Αρχική > εκπαίδευση > Τεχνικο-επαγγελματική εκπαίδευση

Τεχνικο-επαγγελματική εκπαίδευση

Του Νίκου Τσούλια

clip_image001Ο μεγάλος «ασθενής», ο αδύνατος θεσμός της ελληνικής δημόσιας εκπαίδευσης αλλά παράλληλα και ο πιο ελπιδοφόρος της για τη συνολική αναβάθμιση του εκπαιδευτικού συστήματός μας είναι η τεχνικο-επαγγελματική εκπαίδευση.
Να γιατί. Μια δυναμική ανάπτυξη της τεχνικής εκπαίδευσης μπορεί να:

α) Να μειώσει την πλασματική πανεπιστημιακή ζήτηση (με τη συνακόλουθη εγκατάλειψη των σπουδών), η οποία καταταλαιπωρεί δεκάδες χιλιάδες νέους και τις οικογένειές τους. Και αυτό γιατί θα ορθολογικοποιήσει τον επαγγελματικό καταμερισμό των νέων, ιδιαίτερα τώρα που η ελληνική οικονομία διέρχεται μια πρωτόγνωρη, για την μεταπολεμική περίοδο, κρίση.

β) Να σμικρύνει τη φοβερή διαφορά μεταξύ πνευματικής και χειρωνακτικής εργασίας και ουσιαστικά να «νομιμοποιήσει» και να αναβαθμίσει την χειρωνακτική εργασία. Γιατί, καμιά κοινωνία δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τη χειρωνακτική εργασία.

γ) Να εμπλακεί στην οικονομική προσπάθεια της χώρας, συνεργώντας στην αναδιάταξη του επαγγελματικού χάρτη, με την ενίσχυση εκείνων των τομέων της οικονομίας που μπορούν να δώσουν προοπτική στη χώρα.

Βέβαια, υπάρχουν “βαρίδια” στην όλη υπόθεση.
1) Η αντίληψη σύνολης της ελληνικής κοινωνίας ότι η χειρωνακτική εργασία είναι κατώτερη και ότι το πτυχίο από μια «ανώτερη σχολή» είναι διαβατήριο για οικονομική ευημερία, για κοινωνική κινητικότητα ακόμη και για επιτυχία στην προσωπική ζωή (!) έρχεται από μακριά – «Δεν μπορώ πια να ζήσω στο χωριό, εγώ τώρα έμαθα και θα γίνω δάσκαλος… Κοντέβουνε όλοι οι Ρωμιοί να γίνουνε δικηγόροι και γιατροί» (Ψυχάρης Γ., Το ταξίδι μου, 1880!) – και, παρόλο που έχει συντριβεί τις τελευταίες δεκαετίες, προσπαθεί να κερδίσει χρόνο, μήπως και αλλάξουν τα πράγματα.

2) Η ελληνική πολιτεία δεν έκανε σοβαρές προσπάθειες για να αλλάξει το στρεβλό σκηνικό, ίσως γιατί δεν είχε μια συνεκτική και άρτια πρόταση. Άφηνε τα πράγματα στην τύχη τους και έδινε μεγαλύτερο ενδιαφέρον στο λύκειο και κυρίως στο σύστημα πρόσβασης για τα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ, που συνδεόταν πρωτίστως με αυτό, τροφοδοτώντας έτσι την «τυφλή» και πάση θυσία επιδίωξη των νέων για κάποιο ανώτερο πτυχίο.

Πρέπει να σημειωθεί ότι αν σε κάτι υστερεί η χώρα μας έντονα σε σχέση με τις άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης συνολικά στο εκπαιδευτικό σύστημα, είναι η τεχνική εκπαίδευση. Και αυτό αφορά όλα τα επίπεδα λειτουργίας της: αριθμό μαθητών, προγράμματα σπουδών, διδακτικό προσωπικό, εξοπλισμός (εργαστήρια, βιβλιοθήκες κλπ) των σχολείων, επαγγελματικά εφόδια, εργασιακά δικαιώματα, επαγγελματική προοπτική. Ουσιαστικά, η τεχνική εκπαίδευση συναθροίζει, από πλευράς μαθητικού δυναμικού, ό,τι περισσεύει από τη γενική εκπαίδευση! Σπάνια είναι πρώτη επιλογή.

Θεωρώ ότι η έννοια της πολιτικής συγκροτείται με σκοπό όχι μόνο να οργανώσει το δημόσιο βίο και να επιλύσει το σύστημα διακυβέρνησης της χώρας. Οφείλει να έχει διαπαιδαγωγικό χαρακτήρα (που τέτοια τύχη με τα γνωστά αντι-παιδαγωγικά: «ηθικό είναι το νόμιμο», «μαζί τα φάγαμε» και άλλα παρόμοια), να καθοδηγεί και να εξορθολογίζει αντιλήψεις και συμπεριφορές.

Η αναβάθμιση της τεχνικής εκπαίδευσης είναι, κατά τη γνώμη μου, το πεδίο με τα περισσότερα πολλαπλασιαστικά και ανταποδοτικά οφέλη για την ελληνική οικονομία και κοινωνία.

Πιστεύω πως υπάρχει έδαφος για να «ανοίξουμε τα μάτια μας» στην πραγματικότητα. Η επαγγελματική εκπαίδευση μπορεί να συναρθρωθεί με ένα άλλο μοντέλο ανάπτυξης της χώρας.

Να μελετήσει τις τάσεις των εργασιακών χώρων, στη χώρα μας και στην Ευρώπη.
Να αποφύγει τους δύο πόλους – πειρασμούς: α) να αντιγράφει το λύκειο με την υιοθέτηση μεγάλης αναλογίας γενικών μαθημάτων και β) να προσχωρήσει στο εύκολο έδαφος της φτηνής κατάρτισης.
Να διαμορφώσει πλαίσιο πιστοποίησης – αντίστοιχο με το ισχύον την Ε.Ε. – αλλά που θα δίνει επαγγελματική προοπτική.
Και για να επιτύχει όλα τα προηγούμενα, να εντάξει την έρευνα (στα μακροσκοπικά μεγέθη) και το πείραμα (στα σχολικά επίπεδα), ως συστατικά στοιχεία της, ως συγκριτικά πλεονεκτήματα σε σχέση με τη γενική εκπαίδευση. Να διαπαιδαγωγεί τους μαθητές με όλους τις σύγχρονες αντιλήψεις και πρακτικές των άλλων ευρωπαϊκών χωρών, στον τομέα αυτό.
Να οδηγεί, τελικά, σε απόλυτη νομιμοποίηση των προσδοκιών και της φιλοδοξιών των μαθητών και των μαθητριών.

Κατηγορίες:εκπαίδευση Ετικέτες: ,
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: