Άουσβιτς

Rees, L. (2005), Άουσβιτς, Αθήνα: Πατάκης, σ.

  • Ως πού μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος;
  • Πώς ξεπήδησε το πιο σκληρό
    φαινόμενο βαρβαρότητας;
  • Μήπως είμαστε ακόμα στην
    προϊστορία του ανθρώπου;
  • Ποια είναι η φύση του ανθρώπου, όταν μπορεί και γίνεται τόσο βάναυση;
  • Είναι η μνήμη ικανή να αποτρέψει
    στο μέλλον τέτοια φρίκη;

[Οι αποδελτιώσεις δεν αντικαθιστούν το διάβασμα των βιβλίων, αντίθετα το κεντρίζουν. Προσφέρονται ως πρόταση μελέτης του σχετικού βιβλίου και για διευκόλυνση στη δική σας αποδελτίωση. Ο χρόνος γι’ αυτούς που διαβάζουν έχει … άλλη αξία.
Θεωρώ πως κάθε διάβασμα βιβλίου απαιτεί κορφολόγημα του κειμένου για καλύτερη μελέτη και για βιβλιογραφική χρήση]

Επιμέλεια: Νίκου Τσούλια

Χίτλερ: «αυτό που βοηθάει τον άνθρωπο να ζήσει ή να συντηρηθεί ενάντια στον κόσμο των ζώων δεν είναι οι αρχές της ανθρωπιάς αλλά ο σκληρός αγώνας». 34

Είχαν διδαχτεί πως κάθε ίχνος συμπάθειας προκαλούνταν με δόλο από το ίδιο το θύμα. (οι άντρες των SS). 35

Σε ειδικά κέντρα εκτελέσεων, κυρίως πρώην ψυχιατρικά ιδρύματα, κατασκευάστηκαν θάλαμοι αερίων, σχεδιασμένοι ώστε να μοιάζουν με λουτρά. Λίγους μήνες πριν από την έκδοση του διατάγματος τον Οκτώβριο του 1939, ο Χίτλερ είχε εγκρίνει τη διαλογή και εκτέλεση παιδιών με ειδικές ανάγκες, ακολουθώντας μια υπερβολικά δαρβινική θεώρηση του κόσμου. 71

«Όταν ερχόταν να σηκωθούμε το πρωί, όσοι ήταν ζωντανοί κοίταζαν και γύρω τους μπορεί να υπήρχαν δύο ή τρεις νεκροί. Το μόνο που υπήρχε ήταν θάνατος, θάνατος, θάνατος. Θάνατος το βράδυ, θάνατος το πρωί, θάνατος το απόγευμα. Διαρκώς ο θάνατος». 94

Οι συνθήκες διαβίωσης των Σοβιετικών αιχμαλώτων ήταν τόσο φρικτές, που ακόμα και ο ίδιος ο Ρούντολφ Ες έτυχε να γίνει μάρτυρας ενδείξεων κανιβαλισμού: « Εγώ ο ίδιος βρέθηκα μπροστά από έναν Ρώσο που κειτόταν ανάμεσα σε δύο σειρές από τούβλα. Είχαν ανοίξει το σώμα του και του είχαν αφαιρέσει το συκώτι. Μπορούσαν να δείρουν κάποιον μέχρι θανάτου προκειμένου να φάνε ». 94 – 95

Ήξερε ότι θα πέθαινε, αλλά «να πεθάνω ελεύθερος, αυτό ήταν το όνειρό μου. Ας με πυροβολήσουν αλλά σαν ελεύθερο άνθρωπο». 95

« Το έχω σκεφτεί πολλές φορές. Ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος από εύπλαστο υλικό. Μπορείς να κάνεις τα πάντα μ’ αυτόν… Πονάει, πονάει πραγματικά όταν σκέφτομαι ότι, για παράδειγμα, είδα μια συμμαθήτριά μου με τη γροθιά της υψωμένη ‘Καλά να πάθεις!’. Από εκείνη την ημέρα δεν περιμένω τίποτα από τους ανθρώπους ». 124 – 125

« Τα νεκρά πτώματα ζωντάνευαν. Αποσυντίθετο και ξεπρόβαλλαν από τις τρύπες. Τα πάντα ήταν γεμάτα με αίμα και χώμα, κι έπρεπε να τα βγάλουμε με τα χέρια μας. Δεν έμοιαζαν με πτώματα. Ήταν σα μια σαπισμένη μάζα. Έπρεπε να σκάψουμε μέσα σ’ αυτή τη μάζα, και μερικές φορές τραβάγαμε ένα κεφάλι, ένα χέρι ή ένα πόδι….». 130

… είδε μια γυναίκα να προσπαθεί να πετάξει το παιδί της έξω από το θάλαμο αερίων την ώρα που έκλειναν οι πόρτες φωνάζοντας: « Τουλάχιστον αφήστε το παιδί μου να ζήσει!». 133

«… και μαζέψαμε γρασίδι και δοκιμάσαμε να το φάμε…». 147

Η δολοφονία των μικρών παιδιών που στάλθηκαν από τη Γαλλία είναι πραγματικά ένα από τα πιο φρικτά κεφάλαια της ναζιστικής ιστορίας εξόντωσης των Εβραίων. 152

Το αγόρι όμως βρέθηκε στο δρόμο και δεν ήθελε να μείνει μόνο του. ήθελε να γυρίσει πίσω για να μείνει μαζί με την μητέρα του. έτσι εκλιπάρησε έναν αστυνομικό να το πάει εκεί όπου ήταν η μητέρα του, και το έστειλαν κατευθείαν στο θάλαμο αερίων. 154

Τραβούσαν τα παιδιά από τα πόδια και τα πετούσαν πάνω στο φορτηγό […] κι όταν αυτά έκλαιγαν σαν άρρωστα κοτόπουλα, τα χτυπούσαν στα πλαϊνά του φορτηγού.155

« Τα παιδιά δεν είναι ο εχθρός. Ο εχθρός είναι το αίμα μέσα τους…». 156

Το μονοξείδιο του άνθρακα διοχετευόταν μέσα από τις ψεύτικες ντουζιέρες. 176

« όταν υπήρχε πολύ ούζο δε θα μπορούσε να έχει έρθει παρά μονάχα από την Ελλάδα». 185

« … μόλις τα πτώματα άρχιζαν να καίγονται τα αέρια από τους πνεύμονές τους ή από κάπου αλλού τα έκαναν να τινάζονται…». 186

« Ο πατέρας μου μου είπε: “φύγε! Γιατί, αν καταφέρω να σε σώσω, θα είναι σαν να σώζω ένα ολόκληρο σύμπαν”». 194

Μεταξύ τους και ο ιταλός Πρίμο Λέβι, που τα προπολεμικά του βιβλία στόχευαν στην κατανόηση της βιαιότητας του ναζιστικού καθεστώτος… 199

Το Zyklon B μεταφερόταν στους θαλάμους αερίων μέσα σε ψεύτικα ασθενοφόρα που έφεραν έναν ερυθρό σταυρό στα πλαϊνά τους… 204

Τη δεκαετία του 1930 στειρώθηκαν περίπου 300.000 Γερμανοί… 204

Η πρακτική αυτή συνεχίσθηκε και στο Άουσβιτς, αποτελώντας την αναπόφευκτη συνέπεια μιας « προϊστορίας » εκτελέσεων που έθετε ως υπέρτατο καθήκον της ιατρικής αυτού που οι ναζί αποκαλούσαν « ζωή ανάξιας ζωής ». 205

Εμπλέκοντας τους γιατρούς στη διαδικασία διαλογής, δημιουργούσαν την αίσθηση ότι οι θανατώσεις δεν ήταν μια αυθαίρετη πράξη, αποτέλεσμα προκατάληψης, αλλά μια επιστημονική αναγκαιότητα. 206

«… ο καλύτερο που είχε να κάνει κάποιος ήταν να μη σκέφτεται…». 207

Οι συνθήκες στο Άουσβιτς ήταν αυτές που έβγαλαν στην επιφάνεια τον Μέγκελε που έμαθε ο κόσμος – μια υπενθύμιση ότι είναι πολύ δύσκολο να προβλέψουμε ποιος, υπό εξαιρετικά ιδιαίτερες συνθήκες, θα μετατραπεί σε τέρας. 210

… οι στρατιώτες των ναζί έπρεπε να απέχουν από τη σεξουαλική βία όχι λόγω ανθρωπιάς αλλά λόγω ιδεολογίας. 210

… το γεγονός ότι ένας τουλάχιστον άντρας των SS ερωτεύτηκε μια Εβραία που εργαζόταν στο στρατόπεδο αρκεί για να διαλυθούν πλήρως οι προκαταλήψεις μας. 213

Η σχέση τους περιοριζόταν σε ματιές, βιαστικά λόγια και σημειώματα: « Πήγαινε πέρα δώθε και, όταν έβλεπε ότι κανείς δεν τον άκουγε, μου έλεγε: ‘Σ’ αγαπώ’. Με έκανε να αισθάνομαι καλά σ’ εκείνη την κόλαση. Ήταν απλά λόγια τα οποία έδειχναν μια τρελή αγάπη που δε θα μπορούσε ποτέ να γίνει πραγματικότητα…. Αλλά υπήρχαν στιγμές που ξεχνούσα ότι είμαι Εβραία και εκείνος δεν ήταν Εβραίος. Αλήθεια. Και τον αγαπούσα. Αλλά δεν ήταν ρεαλιστικό. Υπήρχε αγάπη εκεί, αλλά υπήρχε κυρίως θάνατος». 216 – 217

Υπήρξαν πολλές παραλλαγές – από την ‘πισίνα’ και τον οίκο ανοχής στο ένα άκρο, ως τα κρεματόρια και τις δολοφονίες των παιδιών στο άλλο. 226

« … ο χρόνος που ζούμε είναι δανεικός. Θα πεθάνουμε ούτως ή άλλως. Βλέπεις τον καπνό; Ο πατέρας σου, ο αδελφός σου, η μητέρας σου πέρασαν μέσα από τον καπνό…». 230

« … Η παγίδα ήταν τόσο τέλεια στημένη, που είμαι σίγουρος ότι, όταν βρέθηκαν στους θαλάμους αερίων και άρχισαν να βγαίνουν αέρια αντί για νερό, μάλλον θα σκέφτηκαν ότι υπήρχε κάποια δυσλειτουργία». 231

« … θυμάμαι ότι σκέφτηκα πως ήταν μια υπέροχη νύχτα με αστέρια – πραγματικά ήσυχη […] 3.000 άνθρωποι πέθαναν. Τίποτα δε συνέβη. Τα αστέρια είναι στην ίδια θέση». 231

« … θα πέθαινα, αλλά αυτή τη στιγμή είμαι ζωντανός, σκεφτόμουν, και δεν θέλω να πεθάνω σήμερα. Και μετά ερχόταν η επόμενη ημέρα και πάλι δεν ήθελα να πεθάνω σήμερα». 232

« …και νομίζω πώς για ένα μόνο πράγμα είμαι σίγουρος – κανένας δεν ξέρει τον εαυτό του». 232

Αυτό που επισημαίνει ο Χ. είναι η θεμελιώδης αλλαγή που συντελείται υπό ακραίες συνθήκες όχι τόσο στη συμπεριφορά – παρ’ ότι υπάρχει κι αυτή – όσο στον πυρήνα του χαρακτήρα μας. 232

« Το πρόβλημα με τον κόσμο σήμερα είναι ότι οι άνθρωποι που δεν έχουν δοκιμαστεί τριγυρνούν και ασκούν κριτική στους ανθρώπους που δοκιμάστηκαν». 233

Το χειμώνα του 1943 όμως ήταν εμφανές ότι οι Ναζί θα έχαναν τον πόλεμο και ένα νέο κίνητρο ερχόταν στην επιφάνεια, η εκδίκηση. 238

Οι οργανωμένες προσπάθειες των Δανών κατάφεραν να σώσουν το 95 % των εβραίων της χώρας τους από τα χέρια των Ναζί. 239

« Είδαμε σκελετούς να περπατάνε, τα χέρια και τα πόδια του ήταν σαν σπίρτα, τα κόκαλά τους εξείχαν μέσα από τα υπολείμματα του δέρματός τους. Η δυσωδία στο στρατόπεδο ήταν ανυπόφορη. Ό,τι και αν είχαμε περάσει, αυτό ήταν κάτι καινούργιο και τρομαχτικά διαφορετικό». 297

« Όταν ήθελες να πας στην τουαλέτα, έπρεπε να πατήσεις πάνω στους ανθρώπους. Μερικοί έπεφταν μέσα στις τρύπες που υπήρχαν στους διαδρόμους». Μέρα και νύχτα ακουγόταν ένα παράπονο: « Νερό, μαμά! Νερό, μαμά». 297

Η τεχνολογία του 20ου αιώνα ( αέρια ) όχι μονάχα αύξησε τον αριθμό των ανθρώπων που μπορούν να πεθάνουν σε έναν πόλεμο, αλλά επίσης απάλλαξε αυτούς που σκοτώνουν από το ψυχολογικό βάρος που έρχεται ως συνέπεια των πράξεών τους. 324

Η ανθρώπινη ανάγκη να αισθανθεί κανείς ότι η ζωή προσφέρει μια στοιχειώδη δικαιοσύνη, ότι οι αθώοι θα αποζημιωθούν και οι ένοχοι θα τιμωρηθούν, είναι βαθιά. 329

« … δεν υπήρχε Θεός στο Άουσβιτς. Οι συνθήκες ήταν τόσο φρικτές που ο Θεός αποφάσισε να μην έρθει. Δεν προσευχόμασταν γιατί ξέραμε ότι δε μπορούσε να μας βοηθήσει. Πολλοί από εμάς που επέζησαν είναι άθεοι. Απλώς δεν εμπιστεύονται το Θεό». 330

Με το έγκλημά τους οι ναζί έδειξαν στον κόσμο τι μπορούν να κάνουν μορφωμένοι, τεχνολογικά προηγμένοι άνθρωποι, όταν η καρδιά τους είναι παγωμένη. 331

Κατηγορίες:αποδελτιώσεις Ετικέτες: ,
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: