Αρχική > πολιτική > Δεν έχουν καταλάβει;

Δεν έχουν καταλάβει;

Του Νίκου Τσούλια

clip_image001Δεν υπάρχει κάτοικος αυτής της χώρας που δεν αναρωτιέται – και κυρίως κατά μόνας – το πώς θα είναι η πολιτική και κοινωνική κατάστασή μας μέσα στη (και μετά από τη) δίνη της σημερινής εθνικής περιπέτειας. Τα κλασικά εργαλεία ανάλυσης δεν φαίνονται ικανά να προσεγγίζουν το σημερινό έντονα ρευστό σκηνικό, πολλώ μάλλον το αυριανό αβέβαιο τοπίο.

Πάντα αναρωτιόμουνα: πώς ήταν τόσο εύκολο και επιβλήθηκε η δικτατορία στον τόπο μας που ανέστειλε την πολιτισμική και κοινωνική πρόοδο, δεν μπορούσαν οι πολιτικοί να βρουν μια λύση, ώστε να αποφευχθεί η μαύρη δικτατορία; Και μπορώ να ισχυριστώ ότι δεν έχω καταλάβει ακόμα καμιά πειστική απάντηση. Το ίδιο σοκ δεχτήκαμε και τώρα. Η χώρα οδηγήθηκε σε χρεοκοπία και κανένας πολιτικά υπεύθυνος δεν το έβλεπε, κανένας δεν έκανε τίποτα; Άραγε τι να σημαίνει, πλέον, κυβερνάω μια χώρα; Το πιο σημαντικό πρόβλημα, ως εκ τούτου – κατά την ταπεινή μου γνώμη -, δεν είναι μόνο η λεηλασία του εθνικού πλούτου από ποικίλους και διάφορους, αλλά και η ανικανότητα και η ανευθυνότητα των πολιτικών υπεύθυνων. Έχω την εντύπωση ότι οι πολιτικοί μας δεν έχουν καταλάβει ακόμα το μέγεθος της ευθύνης τους. Και η ιστορία σε τέτοιες περιπτώσεις είναι αμείλικτη.

Δεν έχουν καταλάβει ότι αχρήστευσαν τη δυναμική της χώρας για μία ή και δύο δεκαετίες. Δεν έχουν καταλάβει ότι χιλιάδες νέοι και νέες δεν θα μπορέσουν να ασκήσουν ποτέ το επάγγελμά τους με βάση τις σπουδές, που με τόσο κόπο έκαναν και κάνουν, κόπο προσωπικό, κόπο οικογενειακό, με οικονομικές θυσίες, με ξενύχτια και ψυχοφθόρες και δραματοποιημένες εξετάσεις. Δεν έχουν καταλάβει τι σημαίνει να κάνεις περικοπές σε γλίσχρους μισθούς και συντάξεις. Δεν έχουν καταλάβει ότι υπάρχουν νοικοκυριά που δεν μπορούν να πληρώσουν το λογαριασμό της Δ.Ε.Η., ότι υπάρχουν πατεράδες που δεν βγαίνουν να πιουν ούτε έναν καφέ για να μπορούν να δώσουν στο γιο τους ή στην κόρη τους κάποια λεφτά για να βγουν τουλάχιστον το Σαββατόβραδο έξω μην τους βαρέσει η κατάθλιψη.

(Το περιστατικό είναι περιστατικό. Αλλά εγώ θα το αναφέρω, γιατί πιστεύω σ’ αυτό που έχει πει ο «φίλος μου», ο φίλος του ανθρώπου, ο Ντοστογιέφσκι ότι, δηλαδή, το «πιο βαθύ προσωπικό είναι και το πιο ανθρώπινο». «Κυρία …, ο Γιάννης δεν πάει καλά στο δεύτερο τετράμηνο, είναι στη Β΄ Λυκείου και θα έπρεπε να έχει εντείνει τις προσπάθειές του». Έμεινε σιωπηλή, με χαιρέτησε και έφυγε. Στο άλλο διάλειμμα, ήταν έξω από την πόρτα του γραφείου των διδασκόντων και με περίμενε. «Ξέρετε, έχει απολυθεί ο πατέρας του από τη δουλειά του, ζούμε πλέον από τη σύνταξή μου… Μια φορά άκουσα τον Γιάννη να κλαίει στο δωμάτιό του… Δεν ήξερα αν έπρεπε να σας το πω…». Το περιστατικό προφανώς δεν είναι μοναδικό). Στο σχολείο έχει εισβάλλει η νοσηρότητα της στείρας εποχής μας με έναν τρόπο πρωτόγνωρο.

Δεν έχουν καταλάβει ότι οδήγησαν τον τόπο σε εποχές σουρεαλιστικών εικόνων σαν εκείνες που βλέπουμε στον «Κλέφτη ποδηλάτων» του Βιτόριο ντε Σίκα, σαν εκείνες που διαβάζουμε στα βιβλία του Κάρολου Ντίκενς;

(Προφανώς θα συνεχίσουμε…)

Κατηγορίες:πολιτική Ετικέτες:
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: