Αρχική > σχολείο > Παρακμή: ανατομία μιας περίπτωσης

Παρακμή: ανατομία μιας περίπτωσης

Χρονικό φθινοπώρου, χρονικό ανορθολογισμού
 
Ελεύθερη απόδοση:
του Νίκου Τσούλια 

clip_image001

Οκτώβριος έτους 199_ , έτους
20 _ _ , Γυμνάσιο, Λύκειο δήμου “άλφα”, πρωινό, δεν έχει βγει ο ήλιος: δεκάδες και δεκάδες μαθητές έξω από την πόρτα του σχολείου,
οι εκπαιδευτικοί έξω από το σχολείο, μερικοί γονείς έξω από το σχολείο, πέντε με έξι άτομα μέσα στο προαύλιο του σχολείου, κάποιοι είναι μαθητές, τους χωρίζει από τους απέξω η πόρτα, πόρτα; θυμίζει πόρτα, ζωσμένη με έξι -εφτά αλυσίδες, σαν αντάρτης με φυσεκλίκια, φορτωμένη με κάμποσα θρανία και στριμωγμένη με κάδους σκουπιδιών, οχυρό, “εξέγερση”, σχολείου καρικατούρα.


Θέμα
: Κατάληψη. Ιδιότητά της: θεσμός.

Τόπος
: Ελλάδα, Ελλάδα της παρακμής.

Οι προηγούμενες μέρες κυλούσαν κανονικά, τώρα τίποτα δε θυμίζει το χτες, τα μαθήματα γίνονταν σχεδόν ομαλά – σε καλύτερες συνθήκες από τις περισσότερες χώρες της Ευρώπης – τώρα το σχολείο δεν είναι σχολείο.

Ποιος αποφάσισε να το κλείσει; Κανένας δεν ξέρει.
Ποιος θα το ανοίξει; Κανένας δεν ξέρει.

Το σχολείο χτίζει το μέλλον των νέων.
Το σχολείο διαπαιδαγωγεί.
Το σχολείο βοηθά τους μαθητές, για να ανιχνεύουν τα όνειρά τους
και να τροφοδοτούν τη φιλοδοξία τους.
Το σχολείο καλλιεργεί ελεύθερες και υπεύθυνες συνειδήσεις, διαμορφώνει προσωπικότητες, απεικονίζει την ελπίδα μας.

Το σχολείο είναι κλειστό. Είναι κεκτημένο “δικαίωμα” κάποιων – κυρίως εξωσχολικών, είναι έθιμο για κάποιους μαθητές…

Την καθοδήγηση της εξέγερσης την έχουν αναλάβει επαγγελματίες επαναστατημένοι (όχι καμιά σχέση με τους επαναστάτες), έχουν χρεωθεί από το χώρο τους με συγκεκριμένα σχολεία, έχουν πλάνα. Άλλωστε, είναι τόσο εύκολο. Μερικοί μαθητές – που θα κολακευτούν ως πρωταγωνιστές σε κάτι – και μερικές αλυσίδες. Εκπαιδευτικοί, γονείς, μαθητές, δήμος, λοιποί θεσμοί της πολιτείας είναι ευάλωτοι εξ ορισμού. Αυτοί θα είναι παρατηρητές. Η “καθοδήγηση” έχει τις απαντήσεις και στο θεωρητικό “κομμάτι”.   

Το σχολείο είναι κλειστό. Είναι “αγώνας”.

«Ποιοι εναντίον ποιων»;

«Αγώνας για να λύσουμε τα προβλήματα του σχολείου, για να πληγεί το Υπουργείο και η κυβέρνηση, αγώνας για να πέσει ο καπιταλισμός και το σύστημα».

«Και γιατί να μην είναι συνέχεια κλειστά τα σχολεία, για να γίνουν όλα αυτά αποτελεσματικότερα; Γιατί να ανοίγουν το Σεπτέμβριο τα σχολεία»;

«Μα τι λες, δεν υπάρχουν τόσα και τόσα προβλήματα στα σχολεία»;

«Πολλά, αν και λιγότερα από ό,τι σε πολλά σχολεία της Γερμανίας, σε σχολεία των προαστίων στο Παρίσι, σε σχολεία της Πολωνίας…».

«Δεν με ενδιαφέρει, εδώ ανοίγουμε δρόμους, εδώ είναι εργαστήρι κοινωνικών διεργασιών»;

“Από ποιους; Όλοι οι μαθητές είναι απέξω”

«Η μειοψηφία ήταν πάντα η πρωτοπορία».

«Και πού οδήγησε αυτή η πρωτοπορία την ιστορία»;

«Δεν με ενδιαφέρει τι λέει η ιστορία, εμένα με ενδιαφέρει το μέλλον».

«Και οι μαθητές που είναι απέξω δεν έχουν δικαίωμα να διαμορφώσουν το δικό τους μέλλον»;

«Θα το καταλάβουν αργότερα αυτοί».

«Θα καταλάβουν τις δικές σου επιλογές; Θα δεχτούν το δικό σου μέλλον»;

«Έτσι γίνεται στην ιστορία, οι λίγοι την προχωρούν…»

Μαθητής / μαθήτρια Α΄, Β΄, Γ΄ Γυμνασίου,
μαθητής / μαθήτρια Α΄, Β΄, Γ΄ Λυκείου,
διαδρομή σχολικής ζωής έξι χρόνια,
ημέρες «εξέγερσης», με παρατεταμένο ύπνο πρωινό, με καφετέριες,
με ανησυχίες ειδικά από την “Γ΄ Λυκείου”,
ημέρες εξέγερσης: είκοσι, κατά μέσο όρο, κάθε χρόνο,
σύνολο στα έξι χρόνια: τέσσερις μήνες, μισή σχολική χρονιά (τετράμηνο).

Φοιτητής / φοιτήτρια Α΄, Β΄, Γ΄, Δ΄, Ε΄, ΣΤ΄, Ζ΄, Η΄ (μπορεί και Θ΄, Ι΄, συν επιπλέον εξάμηνα των παρατεταμένων κατά 40% σπουδών…)
διαδρομή φοιτητικής / σπουδαστικής ζωής, οκτώ εξάμηνα,
ημέρες «επαναστατημένων», οι καφετέριες σφύζουν από το πρωί,
ημέρες επανάστασης: ένας μήνας τουλάχιστον, κατά μέσο όρο,
σύνολο στα οκτώ εξάμηνα: ένα εξάμηνο – στην καλύτερη περίπτωση.

Από την Α΄ Γυμνασίου μέχρι το τέλος των βασικών πανεπιστημιακών σπουδών:
χρόνια θεσμικής μόρφωσης: δέκα,
χρόνια θεσμικής φοίτησης: εννιά – στην καλύτερη περίπτωση.

Κοινωνίες της γνώσης, εποχές αυξημένων μορφωτικών προσόντων, η παγκοσμιοποίηση και το κεφάλαιο αλώνουν τις αδύνατες χώρες, η Ελλάδα σε κρίση – σε παρακμή.

Οι απορίες ζητούν απάντηση.
Στην παρακμή τι κάνεις; Προσθέτεις και εσύ παρακμή στη παρακμή του πολιτικού συστήματος; Ή προσπαθείς να ανατρέψεις την παρακμή με τη δική σου δύναμη της ευθύνης;
Άμα γίνεται κατάληψη στο σχολείο, πλήττεται ο ιμπεριαλισμός; Και δεν το έχουν καταλάβει αυτό το απλό επαναστατικό εργαλείο σε άλλες χώρες;
Άμα γίνεται κατάληψη στο σχολείο, δεν ζημιώνεται ο μαθητής και η μαθήτρια, δεν απαξιώνεται η μάθηση και η μόρφωση;
Τα φροντιστήρια και τα ιδιωτικά σχολεία λειτουργούν κανονικά, δεν συμμετέχουν στον «αγώνα». Γιατί δεν γίνονται εκεί καταλήψεις; Τι θα έκαναν οι γονείς τότε;

Οι απαντήσειςσυμπεράσματα κρίνονται πρώτα στο πεδίο του ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟΥ. Μετά θα κριθούν αν είναι αριστερές ή δεξιές, προοδευτικές ή συντηρητικές. 
Στην περίπτωσή μας, απόλυτη επικράτηση του ΑΝΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟΥ.
Τίνος είναι τα παρακάτω πορίσματα, του ΟΡΘΛΟΓΙΣΜΟΥ ή του ΑΝΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟΥ;  
1. Άμα θέλεις το παιδί σου να είναι σίγουρο ότι οι σπουδές του θα είναι κανονικές, πρέπει να το στείλεις σε ιδιωτικό σχολείο (για τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση) και σε πανεπιστήμιο του εξωτερικού (για την τριτοβάθμια εκπαίδευση).
2. Πρέπει να το στείλεις και σε φροντιστήριο, εκεί δεν θα έχει εξ ορισμού χαμένα τουλάχιστον χρόνια μάθησης.  

Οι μέρες πέρασαν. Πρωινό λήξης.
Οι εκπαιδευτικοί απέξω, λίγοι μαθητές απέξω –
βαρέθηκαν να έρχονται κάθε μέρα και να χάνουν χωρίς λόγο τον ύπνο τους.
Η πόρτα εκεί, ζωσμένη και φορτωμένη, μεταξύ πραγματικότητας και επαναστατημένης φαντασίωσης, αντί να είναι πέρασμα – είσοδος για τους μαθητές / τις μαθήτριες, μετατράπηκε σε οχυρό «Άλαμο» για να μην μπαίνουν εκπαιδευτικοί και μαθητές / μαθήτριες μέσα.
Μέσα, καμιά κίνηση. Το σχολείο άδειο.

Εικόνα παρακμής:
Απέξω εκπαιδευτικοί και μαθητές αγναντεύουν
το «κατειλημμένο σχολείο», το έρημο σχολείο.
Η «εξέγερση» τελείωσε. Έλυσε τα προβλήματα…
Ριζοσπαστικοποίησε έξι μαθητές που δεν έχουν κατακτήσει την αυτογνωσία τους…
Το υπουργείο υποχώρησε… Ο καπιταλισμός επλήγη…
Η παρακμή αναπαράχθηκε.

Του χρόνου πάλι…

Σχολείο

Υ.Γ.

Ας μου επιτραπούν δύο προσωπικές παρατηρήσεις. (Μπορούν να αγνοηθούν)

1. Για όσο διάστημα ήμουν πρόεδρος της ΟΛΜΕ (1996-2003) εναντιώθηκα στο φαινόμενο των καταλήψεων υπερασπιζόμενος με πάθος την παιδαγωγική κουλτούρα των εκπαιδευτικών που εκπροσωπούσα. Πίστευα και πιστεύω αταλάντευτα ότι οι κοινωνικοί αγώνες γίνονται για την πρόοδο του τόπου μας και ότι οι τρόποι δράσης πρέπει να προάγουν τα δημόσια αγαθά και όχι να τα απαξιώνουν. Μπορούν να γίνονται συλλαλητήρια και διαμαρτυρίες (π.χ. τα απογεύματα, τα Σάββατα κλπ), αλλά ταυτόχρονα οφείλουμε να κάνουμε μάθημα με την μεγαλύτερη δυνατή επιμέλεια, με το γνωστό παιδαγωγικό πάθος στο σχολείο.
Μια τέτοια συνολική λειτουργία είναι ουσία παιδείας.
Είναι η κινηματική αντίληψη.
Είναι η κοινωνική δυναμική και η ομορφιά της συλλογικότητας.

Η άποψή μου αυτή έγινε σημείο επίθεσης εναντίον της ζωής μου! Ακόμα και η διαφορά απόψεων για μερικούς είναι στοιχείο εχθροπραξίας. Και όχι μόνο αλλά και αιτία για να απειληθεί η ζωή σου.

Ας δούμε, όμως, μέσα απ’ αυτή την περίπτωση τη λειτουργία της κοινωνίας μας. Εγώ, εκπροσωπώντας έναν κλάδο πνευματικών – δημιουργών πολιτών, εκπαιδευτικών (τότε περίπου 90.000) που παίζουν σημαντικότατο ρόλο στη ζωή των παιδιών μας, δεν έπρεπε να έχω λόγο για τα εκπαιδευτικά πράγματα της χώρας.
Ενώ ομάδες “επαναστατημένων”, όχι μόνο έχουν λόγο (απολύτως ορθό) είχαν και έχουν και το δικαίωμα να κλείνουν τα σχολεία! 

2. Η βαθιά επίγνωση του τι πρέπει να κάνουμε με το φαινόμενο των καταλήψεων, στο βαθμό που έχω μια εδραιωμένη άποψη, με τη δεδομένη εμπειρία μου, δεν αποτυπώνεται κυρίως σε μια γενική άποψη ή στο παρόν κείμενο ή σε παλιότερα μου κείμενά μου. Αποτυπώνεται στο τι κάνει ο καθένας μας για τα παιδιά του. Εκεί που είσαι “ενώπιον της μέγιστης ευθύνης”. Φέτος ο γιος μου είναι στην Γ΄ Λυκείου και βρίσκεται σε μια οριακή στιγμή για τη ζωή του. Πέραν αυτής της στιγμής, το πιο σημαντικό για μένα είναι οι όποιες μελλοντικές σπουδές του. Θα είναι πραγματικές σπουδές; Ή είμαι αναγκασμένος να βρω λύσεις – εν μέσω της σημερινής φοβερής κρίσης – για να φύγει σε χώρα του εξωτερικού;
Γιατί να έχουμε αυτό το δίλημμα; Γιατί θα πρέπει κάποιος να φύγει στο εξωτερικό για να είναι σίγουρος ότι θα κάνει κανονικές σπουδές;

Σχολείο

Υ.Γ. του Υ.Γ.

Πιστεύω ότι για τις καταλήψεις – όπως και για κάθε στοιχείο ανορθολογισμού – υπάρχει λύση. Θα επανέλθω.  

Κατηγορίες:σχολείο Ετικέτες: , ,
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: