Αρχική > εκπαιδευτικός > Κουλτούρα μορφωτικού κινήματος

Κουλτούρα μορφωτικού κινήματος

του Νίκου Τσούλια

clip_image002Το εκπαιδευτικό κίνημα στις σημερινές εποχές έχει ένα βασικό πολιτικό /ιδεολογικό στόχο, να αγωνισθεί για να μετεξελιχθεί η σημερινή οικονομία της πληροφορίας σε κοινωνία της γνώσης και της μάθησης. Και αυτό μπορεί να γίνει, κατά τη γνώμη μου, με τη διαμόρφωση ορισμένων συνθηκών.
α) Το εκπαιδευτικό κίνημα δεν μπορεί να προκαλέσει δημοκρατικές αλλαγές αν δε συνδεθεί με ευρύτερα κοινωνικά κινήματα, αν δεν εκφράσει ουσιαστικές αγωνίες των λαϊκών στρωμάτων, αν δεν αποκτήσει δυναμική μορφωτικού κινήματος. Και αυτή η δυναμική δεν έχει καμιά σχέση με τα συνηθισμένα «μετωπικά» σχήματα κορυφής, με τις παρεμβάσεις που εξαντλούνται στα επιμέρους στοιχεία της εκπαιδευτικής λειτουργίας.

Η συμπύκνωση των σημερινών μαθησιακών τάσεων σε μορφωτικούς και πολιτιστικούς ομίλους, σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο, είναι προϋπόθεση για να καλλιεργηθούν και να αναπτυχθούν ευρείες κοινωνικές δυναμικές με στόχο την πνευματική και κοινωνική ανάπτυξη του ανθρώπου. Και εδώ βαρύνουσα σημασία έχει το σύστημα αξιών που προάγουμε.

Γιατί οι εκπαιδευτικοί ως παιδαγωγοί είναι (ή πρέπει να είναι) κυρίως διανοούμενοι και πρέπει να καλλιεργούμε την πνευματικότητα του νέου. Η ίδια η ουσία της παιδείας είναι σε ευθεία αντιπαράθεση με την γενικευμένη υποκουλτούρα του καταναλωτισμού ,της εμπορευματοποίησης και του νεοφιλελευθερισμού, που υπονομεύουν όχι μόνο την ποιότητα της ζωής αλλά και το ίδιο το νόημά της.

β)Το εκπαιδευτικό κίνημα στη σημερινή συγκυρία των ανακατατάξεων δεν μπορεί παρά να έχει μεταρρυθμιστικό χαρακτήρα. Να παρεμβαίνει στις αλλαγές, δίνοντας τη δική του πρόταση προοπτικής. Δεν μπορεί να δίνει μάχες intramuros. Δεν μπορεί, για παράδειγμα, να θεωρείται προοδευτική άποψη(!) η αντίληψη «καμιά αξιολόγηση στο σχολείο». Γιατί και αυτό διατυπώνεται στις ημέρες μας !!

Το «ναι στην αξιολόγηση», δεν προκύπτει μόνο από μια ευρεία κοινωνική και πολιτική νοοτροπία. Υπήρχε και υπάρχει ως βασικό στοιχείο της παιδαγωγικής πράξης, ως χαρακτηριστικό των εκπαιδευτικών που έχουν «ανοιχτή» τη σκέψη τους και έμπρακτη αγωνία για να κάνουμε διαρκώς καλύτερο το σχολείο μας. Οι άγονες συγκρούσεις χωρίς ουσιαστικό πολιτικό περιεχόμενο, οι αντιπαραθέσεις μεταξύ κάποιων επιμέρους συμφερόντων, δεν αφορούν την κοινωνία, είναι χαρακτηριστικό δράσης περιχαρακωμένων πολιτικών αντιλήψεων και πάντως δεν έχουν σχέση με καμιά μορφωτική δυναμική.

γ) Το εκπαιδευτικό κίνημα πρέπει να είναι αποτελεσματικό και δημιουργικό. Η έννοια της διεκδίκησης για να έχει νόημα, πρέπει να δίνει λύσεις στα μικρά και στα μεγάλα προβλήματα του σχολείου και των εκπαιδευτικών. Με αυτό τον τρόπο εμπνέεις. Οι μεγαλόσχημες διακηρύξεις, οι οποίες συνήθως δεν έχουν κανένα περιεχόμενο, ανήκουν στην πρώιμη (ανώριμη) φάση του συνδικαλιστικού κινήματος.

Το εκπαιδευτικό κίνημα μπορεί να αποτελέσει πολιτική και ιδεολογική έκφραση των σύγχρονων ανανεωτικών κοινωνικών στρωμάτων. Ακριβώς γιατί οι ανασυντάξεις των σημερινών εποχών της γνώσης διαμορφώνουν άλλη σχέση της εκπαίδευσης με την οικονομία και τον πολιτισμό.

Η κοινωνική πλειοψηφία στη χώρα μας έχει μεταρρυθμιστική δυναμική. Σ’ αυτή τη δυναμική θα συνδέσει το εκπαιδευτικό κίνημα το πάθος για τη γνώση, το γοητευτικό παιδαγωγικό ρόλο του σχολείου, την προσήλωση του ανθρώπου στις ανθρωπιστικές αξίες. Στο χώρο της παιδείας, άλλωστε, δεν διαδραματίζεται διαχρονικά ένα κρίσιμο μέρος της χειραφέτησης του ίδιου του ανθρώπου;

Κατηγορίες:εκπαιδευτικός Ετικέτες: ,
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: