Αρχική > πολιτική > «Μα ποιος με πόνο θα μιλήσει για όλα αυτά;»

«Μα ποιος με πόνο θα μιλήσει για όλα αυτά;»

imageτου Νίκου Τσούλια
(ως πρόεδρος της ΟΛΜΕ)

Δημοσιεύτηκε:
ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ,
Νοέμβριος 2000

Όταν πριν τρία χρόνια ξεκινούσαμε οι εκπαιδευτικές Ομοσπονδίες και το Σωματείο «Συμπαράσταση Αγώνα Κύπρου» την πρωτοβουλία προκειμένου να αναδείξουμε μερικές πτυχές του Κυπριακού ζητήματος, θέταμε ως ελάχιστο στόχο την ενημέρωση των μαθητών μας στα προβλήματα εκπαίδευσης και πολιτισμού των εγκλωβισμένων των κατεχόμενων εδαφών της Μεγαλονήσου.

Αναρωτιόμαστε πως θα αντιμετώπιζε ο ιστορικός του μέλλοντος αυτές τις εξελίξεις, τι ερμηνεία θα μπορούσε να δώσει, δηλαδή, για τη σημερινή αλαλία πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων και το έλλειμμα ψυχικής συμπαράστασής μας προς τους ελεύθερους πολιορκημένους της Καρπασίας. «Τα πρόσωπα των εγκλωβισμένων είναι χαρακωμένα από την οδύνη», ανέφερε ένας Κύπριος πολιτικός ηγέτης που επισκέφθηκε τελευταία την περιοχή. Και πώς να μην είναι αυλακωμένη η όψη τους όταν οι αρχές της κατοχής δεν αφήνουν ούτε τα παιδιά τους να τους επισκεφθούν από την ελεύθερη Κύπρο; όταν νοιώθουν ότι δε θα υπάρξει η βιολογική συνέχειά τους για να δώσει ελπίδα στο όνειρό τους;

Μιλάμε για «εγκλωβισμένους» του χρηματιστηρίου και δε γνωρίζουμε τίποτα, σε συνθήκες πληροφοριοπλημμυρίδων, για τους εγκλωβισμένους / ιστορικούς μάρτυρες της Καρπασίας. Αναλογιζόμαστε (;) πως ο εκπαιδευτικός μας γαλαξίας θα διαμορφώσει συνειδήσεις στους νέους μας όταν η τρέχουσα αγωνία μας είναι ακέραια αιχμαλωτισμένη στις χρηματιστηριακές διακυμάνσεις. Πολύ φοβάμαι ότι οι περισσότεροι Έλληνες θα αντιληφθούν τα σημερινά δρώμενα της Κύπρου στο μέλλον ως γεγονότα του παρελθόντος (!) και θα απορούν ως προς το «πότε» και «πως» συνέβησαν…

Ωστόσο, οι περιστάσεις είναι κρίσιμες και όλοι, αναπόφευκτα, θέλουμε, δεν θέλουμε, αναμετρούμαστε με την όποια σύλληψη του χρέους. Το Κυπριακό είναι ένα διεθνές πρόβλημα, αλλά όλοι γνωρίζουμε ότι αυτή η θεώρηση από μόνη της δε σημαίνει τίποτα αν δεν αναπτυχθούν από εμάς συσχετισμοί και πολιτικές επίλυσής του. Ακόμα όλοι γνωρίζουμε ότι σήμερα η δυναμική και η προοπτική του Ελληνισμού δοκιμάζονται και κρίνονται στην «πράσινη γραμμή» της Λευκωσίας και στις συρμάτινες περιφράξεις, που χωρίζουν, κυριολεκτικά, χωράφια της Κύπρου με την έννοια των «συνόρων». Καμιά ελεύθερη συνείδηση δεν μπορεί να δεχθεί το καθεστώς της κατοχής στη Β. Κύπρο ούτε βέβαια τη δημιουργία κρατικής οντότητας που δε θα ισχύει η αρχή της πλειοψηφίας, στοιχειώδης κανόνας κάθε δημοκρατικής λειτουργίας. Και σαφώς πρέπει να ανησυχούμε όταν ο Ντενκτάς, πρόσωπο – εκφραστής της Τουρκικής βάρβαρης κατοχής στη Μεγαλόνησο, ανακηρύσσεται «πρόσωπο της χρονιάς» στην Τουρκία.

Συχνά προβάλλεται μια αντίληψη, ενός δήθεν ρεαλισμού, που περιστρέφεται από μια λογική ότι δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι πρακτικά για να αποκατασταθεί η δικαιοσύνη στην Κύπρο !! Πρόκειται για λογική που μηδενίζει κάθε προσπάθεια και εκφέρεται για να νομιμοποιήσει την απραξία. Γιατί, έχουμε κάνει το ελάχιστο χρέος απέναντι σε αυτή την εθνική υπόθεση ; Ένα συλλαλητήριο, για παράδειγμα, θα μας διέγειρε από την τηλεοπτική θωπεία; Κάποιες επιστολές διαμαρτυρίας στις Ελληνικές ή σε άλλες Ευρωπαϊκές εφημερίδες για τις συνθήκες διαβίωσης των ηρώων (με την πλήρη έννοια του όρου) της Καρπασίας, δε θα μπορούσαν να ψηλαφούν τη μνήμη του «δεν ξεχνώ»;

Ανάμεσα στον κακώς εννοούμενο ρεαλισμό (της πλήρους αποδοχής των γεγονότων της όποιας αδικίας) και στην ουτοπία, υπάρχει μεγάλη απόσταση, ένα άπειρο φάσμα ευθύνης και δράσης. Δεν υπάρχει δίλημμα: ρεαλισμός ή ουτοπία. Αυτό είναι εφεύρημα για περικάλυμμα της ακινησίας και της ανευθυνότητας. Εκτός αν αποδεχτούμε την παρακμιακή θεώρηση, που προβάλλεται συγκαλυμμένα, ότι δήθεν «μας έχει κουράσει η Κύπρος». Ευτυχώς όμως, που η Ιστορία και η ζωή δεν προσδιορίζονται από τους κουρασμένους. Ευτυχώς, που υπάρχουν οι Καρπασιώτες για να μας δείξουν ότι το χρέος απέναντι στα ριζώματα και στις εστίες μας, δηλαδή το χρέος απέναντι στο ελπιδοφόρο μέλλον της ελευθερίας, μπορεί να εκφραστεί απόλυτα και ακέραια, μπορεί να είναι αντίληψη και προπάντων άσκηση ζωής!

Εμείς οι εκπαιδευτικοί έχουμε χρέος και ευθύνη να διαπαιδαγωγήσουμε τους μαθητές μας, τους νέους μας στα αγαθά και στις αξίες της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της αλληλεγγύης. Και αυτό δεν είναι μια θεωρητική και αόριστη υπόθεση. Έχει συγκεκριμένες κάθε φορά ιστορικές δοκιμασίες και αναφορές. Και η Κύπρος είναι πεδίο κρίσης αξιών και συνειδήσεων. Έχουμε χρέος όλοι μας να αγωνιστούμε για μια Κύπρο ανεξάρτητη, όπου Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι θα ζουν ειρηνικά και θα διαμορφώνουν ελεύθερα το δικό τους μέλλον. Γιατί η Ιστορία εξανθρωπισμού του ανθρώπου συνυφαίνεται με την προσπάθεια των λαών, να αγωνισθούν κατά του πολέμου, κατά του επεκτατισμού, κατά του εθνικισμού, κατά της εξάρτησης και υποτέλειας.

Κατηγορίες:πολιτική Ετικέτες: , ,
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: