Αρχική > πολιτική > Αξίες – φαντάσματα

Αξίες – φαντάσματα

Του Νίκου Τσούλια

clip_image001Εθνικός πλούτος, πολιτική αυτονομία, δημόσιο συμφέρον, κοινωνική συνοχή και κοινωνικοί αγώνες, κοινό καλό, συλλογική λειτουργία, αγάπη για την πατρίδα, πολιτική ηθική: αξίες – φαντάσματα πλανώμενες σε μια χώρα που οι κάτοικοι αποδίδουν τις ευθύνες ο ένας στον άλλον, που δεν υπάρχει το «εμείς» αλλά μόνο τα «εγώ», που τα όρια του κόσμου του κάθε ανθρώπου είναι τα όρια του σώματός του, ούτε καν των παιδιών του! Αξίες που σήμερα εκδικούνται τους κατοίκους αυτής της χώρας, αξίες – αδειανό πουκάμισο για τους Έλληνες.

Πριν από τρεις δεκαετίες, οι κοινωνιολόγοι της εκπαίδευσης σημείωναν ότι το σχολείο θα εισέλθει στη «ζώνη θυέλλης», λόγω των πολλαπλών οικονομικών και πολιτιστικών μετασχηματισμών και της κατίσχυσης του εμπορευματικού μοντέλου οργάνωσης των κοινωνιών. Και πράγματα σήμερα το σχολείο περιδινίζεται. Το παιδαγωγικό ιδεώδες στραγγίζεται από τον άνεμο της ανταγωνιστικότητας και της ‘ιδιωτικότητας’, του ‘cocooning’. Το «εκπαιδευτικό παράδειγμα» οριοθετείται στη χωρίς νόημα και προοπτική στείρα ηθικοποίηση των παιδιών στις μικρές ηλικίες, από το Λύκειο οι μαθητές / -τριες αισθάνονται τη θύελλα της «επιχειρηματικής κουλτούρας» της αγοράς εργασίας και των φενακισμένων κοινωνικών αξιών.

Από το σχολείο ζητάμε τα πάντα, χωρίς να του δίνουμε τίποτα. Δεν θέλουμε τους εκπαιδευτικούς να διαπαιδαγωγούν (τι είναι αυτό;), να σμιλεύουν τη μορφή του πολίτη, απλώς να μαθαίνουν τα παιδιά γράμματα, για να περάσουν στη Σχολή που θα τους δίνει τα περισσότερα χρήματα, σε θέσεις εργασίας που δεν υπάρχουν.

Αγωγή ψυχής, ανεξαρτησία πνεύματος, κριτική σκέψη, αρετή, αλληλεγγύη, ουμανιστικές αξίες: δεν ακούγονται πουθενά, στα σπίτια το αφεντικό είναι το κιτς της τηλεόρασης, η οικογένεια δεν συζητάει, στις συνελεύσεις των εκπαιδευτικών ο κυρίαρχος λόγος είναι μια κρούστα πολιτικής ανάλυσης με τον παραταξιακό λόγο να ηγεμονεύει σε «κλειστά ακροατήρια», σε αυτο-αναφορικά συστήματα, με την αίσθηση ότι δράση είναι οι διαχρονικές αντικυβερνητικές κορώνες, το πότε και πόσες απεργίας θα κάνουμε, το να κλείνουμε το μάτι στις καταλήψεις.

Πριν από δύο δεκαετίες οι κοινωνιολόγοι σημείωναν το μετασχηματισμό του έθνους – κράτους σε υπερεθνικούς σχηματισμούς. Η Ευρωπαϊκή Ένωση μετασχηματίζει βίαια τα έθνη – κράτη, χωρίς ωστόσο να αναδεικνύεται κάποιο πολιτικό υποκείμενο που θα διαμορφώνει τις εξελίξεις, αυτές έχουν παραδοθεί στις δυνάμεις της αγοράς. Το έθνος – κράτος κάνει το μετέωρο βήμα, είναι «πολύ μεγάλο για τα τοπικά προβλήματα και πολύ μικρό για τα εθνικά». Οι πολιτικοί διαμορφώνουν όλο και λιγότερα πράγματα, υπηρετούν τις αλλαγές που το χρηματιστηριακό κυρίως κεφάλαιο επιτάσσει.

Ο υπερδανεισμός των νοικοκυριών αναζητά την ευημερία δίκην «χωριών Ποτέμκιν», οι πολίτες δεν γνωρίζουν, όσο ποτέ άλλοτε, το συμφέρον τους, ο καταναλωτισμός είναι η κυρίαρχη ιδεολογία, το μη – νόημα της ζωής. Το μαύρο πολιτικό χρήμα συλλειτουργεί με το απέραντο πεδίο της φοροδιαφυγής και σχεδόν όλοι γεύονται την ευτυχία μέσα από την πρόσκτηση υλικών αγαθών καταστρέφοντας κάθε απόπειρα νοηματοδότησης της ζωής. Φτιάχνουμε περιουσίες για τα παιδιά μας, καταστρέφοντας το μέλλον τους, ακριβώς γιατί δεν του λέμε (άραγε ξέρουμε;) ποια είναι η κοινωνία της πραγματικής προόδου, τους ετοιμάζουμε μια κοινωνία – άθροισμα ατόμων.

Οι δυνάμεις του κεφαλαίου διαμορφώνουν τους όρους της παγοσμιοποίησης, η κρίση του καπιταλισμού γίνεται και ο θρίαμβός του. «Γιατί να πληρώνουμε τον Έλληνα και τον Πορτογάλο με 1.500 ευρώ, τον Γάλλο με 2.000 ευρώ…, αφού μπορούμε να κάνουμε τη δουλειά μας με έναν κάτοικο του Τρίτου Κόσμου με 600 ευρώ;». Ο Διεθνισμός της αριστεράς γίνεται Διεθνοποίηση της δεξιάς, η κοινωνική και οικονομική πρόοδος στομώνει, επιστρέφει το Μεταπολεμικό Status και χωρίς τις ισορροπίες του Διπολισμού. «Γιατί να μην ‘μαζέψουμε’ το Κράτος Πρόνοιας που τα κοινωνικά κινήματα κατέκτησαν με σκληρούς αγώνες από τη δεκαετία του 1960, αφού η διαμεσολάβηση της σφαίρας της πολιτικής είναι απόλυτα μονομερής στο πλευρό μας;», αυτός είναι ένας τίτλος της λειτουργίας του καπιταλισμού

Και οι συλλογικές σχηματοποιήσεις των εργαζομένων αλώνιζαν στις επιμέρους «ιδιαιτερότητες» – που τους πρόσφερε η συντεχνιακή πρακτική των πολιτικών, πολιτικών ανίδεων και ανίκανων –, γεύονταν τη «δυναμική» τους στην «κατάκτηση» σύνταξης στα 50 χρόνια, στα επιδόματα που ήταν πάνω από το μισθό, στο εφάπαξ των 150.000 – 200.000 ευρώ, στον υπερδανεισμό για να αγοράζουμε χωρίς ίδιο κεφάλαιο ό,τι θέλουμε με χρήματα που δεν υπήρχαν… Και τώρα όλοι μαζεύουμε τα κομμάτια μας και απορούμε. Αγανακτισμένοι και μη, άβουλοι και μοιραίοι. Από πού να αρχίσουμε;

Η άποψή μου; Να αγωνιστούμε για τις αξίες – φαντάσματα της αρχής του άρθρου, αφού πρώτα τις «επινοήσουμε», τους δώσουμε περιεχόμενο, τις κατακτήσουμε με τη στάση ζωής. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο!

Κατηγορίες:πολιτική Ετικέτες: , ,
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: