Αρχική > πολιτική > Κρίση και εκπαιδευτικό κίνημα

Κρίση και εκπαιδευτικό κίνημα

Του Νίκου Τσούλια

clip_image001Η πρωτόγνωρη κρίση της χώρας έχει φέρει σε δύσκολη θέση και τους συλλογικούς φορείς. Η αδυναμία τους να υπερασπιστούν «τα κεκτημένα» – αυτή τη φορά τα βασικά κεκτημένα: τη διασφάλιση της εργασίας των εργαζομένων, την μη επέκταση της ανεργίας, τη μη μείωση των μισθών και των συντάξεων – τους θέτει στο στόχαστρο μιας κατεδαφιστικής και άδικης κριτικής. Και το πιο αξιοσημείωτο στοιχείο είναι η γενικευμένη αμηχανία τους: να υπερασπιστούν τα βασικά δικαιώματα του κόσμου της εργασίας μαζί με όλους τους εργαζόμενους ή να επικεντρωθούν στα κλαδικά και ενδεχομένως στην μη αποκαθήλωση των όποιων ειδικών παλιότερων ρυθμίσεων; Όλοι μαζί στον αγώνα, αλλά σε ποια βάση αγώνα; ή ο καθένας μόνος του με τις ιεραρχήσεις, τις προτεραιότητες και τις όποιες δυναμικές του;

Θεωρώ πως η συμπόρευση θα πρέπει να περιλάβει και κάποια στοιχεία που παραδοσιακά δεν ετίθεντο, για λόγους ‘αβροφροσύνης’.

Για παράδειγμα:

α. Οι πόροι της όποιας οικονομικής αναβάθμισης των εργαζομένων θα πρέπει να δίνονται μέσα από τον κρατικό προϋπολογισμό και να μη δημιουργούνται ειδικοί λογαριασμοί (μέσω συγκεκριμένης φορολόγησης ή με ειδικές συνθήκες ή με αποζημιώσεις εφάπαξ μεγάλου μεγέθους κλπ). Έτσι, έχουμε φοβερές διαφορές αμοιβών μέσα σ’ ένα υποτιθέμενο ενιαίο μισθολόγιο, το οποίο επεκτείνεται στα επιδόματα με έναν άδικο και άνισο τρόπο.

β. Οι συνδικαλιστές δεν θα τυγχάνουν προνομίων κατά τη διάρκεια της άσκησης των συνδικαλιστικών υποχρεώσεών τους (π.χ. διοικητική εξέλιξη) και δεν θα έχουν οικονομικές απολαβές από συμμετοχές τους σε επιτροπές. Αυτό το σημείο δεν έχει καμιά αναφορά στο συνδικαλισμό του «στενού» δημόσιου τομέα, αλλά αλλού υπάρχει σοβαρό πολιτικό και ηθικό πρόβλημα.

Εκτιμώ πως πρέπει να βγουν στην επιφάνεια και να επιλυθούν προνομιακές διαφορές που υπάρχουν στα διάφορα ζητήματα: οικονομικά και θεσμικά, ώστε να ισχύουν, εν τοις πράγμασι, οι βασικές αρχές του συνδικαλιστικού κινήματος: κινηματική αντίληψη και δράση, ενότητα των εργαζομένων, απόλυτη διαφάνεια, «ίδια προσόντα – ίδιες αμοιβές», εθελοντική και μόνο προσφορά των συνδικαλιστών μέσα στους συλλογικούς θεσμούς.

Το εκπαιδευτικό κίνημα πρέπει να συνδεθεί και με τα άλλα κοινωνικά κινήματα αλλά και να πρωτοστατήσει στην ανάπτυξη ενός μορφωτικού κινήματος, που σε συγκυρίες ανάδυσης της γνώσης ως ενός καθοριστικού παράγοντα του κοινωνικού και οικονομικού καταμερισμού των εργαζομένων, μπορεί να αναδειχθεί και ως συλλογικό υποκείμενο χειραφέτησης και αυτό-πραγμάτωσης του ανθρώπου.

Βασικός πολιτικός / στρατηγικός του στόχος θα είναι η μετατροπή της σημερινής «οικονομίας της πληροφορίας» σε «κοινωνία της γνώσης». Η ιστορία της εκπαίδευσης και οι σύγχρονες πολιτικές θεωρίες καταδεικνύουν τον αποφασιστικό ρόλο των κοινωνικών κινημάτων για μια ουσιαστική εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, λαμβάνοντας υπόψη ότι οι εκπαιδευτικές αλλαγές δεν μπορούν να γίνουν μόνο με Νόμους. Παράλληλα, πρέπει να λάβουμε υπόψη τη βασική θεώρηση ότι «το σχολείο δεν αλλάζει αλλάζοντας μόνο το σχολείο», επομένως απαιτούνται και ευρύτερες κοινωνικές μεταρρυθμίσεις.

Αλλά μπορεί η δράση των κινημάτων να οριοθετηθούν εντός του έθνους κράτους; Όχι, αν λάβουμε μάλιστα υπόψη τα ελληνικά δρώμενα με τα δάνεια κλπ τα πράγματα γίνονται ευκρινή. Απαιτείται πανευρωπαϊκή αλλά και ευρύτερη συνεργασία των κοινωνικών κινημάτων ανά τον Κόσμο – μετασχηματίζοντας τη σημερινή πρωτόλεια μορφή του ‘Κοινωνικού Φόρουμ’ – για να αποτραπεί η παγκόσμια επέλαση των δυνάμεων της αγοράς εναντίον των εργαζομένων.

Ο P. Drucker, στο βιβλίο του «Μετακαπιταλιστική κοινωνία», έχει ήδη αναλύσει τις βαθύτερες διεργασίες, που γίνονται με ταχύ ρυθμό. «Είναι βέβαιο ότι στην πολιτική έχουμε ήδη μετακινηθεί από την 400χρονη περίοδο του κυρίαρχου εθνικού κράτους προς έναν πλουραλισμό, όπου το εθνικό κράτος θα είναι μια μάλλον από τις πολλές παρά η αποκλειστική μονάδα της ολοκλήρωσης. Θα είναι μια από τις συνιστώσες – αν και η βασική συνιστώσα – αυτού που ονομάζω ‘μετακαπιταλιστική πολιτεία’, ένα σύστημα όπου θα ανταγωνίζονται και θα συνυπάρχουν διεθνείς, περιφερειακές, εθνοκρατικές και τοπικές, ακόμα και φυλετικές δομές».

Τα πράγματα έχουν γίνει αρκετά σαφή και ο Ρ.Χ. Τόουνυ θα δώσει το στίγμα των εξελίξεων με έναν αρκετά παραστατικό τρόπο. «Αν ο Καπιταλισμός ξεκινάει σαν ο πρακτικός ιδεαλισμός της ανερχόμενης μπουρζουαζίας, τελειώνει, όπως ισχυρίζεται ο Βέμπερ, στις τελευταίες σελίδες του, σαν ένα όργιο υλισμού».

Κατηγορίες:πολιτική Ετικέτες: ,
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: