Αρχική > "διαρκείας" > Μια ανάσα, μικρός απολογισμός α

Μια ανάσα, μικρός απολογισμός α

clip_image001Του Νίκου Τσούλια

Μπορεί να ταξιδέψουμε σ’ ολόκληρο τον κόσμο,
για να βρούμε την ομορφιά και τη γαλήνη,
αλλά αν δεν την κουβαλάμε μέσα μας,
δεν πρόκειται ποτέ και πουθενά να τη συναντήσουμε
.
Έμερσον

Ας πάρουμε μια ανάσα. Όχι δεν κουραστήκαμε, μικρό το έργο, μικρός και ο απολογισμός. Θέλεις να κοιτάξεις πίσω όταν έχεις κάνει μεγάλο δρόμο. Υπάρχει όμως και κάποια άλλη περίπτωση· όταν νιώθεις όμορφη τη διαδρομή που έκανες.

Βρίσκεις μια πλακουτσωτή πέτρα και αγναντεύεις τα βήματά σου, όχι – όχι στο δρόμο· έχει άσφαλτο πλέον και καταπίνει τις πατημασιές – στη σκέψη σου, εκεί είναι η πορεία σου. Κοιτάς το τι έκανες για να ονειρευτείς καλύτερα, με νέα πνοή. Να ξαναμιλήσεις με αυτούς που ταξιδεύεις· όχι το «About Me» είναι πρωτόλειο, είναι αφετηρία, δεν έχει μέσα του διαδρομή, δεν αρκεί.

Τέσσερις μήνες πορεία με τον Αύγουστο να ξεφεύγει όπως κάνει πάντα από τα προγραμματισμένα και τα επαγγελματοποιημένα σχήματα και επομένως μόλις τρεις μήνες διαδρομή.

Ο απολογισμός είναι φιλικός…

Μάλλον τα παράκανα με τα εκπαιδευτικά κείμενα. Όμως, να τι συμβαίνει. Πάντα ήμουνα ερωτευμένος με τη σχολική αίθουσα. Και όταν – χωρίς να το πολυθέλω αρχικά – πήγα στην ΟΛΜΕ, επέστρεφα στο Λύκειό μου και έπαιρνα κάποια ώρα από τους συναδέλφους· όχι για να κάνω μάθημα, αλλά για μια ελεύθερη συζήτηση, δηλαδή για να εξυμνήσω το σχολείο και τη γνώση. Μέχρι που τα παιδιά της Α΄ Λυκείου – τα τελευταία που γνώριζα – έφυγαν από το σχολείο και έτσι δεν μπορούσα να μπαίνω σε αίθουσα.

Ο καημός καημός και όταν έβλεπα πολύ φιλικό το κλίμα σε σχολεία που επισκεπτόμουν ως πρόεδρος της ΟΛΜΕ, έπαιρνα θάρρος και ζητούσα να μπω σε σχολική αίθουσα, δεν τολμούσα να τους πω να είμαι μόνος, αλλά παρόλα αυτά το αίσθημα της νοσταλγίας γλύκαινε τόσο πολύ τη σκληρότητα του συνδικαλισμού – δηλαδή τη χωρίς νόημα συχνά παραταξιακή αντιπαράθεση – που γινόταν αποκούμπι για την παλιννόστηση.

Και είναι τόσο ξεχωριστό το να ονειρεύεσαι αυτό που ήδη έχεις γνωρίσει,
αυτό που έχει κατακτήσει.

Μάλλον χάθηκα στους συλλογισμούς και έχασα τους απολογισμούς.

Μετά είναι και η μακρά θητεία μου ως πρόεδρος της ΟΛΜΕ. Υπήρξε μια απόλυτα όμορφη και δημιουργική περίοδος της ζωής μου. Είναι φοβερά όμορφο να εκπροσωπείς ένα ξεχωριστό και δυναμικό μέρος της ελληνικής κοινωνίας, να εκπροσωπείς το πιο ζωντανό μέρος της ελληνικής διανόησης, ακριβώς γιατί η διαπαιδαγώγηση αποτελεί κορωνίδα για τα μεγάλα ρεύματα του ανθρώπινου στοχασμού.
Οι «Άγιοι της Γης», οι μεγάλες μορφές του ανθρώπινου πνεύματος άμεσα ή έμμεσα αποσκοπούσαν στην αγωγή του ανθρώπου. Ο Λόγος στην αγωγή αποκτά την ολότητά του, την αυθεντικότητά του. Διατηρώ, επομένως, όχι την εμπειρία πρωτίστως απ’ αυτή την περίοδο αλλά την αίσθηση της μαγείας του σχολείου, όταν το αγναντεύεις και από μια θεσμική κορυφή της ελληνικής εκπαίδευσης.

Συναντήθηκαν, λοιπόν, το άρωμα της σχολικής αίθουσας – που το βίωσα τις δεκαετίες του 1980 και του 1990 και το βιώνω πάλι τώρα ως εκπαιδευτικός – και η ακτινοβολία του σχολείου και της αγωγής – που την «αντανάκλασα» από μια κορυφαία θέση – και πλημμύρισαν το «Ανθολόγιο» με τον ούτως ή άλλως φεγγοβόλο εκπαιδευτικό λόγο. Απολογούμαι για αυτόν τον εκπαιδευτικό λόγο αφενός και κυρίως για την ισχυρή και μη αναλογική παρουσία του, αλλά και τον υπερασπίζομαι αφετέρου λόγω των προσωπικών προηγούμενων αναφορών.

[Αύριο το δεύτερο μέρος]

Κατηγορίες:"διαρκείας" Ετικέτες:
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: