Αρχείο

Archive for 03/07/2011

Οι αιτίες της παρακμής της πολιτικής

03/07/2011 Σχολιάστε

ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΑΣΗ ΓΙΑΛΚΕΤΣΗ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 5.6.2011

Ο ΑΚΟΛΟΥΘΟΣ θεωρητικο-πολιτικός διάλογος μεταξύ της Ουρμπινάτι και της Μουφ δημοσιεύτηκε στο ιταλικό περιοδικό «Il Mulino».

* Αγαπητή Σαντάλ,

clip_image001Στα πρόσφατα γραπτά σου έχεις εκφράσει την ανησυχία σου για την παρακμή της πολιτικής στις δημοκρατικές κοινωνίες. Έχεις εύστοχα φωτίσει το πώς η μεταμοντέρνα κατάσταση, και εξαιτίας της παγκόσμιας επέκτασης του φιλελεύθερου οικονομικού και θεσμικού μοντέλου, χαρακτηρίζεται από τη διάβρωση της αγωνιστικότητας, χωρίς την οποία δεν υπάρχει πολιτική. Είναι πράγματι αναμφισβήτητο ότι η υποβάθμιση των συγκρούσεων σε έριδες μεταξύ οικονομικών συμφερόντων και σε δικαστικές διαφορές μεταξύ δικαιωμάτων παρήγαγε αξιοσημείωτους ιδεολογικούς και θεσμικούς μετασχηματισμούς.

Διαβάστε περισσότερα…

Γυμνός, Iούλιο Μήνα

03/07/2011 Σχολιάστε

Ελύτης Oδυσσέας

Photo of ODYSSEAS ELYTISΓυμνός, Iούλιο μήνα, το καταμεσήμερο. Σ’ ένα στενό κρεβάτι, ανάμεσα σε δυο σεντόνια χοντρά, ντρίλινα, με το μάγουλο πάνω στο μπράτσο μου που το γλείφω και γεύομαι την αρμύρα του.

Kοιτάζω τον ασβέστη αντικρύ στον τοίχο της μικρής μου κάμαρας. Λίγο πιο ψηλά το ταβάνι με τα δοκάρια. Πιο χαμηλά την κασέλα όπου έχω αποθέσει όλα μου τα υπάρχοντα: δυο παντελόνια, τέσσερα πουκάμισα, κάτι ασπρόρουχα. Δίπλα, η καρέκλα με την πελώρια ψάθα. Xάμου, στ’ άσπρα και μαύρα πλακάκια, τα δυο μου σάνταλα. Έχω στο πλάι μου κι ένα βιβλίο.

Γεννήθηκα για να ‘χω τόσα. Δεν μου λέει τίποτε να παραδοξολογώ. Aπό το ελάχιστο φτάνεις πιο σύντομα οπουδήποτε. Mόνο που ‘ναι πιο δύσκολο. Kι από το κορίτσι που αγαπάς επίσης φτάνεις, αλλά θέλει να ξέρεις να τ’ αγγίξεις οπόταν η φύση σού υπακούει. Kι από τη φύση – αλλά θέλει να ξέρεις να της αφαιρέσεις την αγκίδα της.

(από το O μικρός ναυτίλος, Ίκαρος 1985)

Κατηγορίες:ποιήματα Ετικέτες:

Ιστορίες σχολείου, σηματωροί ζωής

03/07/2011 Σχολιάστε

clip_image002του Νίκου Τσούλια

Οι θεωρίες αποδόμησης αλλά και κάποιοι ψευτο – διανοούμενοι ισχυρίζονται ότι το σχολείο έχει χάσει το ρόλο του, γιατί, κυρίως, αναπτύχθηκαν και άλλοι θεσμοί παραγωγής γνώσης. Ουδέν αναληθέστερον. Οι άλλοι θεσμοί είναι πηγές πληροφορίας και κατ’ ελάχιστον γνώσης. Πέραν τούτου, το σχολείο δεν έχει ως μοναδικό ή κύριο σκοπό τη μετάδοση της γνώσης.

Διαβάστε περισσότερα…

Κατηγορίες:"διαρκείας" Ετικέτες: ,

Ὁ τόπος μας εἶναι κλειστός

03/07/2011 Σχολιάστε

Γ. Σεφέρης

clip_image001«Ὁ τόπος μας εἶναι κλειστός, ὅλο βουνὰ ποὺ ἔχουν σκεπὴ τὸ χαμηλὸ οὐρανὸ μέρα καὶ νύχτα. Δὲν ἔχουμε ποτάμια δὲν ἔχουμε πηγάδια δὲν ἔχουμε πηγὲς μονάχα λίγες στέρνες, ἄδειες κι᾿ αὐτές, ποὺ ἠχοῦν καὶ ποὺ τὶς προσκυνοῦμε. Ἦχος στεκάμενος κούφιος, ἴδιος με τὴ μοναξιά μας ἴδιος με τὴν ἀγάπη μας, ἴδιος με τὰ σώματά μας. Μᾶς φαίνεται παράξενο ποὺ κάποτε μπορέσαμε νὰ χτίσουμε τὰ σπίτια τὰ καλύβια καὶ τὶς στάνες μας. Κι᾿ οἱ γάμοι μας, τὰ δροσερὰ στεφάνια καὶ τὰ δάχτυλα γίνουνται αἰνίγματα ἀνεξήγητα γιὰ τὴ ψυχή μας. Πῶς γεννήθηκαν πῶς δυναμώσανε τὰ παιδιά μας;
Ὁ τόπος μας εἶναι κλειστός. Τὸν κλείνουν οἱ δυὸ μαῦρες Συμπληγάδες. Στὰ λιμάνια τὴν Κυριακὴ σὰν κατεβοῦμε ν᾿ ἀνασάνουμε βλέπουμε νὰ φωτίζουνται στὸ ἡλιόγερμα σπασμένα ξύλα ἀπὸ ταξίδια ποὺ δὲν τέλειωσαν σώματα ποὺ δὲν ξέρουν πιὰ πῶς ν᾿ ἀγαπήσουν».
(Α. Ἡ Πέτρα)

Κατηγορίες:ποιήματα Ετικέτες: ,

Αξίες – φαντάσματα

03/07/2011 Σχολιάστε

Του Νίκου Τσούλια

clip_image001Εθνικός πλούτος, πολιτική αυτονομία, δημόσιο συμφέρον, κοινωνική συνοχή και κοινωνικοί αγώνες, κοινό καλό, συλλογική λειτουργία, αγάπη για την πατρίδα, πολιτική ηθική: αξίες – φαντάσματα πλανώμενες σε μια χώρα που οι κάτοικοι αποδίδουν τις ευθύνες ο ένας στον άλλον, που δεν υπάρχει το «εμείς» αλλά μόνο τα «εγώ», που τα όρια του κόσμου του κάθε ανθρώπου είναι τα όρια του σώματός του, ούτε καν των παιδιών του! Αξίες που σήμερα εκδικούνται τους κατοίκους αυτής της χώρας, αξίες – αδειανό πουκάμισο για τους Έλληνες.

Διαβάστε περισσότερα…

Κατηγορίες:πολιτική Ετικέτες: , ,

Σχολικών βιβλίων αφηγήσεις 2

03/07/2011 Σχολιάστε

επιμέλεια Ν. Τσούλιας

clip_image002Τι και αν και δε σου θυμίζουν κάτι προσωπικά αυτές οι αφηγήσεις; Τι και αν είναι οι θύμησες μόνο του πατέρα σου και της μάνας σου ή του παππού σου και της γιαγιάς σου; Κάτι απ’ αυτές τις παραστάσεις έχει περάσει αδιόρατα στην πολιτισμική σου μήτρα. Αναπαριστάνεις μια εποχή, βλέπεις την ελπίδα των ανθρώπων μετά την οδύνη του Πολέμου, νιώθεις το όνειρο των ανθρώπων που μπορεί να έγινε η δική σου πραγματικότητα, μπαίνεις στα σκίτσα και αναζητάς τον καημό της τέχνης που μαζεύει κομμάτια ζωής των απλών ανθρώπων, γεύεσαι βιώματα φτωχής ζωής, περπατάς στα χωράφια της γενικευμένης αγροτικής ζωής, εκτιμάς τις τόσες ασχολίες της χειρωνακτικής εργασίας με τις οποίες ζουν τόσοι και τόσοι άνθρωποι και αναρωτιέσαι γιατί απαξιώνουμε του χεριού τις δυνατότητες σήμερα, αγκιστρώνεσαι σε παιδικές αγωνίες και προσδοκίες, λες «θα μπορούσε να ήμουνα και εγώ τότε»…

Διαβάστε περισσότερα…

Κατηγορίες:βιβλία Ετικέτες: ,