Αρχική > πολιτική > Επιλεγμένα πολιτικά άρθρα 14.10.11

Επιλεγμένα πολιτικά άρθρα 14.10.11

clip_image001Το πρόβλημα με την Ελλάδα

The New York Times, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 12.10.11

Η Αθήνα πρέπει να προχωρήσει
σε σκληρές μεταρρυθμίσεις, αλλά
η Ευρώπη ζητάει υπερβολική λιτότητα. Η Ευρώπη έχει δίκιο
να απαιτεί, σε αντάλλαγμα του πακέτου διάσωσης, από την Ελλάδα να πραγματοποιήσει επίπονες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, ώστε να κάνει την οικονομία της περισσότερο ανταγωνιστική και να δημιουργήσει έσοδα, για να μειώσει το τεράστιο χρέος της.

Χωρίς αυτή την πίεση, είναι πολύ πιθανό ότι η Αθήνα δεν θα μπορούσε ποτέ να αντιμετωπίσει τη σκληρή αντίσταση των συνδικάτων του Δημοσίου, των ελεύθερων επαγγελματιών, των πλουσίων και όλων των ομάδων ειδικών συμφερόντων, που ήταν αποφασισμένοι να συνεχίσουν τη δράση τους, όπως συνήθως.

Ομως, η Ευρώπη κάνει μεγάλο λάθος να απαιτεί ταυτοχρόνως από την Ελλάδα να επιβάλει νέους φόρους και σκληρές δημοσιονομικές περικοπές, γιατί έτσι θα διαρκέσει περισσότερο και θα γίνει ακόμη χειρότερη η ήδη σοβαρή ύφεση. Αυτό θα καταστήσει αδύνατη την αντιμετώπιση της κρίσης χρέους από τη χώρα. […]

Οι ηγέτες της Ευρώπης πρέπει να απομακρυνθούν από τις πολιτικές λιτότητας, που πνίγουν την ανάπτυξη, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε ισχυρότερες οικονομίες, όπως η Γερμανία. […]

Εάν η επιπλέον βοήθεια (στην Ελλάδα) συνδεθεί με ένα παρόμοιο σετ οικονομικών πολιτικών χωρίς νόημα, η Ελλάδα θα εξωθηθεί στη χρεοκοπία, δημιουργώντας μία ακόμη μεγαλύτερη τρύπα στους ευρωπαϊκούς ισολογισμούς και ενισχύοντας τους φόβους ότι και άλλες χρεωμένες χώρες μπορεί σύντομα να χρεοκοπήσουν. Οι απαιτήσεις για σκληρότερη λιτότητα πρέπει να δώσουν τη θέση τους στην παραχώρηση χρόνου, ώστε να αποδώσουν οι μεταρρυθμίσεις. […]

Το ΔΝΤ και η Ευρώπη πρέπει να συνεχίσουν να πιέζουν την Αθήνα για το άνοιγμα των επαγγελμάτων, για ευρείας βάσης και ενιαίο φορολογικό σύστημα και για αποδοτικές δημόσιες υπηρεσίες. Και πρέπει να συνεχίσουν να πιέζουν την Ελλάδα να εξαλείψει δεκάδες χιλιάδες άνευ ουσίας θέσεις του Δημοσίου, απελευθερώνοντας χρήματα που θα μπορούσαν να ενισχύσουν την οικονομική ανάπτυξη.

Για δεκαετίες, τα βασικά πολιτικά κόμματα της Ελλάδας επιδόθηκαν σε υδροκεφαλισμό του Δημοσίου, προκειμένου να ικανοποιήσουν τους οπαδούς τους και να μειώσουν τεχνητά την ανεργία. Αυτή η πρακτική βύθισε την Ελλάδα ακόμη περισσότερο στο χρέος και πρέπει τώρα να αναστραφεί.

Τα επόμενα πακέτα διάσωσης θα πρέπει να δίνονται με την προϋπόθεση οι ελληνικές κυβερνήσεις να υλοποιούν τις μεταρρυθμίσεις και όχι μόνο να εξασφαλίζουν κοινοβουλευτική έγκριση. Για να αποτραπεί η χρεοκοπία της Ελλάδας, απαιτούνται επιθετικές μεταρρυθμίσεις, αλλά και η δημιουργία «χώρου», στον οποίο θα ανθήσουν η οικονομική ανάκαμψη και η ανάπτυξη.

Σχολείο

Να ζει το «Πολυτεχνείο»…

Του Μίμη Σουλιώτη, ΤΑ ΝΕΑ, 12.10.11

Με εντυπωσίασε η πρόσφατη αναφορά του Στέλιου Ράμφου στην τηλεοπτική εκπομπή «Στα άκρα»: η «Γενιά του Πολυτεχνείου» είναι αγράμματη, γι’ αυτό και έκαμε τους σημερινούς Ελληνες αγράμματους, υποστήριξε ο κ. Ράμφος με τόσην έμφαση ώστε αποκλείω να υπονοούσε την κατάργηση του πολυτονικού αποκλειστικά και μόνον.

Τρεις εμβληματικές φυσιογνωμίες του «Πολυτεχνείου» έχουν ωστόσο γόνιμη σχέση με τα γράμματα: Ανδρουλάκης, Δαμανάκη, Λαλιώτης. Ο πρώτος είναι διακεκριμένος στοχαστής και συγγραφέας, η Δαμανάκη μιλούσε και έγραφε ανέκαθεν άπταιστα ελληνικά και ο τρίτος, πέραν των εκπασοκισμένων Carmina burana, απεσύρθη και βιοπορίζεται ως υπεύθυνος δόκιμης εκδοτικής σειράς.

Για να μείνω σ’ αυτούς, έχουν αναλάβει στο παρελθόν υψηλές κομματικές θέσεις που ευκολύνουν να διαπιστώσουμε ότι έχει συμβεί το αντίθετο από εκείνο που ισχυρίζονται οι ετερόκλητοι πολέμιοι: η «Γενιά του Πολυτεχνείου» δεν κατόρθωσε να κυριαρχήσει στην πολιτική και μάλιστα ηττήθηκε από τα κουτσογιωργικά, τα κολιγιαννο-φλωρακικά και τα κουκουεσωτερικά κατεστημένα. Αν σε κάτι μπόρεσε να επηρεάσει δραστικά την πολιτική ζωή της χώρας η «Γενιά», είναι η αμφισβήτηση ως διαρκές γνώρισμα του πολιτικού στοχασμού καθώς και η ακραία πρακτική των καταλήψεων.

Γιατί το τοτινό «Πολυτεχνείο» ήταν επίσης κατάληψη, όχι όμως ως προτιμητέα λύση παρά επειδή η απεργία ήταν απαγορευμένη και η διαμαρτυρία ανοιχτού χώρου είχε κατασταλεί, ενώ οι σημερινές καταλήψεις πανεπιστημίων, σχολείων, υπουργείων και πλατειών είναι ευτελιστικές γιατί τις απεργίες και τις ανοιχτές συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις δεν τις διώκει κανένας. Ο πιθηκισμός διαφέρει από τη δημιουργική μίμηση.

Η τάση προς απαξίωση του «Πολυτεχνείου» ενισχύεται τελευταία, στα πλαίσια της συνολικής έκρυθμης κατάστασης. Εκτός από τις σποραδικές αναφορές στην αρθρογραφία των εφημερίδων, χαρακτηριστική ήταν και η δημοσιευθείσα ανακοίνωση της ΔΑΠ/ΝΔΦΚ που επέκρινε την «Γενιά του Πολυτεχνείου» για όλα τα δεινά της μεταπολιτευτικής Ελλάδας (κατονομαζόταν μάλιστα η υπουργός Παιδείας, μολονότι απείρως – μα και εμφανώς! – νεότερη από τους εξηντατοσάρηδες της επίμαχης «Γενιάς»• ενώ ευλόγως, βεβαίως, παρέλειψε η ΔΑΠ να κατονομάσει τον υπονοούμενο στόχο της, τον πολιτικό σύμβουλο του σημερινού προέδρου της ΝΔ Χρύσανθο Λαζαρίδη, ο οποίος δεν ήθελε καταλήψεις στα πανεπιστήμια).

Υποθέτω ότι έμμεσες είτε ευθείες επιθέσεις κατά του «Πολυτεχνείου», που πυκνώσαν τελευταία, ώθησαν τον Ριχάρδο Σωμερίτη να αφιερώσει εσχάτως στο ζήτημα ένα σχόλιο όπου μεταξύ άλλων γράφει: «Αλλά ποιο είναι το σωστό: οι όσοι αντιστάθηκαν στη δικτατορία να κλειστούν ερµητικά στα σπίτια τους εκχωρώντας τη δηµόσια ζωή σε όσους λιποψύχησαν;» («Το Βήμα», 9 Οκτ. 2011).

Η «Εξέγερση του Πολυτεχνείου» έχει αποτιμηθεί ως πολιτικό συμβάν και θα αξιολογηθεί αντικειμενικά από την πολιτική μας ιστορία. Σκοπεύω να σχολιάσω ωστόσο την προκείμενη του «Πολυτεχνείου», ότι δηλαδή η μεταπολίτευση υπήρξε περίοδος καταστροφική για τη χώρα λόγω εσφαλμένης οικονομικής πολιτικής των κυβερνήσεων και λόγω διαφθοράς, σκανδάλων και άλλων ομοειδών επιφαινομένων που εκδηλώνονται στις περιόδους επικυριαρχίας του χρηματιστικού κεφαλαίου.

Δεν δικαιούμαστε όμως να είμαστε επιλεκτικοί εφόσον καταστροφολογούμε γενικώς και αορίστως• θυμίζω λοιπόν, πρώτον, ότι στη δεκαετία του ’60 οι επιθέσεις εναντίον της πολιτικής και των «φαυλεπίφαυλων» πολιτικών ευκόλυναν την επιβολή της δικτατορίας και, δεύτερον, ότι στη μεταπολίτευση η αναβάθμιση των προχουντικών πολιτικών κομμάτων από φεουδαλικών σε δημοκρατικά με θεσμούς και κανονιστικές λειτουργίες (προ Μητσοτάκη, για παράδειγμα, το ιδρυτικό της ΝΔ δεν προέβλεπε καν διαδικασίες διαδοχής για το αξίωμα του προέδρου του κόμματος), η κατάργηση των διακρίσεων με βάση τα πολιτικά φρονήματα, τα Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα, η ένταξη στην ευρωζώνη, η γέφυρα Ρίου – Αντιρρίου, η Εγνατία Οδός, η ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην ΕΕ είναι παραδείγματα μεταπολιτευτικών επιτεύξεων. Καταστροφές όπως αύξουσα φοροδιαφυγή, διαφθορά και σκάνδαλα είχαμε και έχουμε πολλά• άλλο αυτό όμως και διαφορετικό η απόλυτη απαξίωση που συσκοτίζει τις θετικές όψεις της σημερινής Ελλάδας. Με αυτά τα δεδομένα, η βασική προϋπόθεση πάνω στην οποία στηρίζεται η ολοσχερής καταδίκη της «Γενιάς του Πολυτεχνείου» δεν ευσταθεί.

Μία ακόμη πτυχή του ζητήματος είναι ότι, στον βαθμό που καταστροφολογούμε για τη μεταπολιτευτική Ελλάδα, η πολιτιστική της όψη δεν μένει άκριτη και αλώβητη. Το Μουσείο της Ακρόπολης, το Μέγαρο Μουσικής, η θαυμαστή αναβίωση και εξάπλωση του ρεμπέτικου τραγουδιού συνιστούν προστεθειμένες αξίες ή έχουν αναδυθεί ως πολιτισμικά αποκυήματα της μεταπολιτευτικής διαφθοράς του ύστερου καπιταλισμού; Πώς συμβαίνει, με άλλα λόγια, να έχει ακμάσει και να έχει εξευρωπαϊσθεί όσο ποτέ πριν η πολιτιστική μας ζωή τα τελευταία σαράντα χρόνια (αρκεί και μόνον την εκδοτική ανθοφορία, τα ιδρύματα και τα ανακαινισμένα μουσεία μας να θυμηθούμε) σε πείσμα της διαφθοράς που μας έδερνε, και μάλιστα χωρίς να υποστηρίζεται από μιαν ιδεολογική πλατφόρμα, προοδευτική είτε συντηρητική, αλλά πάντως έμφορτη γοήτρου και υπερταξικών αξιώσεων;

Εκτός κι αν καταστροφολογώντας για τη μεταπολιτευτική περίοδο συμπεριλάβουμε και την πολιτιστική παραγωγή, λ.χ. και τους στίχους του Γκάτσου• σε αυτήν την περίπτωση απαιτείται ο Α. Εμπειρίκος: Μία γυναίκα κάποτε μας σταματά/ Αν δεν γελάσει πρόκειται να βρέξει («Οχθη»).

Ο Μίμης Σουλιώτης είναι ποιητής και διδάσκει λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας

Σχολείο

Το πλήθος και η «εξουσία»

Του ΤΑΚΗ ΚΑΦΕΤΖΗ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 12.10.11

Η κατάπληξη είναι πάντα τελεστής υποταγής. Γιατί έγκειται σε μια συνθήκη απρόσμενη κατά την πρόθεση («δεν το περίμενα από σένα, από σας», ό,τι προτιμάτε) και συνάμα καθηλωτική κατά το αποτέλεσμα («πού με/μας έφτασαν;», λόγου χάριν).

Ομως η κατάπληξη είναι και ενδελεχής δύναμη στην κίνηση της ιστορίας. Κατάπληκτοι οι Λουδοβίκοι και οι Ρομανόφ πορεύτηκαν το δρόμο της αιματηρής τελευτής τους.

Ησαν ανήμποροι να την αντικρίσουν μέσα σε λίγες μέρες, σε λίγες ώρες· ήσαν ανίκανοι να σκεφτούν πώς η μακρά, σχεδόν αιώνια, ακίνητη χωροδεσποτική βιοτή τους, γίνεται παρανάλωμα της άμεσης, λες άχρονης, δηωτικής πράξης εκείνου του ανοίκειου σ’ αυτούς «πλήθους», που άλλοι, μετά (όχι άδολα, μας λέει ο Virno), ονομάτισαν «λαό».

Δεν φαντάστηκαν ποτέ τα κεφάλια τους στην απόλυτη κι έτσι ακαριαία ευχέρεια του δήμιου της εξέγερσης, γιατί είχαν φαντασιωθεί την ελέω Θεού γι’ αυτό και αείποτε υπάρχουσα εξουσία τους, που νόμιζαν πως προστατεύει το τρυφηλό και μαζί τιμωρό σώμα τους.

Αν υπάρχει μια «πονηριά» στην ιστορία, αυτή κατοικεί στις πιρουέτες του μόνου λόγου ύπαρξής της, στο χρόνο της, στις αναπάντεχες γυροβολιές του χρόνου της: απέναντι στην ανέκαθεν δεδομένη, σιδηρόφρακτη, αιματηρή αυθεντία του δεσπότη, θα παραταχθεί ο αέναος χρόνος του σοφού δίκιου των υποτακτικών του. Και, παραφράζοντας τον Bookchin, θα υπάρχει πάντα αυτό το αέναο του δίκιου των ταπεινών, του «λαουτζίκου» που έλεγαν τους πολίτες της Γαλλικής Επανάστασης, θα υπάρχει σαν επανάσταση μέσα στην επανάστασή τους.

Βρίσκοντας τη φωνή της στον Σπάρτακο, στους «Ισοπεδωτές», τους «Σκαφτιάδες», τους «Χωρικούς» του Τόμας Μίντσερ, στον Γράκχο Μπαμπέφ, στον Αύγουστο Μπλανκί, στον απονενοημένο μοναχικό της λατρείας της χειροπιαστής πράξης Νετσάγεφ, στους Κομμουνάρους της Κροστάνδης, τους Γερμανούς Σπαρτακιστές, τους Ζαπατίστας, στο χιλιανό MIR, στο παλαιστινιακό «Μέτωπο» του Ζορζ Αμπάς, μέχρι και στα εσωτεριστικά, θανατηφόρα ρομαντικά «αντάρτικα πόλης» του αναπτυγμένου, αλλά πολιτικά μελαγχολικού και κοινωνικά βάρβαρου κόσμου της σημερινής Δύσης, και στα κινήματα άμεσης απαλλοτρίωσης αγαθών και υπηρεσιών που αναδύονται εν τω άμα και χωρίς ένα «μετά» στις μητροπόλεις του καπιταλιστικού κέντρου και της περιφέρειάς του.

Ολες αυτές και μύριες άλλες τέτοιες «φωνές» διεκδικούν και συμπυκνώνουν τη στιγμή του δίκιου των ταπεινών στο χρόνο της ιστορίας, την ανθρώπινη στιγμή τους πριν ταπεινωθούν υπό διαρκή εθελοδουλία.

Αυτές οι φωνές οραματίζονται και κάνουν υλική και μοναδική τη στιγμή της έλευσης του πλήθους στην ιστορία ως περίλαμπρου υποκειμένου της, πέρα αλλά και έξω από τη θεσμικά σωφρονιζόμενη ετυμηγορία του «λαού» ως αθύρματος των λερναίων στιγμών τής κάθε κυρίαρχης εξουσίας.

Αυτές οι φωνές επιφέρουν στο λερναίο χρόνο της εξουσίας ένα αιφνίδιο, απροσδόκητο πλήγμα, όσο αιφνίδια κι απροσδόκητα είναι τα δικά της ακατάπαυστα πλήγματα στις ζωές των ανθρώπων, που θέλει να τους καθορίζει ως ευπειθείς υπηκόους και να μην τους αποδέχεται ως «κοινωνικά συμβαλλόμενους».

Κι αυτά όλα γράφονται γιατί σε τούτη τη χώρα ακούγεται τα τελευταία δυο χρόνια πως «είμαστε σε πόλεμο». Γιατί εξαγγέλλεται ένα πολεμικό ανακοινωθέν κάθε Σαββατοκύριακο (ούτε η ανάσα του καθεστώτος δεν γίνεται σεβαστή). Γιατί ακούγεται από παντού και παντοειδώς ότι είμαστε σε «κατάσταση έκτακτης ανάγκης». Γιατί το «έχουμε το πιστόλι γεμάτο στο τραπέζι» εναλλάσσεται κτηνωδώς με το «είμαστε με το πιστόλι στον κρόταφο».

Γιατί κάθε μέρα που ξημερώνει σ’ αυτή τη χώρα φέρνει μιαν ανεπαίσθητη, και γι’ αυτό καταστροφική, «κατάσταση πολιορκίας». Γιατί αυτή η κατάσταση γίνεται ένα δεύτερο καθεστώς, ένα δεν γίνεται αλλιώς, που ξερνάει ολοένα και περισσότερους ανθρώπους ονοματίζοντάς τους «κατά φύσιν» απόβλητους. Γιατί το περιθώριο γίνεται κανόνας του ζην. Χλευάζοντας του ανθρώπου την ταυτότητα ακόμα και στις ρηγματωμένες κοινωνικές ταξινομίες του. Εγκαθιδρύοντας την ξενότητα στην ίδια τη ζωή του.

Αυτά γράφονται γιατί όποιοι και όσοι αποφασίζουν σήμερα σε τούτη τη χώρα έχουν εξουσία δοτή, άρα και επ’ εσχάτων ανάλγητη. Τους έχουν δανείσει ακόμα και τα τοξικά που εκτοξεύουν στο πλήθος της διαδήλωσης – δεν φταίει ο Παπουτσής, έτσι ήταν από μικρός, γι’ αυτό και σήμερα «κάνει τη δουλειά», αρκεί να προσέχει.

Οπως θα πρέπει να προσέχουν το «αλαλάζον πλήθος» όλοι εκείνοι που αποφασίζουν στο όνομα της «σωτηρίας του λαού», αγνοώντας την πληθυντική του μεγέθυνση.

Σχολείο

Το χρυσωμένο 2004 σωρεύει τώρα ερείπια

Tου Nικου Γ. Ξυδακη, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 11.10.11

H χθεσινή κατάρρευση των τραπεζικών μετοχών και η επιστροφή του δείκτη του Χρηματιστηρίου σε επίπεδα 1993 δείχνει τι περίπου μπορούμε να περιμένουμε για το ορατό μέλλον, στο οικονομικό πεδίο. Είκοσι χρόνια πίσω, στα χρόνια της τότε κρίσης χρέους και της τότε δημοσιονομικής προσαρμογής, με την ασθενή δραχμή σαν εργαλείο, χωρίς χρεοκοπία όμως, χωρίς επαχθή διακρατικό δανεισμό και χωρίς τη βίαιη εξάρθρωση της κοινωνίας που συμβαίνει τώρα.

Η κυβέρνηση Γ.Α. Παπανδρέου δεν αντιλαμβάνεται εντούτοις την πραγματικότητα όπως την προεξοφλούν οι αγορές και όπως τη βιώνει οδυνηρά ο κόσμος. Ο πρωθυπουργός, εξουθενωμένος και σιωπηλός πια, παρακολουθεί τους Ευρωπαίους ομολόγους του να καθορίζουν το μέλλον της Ελλάδας ερήμην του και ερήμην μας. Ο δε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Βαγγέλης Βενιζέλος, με ένα ιδιότυπο μείγμα κυνισμού και απογνώσεως, προσδιόρισε το επίπεδο τρέχουσας φτωχοποίησης του ελληνικού λαού: το έτος 2004.

Ο λαλίστατος κ. Βενιζέλος, ακριβώς εξαιτίας της ρητορικής του αυταρέσκειας, διέπραξε γκάφα δεινή. Το 2004, υλικά, είναι πολύ ανώτερο του 2011, πρωτίστως κατά τους δείκτες απασχόλησης και ανάπτυξης. Οι Ελληνες δεν επιστρέφουν στο κοντινό 2004· σε ορισμένα πεδία, όπως λ.χ. στην απασχόληση, καταβαραθρώνονται στις αρχές της δεκαετίας του ’60.

Συμβολικά, το 2004 ήταν το μεσουράνημα της αισιοδοξίας – επίπλαστης, φουσκωμένης από υπερβολικές προσδοκίες και από τη μεγαληγορία των πολιτικών ταγών περί ισχυρής Ελλάδος του ευρώ, των swaps, της δημιουργικής λογιστικής, της χρηματιστηριακής ευφορίας, του εύκολου δανεισμού. Το 2004 η Ελλάδα ήταν το εργοτάξιο της Ολυμπιακής Φρενίτιδας, της μόνης και τελευταίας ιδέας που συνέλαβε η άξεστη εγχώρια ελίτ. Ηταν η ιδέα που υπηρέτησαν αγογγύστως οι ιερείς του εκσυγχρονισμού, κι αυτή η ιδέα υλοποιήθηκε με κρατικό χρήμα, με δανεικά, αυτά που πληρώνουν τώρα ενοχοποιημένοι συνταξιούχοι, μισθωτοί και επαγγελματίες.

Ηταν μεθυσμένο το καλοκαίρι του Euro 04 και της τελετής έναρξης, με τι-σερτ Hellas. Οι Ελληνες δεν κοιτούσαν λογαριασμούς, δαφνοστεφείς έπιναν από κούπες πρωταθλητών και άκουγαν «εφκαριστούμε Ελλάντα» από τα χείλη αυτών που τώρα καταριούνται τους πονηρούς τεμπέληδες του Νότου.

Λάθος χρονολογία διαλέξατε, κ. Βενιζέλο. Μπορεί όμως και να λέτε εμμέσως μιαν αλήθεια: το 2004, η κορωνίδα της ανεμελιάς και της αισιοδοξίας, ενέκλειε ήδη τον σπόρο της καταστροφής.

Οι Ελληνες είχαν παραδοθεί στα διακοποδάνεια, στα Ι.Χ. με άτοκες, στην απληστία, είχαν παραδώσει τα κλειδιά της δημοκρατίας στους φαύλους και τους κλεπτοκράτες, ζούσαν τη ζωή τους σαν ξέσαλο μεσημεριανάδικο. Ομως εσείς, σαν πολιτική τάξη, ιθύνουσα τότε και τώρα και από πολύ πριν, στήσατε εκείνο τον ορίζοντα προσδοκιών, εκείνο τον φενακισμό, εκείνο το ψέμα, διαβρώσατε κράτος και θεσμούς, αξίες, ήθη και ψυχές, εκθρέψατε διαπλεκόμενους και κλεπτοκράτες. Το χρυσωμένο ψέμα του 2004 σωρεύει τώρα ερείπια: αυτή, ναι, είναι η αλήθεια.

Σχολείο

Στοπ στα τσιτάτα για επανεκκίνηση της οικονομίας

Θ. Λυρτσογιάννης ΕΘΝΟΣ 12.10.11

Μας έχουν ζαλίσει οι πολιτικοί με τα τσιτάτα, τις γενικόλογες διαπιστώσεις, τα κλισέ χωρίς περιεχόμενο και ουσία. Τελευταίο και πολύ της μόδας η επανεκκίνηση της οικονομίας. Το επικαλέστηκε προχτές το βράδυ και ο οικονομικός σύμβουλος του κ. Σαμαρά, ο κ. Χρύσανθος Λαζαρίδης, το έχουν επανειλημμένα αναφέρει υπουργοί και άλλοι.

Οπως κάθε γενικόλογη αναφορά ή τσιτάτο, έτσι και αυτό κρύβει την αλήθεια, συσκοτίζει τα πράγματα.

Ναι, η ελληνική οικονομία πρέπει να αναπτυχθεί. Ομως δεν χρειάζεται επανεκκίνηση όπως υποστηρίζουν, γιατί πολύ απλά δεν έχει σβήσει εντελώς και συνεχίζει να λειτουργεί έστω και σε χαμηλότερες στροφές.

Χρειάζονται επανεκκίνηση οι εξαγωγές όταν αναπτύσσονται με ρυθμούς διψήφιους; Οχι βεβαίως. Εχουν όμως ανάγκη από ενίσχυση, άρση των γραφειοκρατικών εμποδίων, κίνητρα για να αναπτυχθούν περισσότερο.

Μήπως έχει ανάγκη από επανεκκίνηση ο τουρισμός όταν αναπτύσσεται φέτος 10%; Οχι ασφαλώς. Απαιτείται όμως αναβάθμιση του τουριστικού προϊόντος, διευκόλυνση τουριστών από χώρες εκτός Σένγκεν, προγραμματισμός, προβολή και ανάπτυξη επιμέρους κλάδων. Μήπως χρειάζεται επανεκκίνηση η ναυτιλία;

Σταματήστε επιτέλους τα τσιτάτα που φοβίζουν τον κόσμο.

Επανεκκίνηση χρειάζεται ο δημόσιος τομέας. Είναι απαίτηση και μεγάλη ανάγκη να μπει μπροστά η επενδυτική μηχανή του κράτους και να μην τσεκουρώνονται οι δημόσιες επενδύσεις. Να πάρει μπρος η οικοδομή. Να επανεκκινήσει το ηθικό των Ελλήνων καταναλωτών και επενδυτών. Να επανέλθει η αισιοδοξία και η ελπίδα. Μπορούν να τα προωθήσουν οι πολιτικοί; Μπορούν να επανεκκινήσουν τη συναίνεση; Ας το κάνουν χωρίς πολλά λόγια. Είναι ώρα για έργα και όχι διαπιστώσεις.

Σχολείο

Κουρεμένη διαπραγμάτευση

Από την ΚΥΡΑ ΑΔΑΜ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 13.10.11

Εκείνο το βράδυ του Απριλίου 2010, στις Βρυξέλλες, στο τρίτο υπόγειο του κτηρίου της συνόδου κορυφής, οι Ελληνες δημοσιογράφοι μελετούσαν το αγγλικό κείμενο της ανακοίνωσης για τη σύσταση της τρόικας που θα αναλάμβανε το ελληνικό πρόβλημα.

Τη σχετική απόφαση είχαν λάβει η κ. Μέρκελ και ο κ. Σαρκοζί και στη συνέχεια είχαν καλέσει τον κ. Παπανδρέου για να την ανακοινώσουν. Στην τηλεφωνική επικοινωνία, για τις σχετικές επεξηγήσεις, της υπογράφουσας με τον κορυφαίο, τότε, υπουργό και απόλυτο χειριστή του θέματος, η αφοπλιστική απάντηση ήταν: «Δεν έχω προλάβει, ακόμα, να διαβάσω το κείμενο».

ΗΤΑΝ η πρώτη σοβαρή αποχρώσα ένδειξη ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν διαπραγματεύεται τις υποθέσεις της, αλλά αναμένει τις αποφάσεις «των μεγάλων» για την τύχη της.

ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ, τον Μάιο του 2010, ήρθε το κείμενο της δανειακής Σύμβασης-Μνημόνιο, με το οποίο η χώρα έχει συνομολογήσει δεσμούς θανάτου. Κανένα κυβερνητικό ή κομματικό στέλεχος δεν μπορεί στα σοβαρά να ισχυριστεί ότι διαπραγματεύτηκε «τον μερικό περιορισμό της εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδας», χωρίς τον κίνδυνο να υποστεί συνέπειες.

ΕΠΕΙΤΑ, τον Ιούνιο του 2011, ήρθε «το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα» και «οι εφαρμοστικοί νόμοι» του. Στις εκατοντάδες σελίδες των κειμένων αυτών αναφέρονται απολύτως δεσμευτικώς και με κάθε λεπτομέρεια όλες οι αλλαγές, φορολογικές και διαρθρωτικές, που υφίστανται και θα εξακολουθήσουν να υφίστανται οι Ελληνες πολίτες. Η ελληνική κυβέρνηση απλώς τις αποδέχτηκε -και ίσως παιδεύτηκε στην ακριβή μετάφραση των όρων (π.χ. labor reserve paid at 60 percent of their wage up to 12 months, έγινε η εφεδρεία με το 60% του μισθού για ένα χρόνο), αλλά δεν τις διαπραγματεύτηκε.

ΚΑΙ αυτό γιατί στη συνέχεια μπερδεύτηκε στην υλοποίησή τους και έτσι άρχισε να «διαπραγματεύεται» το χρόνο εφαρμογής των μέτρων αυτών. Με αποτέλεσμα να εξαγριωθούν οι εταίροι-δανειστές και η «σίγουρη» 6η δόση του δανείου από τον Σεπτέμβριο να δει φως, ίσως, στις αρχές Νοεμβρίου και αφού η ευρωζώνη αποδεχτεί τη γνωμοδότηση της τρόικας και αφού η κυβέρνηση έχει ψηφίσει στη Βουλή όλα τα σχετικά νομοσχέδια, που ήδη συναντούν αντιστάσεις μέσα και έξω από το Κοινοβούλιο.

ΟΜΩΣ μόλις χθες στο υπουργικό συμβούλιο έγινε προσπάθεια να πειστούν οι παρευρισκόμενοι υπουργοί ότι η κυβέρνηση «διαπραγματεύεται» την τύχη του «κουρέματος» του χρέους της. Τη στιγμή ακριβώς που είναι γνωστό πέραν πάσης αμφιβολίας ότι η συζήτηση αυτή έχει περιοριστεί -και πάλι- ανάμεσα στην κ. Μέρκελ και τον κ. Σαρκοζί, οι οποίοι θα ανακοινώσουν τις αποφάσεις τους στις 23 Οκτωβρίου, στη σύνοδο κορυφής.

ΟΛΩΣ περιέργως -και πάλι- το κρίσιμο αυτό διάστημα, μέχρι να μας ανακοινωθούν οι εξελίξεις, ο πρωθυπουργός μεταβαίνει και πάλι στην Ουάσιγκτον για «συζητήσεις» με το ΔΝΤ και την αμερικανική κυβέρνηση. Επί ματαίω;

Σχολείο

Δεν είναι η ώρα

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, κύριο άρθρο, 13.10.11

Δεν είναι τώρα η ώρα εξεταστικών επιτροπών για την οικονομία. Καμία εξεταστική επιτροπή δεν κατέληξε σε πραγματικές αποκαλύψεις ούτε συνέβαλε στην τιμωρία των υπευθύνων κάποιων σκανδάλων. Αντιθέτως, οι ρηχές και ερασιτεχνικές έρευνες ενίσχυσαν την οργή της κοινής γνώμης, η οποία θεωρεί ότι σε αυτή τη χώρα τα πάντα συγκαλύπτονται από το πολιτικό σύστημα. Εν πάση περιπτώσει, αυτό που προέχει σήμερα είναι η εθνική συνεννόηση. Πρέπει να συνεργασθούν όλες οι δυνάμεις ευθύνης προκειμένου να σταματήσει ο διασυρμός της χώρας και η διάλυση της οικονομίας και να αποφευχθεί η καταστροφή. Οποιο κομματικό «μυαλό» συνέλαβε την ιδέα μιας ακόμη εξεταστικής είναι εκτός τόπου και χρόνου. Ο Ελληνας πολίτης θέλει να σωθεί ο ίδιος, η οικογένειά του και η χώρα του και ενοχλείται όταν βλέπει τα κόμματα να συνεχίζουν τη μικροπολιτική τους παράδοση.

Σχολείο

Τα καλά των καταλήψεων…

Tου Πασχου Μανδραβελη, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 13.10.11

Αν το καλοσκεφτούμε, είναι λογικό. Με τόσο κράτος που διατηρεί ανέπαφο η κυβέρνηση, ποια κατάληψη να πρωτοδιευθετήσει; Δηλαδή, αν περπατούσε κάποιος ξένος στην Αθήνα, τις προ των καταλήψεων εποχές, κι έβλεπε τις ελληνικές σημαίες που οι δημόσιες υπηρεσίες και οργανισμοί υποχρεούνται να κρατούν αναρτημένες, θα πίστευε ότι σ’ αυτή η χώρα κάθε μέρα είναι εθνική εορτή. Το γαλανόλευκο του Δημοσίου κυριαρχεί. Επομένως είναι έξυπνη η κίνηση της ΑΔΕΔΥ να μην καταλάβει ταυτοχρόνως όλες τις δημόσιες υπηρεσίες. Οι σημαίες των καταλήψεων θα ανέμιζαν παντού και θα αποκάλυπταν τη σοβιετική υφή του Δημοσίου.

Στο χθεσινό δελτίο κινητοποιήσεων διαβάζουμε ότι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν αποκλείσει το κτίριο του υπ. Εσωτερικών στη Σταδίου, το παράρτημα του υπ. Εσωτερικών στην Ευαγγελιστρίας, το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης (δηλαδή το άλλο υπ. Εσωτερικών) στη Βασιλίσσης Σοφίας, τη Γενική Γραμματεία Ισότητας (που ανήκει στο υπ. Εσωτερικών). Αυτό σε άλλες χώρες θα εθεωρείτο επανάσταση. Για το ελληνικό κράτος είναι σταγόνα στον ωκεανό. Υπάρχει πολύ κράτος ακόμη που δεν έχει καταληφθεί, τουλάχιστον τόσο όσο χρειάζεται για να διευθετείται η σημαντικότερη λειτουργία του: η πληρωμή των υπαλλήλων του. Ηδη κάποιοι συνδικαλιστές -φιλαράκια των υπουργών- συζητούν πώς δεν θα χάσουν οι εργαζόμενοι το ιερό μεροκάματο των καταλήψεων· όχι μόνο οι 30-40 νοματαίοι που κρατούν το υπουργείο κλειστό, αλλά και όλοι οι υπόλοιποι που λόγω της κατάληψης δεν έκαναν τον κόπο να πάνε στο γραφείο. Σ’ αυτή τη χώρα δεν είναι μόνο οι «επαναστάτες» κρατικοδίαιτοι. Πληρώνονται ακόμη κι εκείνοι που βολεύονται με τις καταλήψεις.

Θα έχει ενδιαφέρον λοιπόν να δούμε στο τέλος του μήνα πόσο κόστισαν οι καταλήψεις στους απεργούς και πόσο στους φορολογούμενους. Δεν φανταζόμαστε ότι οι υπουργοί να θεωρήσουν τις μισθολογικές δαπάνες του υπουργείου κρατικό μυστικό. Κάποιος θα τους ρωτήσει αν έπειτα από τέτοια «επαναστατική περίοδο», που ουσιαστικά το κράτος δεν λειτουργεί, οι υπουργοί κατόρθωσαν τουλάχιστον να μειώσουν τις δαπάνες. Δεν φανταζόμαστε βέβαια να σκέφτονται κάποιοι υπουργοί να δώσουν και υπερωρίες· η επανάσταση τηρεί αυστηρά το δημοσιοϋπαλληλικό ωράριο και οι καταλήψεις λήγουν τυπικά στις 3 μ.μ. αλλά όλοι (προφανώς συνηθισμένοι) φεύγουν από τις 2.30 μ.μ. με 2.45 μ.μ.

Αν όμως οι υπουργοί δεν παραβούν τον νόμο και δεν πληρώσουν τις μέρες καταλήψεων, η πρόταση όλων των λογικών ανθρώπων θα είναι η διεύρυνση της «επανάστασης». Μία ημέρα κατάληψης την εβδομάδα μπορεί να μας φέρει πιο κοντά στους στόχους περιορισμού του ελλείμματος. Με δύο ημέρες κατάληψης ανά εβδομάδα θα έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα από φέτος. Οσο για εμάς τους πολίτες, δεν πρέπει να ανησυχούν. Την ίδια εξυπηρέτηση έχουμε από το Δημόσιο είτε λειτουργεί είτε είναι υπό κατάληψη. Πάμε στοίχημα ότι ένα επαρκές «γρηγορόσημο» ξεπερνά ακόμη και τον σκόπελο των καταλήψεων;

Αυτό πιθανώς να είναι και η προσαρμοσμένη στην ελληνική πραγματικότητα λύση που δεν μπορεί να σκεφτεί ο κ. Τόμσεν. Αν χρησιμοποιούσαμε τακτικές τζούντο και εκμεταλλευόμασταν έξυπνα όλη αυτή την αστείρευτη «επαναστατική ορμή», θα βγαίναμε μια ώρα αρχύτερα από την κρίση.

Σχολείο

Η ώρα της στράτευσης

Του Μιχάλη Μητσού, ΤΑ ΝΕΑ, 5.9.11

Μάλλον έχει γίνει μια παρεξήγηση. Οι Αγανακτισμένοι θεώρησαν ότι μας έλειψαν, ότι η Πλατεία Συντάγματος ήταν νεκρή χωρίς αυτούς, ότι οι ανοιχτοί δρόμοι αποτελούν ανωμαλία στη ζωή της πόλης. Ομως ο Λεωνίδας τούς προειδοποίησε, στη συνέντευξή του που δημοσιεύτηκε προχθές στα «ΝΕΑ»: «Να διαβάζουμε και να μη σαχλαμαρίζουμε». Κι αν δεν καταλαβαίνουν τι σημαίνει «σαχλαμαρίζουμε», ας διαβάσουν τι λέει ο γκουρού αυτού του κινήματος, ο άνθρωπος που με το βιβλίο του «Αγανακτήστε!» έσπρωξε όλον αυτόν τον κόσμο στους δρόμους, αλλά τώρα τους λέει να περάσουν στο επόμενο στάδιο, το στάδιο του προβληματισμού και των προτάσεων. Το στάδιο της στράτευσης.

Οταν ήταν νέος, ο Στεφάν Εσσέλ ήθελε να γίνει φιλόσοφος. Μετά τον πόλεμο, όμως, ο καθηγητής του της Φιλοσοφίας τού είπε ότι πρέπει να στρατευτεί. Κι έτσι έγινε διπλωμάτης. «Η διπλωματία είναι το τέλειο πεδίο για να αγανακτείς χωρίς να σπας πράγματα», λέει ο 94χρονος καθηγητής σε συνέντευξή του στην «Ελ Παΐς», με αφορμή την κυκλοφορία στα ισπανικά του νέου του βιβλίου με τίτλο «Στρατευθείτε!». «Είναι καλό να αγανακτείς, δεν πρέπει όμως να γίνεσαι βίαιος. Πρέπει να διαπραγματεύεσαι, να παίζεις μεσολαβητικό ρόλο. Αυτό είναι που μ’ αρέσει περισσότερο».

Κατά την παραμονή του στη Μαδρίτη, ο Εσσέλ μάλλον δεν ικανοποίησε τους Αγανακτισμένους. Δήλωσε, ας πούμε, θαυμαστής του Θαπατέρο, ο οποίος ως γνωστόν συμφώνησε με τη δεξιά αντιπολίτευση να περιληφθεί στο Σύνταγμα το φρένο χρέους. Αναρωτιέται κανείς τι θα γινόταν αν ο γάλλος φιλόσοφος ερχόταν στην Ελλάδα και έβλεπε μια κοινωνία σε πλήρη σύγχυση. Αν άκουγε ότι οι ταξιτζήδες θα ενώσουν τις δυνάμεις τους με τους συνδικαλιστές των μέσων μαζικής μεταφοράς ή αν συναντούσε τους νεαρούς που σκοπεύουν να αποκλείσουν το Σάββατο τη Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης και να χαρακτηρίσουν τον Πρωθυπουργό «ανεπιθύμητο». Θα συμφωνούσε άραγε μαζί τους; Ο στόχος της κριτικής του θα ήταν κυρίως η κυβέρνηση ή η τρόικα; Ή δεν ξέρει και τόσο καλά την Ελλάδα για να εκφέρει άποψη;

Η χώρα την οποία γνωρίζει σίγουρα καλά είναι το Ισραήλ, άλλωστε και ο ίδιος είναι Εβραίος. Κατά σύμπτωση, αυτή η χώρα είναι που τον εξοργίζει περισσότερο. «Την αγαπώ, αλλά η κυβέρνησή της με κάνει έξαλλο». Οπως κάνει έξαλλους και 450.000 πολίτες της, που βγήκαν το Σάββατο στους δρόμους.

Αλλά ο Εσσέλ δεν περνά τη ζωή του θυμώνοντας με γεγονότα και ανθρώπους. Αυτό που τον σημάδεψε είναι κάτι που του είπε η γκουβερνάντα του όταν ήταν τεσσάρων ετών και καβγάδιζε με όλο τον κόσμο. «Στεφάν, η οργή είναι κακό πράγμα. Αυτό που έχει σημασία είναι να προσπαθείς να γοητεύεις». Και αυτό κάνει, δεκαετίες τώρα, με μεγαλύτερη ή μικρότερη επιτυχία. Οι απολαύσεις της ζωής του; «Πρώτα η αγάπη, κι ύστερα ο θαυμασμός. Αγαπώ τη ζωή, τις γυναίκες και τις πόλεις».

Σχολείο

Greece urged to lower minimum wage to boost jobs

The New York Times, (AFP), 13.10.11

ATHENS — The European Union on Thursday urged Greece to lower its minimum wage, which is much higher than in EU countries with a similar standard of living, in order to lower its ballooning unemployment.

"The minimum wage is higher than those of other member countries at the same economic level and social partners should see whether this is an obstacle to the creation of jobs," Matthias Mors, a European Commission representative and part of the EU, IMF and European Central Bank ‘troika’ auditors currently in Greece, told the Kathimerini daily.

The Greek minimum wage stands at 750 euros (1,032 dollars) per month. Unemployment in 2011 shot up to 16 percent.

But unions argue that the cost of living in Athens is much higher than the national average on which comparisons to other EU states is based.

On Tuesday the ‘troika’ said it had concluded a drawn-out audit of Greece’s economic recovery programme, paving the way for bankruptcy-saving loan funds. But they called for more reform measures after 2012.

"We agreed with the authorities on additional measures worth five billion euros," Mors said.

The Greek government ought in the next six months to determine extra steps to meet fiscal targets for 2013 and 2014, he added.

"We are at a critical moment when Greece must persuade the international community and other eurozone states that it has the determination and can achieve the goals it has committed itself to," he said.

The EU official admitted that the audit mission had "underestimated" the depth of the recession gripping Greece — which unions say is a direct effect of the tough austerity measures imposed on the country.

Instead of an expected contraction of 3.8 percent of output, the Greek economy will shrink by 5.5 percent this year according to the finance ministry.

The ‘troika’ auditors are expected to deliver their report to the Eurogroup and the International Monetary Fund executive board by October 24.

Acknowledged progress on its fiscal objectives will earn Greece a loan instalment of eight billion euros, part of a 110-billion-euro bailout package agreed last year, which it needs to pay next month’s bills.

Athens is also in talks with its eurozone peers to extend the scope of a debt rollover to help it keep up with maturing loan payments.

Greek Prime Minister George Papandreou on Thursday flew to Brussels for meetings on the topic with European Council president Herman Van Rompuy and eurozone chief Jean-Claude Juncker.

"We are negotiating in every way possible to reduce the debt," Papandreou told his ministers on Wednesday.

It has a sovereign debt of over 350 billion euros ($480 billion) and faces interest repayments of 17.9 billion euros in 2012, up from 16.3 billion euros in 2011.

Κατηγορίες:πολιτική Ετικέτες: , ,
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: