Αρχική > πολιτική > Μεταπολεμικό «μισθολόγιο» και άλλα τινά…

Μεταπολεμικό «μισθολόγιο» και άλλα τινά…

clip_image002Του Νίκου Τσούλια

Και εκεί που πιστεύαμε ότι βρισκόμαστε σε εθνική πορεία διαρκούς προόδου και ότι το μέλλον μας γίνεται όλο και πιο ευρωπαϊκό, βρεθήκαμε να τσαλαβουτάμε στα Βαλκάνια, στα διαλυμένα Βαλκάνια, τον Τρίτο Κόσμο της Ευρώπης.
Στην ιστορία μας μόνο μια εθνική συμφορά (ο πόλεμος) έφερνε τη χώρα σε κατάσταση γενικής εξαθλίωσης.
Πώς αιτιολογείται η σημερινή χρεοκοπία της Ελλάδας;
Πώς φτάσαμε ως εδώ;
Σίγουρα η κρίση δεν έπεσε από τον ουρανό, δεν την προκάλεσαν «άλλοι».

Τα κόμματα που κυβέρνησαν και που κυβερνούν τη χώρα δεν μπόρεσαν ούτε να αποτρέψουν την πορεία προς την χρεοκοπία (δεν ήταν δυνατόν αφού η πολιτική τους την προκάλεσε), αλλά δεν ενημέρωσαν καν τον ελληνικό λαό γι’ αυτή την καταστροφική πορεία. Σαν να μην κυβερνούσαν, τόσο απλά! Μια μεγάλη παιδική χαρά ήταν το σύστημα εξουσίας αλλά με ροή (πιο ορθά εκροή) άφθονου χρήματος!! Επειδή είχα την ατυχία να γνωρίσω αρκετές πτυχές διακυβέρνησης της χώρας και τα πρόσωπα που την ασκούσαν χρησιμοποιώ με απόλυτη συναίσθηση του λόγου την έννοια της παιδικής χαράς και δεν υπερβάλλω καθόλου. Δεν μπορούσα όμως να φανταστώ ότι αυτές οι “παιδικές χαρές” θα οδηγούσαν τη χώρα σ’ αυτή την κατάσταση – ίσως γιατί δεν πέρναγε από τη σκέψη μου το ότι η πρόοδος μπορεί να μην είναι συνεχής.

Γι’ αυτή την εθνική περιπέτεια ο λαός και η ιστορία θα «καταδικάσουν» όσους έχουν πολιτική ευθύνη με πολύ σκληρό τρόπο. Ελπίζω να το έχουν αντιληφθεί.

Δεν υπάρχει πολίτης, δεν υπάρχει εργαζόμενος που να μη βρίσκεται σε κατάσταση αδιέξοδου και απόγνωσης. Η κυβέρνηση – της οποίας ο προεκλογικός λόγος ήταν σε ευθεία σύγκρουση με την μετεκλογική της πολιτική όσο ποτέ άλλοτε στη σύγχρονη πολιτική ιστορία μας – το μόνο που κάνει είναι να περικόπτει μισθούς, συντάξεις, να βάζει διαρκώς όλο και περισσότερες φόρους. Και μεγαλώνει το αδιέξοδο και επιταχύνει την πορεία προς την ολοκληρωτική καταστροφή.

Κατάφεραν τα κυβερνητικά κόμματα να φέρουν το κερδοσκοπικό κεφάλαιο, τους «οικονομικούς δολοφόνους» – που μέχρι τώρα έκαναν καριέρα στη Λατινική Αμερική, στην Ασία και στην Αφρική – να επιβάλλουν τους όρους του πιο σκληρού νεοφιλελευθερισμού στο κοινωνικό σώμα της χώρας, να κυβερνούν την Ελλάδα και η κυβέρνηση να έχει την αίσθηση ότι κυβερνάει ή να νομίζει ότι κάτι κάνει…

Και φτάνουμε στο μισθολόγιο του δημοσίου. Δεν ξέρω αν πρέπει να ονομαστεί μισθολόγιο. Πού είναι οι μισθοί, όταν έχουν πάρει τη μορφή επιδομάτων; Μισθός πάντα σήμαινε οικονομικούς πόρους ενός οικονομικού μεγέθους που να μπορείς να ζεις τουλάχιστον στοιχειωδώς. Έχουν καταλάβει οι «κυβερνώντες» ότι οι μισθοί αρκούν μόνο για το νοίκι – για όσους έχουν –, για τους λογαριασμούς ρεύματος, νερού, τηλεφώνου κλπ και το πολύ να μένουν 100 ευρώ (3-4 ευρώ την ημέρα!) για τρόφιμα. Έχουν καταλάβει ότι ο κόσμος είναι σε απόγνωση. Έχουν το θράσος να προσδιορίζουν ως μισθολόγιο ένα έκτρωμα που οδηγεί τους υπαλλήλους στη φτώχεια; σε μια ζοφερή κατάσταση ενός μόνιμου καθημερινού εφιάλτη;

Μπορεί ένας νεοδιόριστος εκπαιδευτικός με 660 ευρώ να ζήσει στην περιφέρεια εκτός πατρικού σπιτιού; μπορεί να παντρευτεί και να κάνει οικογένεια; Μπορεί ένας υπάλληλος με 1100 ευρώ να ζήσει οικογένεια και τα παιδιά του – άνεργους νέους πτυχιούχους ή μη;

Μεταπολεμικό μισθολόγιο; Δεν ξέρω αν στέκει και ο τίτλος επί της ουσίας. Γιατί δεν είναι μόνο οι χαμηλοί μισθοί, είναι το βιοτικό επίπεδο που έχει χαρακτηριστικά ακρίβειας μιας χώρας της μεσευρώπης. Θα έχουμε, δηλαδή, μισθούς Βουλγαρίας αλλά αγορά μάλλον Γαλλίας.

Καλές οι περιγραφές και οι αναλύσεις, αλλά δεν λύνουν κανένα πρόβλημα. Είναι μόνο το αφετηριακό σημείο για μια προσπάθεια.

Η άποψή μου δεν είναι σοφή. Προσπαθώ να είμαι όσο μπορώ πιο λογικός.

Πρώτον, οι συλλογικοί αγώνες μέσα από τους κοινωνικούς φορείς είναι απαραίτητη προϋπόθεση για μια προοπτική των εργαζομένων. Ακόμα και όσοι / όσες δεν συμμετείχαν ποτέ ως τώρα είναι ανάγκη να αναθεωρήσουν ριζικά τη στάση τους. Δεν είμαστε ούτε ιδιώτες ούτε άτομα, είμαστε πολίτες και κοινωνικά – πολιτικά όντα, πολίτες με άποψη για τη ζωή μας και το μέλλον μας. Δεν εκχωρούμε σε κανέναν το δικαίωμα να μας διαμορφώσει το σκηνικό της χώρας. Είναι και δική μας υπόθεση.

Δεύτερον, η χώρα χρειάζεται μια κυβέρνηση με νομιμοποίηση της πολιτικής της. Δηλαδή μια πολιτική που θα είναι αποδεκτή από το λαό. Να παρουσιαστούν προγράμματα γι’ αυτή την “έκρυθμη πολιτική κατάσταση” και να εφαρμοστεί όποιο εγκριθεί από τη λαϊκή βούληση. Και λαμβάνοντας υπόψη όλα τα σημερινά δεδομένα (ιστορικές ευθύνες κομμάτων και προσώπων, δάνεια της χώρας κλπ), η λύση μπορεί να προκύψει από κυβερνήσεις συνεργασίας (δεν θεωρώ καθόλου πιθανό τις μονοκομματικές κυβερνήσεις) με πρόσωπα που δεν είχαν ρόλο στη δημιουργία αυτής της μαύρης εικόνας της Ελλάδας.

Ο πολίτης οφείλει να επιδιώκει το αυτεξούσιο, να αγωνίζεται για να διαμορφώνει τη ζωή του μόνος του όλο και περισσότερο. Η ελπίδα δεν μια λέξη, δεν είναι μια ευχή, είναι απόφαση για αγώνα, αγώνα και προσωπικό και συλλογικό. Έτσι πάντα προχωράει η ιστορία για να ανοίγει δρόμους διαρκούς προόδου, με αγώνα και πίστη στους συλλογικούς κοινωνικούς στόχους. Η κατάσταση είναι απελπιστική, αλλά οι άνθρωποι δεν μπορεί να είναι απελπισμένοι. “Όμως στα σύνορα των σκοταδιών υπάρχει οπωσδήποτε ένα φως, που το μαντεύουμε κιόλας και που πρέπει να αγωνιστούμε μόνο και μόνο για να υπάρχει” (Καμύ). Το ροδόχρουν του ουρανού μπορεί να φαντάζει χρώμα δειλινού, αλλά μπορεί να γίνει να γίνει χρώμα γλυκοχαράματος. Γιατί ο άνθρωπος νοείται μόνο ως ιστορικό ον, δηλαδή ως δρων πρόσωπο.  

Κατηγορίες:πολιτική Ετικέτες: , ,
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: