Αρχική > εκπαιδευτικός > Η επικαιρότητα του Πιστοποιητικού Παιδαγωγικής Επάρκειας

Η επικαιρότητα του Πιστοποιητικού Παιδαγωγικής Επάρκειας

Του Νίκου Τσούλια

clip_image001[4]Παιδαγωγική κατάρτιση των καθηγητών των γυμνασίων και των λυκείων της χώρας. Η εκκρεμότητα των εκκρεμοτήτων στο εκπαιδευτικό μας σύστημα για δεκάδες χρόνια, για αιώνες, αφού οι απαρχές της βρίσκονται στον 19ο αιώνα. Από το ξεκίνημα της ανάπτυξης της εκπαίδευσης στο σύγχρονο ελληνικό κράτος η παιδαγωγική κατάρτιση των εκπαιδευτικών της δευτεροβάθμιας αποτελεί κυριολεκτικά τη σισύφεια προσπάθεια. Πολιτικές δεσμεύσεις, νομοθετικές πρωτοβουλίες, συζητήσεις επί συζητήσεων για το θέμα τελικά παρέμεναν στα χαρτιά.

Ο κλάδος των καθηγητών θέτει το ζήτημα κατ’ επανάληψη, αν και τα τελευταία χρόνια δεν φαίνεται να είναι στις προτεραιότητές του. Πέμπτο έτος σπουδών (ή δύο πρόσθετα εξάμηνα) στο υπάρχον / παραδοσιακό πρόγραμμα όλων των τμημάτων των Σχολών που εκπαιδεύουν εκπαιδευτικούς είναι η επίσημη πρόταση της ΟΛΜΕ. Ο λόγος είναι απλός.

Να δοθεί ιδιαίτερο επιστημονικό βάρος στη διαμόρφωση του εκπαιδευτικού με άρτιο τρόπο, χωρίς να γίνει απομείωση του υπάρχοντος επιστημονικού πεδίου. Οι απαιτήσεις των καιρών είναι πολλαπλές και είναι αυτονόητο να έχεις εκπαιδευτικούς με περισσότερα προσόντα και περισσότερες ευθύνες, για καλύτερα εκπαιδευτικά αποτελέσματα.

Υπάρχουν αντιδράσεις. Οι σημερινοί φοιτητές δεν θέλουν να αυξηθούν τα έτη σπουδών, ξεχνώντας πως το πρόβλημα είναι οι σημερινές παρατεταμένες σπουδές τους και όχι η ενίσχυση του παιδαγωγικού προφίλ των εκπαιδευτικών.

Εκδηλώνονται αντιδράσεις και από Τμήματα των πανεπιστημίων γιατί, με βάση την πρόταση του Υπουργείου Παιδείας, τριπλασιάζονται τα παιδαγωγικά μαθήματα σε όλες τις «καθηγητικές» Σχολές (Φιλολογίες, Ιστορικό, Μαθηματικά, Φυσική, Χημεία κλπ.). Δηλαδή, τα Τμήματα αυτά δεν θέλουν την αυξημένη παρουσία των παιδαγωγικών θεμάτων, γιατί θα αλλάξουν οι ισορροπίες των σημερινών ωρών και προγραμμάτων και των δικών τους επιμέρους «ρόλων».

Ισχυρίζονται ότι η ρύθμιση «θα επιφέρει αλλοίωση των γνωστικών αντικειμένων με την προσθήκη ενός υπέρμετρου αριθμού παιδαγωγικών μαθημάτων και την μετατροπή, ουσιαστικά, όλων των θιγόμενων τμημάτων σε τμήματα Παιδαγωγικής», αλλά δεν προτείνουν και κάποιο ξεχωριστό πλαίσιο διαμόρφωσης του πιστοποιητικού παιδαγωγικής επάρκειας, για να μη σηκώσουν το βάρος της κριτικής των φοιτητών.

Αλλά υπάρχει και κάτι ενδιαφέρον στις αλλαγές συσχετισμών. Το Τμήμα Ιστορίας-Αρχαιολογίας του πανεπιστημίου Αθηνών εκφράζει και μια αγωνιστικότητα (!) σε ζητήματα που, τελικά, είναι έξω από το πλαίσιο αναφοράς του: «Διατρανώνουμε την αυτονόητη υποχρέωση μας να αντισταθούμε με κάθε τρόπο στην επαπειλούμενη νόθευση του χαρακτήρα του προγράμματος σπουδών, το οποίο με τόσο προσοχή και υπεύθυνη επεξεργασία το ίδιο το Τμήμα έχει κατά καιρούς αναπροσαρμόσει». Δηλαδή, το Ιστορικό Τμήμα δεν θέλει να συμμετέχει στο Πιστοποιητικό ή θέλει να διαμορφώσει αυτό το πόσο βάρος θα έχουν τα παιδαγωγικά μαθήματα;

Ένας πρόεδρος σχετικού τμήματος βρίσκει άλλη όψη απειλής. «Επιτηδείως αναβαθμίζεται η Παιδαγωγική σε επιστήμη "ανώτερη" όλων των άλλων και οι εκπρόσωποι της, έμμεσα αλλά ουσιαστικά, σε προϊσταμένους όλων των άλλων γνωστικών αντικειμένων των θιγόμενων σχολών και τμημάτων».

Δηλαδή, ποια είναι η πρότασή τους; Να συνεχιστεί η σημερινή εικόνα της επιπόλαιας ή και μηδενικής συμμετοχής παιδαγωγικών μαθημάτων στις καθηγητικές σχολές; Μπορούν να πάρουν το βάρος της ευθύνης απέναντι στους φοιτητές τους και να μην υλοποιήσουν την απόφασή του Υπουργείου Παιδείας; Γιατί στην Ελλάδα το ζήτημα της αυτονομίας των πανεπιστημίων έχει και κάποιες περίεργες όψεις.

Θεωρώ αυτονόητο ότι το «στάτους» του εκπαιδευτικού επαγγέλματος θα πρέπει να καθορίζεται από το Υπουργείο Παιδείας, αφού πρώτα, βέβαια, λάβει υπόψη τις προτάσεις των εκπαιδευτικών ομοσπονδιών και των σχετικών πανεπιστημιακών τμημάτων. Τώρα αν επαρκούν οι υπάρχοντες καθηγητές για την ανάπτυξη του Πιστοποιητικού, η απάντηση είναι απλή. Θα πρέπει, προφανώς, να αναπτυχθεί και ο σχετικός τομέας. Άλλωστε, πάντοτε δε λέμε ότι τα εκπαιδευτικά πράγματα διαμορφώνονται με βάση τις εκάστοτε κοινωνικές ανάγκες;

Όσον αφορά τους προηγούμενους πτυχιούχους, εδώ πράγματι υπάρχει πρόβλημα. Αλλά δεν νομίζω ότι μπορεί να σταθεί η υφέρπουσα αντίληψη, αυτοί που ήδη έχουν τελειώσει να συμμετέχουν στον διαγωνισμό του ΑΣΕΠ χωρίς την προϋπόθεση του Πιστοποιητικού Παιδαγωγικής Επάρκειας. Γιατί τότε δεν έχει κανένα νόημα η όλη προσπάθεια. Πρέπει όμως να τους δοθεί ουσιαστική δυνατότητα να διαβάσουν τα σχετικά μαθήματα με τη στήριξη των πανεπιστημίων!

Κατηγορίες:εκπαιδευτικός Ετικέτες:
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: