Αρχική > βιβλία > Σχολικών βιβλίων αφηγήσεις 2

Σχολικών βιβλίων αφηγήσεις 2

επιμέλεια Ν. Τσούλιας

clip_image002Τι και αν και δε σου θυμίζουν κάτι προσωπικά αυτές οι αφηγήσεις; Τι και αν είναι οι θύμησες μόνο του πατέρα σου και της μάνας σου ή του παππού σου και της γιαγιάς σου; Κάτι απ’ αυτές τις παραστάσεις έχει περάσει αδιόρατα στην πολιτισμική σου μήτρα. Αναπαριστάνεις μια εποχή, βλέπεις την ελπίδα των ανθρώπων μετά την οδύνη του Πολέμου, νιώθεις το όνειρο των ανθρώπων που μπορεί να έγινε η δική σου πραγματικότητα, μπαίνεις στα σκίτσα και αναζητάς τον καημό της τέχνης που μαζεύει κομμάτια ζωής των απλών ανθρώπων, γεύεσαι βιώματα φτωχής ζωής, περπατάς στα χωράφια της γενικευμένης αγροτικής ζωής, εκτιμάς τις τόσες ασχολίες της χειρωνακτικής εργασίας με τις οποίες ζουν τόσοι και τόσοι άνθρωποι και αναρωτιέσαι γιατί απαξιώνουμε του χεριού τις δυνατότητες σήμερα, αγκιστρώνεσαι σε παιδικές αγωνίες και προσδοκίες, λες «θα μπορούσε να ήμουνα και εγώ τότε»…

ΚΡΙΝΟΛΟΥΛΟΥΔΑ

ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΚΟ γι την δευτρα τξη του δημοτικού σχολείου

ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΕΚΔΟΣΕΩΣ ΣΧΟΛΙΚΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ 1948

Η ΜΑΝΑ

clip_image002[4]Σ’ αὐτὸ τὸν κόσμο τὸ μεγάλο

σὰν τὴν μανούλα μου εἶναι ἄλλο;

Ξυπνῶ κι ὡς νὰ τὴ δῶ μπροστά μου,

τὶκ – τάκ, τὶκ – τάκ, χτυπᾶ ἡ καρδιά μου.

Σὰν ἔρθη, ἀμέσως ἡσυχάζω,

πετιέμαι ὀρθή, τὴν ἀγκαλιάζω.

Τὸ κρύο νερὸ πῶς μὲ ζεσταίνει,

ὅταν τὸ χέρι της μὲ πλένη!

Καὶ τί ἁπαλὰ ποὺ μὲ χτενίζει,

μὲ ντύνει καὶ μὲ συγυρίζει!

Ποτὲ δὲν εἶδα νὰ θυμώνη,

image πάντα μ’ ἀγάπη μὲ μαλώνει.

Τὸ γάλα ποὺ μοῦ φέρνει πίνω,

μὰ καὶ στὸ γάτο λίγο δίνω.

Σὰ φτάνη ἡ ὥρα τοῦ σχολειοῦ μου,

φωνάζω χαῖρε τοῦ σπιτιοῦ μου.

Διαβάζω, λέω τὸ μάθημά μου,

μὰ εἶν’ ἡ μανούλα μακριά μου.

Κι ὅλο ἡ καρδιὰ τὶκ τὰκ μοῦ κάνει,

τὸ μεσημέρι ὡς νὰ σημάνη

ΟΙ ΤΕΧΝΕΣ

clip_image002[6]Δίχως τὸ χωριάτη

θάχαμε σταράκι;

Ἀπ’ τὸ στάχυ βγαίνει

τὸ γλυκὸ τ’ ἀλεύρι,

ποὺ τὸ παίρνει ἡ μάνα

καὶ ψωμὶ ζυμώνει.

Κι ὅλοι θὰ πεθάνουν,

ὅλοι ἀπὸ τὴν πείνα,

τὸ χωράφι ἄν πάψη

ὁ σκαφτιὰς νὰ ὀργώνη.

 

image Δίχως τὸ φουρνάρη

θάχαμε καρβέλια;

Δίχως ξυλοκόπο

-βασιλιὰ τοῦ δάσους-

καὶ χωρὶς δοκάρια,

πῶς θὲ νὰ χτιζόταν

τ’ ἀρχοντοπαλάτι,

πῶς τὸ καλυβάκι;

clip_image002[8]Μήτε ὁ σκύλος θάχε

ξύλινο σπιτάκι.

 

Ποῦ θὲ νὰ κοιμόσουν,

πές μου, δίχως σπίτι;

῎Εχει τὸση γλύκα

ἡ σπιτίσια ζέστη,

σὰν μαζεύοντ’ ὅλοι

γύρω στὸ τραπέζι!

Μὰ καὶ πάλι, πές μου,

clip_image002[14]χωρὶς καρβουνιάρη

θάβραζεν ἡ σούπα,

στὴ φωτιὰ ποὺ παίζει;

 

Δίχως τὶς ὑφάντρες

ροῦχο θὰ γινόταν;

Μὰ καὶ κεῖνο πρέπει

ράφτης νὰ τὸ ράψη.

image Σὰ θαρθῆ ὁ χειμώνας

κι ὁ βοριὰς σφυρίζει,

δίχως πανωφόρι

πῶς θὰ βγαίνομ’ ἔξω,

ποὺ παγώνει ἡ μύτη

κι ὅλο κοκκινίζει;

 

Κάθε τέχνη ἀξίζει

νὰ τὴν ἀγαποῦμε.

Μᾶς χρειάζοντ’ ὅμοια

image ὁ σκαφτιὰς κι ὁ ράφτης,

κι ὅμοια μᾶς δουλεύει

κι ὁ φτωχὸς τσαγκάρης.

Ναί, καμιὰ δὲν πρέπει

νὰ καταφρονοῦμε.

Ἀπ’ αὐτὲς τὶς τέχνες

ὅλοι ἐμεῖς δὲ ζοῦμε;

 

ΠΡΩΙΝΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

clip_image002[10]Μὲ τὴ γλυκιὰν αὐγούλα

χαρούμενο ξυπνῶ

καὶ στέλνω προσευχούλα

θερμὴ στὸν οὐρανό.

 

Ἀξίωσέ με, Θέ μου,

νάμαι καλὸ παιδὶ

καὶ πάντα χάριζέ μου

χαρὰ καὶ προκοπή.

 

Θέ μου, σὰν τὰ πουλάκια

χαρούμενα νὰ ζῶ

καὶ τ’ ἄλλα τὰ παιδάκια

image πολὺ νὰ τ’ ἀγαπῶ.

 

Καὶ στέλνε μου ἀπὸ πάνω

τὴ χάρη σου κι εὐχὴ

νὰ σ’ ἔχω σ’ ὅ,τι κάνω

προστάτη καὶ σκεπή.

Κατηγορίες:βιβλία Ετικέτες: ,
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: