Αρχική > πολιτική > Επιλεγμένα πολιτικά άρθρα 10.10.11

Επιλεγμένα πολιτικά άρθρα 10.10.11

clip_image001Επτά δρόμοι για την κοινωνία

Του ΝΙΚΟΥ ΚΟΤΖΙΑ Συγγραφέα,
καθηγητή του Πανεπιστημίου Πειραιώς
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 9.10.11

Μπροστά στους πολίτες υπάρχουν επτά δρόμοι με διαφορετικές κατευθύνσεις. Οι τέσσερις πρώτες
έχουν χαραχτεί ήδη από πέρσι, όταν άρχισε η ιστορία με το μνημόνιο. Οι δύο επόμενες περικλείουν καινούρια προβλήματα. Ο τελευταίος είναι εκείνος
της αναγκαιότητας. Σε αυτόν, κατά τη γνώμη μου, οφείλουμε ανταπόκρισης.

Ο «πρώτος δρόμος» είναι αυτός της κατάθλιψης, της μελαγχολίας, της εγκατάλειψης του πεδίου του πολιτικού στους επαγγελματίες πολιτικούς και υπουργούς. Πρόκειται για τον δρόμο που οδηγεί στην αποχή από τις εκλογές. Κάτι τέτοιο, όπως δείχνει και η πείρα των ΗΠΑ, δεν ενοχλεί τους κατέχοντες. Εξάλλου, οι τελευταίοι προτιμούν να ψηφίζουν στις εκλογές λιγότεροι και να εκλέγονται οι ίδιοι, από το να τους θέτουν στο περιθώριο εκλογές με μαζική προσέλευση ή άλλες μορφές κινητοποίησης των πολιτών.

Ο «δεύτερος δρόμος» είναι αυτός που καλλιεργεί η σημερινή κυβέρνηση. Είναι ο δρόμος του εκφοβισμού του πολίτη. Του εκβιασμού μέσα από τους μονόδρομους και την υπαρκτή προοπτική, που η πολιτική τους θα την κάνει πραγματικότητα, της χρεοκοπίας. Αυτός ο δρόμος γεννά στο ενδιάμεσο νέες παραλλαγές πελατειακών σχέσεων, μέσω των ΜΚΟ, των μετατάξεων και της άτιμης εφεδρείας.

Ο «τρίτος δρόμος» είναι αυτός της συνδιαλλαγής με τους έχοντες και κατέχοντες. Η προσπάθεια να «διασφαλίσει» κανείς τον εαυτό του εντασσόμενος στο σύστημα ως μπιστόλι ή λιπαντικό του. Να αποκομίσει, έτσι, κάποια λιγοστά προνόμια από το σύστημα. Ο δρόμος αυτός είναι το σοκάκι της υπηρέτριας των αντιλαϊκών πολιτικών που οδηγεί σε στήριξη πολιτικών ενάντια στην κοινωνία.

Ο «τέταρτος δρόμος», που μπορεί να προκύψει και ως αποτέλεσμα αντίδρασης στους δύο προηγούμενους, είναι της τυφλής αντίδρασης, που μπορεί στιγμιαία να τα κάνει όλα θρύψαλα, αλλά εξίσου πιθανό είναι να επιστρέψει μετά στο καβούκι της.

Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι «δρόμοι» που προέκυψαν τους τελευταίους μήνες. Ο ένας (ο «πέμπτος») είναι της διάχυσης, πλέον, της διαφθοράς και της δημιουργίας δικτύων λαμογιάς και αλληλοσυγκάλυψης. Η μείωση εισοδημάτων και η υποτίμηση των ιδιοκτησιών θα γεννά την τάση πολλαπλασιασμού της διαφθοράς, από το Δημόσιο μέχρι τις καθημερινές ιδιωτικές πράξεις. Επειδή δεν υπάρχει χρήμα, θα πρόκειται για μια διαφθορά φτηνότερη και «κατ’ ανάγκην» μαζικότερη από ό,τι στο παρελθόν. Η εσωτερική υποτίμηση, η πολιτική, δηλαδή, μείωσης μισθών, συντάξεων και της αξίας της μικρομεσαίας ιδιοκτησίας, θα οδηγήσει τους «καπάτσους» στο να βρουν νέους δρόμους και δυνατότητες ανασυγκρότησης αυτού που χαρακτηρίζω ως κοινωνία της Συνενοχής.

Ο έκτος δρόμος είναι εκείνος του κατακερματισμού της κοινωνίας. Του σπασίματός της σε «ανεξάρτητες» περιοχές, με την έννοια ότι αυτές θα «ελέγχονται» από διαφορετικές συμμορίες, ομάδες, «εταιρείες». Η φτώχεια και η κατάρρευση θα οδηγήσουν σε αύξηση της εγκληματικότητας. Αλλοτε ντυμένης ιδεολογικά, και άλλοτε άμεσα και ωμής. Σε κάθε περίπτωση βίαιης. Ηδη περιοχές της Αθήνας ελέγχονται από τις πλέον διαφορετικές ομάδες, όπως «της νύκτας», ή της δήθεν «καθαρότητας».

Ολοι οι αναφερόμενοι εδώ «δρόμοι» συμβάλλουν, παθητικά ή δραστήρια, στην παραπέρα κρίση της ελληνικής κοινωνίας. Για αυτό το ζητούμενο είναι να συγκροτηθεί ένα πολιτικό ρεύμα, από αγανακτισμένους, αισιόδοξους, μελαγχολημένους, κεντροαριστερούς και αριστερούς, ρεφορμιστές και ριζοσπάστες, που να συγκροτήσουν έναν καινούριο πόλο, τον τρίτο πόλο της κοινωνικής και πολιτικής ζωής του τόπου. Της δημοκρατικής Αναγέννησής του.

Σχολείο

Στη δύση του εργατικού δικαίου

Του ΛΟΥΚΑ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗ Δικηγόρου, πρώην αντιπροέδρου της Βουλής
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 9.10.11

Οι δύο προηγούμενοι αιώνες 19ος και 20ός γέννησαν, ανέπτυξαν και θεμελίωσαν τις βασικές διατάξεις του εργατικού δικαίου, καθώς και τις οικουμενικές ρυθμίσεις σε διεθνή κείμενα και συμβάσεις για τα κοινωνικο-οικονομικά, ασφαλιστικά δικαιώματα και τις ελευθερίες των εργαζομένων.

Το οικοδόμημα της Ε.Ε. και της ευρωζώνης αναδείχθηκε με κεντρικούς στόχους την ενιαία αγορά και το ενιαίο νόμισμα (δηλαδή την οικονομική συνοχή), αλλά ταυτόχρονα και την κοινωνική συνοχή. Δηλαδή την καταπολέμηση της ανεργίας, της φτώχειας και της περιθωριοποίησης. Ολα αυτά πριν από λίγα χρόνια και στη χώρα μας «εμπλούτιζαν» τα κομματικά προγράμματα των δυνάμεων της κεντροαριστεράς. Σήμερα δεν μπορείς να αναγνωρίσεις τίποτε απ’ όσα λέγονταν. Προσπαθείς να θυμίσεις στους κυβερνώντες ότι οι εργαζόμενοι έχουν δικαιώματα, ότι οι άνεργοι που βρίσκονται «εκτός των τειχών» απροστάτευτοι, έχουν περάσει στην «κόκκινη ζώνη» και σε βλέπουν με «μισό» μάτι.

Προσπαθείς να πείσεις ότι πολλές συνταγματικές διατάξεις και νομοθετικές ρυθμίσεις του εργατικού, αλλά και του δημόσιου δικαίου (κώδικας δημόσιων υπαλλήλων) έχουν γίνει «κουρελού» και σε αντιμετωπίζουν σαν ανεδαφικό λαϊκιστή της «παλιάς σχολής».

Προσπαθείς να προειδοποιήσεις ότι μεταρρυθμίσεις που δεν έχουν τη συναίνεση ή τουλάχιστον την ανοχή της κοινωνίας ιστορικά, είναι πλέον βέβαιο ότι θα αποτύχουν και αυτοί το «γουδί το γουδοχέρι».

Προσπαθείς να πείσεις ότι το φιλότιμο του Ελληνα ημερεύει και θεριό, αλλά ο «τσαμπουκάς» της εξουσίας κάνει τον Ελληνα ανήμερο θεριό. Προσπαθείς να πεις το αυτονόητο, ότι με το νέο θεσμό της «εργασιακής εφεδρείας» και το πρόσφατο συνταξιοδοτικό καθεστώς προσβάλλονται τόσο η τυπική όσο και η ουσιαστική νομιμότητα του διοικητικού δικαίου και της εργατικής νομοθεσίας και η εξουσία χαμογελάει με νόημα…

Είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι διανύουμε μια περίοδο δύσης του εργατικού δικαίου, αφού βασικές νομοθετικές διατάξεις και συλλογικές ρυθμίσεις για τα εισοδήματα, τις απολύσεις κ.ά. καταργήθηκαν και συνεχίζουν να καταργούνται οδηγώντας την εργασία σε πλήρη υποβάθμιση και απαξία. Μάλλον κάποιο θέατρο του παραλόγου παίζεται ανάμεσα στην πολιτική εξουσία και τους εργαζόμενους:

Α. Η κοινή λογική, αλλά και ο νομικός χαρακτηρισμός υπό οποιαδήποτε μέθοδο ερμηνείας, πρεσβεύει ότι όταν σε κάποιο εργαζόμενο του ζητάς να σταματήσει να προσφέρει την εργασία του και σε δύο χρόνια να βρίσκεται σε κατάσταση εφεδρείας, σημαίνει ότι του «χρυσώνεις» το χάπι της απόλυσης.

Μάλιστα όταν τον παροτρύνεις να εργαστεί στον ιδιωτικό τομέα, ψυχολογικά και πρακτικά τον βάζεις στη διαδικασία για ανεύρεση εργασίας. Ενας απολυμένος μπορεί να καλύψει τη θέση ενός άλλου ανέργου από τις 700 και πλέον χιλιάδες ανέργους.

Β. Η κοινή λογική, η θεωρία περί τα συνταγματικά και διοικητικά καθώς και η πάγια νομολογία μέχρι σήμερα μας διδάσκουν ότι (άρθρο 154 παρ. 2 Υπαλ. Κώδικας):

«Αν καταργηθούν ορισμένες μόνο θέσεις του ίδιου κλάδου, απολύονται υπάλληλοι οι οποίοι συγκεντρώνουν τα λιγότερα ουσιαστικά προσόντα ύστερα από απόφαση του υπηρεσιακού συμβούλου. Κατά της απόφασης αυτής επιτρέπεται προσφυγή στο Συμβούλιο της Επικρατείας».

Οι εξελίξεις θα είναι ραγδαίες. Χιλιάδες εργαζόμενοι θα προσφύγουν στα Διοικητικά Δικαστήρια, εφόσον οι αποζημιώσεις γι’ αυτούς είναι στον αέρα, οι επιπτώσεις στα συνταξιοδοτικά είναι προφανείς και η ανατροπή κάθε οικογενειακού προγραμματισμού είναι πλέον σίγουρη.

Γ. Η εργασιακή εφεδρεία στις ΔΕΚΟ, δηλαδή στον ιδιωτικό τομέα, με τον τρόπο που γίνεται είναι προφανές ότι παραβιάζει ευθέως τις υπερνομοθετικής ισχύος κοινοτικές οδηγίες 98/59/ΕΚ, 98/50/ΕΚ και 94/45/ΕΚ που έχουν ενσωματωθεί στο εθνικό δίκαιο και αφορούν τις ομαδικές απολύσεις.

Δ. Τι να πούμε, βέβαια, για τις συνταγματικές διατάξεις που κατοχυρώνουν το δικαίωμα στην εργασία;

Είναι πιο έντιμο να πούμε στους έλληνες εργαζόμενους και σ’ αυτούς που τίθενται στην «εργασιακή εφεδρεία» ότι ο πρωτόγνωρος αυτός θεσμός σημαίνει «διολίσθηση προς απόλυση» και να μην εφευρίσκουμε «αθώες» λέξεις περί «προσυνταξιοδοτικής περιόδου».

Ε. Οταν η εξουσία χάνει την αξιοπιστία και εναντιώνεται στη θέληση της κοινωνικής πλειοψηφίας είναι καλύτερα άμεσα να βρει διέξοδο στη λαϊκή ετυμηγορία.

Αυτό απαιτεί η δημοκρατία των πολλών, που αντιστέκονται στην ολιγαρχία των ολίγων ισχυρών.

Σχολείο

Μέρες ευθύνης

Α. Καρακούσης,
ΤΟ ΒΗΜΑ 09/10/2011

Το ελληνικό πρόβληµα µοιάζει να έχει εισέλθει σε τροχιά τελικής λύσης. Τα πολλά µέτρα των προηγούµενων ηµερών, η µείωση των αφορολογήτων, οι νέες κλίµακες φορολογίας εισοδήµατος, το νέο µισθολόγιο, η εργασιακή εφεδρεία και η επέµβαση ακόµη και στην ευαίσθητη περιοχή των αµοιβών του ιδιωτικού τοµέα της οικονοµίας φανερώνουν προετοιµασία για κάτι πολύ µεγαλύτερο από αυτό που η θερινή συµφωνία της 21ης Ιουλίου προσδιόριζε.

Οσοι παρακολουθούν από κοντά τις ελληνικές οικονοµικές υποθέσεις αντιλαµβάνονται ότι οι δανειστές µας διαµορφώνουν το περιβάλλον για µια πιο δυναµική ρύθµιση των χρεών µας.

Στο σηµερινό δείπνο της κυρίας Μέρκελ µε τον κ. Σαρκοζί θα κριθεί σε µεγάλο βαθµό η τύχη των αποφάσεων της συνόδου κορυφής και θα προσδιοριστεί η λύση του ελληνικού προβλήµατος.

Οι εταίροι µας στην Ευρώπη και ιδιαιτέρως οι Γερµανοί έχουν αποφανθεί ότι το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιµο και ότι µόνο ένα µεγάλο «κούρεµα» θα επιτρέψει στην Ελλάδα να ορθοποδήσει.

Ουσιαστικά πιστεύουν ότι µόνο µε διαγραφή χρεών µεταξύ 50% και 60% σώζεται η Ελλάδα. Και αυτή τη λύση προετοιµάζουν, παρ’ ότι δεν υπάρχουν εγγυήσεις και ασφάλειες ότι κάτι τέτοιο θα εξελιχθεί οµαλά, χωρίς περιπλοκές και ατυχήµατα.
Ωστόσο, έναντι αυτής της γενναίας ρύθµισης των χρεών µας οι Γερµανοί απαιτούν ήδη από εµάς λιτό βίο, µεγάλες αλλαγές και γενναίες µεταρρυθµίσεις.
«Εµείς τα χρέη, εσείς τα ελλείµµατα και τις µεταρρυθµίσεις» λένε σε όλους τους τόνους.

Και επειδή προφανώς δεν εµπιστεύονται το πολιτικό µας σύστηµα, θα απαιτήσουν εγγυήσεις. Και οι εγγυήσεις δεν θα είναι απλές. Η διάσωση θα φέρει επόπτες και ασφυκτικό ευρωπαϊκό έλεγχο στην Ελλάδα.
Κάπως έτσι θα αναδειχθεί και το εσωτερικό πολιτικό πρόβληµα. Η κυβέρνηση ίσως δεν καταφέρει να σηκώσει µόνη το βάρος. Πιθανώς και οι εταίροι να ζητήσουν ευρύτερη δέσµευση και από το κόµµα της αξιωµατικής αντιπολίτευσης.

Οπως και να έχει, το πολιτικό σύστηµα θα κληθεί να αποφασίσει σε συνθήκες οικονοµικής ασφυξίας, µε την έκτη δόση µετέωρη και τον ελληνικό λαό απόλυτα ανασφαλή. Και δεν θα έχει την πολυτέλεια αναστολών και αναβολών.

Η σηµερινή ισορροπία τρόµου µεταξύ διάσωσης και χάους δεν µπορεί να διαρκέσει επ’ άπειρον. Οι αντοχές της χώρας και των πολιτών εξαντλούνται.
Χωρίς αµφιβολία, οι ηµέρες που ακολουθούν δεν θα είναι απλές. Είναι ηµέρες ευθύνης για όλους.

Σχολείο

H Τουρκία προτίθεται να δημιουργήσει τετελεσμένο στην κυπριακή ΑΟΖ

Του Σταύρου Λυγερού
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 9.10.11

Τα γεγονότα αποδεικνύουν ότι παρά τους λεονταρισμούς της, η Αγκυρα δεν πρόκειται να εμποδίσει τη γεώτρηση στο «οικόπεδο 12» της κυπριακής ΑΟΖ, που πραγματοποιεί η αμερικανική εταιρεία Noble Energy. Ο Ερντογάν πήρε το μήνυμα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι εγκαταλείπει το γήπεδο. Σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, η Τουρκία προτίθεται να δημιουργήσει τετελεσμένο στην κυπριακή ΑΟΖ και μάλιστα όχι στο τμήμα της που αντιστοιχεί στο τουρκοκυπριακό ψευδοκράτος, αλλά στο τμήμα που αντιστοιχεί στο ελεύθερο τμήμα της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Ενα πρώτο τετελεσμένο είναι οι έρευνες που πραγματοποίησε το τουρκικό ερευνητικό σκάφος Πίρι Ρέις σ’ αυτή τη θαλάσσια περιοχή. Μπορεί αυτό το σκάφος να μην έχει τεχνολογική δυνατότητα για σοβαρές σεισμικές έρευνες, αλλά στο πολιτικό επίπεδο δημιουργεί προηγούμενο.

Το σημαντικό το είπε ο υπουργός Εξωτερικών του ψευδοκράτους, Οζγκιουργκιόν. Τις προηγούμενες ημέρες δήλωσε ότι οι Τουρκοκύπριοι ναι μεν δεν θα εμποδίσουν την πραγματοποιούμενη γεώτρηση, αλλά, εάν βρεθούν κοιτάσματα, θα πραγματοποιήσουν δική τους γεώτρηση στην ίδια περιοχή! Ας σημειωθεί ότι με το ίδιο πνεύμα έχουν μιλήσει και Τούρκοι αξιωματούχοι.

Σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, εάν οι σεισμικές έρευνες είναι ενθαρρυντικές, οι Τούρκοι προσανατολίζονται να τρυπήσουν δυτικά της Πάφου εκεί όπου –με βάση την αρχή της μέσης γραμμής– εφάπτεται η ελληνική υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ με την κυπριακή. Τα δύο νορβηγικά ερευνητικά σκάφη που πραγματοποιούν σεισμικές έρευνες για λογαριασμό της Τουρκίας στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Καστελορίζου και Κύπρου, έχουν εντολή να ερευνήσουν ειδικά εκείνα τα σημεία.

Εάν οι σεισμικές έρευνες είναι μία πρόκληση που μπορεί η Λευκωσία να αντιμετωπίσει με καταγγελία, τα πράγματα θα αλλάξουν εάν οι Τούρκοι επιχειρήσουν γεώτρηση στην κυπριακή ΑΟΖ. Οι ίδιοι δεν έχουν την αναγκαία τεχνολογία και είναι δύσκολο να βρεθεί διεθνής πετρελαϊκή εταιρεία, η οποία να συμπράξει σε μία τόσο χοντρή παρανομία. Επειδή, όμως, τίποτα δεν μπορεί να αποκλεισθεί, η Λευκωσία ανησυχεί και γι’ αυτό –σύμφωνα με έγκυρες πηγές– πιέζει την Αθήνα να υπογράψουν συμφωνία οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών.

Ας σημειωθεί ότι η Τουρκία δεν έχει κανένα δικαίωμα στη θαλάσσια περιοχή νοτίως της Κύπρου. Μια ματιά στον χάρτη το δείχνει. Ακόμα και οι πιο τραβηγμένες από τα μαλλιά ερμηνείες του διεθνούς δικαίου δεν μπορούν να της δώσουν νομικό έρεισμα. Γι’ αυτό και εμφανίζεται να δρα για λογαριασμό των Τουρκοκυπρίων. Για την ακρίβεια, προβάλλει δύο ισχυρισμούς:

– Πρώτον, ότι η κυπριακή κυβέρνηση δεν έχει δικαίωμα να συνάπτει καμία διεθνή συμφωνία (όπως η οριοθέτηση ΑΟΖ με την Αίγυπτο και το Ισραήλ) πριν λυθεί το Κυπριακό.

– Δεύτερον, ότι οι Τουρκοκύπριοι έχουν δικαιώματα σε ολόκληρη την Κύπρο (και στα κοιτάσματα του «οικοπέδου 12») και δεν παραιτούνται απ’ αυτά.

Η κυπριακή κυβέρνηση αναγνωρίζεται από τον ΟΗΕ ως νόμιμη κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας και έχει όλα τα σχετικά δικαιώματα. Η κατοχή του βόρειου τμήματος της Κύπρου από τουρκικά στρατεύματα δεν επιτρέπει στη Λευκωσία να ασκεί την εξουσία της εκεί, αλλά δεν της περιορίζει τα άλλα δικαιώματά της. Κατά συνέπεια, ο ισχυρισμός ότι δεν μπορεί να συνάπτει διεθνείς συμφωνίες είναι αυθαίρετος σε βαθμό γελοιότητας. Η επίλυση του Κυπριακού είναι μία τελείως ανεξάρτητη διαδικασία από την τρέχουσα άσκηση της κυριαρχίας.

Ας πάμε τώρα στον δεύτερο τουρκικό ισχυρισμό. Η διατύπωση «οι Τουρκοκύπριοι έχουν δικαιώματα σε ολόκληρη την Κύπρο» είναι παραπλανητική. Σε αντίθεση με τη διεθνή κοινότητα που αναγνωρίζει ένα κράτος στην Κύπρο, η Αγκυρα και οι Τουρκοκύπριοι ισχυρίζονται ότι από το 1983, όταν ανακήρυξαν την «Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου», στην Κύπρο υπάρχουν δύο κράτη. Σύμφωνα, λοιπόν, με την τουρκική λογική, οι Τουρκοκύπριοι έχουν πλήρη δικαιώματα στη βόρεια Κύπρο και στην ΑΟΖ που της αντιστοιχεί, αλλά κανένα δικαίωμα στην ελεύθερη Κύπρο και κατ’ επέκταση στην ΑΟΖ που της αντιστοιχεί.

Η Αγκυρα και η τουρκοκυπριακή ηγεσία, όμως, παίζουν σε δύο ταμπλό. Αναλόγως με το τι κάθε φορά τις βολεύει, άλλοτε επικαλούνται τη δική τους επίσημη θέση για ύπαρξη δύο κρατών κι άλλοτε τις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου (συμφωνίες ίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας) τις οποίες κατέλυσαν με την ανακήρυξη του ψευδοκράτους. Ας σημειωθεί ότι μπορούν και παίζουν αυτό το παιχνίδι, επειδή και η Λευκωσία και η Αθήνα αποφεύγουν να καταγγείλουν αυτή την αντίφαση της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, φοβούμενες καθ’ υπερβολή μήπως θεωρηθεί έμμεση αναγνώριση του ψευδοκράτους.

Τέλος, εάν από τις διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό προκύψει ένα κοινό κράτος τότε, βεβαίως, οι Τουρκοκύπριοι θα έχουν τα δικαιώματα που θα προβλέπονται από το νέο Σύνταγμα. Μέχρι τότε, όμως, δεν έχουν κανένα δικαίωμα. Κατά συνέπεια, οι ισχυρισμοί της Αγκυρας είναι προφάσεις εν αμαρτίαις, ή πιο απλά σκέτος τσαμπουκάς.

Σχολείο

Για μια αριστερά στο ύψος των περιστάσεων

Μέρος τρίτο

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ, Καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 9.10.11

Το σχόλιο που ακολουθεί, σε καμιά περίπτωση δεν στοχεύει να θίξει ολόπλευρα το μέγα ζητούμενο που αποτελεί η συγκρότηση, λειτουργία και δράση ενός σύγχρονου κομμουνιστικού πόλου που θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες των καιρών. Κάτι τέτοιο δεν μπορεί παρά να αποτελέσει προϊόν συλλογικών διεργασιών και διαλόγου ανάμεσα στις οργανωμένες και μη δυνάμεις της κομμουνιστικής αριστεράς.

Πρόκειται συνεπώς για ορισμένες προσωπικές, ανεπαρκείς, και λόγω χώρου σχηματοποιημένες σκέψεις, που τίθενται υπόψη και υπό την καλοδεχούμενη κρίση όλων όσοι πιστεύουν στην κομμουνιστική προοπτική και μάχονται γι’ αυτήν.

1 Είναι γεγονός ότι στην εποχή μας είναι αντικειμενικά αναγκαίο αλλά και εφικτό το πέρασμα στον κομμουνισμό, και πιο άμεσα στην κατώτερη φάση του, όπως αποδεικνύεται από τη σύγχρονη παγκόσμια δομική κρίση του καπιταλιστικού συστήματος, που θέτει άμεσα το δίλημμα, σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα, αλλά και από τις αντικειμενικές δυνατότητες που προσφέρει η ανάπτυξη των σύγχρονων υλικών παραγωγικών δυνάμεων, στις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες, να καταστεί κυρίαρχη η ελεύθερη δραστηριότητα ως αυτοσκοπός, δηλαδή να υλοποιηθεί ο κομμουνισμός .

Ταυτόχρονα όμως είναι γεγονός ότι το πέρασμα αυτό είναι άμεσα ανέφικτο λόγω του επιπέδου συνείδησης της σύγχρονης εργατικής τάξης, η οποία είναι και η μόνη που μπορεί να το υλοποιήσει, και τούτο διότι αυτή έχει διαβρωθεί από την πολύχρονη καπιταλιστική ιδεολογική κυριαρχία.

Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες, ακριβώς για να μπορέσει η εργατική τάξη να αναδείξει τον εν δυνάμει επαναστατικό της χαρακτήρα, να ενστερνιστεί το όραμα της κομμουνιστικής χειραφέτησης και να πολεμήσει αποτελεσματικά για αυτό, δηλαδή για να αδράξει την ιστορική δυνατότητα που της προσφέρεται, είναι περισσότερο αναγκαίο από πότε ένα σύγχρονο Κομμουνιστικό Κόμμα .

Το κόμμα αυτό δεν μπορεί να προκύψει από παρθενογένεση, αλλά από την υπέρβαση όλων των ήδη υπαρχουσών συνιστωσών της κομμουνιστικής αριστεράς, λαμβάνοντας υπόψη όλα τα θετικά και τα κουσούρια τους. Δεν μπορεί να προκύψει ούτε από την έμπνευση κάποιων φωστήρων, ούτε αυθόρμητα από την καθημερινή πάλη, αλλά από το συνδυασμό της ταξικής πάλης και επαναστατικής θεωρίας .

2 Βασικά χαρακτηριστικά αυτού του κόμματος πρέπει να είναι:

– Ο εργατικός του χαρακτήρας.

– Η αυτοαντιμετώπισή του ως μέσο και όχι ως αυτοσκοπός.

– Η αντιγραφειοκρατική -δημοκρατική του δομή έτσι ώστε να περιορίζεται στο ελάχιστο η πιθανότητα μετατροπής του σε μηχανισμό, που υπάρχει και αναπαράγεται με βασικό κριτήριο την αυτοσυντήρησή του και εκείνη των μη εναλλασσόμενων σχεδόν μονιμοποιημένων επαγγελματικών στελεχών του.

– Να θέτει ως στόχευση την επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού και το πέρασμα στην υπό απονέκρωση σοσιαλιστική Κομμούνα ή μισοκράτος, και αυτό μέσα από:

* μια ανανεωτική, αλλά όχι αναθεωρητική στάση απέναντι στον μαρξισμό

* μια κριτική στάση απέναντι στον «υπαρκτό σοσιαλισμό», με έμφαση στην αποκατάσταση της πολλαπλά βιασμένης λενινιστικής παρακαταθήκης, και την απερίφραστη καταδίκη των σταλινικών εκτρόπων

* μια αυτοκριτική ολοκληρωμένη αντιμετώπιση της ιστορίας του κινήματος και όχι μια προσπάθεια αξιοποίησής της για την εκ των υστέρων θεωρητικοποίηση θεωρητικά ατεκμηρίωτων πολιτικών αποφάσεων

* την προσπάθεια ανύψωσης της αυθόρμητης εργατικής συνείδησης σε επαναστατική

* το συνδυασμό πράξης -ταξικής πάλης- και θεωρίας (κόμμα συλλογικό διανοούμενο)

* την καθημερινή πάλη αντίστασης και για άμεσες διεκδικήσεις, το συνδυασμό τακτικής και στρατηγικής, την ένταξη της πρώτης στη δεύτερη.

3 Το κόμμα αυτό πρέπει να έχει ορθάνοιχτες τις αγκαλιές του στη συνεχώς αυξανόμενη εργατική τάξη, στα υπό προλεταριοποίηση μικρομεσαία στρώματα, στη φτωχή αγροτιά, στη νεολαία, και στα τμήματα εκείνα της μη εργατικής διανόησης που ενστερνίζονται την υπόθεση της εργατικής τάξης.

Πρώτο του καθήκον προς αυτήν την κατεύθυνση πρέπει να είναι η ουσιαστική και όχι κατ’ όνομα κατάκτηση της ηγεμονίας στην ίδια την εργατική τάξη.

Πολιτικά πρέπει να είναι ανοιχτό σε διάλογο, για όλα τα μεγάλα ζητήματα του σήμερα και του σοσιαλιστικού αύριο, ανοιχτό στην κοινή δράση και στη συνεργασία με άλλες αριστερές αντικαπιταλιστικές αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις, δίχως το ίδιο να απεμπολεί το δικαίωμα κριτικής τους, ή αντίστροφα να μην αποδέχεται τη δική τους κριτική.

Αυτή του η συνεργασία όπως αναφερόταν στο σχόλιό μου της περασμένης Κυριακής μπορεί να πάρει είτε τη μορφή ευρύτερων συνεργασιών για συγκεκριμένα ζητήματα, είτε ακόμη ενός αριστερού αντικαπιταλιστικού-αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου.

Επίσης πρέπει να επιδιώκει την κατάκτηση της ηγεμονίας μέσα σε όλα τα αυθόρμητα επί μέρους ή γενικότερα κινήματα αντίστασης, δίχως ούτε να μεγιστοποιεί το ρόλο που αυτά μπορεί να παίξουν από μόνα τους, ούτε όμως να τα σνομπάρει ή ακόμη χειρότερα να τα αντιμετωπίζει εχθρικά.

4 Και επειδή η αντιμετώπιση της παγκόσμιας καπιταλιστικής βαρβαρότητας απαιτεί μια συντονισμένη διεθνή απάντηση, επειδή ο κομμουνισμός είτε θα είναι παγκόσμιος είτε δεν θα υπάρξει, απαιτείται η δημιουργία μιας σύγχρονης κομμουνιστικής Διεθνούς, στην οποία βεβαίως δεν μπορεί να συμμετέχουν κατ’ όνομα και μόνο Κ.Κ., όπως αυτό της Κίνας, το οποίο ηγείται ενός από τους πλέον άγριους καπιταλισμούς.

Ιδού λοιπόν λίγες πρώτες, λειψές, σκέψεις οι οποίες μακάρι να συμβάλουν στη συγκρότηση εκείνου του πόλου, του οποίου η ύπαρξη, ας μου επιτραπεί να υποστηρίζω ότι αποτελεί απαραίτητο όρο για μια αριστερά στο ύψος των περιστάσεων.

Σχολείο

Συντηρητικοί μύθοι που αναπαράγουν την κρίση

Του Πασχου Mανδραβελη
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 9.10.11

Αν έκανε κάτι καλό το έκτακτο τέλος για τα ακίνητα είναι ότι λειτούργησε σαν ταχύρρυθμο και αναγκαστικό φροντιστήριο δημοσιονομικής επιστήμης. Ολοι συνειδητοποίησαν ότι το Δημόσιο δεν είναι κάτι που χρηματοδοτείται από τον ουρανό. Είναι ο Γαργαντούας που τρέφεται από τις τσέπες μας. Ετσι, ακόμη και οι πιο δύσπιστοι ψευδοκεϋνσιανοί άρχισαν να μιλούν για περιορισμό του κράτους μόλις συνειδητοποίησαν τι θα πληρώσουν για τις ακριβές τους κατοικίες.

Κι εδώ προκύπτει ένα παράδοξο. Η κυρίαρχη στα τηλεκαφενεία θεωρία ήταν ότι το Μνημόνιο έφερε την ύφεση. Υποστήριζαν ότι οι περικοπές στον δημόσιο τομέα αφαιρούσαν χρήμα από τον ιδιωτικό. «Ενας δημόσιος υπάλληλος με ψαλιδισμένο μισθό», έλεγαν, «δεν θα πάει να ψωνίσει. Αφού δεν θα ψωνίσει, ο μαγαζάτορας θα απολύσει υπαλλήλους και ορίστε πώς θα καταπολεμηθεί η κρίση: Το δημόσιο να ξοδεύει λεφτά, αυτά να κυκλοφορούν στην οικονομία και αφού αυγατίσουν κινούμενα, θα δημιουργηθεί ανάπτυξη που θα ξεπληρώσει και το χρέος».

Κατά ένα περίεργο τρόπο, οι ίδιοι τώρα ψέγουν την κυβέρνηση διότι «δεν έλαβε νωρίς τα κατάλληλα μέτρα περιορισμού του Δημοσίου, ώστε να μη στραγγαλίζεται ο ιδιωτικός τομέας από έκτακτες εισφορές». Μόνο που αν η κυβέρνηση έπαιρνε το (σωστό) μέτρο της απόλυσης δημοσίων υπαλλήλων και συνεπώς της μεγαλύτερης περικοπής των δημοσίων δαπανών, τότε σύμφωνα με το πρώτο σκεπτικό η συνταγή θα ήταν χειρότερη. Θα υπήρχαν λιγότεροι δημόσιοι υπάλληλοι, λιγότερα εισοδήματα να ξοδευτούν στην αγορά, περισσότερα μαγαζιά υπό χρεοκοπία, λιγότερη απασχόληση στον ιδιωτικό τομέα, περισσότερες κραυγές περί λάθους συνταγής.

Ο καλύτερος τρόπος για να μη λύνεις προβλήματα είναι να μην τα περιγράφεις σωστά. Να θολώνεις τα νούμερα, για να φτιάχνεις θεωρίες ονειρικές. Ετσι, μαζί με τις χρυσές μετοχές της «Τράπεζας της Ανατολής» (που θα ξεπληρώσουν το χρέος ημών, συν το χρέος που θα δημιουργήσουν τα παιδιά και τα εγγόνια μας), με τα φθηνά δάνεια των Ρώσων και των Κινέζων (που θα μας πληρώνουν για να καθόμαστε), με τα πετρέλαια του Αιγαίου, του Ιονίου, του Λιβυκού (που επίσης θα επιδοτήσουν την αέναη δημοσιοϋπαλληλία) κυκλοφορούν και άλλοι περίεργοι μύθοι που στρεβλώνουν την πραγματικότητα με στόχο να μην αλλάξει τίποτε.

Ο πρώτος μύθος είναι ο Κεϋνσιανισμός α λά ελληνικά. Σύμφωνα μ’ αυτόν, το ελληνικό κράτος πρέπει να ρίξει λεφτά στην οικονομία, είτε προσλαμβάνοντας 100.000 ανά έτος που ζήτησε ο κ. Τσίπρας, είτε κρατώντας την αγοραστική δύναμη των δημοσίων υπαλλήλων ανέπαφη. Βεβαίως αυτό προϋποθέτει δύο πράγματα. Πρώτον, λεφτά και δεύτερον, παραγωγικές δομές. Δηλαδή ακόμη κι αν υπήρχαν τα δάνεια, πλούτος δεν παράγεται διά της ανακύκλωσης των χρημάτων στο εσωτερικό. Κάποια στιγμή θα φύγουν έξω, για σιτάρι, βόειο κρέας, παπούτσια, αυτοκίνητα, ipad και όλα τα άλλα που φτιάχνουν ένα έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών 24 δισ. ευρώ, το 2010. Εκτός αυτού, όμως, σήμερα η Ελλάδα ακολουθεί πολιτική ελλειμμάτων. Το 2009 το κράτος ξόδεψε 24 δισ. (χωρίς τόκους και χρεολύσια) περισσότερα από όσα εισέπραξε, το 2010, 11 δισ. και όπως πάνε τα πράγματα και φέτος στα 11 δισ. θα καταλήξουμε. Παρ’ όλα αυτά, ανάπτυξη δεν είδαμε.

Προέκταση αυτού του μύθου είναι ότι τα δάνεια της τρόικας δίνονται με αποκλειστικό σκοπό την αποπλήρωση παλιών δανείων. Αυτό είναι αλήθεια, αλλά εν μέρει. Τα 11 δισ. που ξόδεψε το ελληνικό κράτος, πέραν των εσόδων του, το 2010 από πού ήρθαν; Από τον ουρανό;

Το μέγεθος του κράτους

Ο δεύτερος μύθος είναι το μέγεθος του κράτους. Κατά την «Αυγή» (16.9.2011) ο ισχυρισμός περί του μεγάλου κράτους στην Ελλάδα είναι «άθλια προπαγάνδα με πλήρη διαστρέβλωση της αλήθειας [που] έχει εξαπολύσει το οικονομικό-πολιτικό-κοινωνικό κατεστημένο». Σύμφωνα πάντα με το ίδιο δημοσίευμα η «απογραφή έγινε και έδειξε ότι το σύνολο των υπαλλήλων που καταγράφτηκε έφτασε στις 768.009, περιλαμβάνοντας τους μόνιμους υπαλλήλους, τους δικαστικούς και τους δημόσιους λειτουργούς, τους υπαλλήλους ιδιωτικού δικαίου αορίστου και ορισμένου χρόνου, τους συμβασιούχους έργου, τους αιρετούς και άλλες κατηγορίες». Αυτό όμως που δεν περιλάμβανε ήταν ΔΕΚΟ, ΝΠΔΔ της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και ΝΠΙΔ που χρηματοδοτούνται από το κράτος. Σύμφωνα όμως με τη ΓΣΕΕ το 2006 «στον δημόσιο τομέα της οικονομίας απασχολούνται περίπου 1.005.000 άτομα τα οποία αναλογούν στο 22,6% των απασχολουμένων και στο 35,5% του συνόλου των μισθωτών». («Ενημέρωση» ΙΝΕ-ΓΣΕΕ τεύχος 135). Αυτός ο αριθμός συμφωνεί και με τη Διεθνή Οργάνωση Εργασίας η οποία μέτρησε την απασχόληση στον δημόσιο τομέα, το 2008, σε 1.022.000 άτομα, όταν ο ιδιωτικός τομέας απασχολούσε 3,56 εκατ. εργαζομένους. (http: //laborsta. ilo. org)

Σταγόνες στον ωκεανό

Ο τρίτος μύθος αφορά τα πενιχρά δημοσιονομικά αποτελέσματα κάθε μεταρρύθμισης. Κάθε φορά που είναι να πουληθεί ή να κλείσει ένας οργανισμός το πρώτο επιχείρημα είναι: «σιγά, αυτό θα μας σώσει τώρα; Σταγόνα στον ωκεανό του χρέους είναι». Η αλήθεια είναι ότι και ο ωκεανός από σταγόνες αποτελείται, ενώ τα ελλείμματα και τελικά το χρέος δημιουργούνται από «πενιχρά» προς τα πάνω δημοσιονομικά αποτελέσματα. Αν δεν πιάσει αυτό το επιχείρημα, αρχίζει η δοξολογία του υπάρχοντος και η κινδυνολογία για τη μεταρρύθμιση. Το ζήσαμε πρόσφατα με το νομοσχέδιο Διαμαντοπούλου για την ανώτατη παιδεία. Ξαφνικά μάθαμε ότι τα ελληνικά ΑΕΙ είναι σιμά-κοντά τα καλύτερα του κόσμου, ενώ η υποχρέωση των φοιτητών έστω να εγγράφονται ανά εξάμηνο ενέχει ανυπολόγιστους κινδύνους. Η συναλλαγή των πρυτάνεων με τους φοιτητοπατέρες βαφτίστηκε συμμετοχή, ενώ η δημοκρατία τραυματίστηκε επειδή κάποια καλόπαιδα δεν θα μπορούν να λεηλατούν ανενόχλητα τα εργαστήρια. Γενικώς, κάθε συντήρηση δοξάζει το υπάρχον και κινδυνολογεί για το μέλλον, απλώς στην Ελλάδα η συντήρηση έχει αριστερή ρητορική και προοδευτική προβιά.

Ο τέταρτος μύθος είναι των ανυπόμονων. Σύμφωνα μ’ αυτόν «τίποτα δεν γίνεται», που οδηγεί στο επικίνδυνο μοιρολατρικό συμπέρασμα ότι «τίποτε δεν μπορεί να γίνει». Η αλήθεια είναι ότι γίνονται πολλά. Αυτά μπορεί να είναι λειψά, αποσπασματικά, καθυστερημένα, αλλά αυτή η χώρα, στην οποία κυρίαρχο ιδεολόγημα ήταν η θεραπεία του κράτους -που μέχρι πριν από πέντε χρόνια ήθελε ακόμη και την ζημιογόνο κατά 1 εκατ. ημερησίως Ολυμπιακή κρατική- έχει κάνει πολύ δρόμο. Η αλήθεια είναι ότι πρέπει να επιταχύνει, αλλά ο μηδενισμός δεν βοηθάει…

Ο τρόμος των αποκρατικοποιήσεων

Για κάθε αποκρατικοποίηση δημιουργείται αυτομάτως μια μυθολογία τρόμου. Ολοι ανησυχούν για τα κέρδη που θα χάσουμε και ουδείς ανησυχεί για τις ζημιές που υφιστάμεθα. Κάθε ΔΕΚΟ είναι πολύτιμη, κάθε οργανισμός θα μπορούσε να γίνει πολύτιμος, κάθε υπηρεσία του Δημοσίου αναντικατάστατη.

Η «Ολυμπιακή» ήταν ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Φτιάξαμε μύθους για έναν εθνικό πλούτο, με slots και brand name, με «δείκτες ασφαλείας πτήσεων» και «φιλέτα διαδρομές» και όταν βγήκαμε στην αγορά για να τον αποτιμήσουμε δεν έτρεξε κανείς να τον αρπάξει. Για την ακρίβεια δεν ενδιαφέρθηκε κανείς να τον κοιτάξει\u0387 να δώσει μια προσφορά, έτσι για να δικαιολογηθεί ο υπερδεκαετής τρόμος μας, ότι κινδυνεύουμε να χάσουμε το κελεπούρι. Εν τω μεταξύ στην περίοδο που εμείς φοβόμασταν ότι «θα χάσουμε τον εθνικό αερομεταφορέα», αυτός μάς έβαλε μέσα 4 – 5 δισ. ευρώ, ποσό που αντιστοιχούσε στο 2% του δημόσιου χρέους ή όσο είναι η έκτακτη εισφορά στα ακίνητα που θα πληρώσουμε.

Το γράφαμε και παλιότερα: «Τη δεκαετία του 1980 ανησυχούσαμε σοβαρά μην τυχόν και έρθουν ξένοι επενδυτές και αμαυρώσουν την πορεία προς τον σοσιαλισμό που είχαμε χαράξει. Τρέμαμε την ξένη εκμετάλλευση και διαδηλώναμε εναντίον της. Οταν με τα πολλά διαπιστώσαμε ότι μένουμε πίσω και χρειαζόμαστε ξένες επενδύσεις για να ξεκολλήσει η οικονομία, βγήκαμε στην αγορά με την ταμπέλα «εκμεταλλευτείτε μας» για να διαπιστώσουμε ότι δεν ήθελε να πιει το αίμα μας κανείς. Οχι με το «μπουρί της σόμπας», που είναι η αριστερή απεικόνιση της μυθολογίας, αλλά ούτε με καλαμάκι. Η ελληνική οικονομία ήταν σαν μια πολύφερνη νύφη, που την προστατεύαμε μην τη μαγαρίσει κανένας επενδυτής, και μετά τη βγάλαμε στο σεργιάνι και διαπιστώσαμε ότι δεν την κοίταζε κανείς.

Στους καφενέδες της επικράτειας κυκλοφορούν πολλοί εθνικοί μύθοι και αμύθητα εθνικά πλούτη. Για την ακρίβεια, κάθε ραχούλα και κάθε μπαΐρι (μτφ. το ακαλλιέργητο χωράφι, η άγονη έκταση) είναι ανείπωτου φυσικού κάλλους και αναντικατάστατος εθνικός πλούτος. Οποιοδήποτε σχέδιο εκμετάλλευσής τους είναι απόπειρα εγκλήματος. Δεν μιλάμε μόνο για ρυπογόνες δραστηριότητες, αλλά και για αιολικά πάρκα (αυτά καταστρέφουν το μοναδικό ελληνικό τοπίο). Η χώρα ζει με μύθους όχι μόνο εθνικού μεγαλείου -το οποίο επιβουλεύονται αιώνες τώρα Δυτικοί και Εβραίοι- αλλά και μύθους εθνικού πλούτου για τον οποίο καραδοκούν όλοι: «ξέρεις, ρε, τι μπορεί να το κάνει αυτό το χωράφι κάποιος που έχει λεφτά και μυαλό;» Μόνο που εκείνοι που έχουν λεφτά δεν το θέλουν κι εμείς που έχουμε μυαλό απλώς το κοιτάμε».

Τίποτε στη ζωή δεν είναι χωρίς κόστος, ούτε καν οι εθνικές μυθολογίες. Την ώρα που εμείς κοιτάζαμε την περιουσία μας και ονειρευόμασταν τι θα μπορούσε να γίνει (αν είχαμε ένα άλλο κράτος με λιγότερη γραφειοκρατία, καλύτερο πολιτικό σύστημα, ευσυνείδητους δημόσιους υπαλλήλους, πολίτες που σέβονταν την δημόσια περιουσία κ.λπ.) οι άλλοι έκαναν. Τα κράτη τους αντί να κρατούν κατ’ αποκλειστικότητα τις ζημιές των δημοσίων οργανισμών και επιχειρήσεων, έγιναν διά της φορολογίας συνέταιροι στα κέρδη που οι ιδιωτικοποιημένες εταιρείες παρήγαγαν.

Οι πολιτικοί, όμως, ήθελαν καθαρό το αριστερό τους κούτελο και τώρα μας καλούν να το πληρώσουμε. Οι τακτικές και έκτακτες εισφορές είναι το τίμημα όλων εκείνων που κάναμε ή δεν θελήσαμε να κάνουμε τα περασμένα χρόνια.

Διαβάστε

– Πάνος Καζάκος, «Ανάμεσα σε κράτος και αγορά. Οικονομία και οικονομική πολιτική στη μεταπολεμική Ελλάδα, 1944 – 2000», εκδ. Πατάκη.

 

Σχολείο

Η χρονιά των «Αγανακτισμένων»

Γ. Δελαστίκ,
ΕΘΝΟΣ, 10.10.11

Το 2011 θα περάσει στην ιστορία ως το έτος των "αγανακτισμένων" πολιτών. Στις ΗΠΑ, τη Βρετανία, την Ισπανία, την Ελλάδα, την Πορτογαλία, τις αραβικές χώρες αλλά και το Ισραήλ μικρότερα, μεγαλύτερα ή τεράστια πλήθη λαού κατέκλυσαν δρόμους και πλατείες επί ημέρες ή εβδομάδες, διαμαρτυρόμενα για τις ασκούμενες πολιτικές λιτότητας ή -στην περίπτωση των Αράβων- απαιτώντας την ανατροπή αυταρχικών και ολοκληρωτικών καθεστώτων.

Αφήνοντας κατά μέρος τις αραβικές εξεγέρσεις που έχουν άλλο περιεχόμενο και χρήζουν διαφορετικής ανάλυσης, εύκολα διαπιστώνει ο καθένας ότι κοινός παρονομαστής αυτού του παγκόσμιου κύματος αυθόρμητων διαμαρτυριών των πολιτών είναι η οργή τους για τις πολιτικές λιτότητας που ακολουθούν όλες σχεδόν οι κυβερνήσεις, με αποτέλεσμα αφενός την πτώση του βιοτικού επιπέδου των οικονομικά ασθενέστερων κοινωνικών στρωμάτων σε καταστάσεις φτώχειας που δύσκολα γίνονται ανεκτές και αφετέρου την καλπάζουσα διεύρυνση των ανισοτήτων μεταξύ πλουσίων και φτωχών.

Οι αυγουστιάτικες ταραχές π.χ. στο Λονδίνο και σε άλλες βρετανικές μεγάλες πόλεις που χρειάστηκαν οι Αρχές τέσσερις ημέρες, τη δολοφονία τεσσάρων διαδηλωτών και περισσότερες από 3.000 συλλήψεις για να καταπνίξουν, οφείλονται όπως όλοι οι παρατηρητές επισημαίνουν στο ότι οι περικοπές στα εισοδήματα των φτωχών που επέφεραν τα μέτρα λιτότητας της δεξιάς κυβέρνησης του Ντέιβιντ Κάμερον είναι οι χειρότερες από την εποχή του… Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου!

"Μόνο σε λίγες βιομηχανικές χώρες είναι οι διαφορές εισοδήματος μεταξύ φτωχών και πλουσίων όσο στη Μεγάλη Βρετανία" υπογραμμίζει επικριτικά μέχρι και η συντηρητική γερμανική εφημερίδα "Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε".

Στην Ελλάδα και στην Ισπανία όμως τα κινήματα των "Αγανακτισμένων", που στα τέλη της άνοιξης κυριάρχησαν επί μήνες στην πολιτική σκηνή, δεν στηρίχθηκαν στα οικονομικά ασθενέστερα λαϊκά στρώματα μόνο. Αντιθέτως, εντονότατη ήταν η παρουσία και η σφραγίδα των νέων που βλέπουν το μέλλον τους εξαιρετικά ζοφερό, σκληρό και ενδεχομένως αδιέξοδο, αλλά και των μεσαίων στρωμάτων που υφίστανται ήδη μια βίαιη και πρωτοφανή για τα στρώματα αυτά καταβαράθρωση της οικονομικής τους άνεσης.

Στις ΗΠΑ οι αρχικοί "πολιορκητές" της Γουόλ Στριτ δεν ήταν παρά ελάχιστες εκατοντάδες άτομα, όσο και αν οι συμμετέχοντες στο κίνημα "Καταλάβετε τη Γουόλ Στριτ!" θεωρούσαν εαυτούς συνεχιστές των μεγάλων αμερικανικών κινημάτων των δεκαετιών του 1960 και του 1970. Από τη στιγμή όμως που την περασμένη Κυριακή περίπου 700 διαδηλωτές συνελήφθησαν από την αστυνομία γιατί έκλεισαν προσωρινά τη γέφυρα του Μπρούκλιν, τα πράγματα άλλαξαν. Οχι μόνο αυξήθηκαν οι διαδηλωτές, αλλά και άρχισε σε παγκόσμιο επίπεδο η συζήτηση μήπως το κίνημα κατά της Γουόλ Στριτ θα μπορούσε να εξελιχθεί σε μια προοδευτική απάντηση στο υπερσυντηρητικό "Κόμμα του Τσαγιού" που εκφράζει την ακροδεξιά πτέρυγα των Ρεπουμπλικάνων. Το Δημοκρατικό Κόμμα θα ήταν πραγματικά ευτυχές, αν η αριστερή του πτέρυγα, η οποία είναι πλήρως απογοητευμένη από τη διακυβέρνηση του Μπαράκ Ομπάμα που αποδείχθηκε πολύ κατώτερος των υποσχέσεών του και των ελπίδων που είχε γεννήσει προεκλογικά, συγκροτούσε ένα όντως μαζικό κίνημα αριστερής πίεσης προς την κυβέρνηση, έναν μόλις χρόνο πριν από τις αμερικανικές προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου του 2012. Ορισμένα συνδικάτα συμμετέχουν ήδη στις σχετικές διαδηλώσεις.

Στο Ισραήλ, η φοιτήτρια Δάφνη Λάιφ ήταν η πρώτη που έστησε μια σκηνή στη λεωφόρο Ρότσιλντ του Τελ Αβίβ, διαμαρτυρόμενη με τον τρόπο αυτόν για την ακρίβεια των ενοικίων στην ισραηλινή πρωτεύουσα. Αμέσως άρχισαν να συρρέουν κατά χιλιάδες οι Ισραηλινοί "Αγανακτισμένοι". Στις αρχές Σεπτεμβρίου 450.000 άτομα διαδήλωσαν σε ολόκληρη τη χώρα – το μεγαλύτερος πλήθος που βγήκε ποτέ στους δρόμους στην ιστορία του Ισραήλ!

Αλλά και στην Αίγυπτο τώρα οι διαδηλωτές έχουν οικονομικοκοινωνικά αιτήματα, με πρώτιστο την αύξηση του κατώτατου μισθού στα 150 ευρώ από τα… 4 (!!!) που είναι σήμερα, καθηλωμένα στο ύψος αυτό από το… 1984!

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ
Η απαξίωση της πολιτικής

ΑΠΟΤΥΧΙΑ παταγώδη των κατεστημένων πολιτικών κομμάτων και ουσιαστική απόρριψη ολόκληρου του υφιστάμενου πολιτικού προσωπικού συνιστά η εμφάνιση και η επιρροή των αυθόρμητων κινημάτων των "Αγανακτισμένων". Οι πολίτες έχουν πειστεί ότι οι πολιτικοί και τα κόμματά τους δεν εκπροσωπούν πλέον κατά κανέναν τρόπο τα συμφέροντά τους και έτσι διαμαρτύρονται αυτοπροσώπως κατά του συνόλου του πολιτικού κόσμου. Αυτό για την ώρα δρα εκτονωτικά, με ελάχιστες πολιτικές συνέπειες. Αν όμως επεκταθεί και διατηρηθεί, τότε επικρέμαται ο κίνδυνος να δράσει αποσταθεροποιητικά για το σύστημα.

 

Σχολείο

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: