Αρχική > εκπαιδευτικός > Η εκπαιδευτική μας φυσιογνωμία

Η εκπαιδευτική μας φυσιογνωμία

Του Νίκου Τσούλια

(Ως προέδρου της ΟΛΜΕ),

Δημοσιεύτηκε στα “Εκπαιδευτικά Θέματα”, Δεκέμβριος 2000

clip_image002Στη Μεγ. Βρετανία θα βρούμε μια συνηθισμένη αγγελία εξεύρεσης εκπαιδευτικού προσωπικού στις εφημερίδες: «Ζητείται καθηγητής μαθηματικός ή φυσικών επιστημών ή νέων τεχνολογιών για την ανώτερη δευτεροβάθμια εκπαίδευση». Αυτό συνέβη γιατί διαμορφώθηκε ένα status των εκπαιδευτικών αλλά και ένα σύστημα επιλογής, που είχε ως αποτέλεσμα την αποθάρρυνση των αποφοίτων των καθηγητικών σχολών να ασχοληθούν με τη διδασκαλία και
το θρυμματισμό της εκπαιδευτικής αγοράς εργασίας.

[Στη φωτογραφία μαθητές και εκπαιδευτικοί του χωριού Mπελογιάννη]

Η κατάληξη αυτών των εξελίξεων είχε εντυπωσιακά αποτελέσματα. Πρώτον, η Βρετανία «εισάγει» καθηγητές αυτών των ειδικοτήτων από την Ιρλανδία, τη Γερμανία αλλά και από τη χώρα μας πρόσφατα. Δεύτερον, η συγκεκριμένη χώρα, ενώ επιζητεί ενίσχυση της ποιότητας στην εκπαίδευση με την προαγωγή της ποιότητας του εκπαιδευτικού, δεν μπορεί να το επιτύχει , γιατί δεν υπάρχει ανταγωνισμός λόγω «έλλειψης εκπαιδευτικών».

Και όχι μόνο αυτό, αλλά αναγκάζεται επιπλέον να μειώσει τα τυπικά προσόντα των εκπαιδευτικών για να λύσει το πρόβλημα! Διαφαίνεται δηλαδή η προοπτική μιας προϊούσας τάσης αποεπαγγελματοποίησης του εκπαιδευτικού, που μόνο αρνητικές επιπτώσεις μπορεί να έχει στην σχολική λειτουργία.

Η Ελλάδα δεν έχει πανεπιστημιακές – εκπαιδευτικές σχολές, οι δε λεγόμενες καθηγητικές σχολές είναι κατ’ επίφαση καθηγητικές. Η ΟΛΜΕ αγωνίζεται εδώ και μια δεκαετία για την ανάπτυξη τέτοιων σχολών με την προσθήκη πέμπτου έτους ολοκληρωμένης παιδαγωγικής κατάρτισης για όσους από τους φοιτητές θέλουν να ενταχθούν στη σχολική λειτουργία. Να υπάρχει, δηλαδή, ουσιαστικό εκπαιδευτικό περιεχόμενο στις σπουδές μας. Έτσι ο εκπαιδευτικός καλείται να διαμορφώσει μόνος του την παιδαγωγική του φυσιογνωμία. Και έτσι οφείλει να κάνει, γιατί βιώνει την απαιτητικότητα του παιδικού ονείρου (οι ευθύνες αρχίζουν από τα όνειρα κατά τον ποιητή) και της εφηβικής φιλοδοξίας, γιατί έχει τη βαριά ευθύνη της σύγχρονης αγωγής.

Είναι αυτονόητη υποχρέωσή μας να διεκδικήσουμε αποφασιστικά το δικαίωμα για όλους τους υποψήφιους εκπαιδευτικούς της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης να προετοιμάζονται επαρκώς για τον μελλοντικό επαγγελματικό τους ρόλο με απόκτηση στέρεης και σύγχρονης γνώσης όχι μόνο στον επιστημονικό τομέα της εξειδίκευσής τους αλλά και στους τομείς της παιδαγωγικής κατάρτισης και της πρακτικής άσκησης.

Μια ολοκληρωμένη παιδαγωγική και διδακτική κατάρτιση των υποψηφίων καθηγητών πρέπει να περιλαμβάνει, α) την εισαγωγή στις επιστήμες της Αγωγής, β) θεωρία και πράξη της διδασκαλίας, γ) θεωρία, μεθοδολογία κατάρτισης και αξιολόγησης των αναλυτικών προγραμμάτων και εκπόνησης διδακτικών μέσων, δ) αξιολόγηση μαθητών, ε) στοιχεία παιδαγωγικής έρευνας, στ) σχολική συμβουλευτική, ζ) η ελληνική εκπαίδευση : (ιστορία, παρούσα κατάσταση, προοπτικές), η) παιδαγωγική ψυχολογία, ψυχολογία της εφηβικής ηλικίας, ι) ψυχολογία της προσωπικότητας, ια) οργάνωση και διοίκηση της εκπαίδευσης, ιβ) κοινωνιολογία της εκπαίδευσης, ιγ) φιλοσοφία της αγωγής, ιδ) ειδική διδακτική των επιμέρους μαθημάτων, ιε) διδακτικές ασκήσεις, καθώς και επαρκή ενημέρωση σχετικά με τα σύγχρονα κοινωνικά προβλήματα που απασχολούν ιδιαίτερα τους νέους.

Η Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία των Εκπαιδευτικών Οργανώσεων (ETUCE) προχωρεί στην συστηματική οργάνωση των καινοτομικών θεωρήσεων της σύγχρονης αγωγής. Εκτιμά πως η εξάσκηση του εκπαιδευτικού πρέπει να χαρακτηρίζεται από τις εξής μεθοδολογίες : 1) την προσέγγιση που θα έχει ως κέντρο της το παιδί 2) την πρακτική άσκηση, αξίας ίσης με την ακαδημαϊκή εργασία, 3) το σχέδιο της ομαδικής προσέγγισης, 4) αποτελεσματική χρήση της έρευνας και των ευρημάτων της 5) την αυτοανάλυση από μέρους του εκπαιδευτικού.

Κανένας άλλος εργασιακός χώρος δε διεκδικεί με τόση αποφασιστικότητα και με τόση συλλογικότητα τη διαμόρφωση μιας ολοκληρωμένης επαγγελματικής και λειτουργηματικής «ταυτότητας». Και αυτό δε συνιστά μια κλαδική ιδιαιτερότητα. Είναι συστατικό στοιχείο του κοινωνικού αιτήματος για «Δημόσια και Δωρεάν Παιδεία», απορρέει από το μεγάλο βάρος της παιδαγωγικής ευθύνης.

Κατηγορίες:εκπαιδευτικός Ετικέτες:
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: