένα. Διακυβεύεται αυτό καθεαυτό το αγαθό της εργασίας. Διακυβεύεται η ποιότητα της ζωής μας.

Δεν είναι οι κλασικές απεργίες με τις οποίες διεκδικούσαμε ενίσχυση του εισοδήματός μας και βελτίωση των εργασιακών συνθηκών.
Οι δυνάμεις της αγοράς και του κεφαλαίου επιδιώκουν την καταστροφή της ελπίδας μας, την κυριαρχία του φόβου τους. Γι’ αυτό δεν μπορεί κανείς να λείπει απ’ αυτόν τον αγώνα.

Είναι απεργία – σταθμός.

Είναι απεργία προσωπικής και συλλογικής στάσης και συμπεριφοράς. Είναι η αμεταβίβαστη πολιτική ευθύνη του καθενός μας για το επάγγελμά του και το μέλλον του, για το σχολείο, για τους εργαζόμενους, για τη ζωή μας, για τον τόπο μας. Η απεργία από κάθε άποψη – συνειδησιακή, θεσμική, κινηματική, πολιτική – είναι το σημαντικότερο μέσο των αγώνων των πολιτών και των εργαζομένων, όπου γης και όπου χρόνου.

Σήμερα δεν τίθεται καν το γνωστό θέμα, ότι δεν έχουμε την οικονομική δυνατότητα να χάσουμε ούτε ένα ημερομίσθιο, ακριβώς γιατί ούτως ή άλλως τα χρήματα του μισθού δεν αρκούν, δεν αρκούν για να ζήσουμε.
Σήμερα δεν τίθεται ζήτημα στο αν μπορούμε να χάσουμε κάποια ημερομίσθια, ακριβώς γιατί στο νεοδιόριστο εκπαιδευτικό δεν δίνουν πλέον μισθό αλλά επίδομα!
Σήμερα το δίλημμα είναι αν θα αγωνιστούμε για να έχουμε κάποιο στοιχειώδη μισθό κάποια στοιχειώδη σύνταξη ή όχι. Και εδώ ο καθένας μας είναι «απέναντι» σ’ αυτή την πρώτιστη ευθύνη, είναι «απέναντι» στον εαυτό του.

Είναι απεργία – σταθμός.
Η απεργία αυτή έχει ιστορική σημασία.
Κανένας δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν έχει κατανοήσει το νόημά της.
Κανένας δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν γνωρίζει τις επιπτώσεις της πρωτόγνωρης  αντεργατικής πολιτικής.
Ζούμε στιγμές που αλλάζουν τις εποχές. Οι νέοι καιροί δεν είναι δυνατόν να μη μας αφορούν, να μη μας περιλαμβάνουν, να μην είναι δημιούργημά μας. 

Το μήνυμά της και η πολιτική της σημασία έγκειται στην καθολική συμμετοχή. Η καθολική συμμετοχή συνιστά την κρίσιμη πολιτική παρέμβαση στο (αντι) ιστορικό – από κάθε άποψη – εγχείρημα να τεθούν η Ελλάδα και οι εργαζόμενοι σε συνθήκη εξαθλίωσης και εργασιακού μεσαίωνα.
Θα είμαστε όλοι μαζί, στους κοινωνικούς φορείς, στην ΟΛΜΕ, στη ΔΟΕ, στην ΠΟΣΔΕΠ, στην ΑΔΕΔΥ.

Αγωνιζόμαστε εναντίον της πολιτικής της κυβέρνησης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εναντίον της σκληρής επίθεσης του κεφαλαίου στον κόσμο της εργασίας.
Αγωνιζόμαστε για τα βασικά κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματά μας, αγωνιζόμαστε για το μέλλον της Ελλάδας, αγωνιζόμαστε για το ποιόν του σύγχρονου ευρωπαϊκού πολιτισμού.

Αγωνιζόμαστε ως εκπαιδευτικοί, γιατί το αξιακό μορφωτικό φορτίο έχει παιδαγωγικό άρωμα, γιατί ο εκπαιδευτικός λόγος καθοσιώνεται με την πράξη ευθύνης στις κρίσιμες στιγμές.
Αγωνιζόμαστε για να μπορούμε να λέμε στους μαθητές / στις μαθήτριές μας, στα παιδιά μας: είμαστε και εμείς εκεί, αγωνιστήκαμε για τη ζωή που μας ανήκει, αγωνιστήκαμε για το ίδιο το νόημα της ζωής μας
Αγωνιζόμαστε για να είναι το μέλλον μας φωτεινό, γιατί θα είναι πάντα δημιούργημα του κόσμου της εργασίας, του κόσμου της μάθησης και της διαπαιδαγώγησης.

Κατηγορίες:πολιτική Ετικέτες: , ,
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: